ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน ๑๓

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2564 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ๑๓
แบบอักษร

ลาลิลทำสิ่งต่างๆ ตามที่เจียมบอกด้วยอาการไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตลอดทั้งบ่าย เธอยืมมือของคุณแม่บ้านโทรฯ หาทศทิศแฟนหนุ่มอีกสองสามครั้ง แต่ก็เป็นดังเดิม เหมือนกับว่าเขาไม่ได้ใช้เลขหมายนี้แล้ว

ทั้งในช่วงงานศพของบิดา เธอยังถามไถ่สารทุกข์สุกดิบกับเขาอยู่เกือบทุกวัน

เรื่องที่แจ่มจันทร์บอก ทำให้หญิงสาวเป็นกังวล สองน้าหลานคู่นั้นขนเอาข้าวของของเธอไป เป็นไปได้ทรัพย์สินส่วนตัวและเอกสารสำคัญอื่นๆ ของเธอก็คงจะถูกเอาไปด้วย

งานที่เจียมสั่งให้เธอคืองานทำความสะอาดทั่วไป ทว่าลาลิลใช้เวลานานกว่าปกติมาก หยิบจับอะไรก็ดูเก้ๆ กังๆ ขณะที่แม่บ้านวัยกลางคนจับตามองเธอ และชี้แนะอย่างอดทน

มาน่ารำคาญเอาตอนที่เด็กสาวทีีชื่อยี่สุ่นโผล่เข้ามา 

ดวงตากลมโตของเด็กสาวบอกความอยากรู้อยากเห็น แต่ไม่กล้าเข้ามาพูดกับผู้หญิงคนใหม่ของนายตรงๆ

"ป้าไหนว่าคุณรามมีคู่หมั้นแล้ว ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน"

"คุณรามให้น้ำตาลมาอยู่ที่นี่ ให้มาทำความสะอาด"

"ให้อยู่ในบ้านนี้ด้วยน่ะเหรอ" ยี่สุ่นโพล่งขึ้น

 เหลียวไปมองหญิงสาวผิวผ่องที่กำลังก้มๆ เงยๆ ถูพื้นอยู่ ก็ดูตั้งใจดีอยู่หรอก แต่ยี่สุ่นก็อดเบ้ปากด้วยความขัดใจไม่ได้ เมื่อเห็นใบหน้างดงามเล็กเท่าฝ่ามือ ผิวพรรณที่โผล่พ้นร่มผ้าขาวผ่องเป็นยองใย ดูนุ่มนวลน่าสัมผัส

เปรียบเทียบกับผิวสีน้ำผึ้งหยาบกร้านเพราะกรำแดดของตนแล้วเด็กสาวก็รู้สึกริษยา

"น้ำตาลเอาน้ำไม้ถูพื้นไปซักก่อนนะคะ"

ลาลิลร้องบอกเจียม ไม่สนใจเด็กสาวที่ยืนลอยหน้าลอยตาอยู่ข้างๆ หล่อน แล้วยกถังน้ำเดินลงบันไดไปเสียเฉยๆ พอลับร่างฝ่ายนั้น เจียมก็หันมาไล่หลานสาว

"เอ็งกลับไปได้แล้วยี่สุ่น อย่ามาเกะกะอยู่ที่นี่"

"ฉันก็แค่อยากจะมาช่วย"

"อยากจะมาสาระแนเสียมากกว่า ไปไป๊"

"ป้าน่ะ" เด็กสาวทำท่ากระฟัดกระเฟียด ที่ย่อมไม่กล้าแสดงออกมาเมื่ออยู่ต่อหน้านาย

มองไปที่ลาลาด้วยสายตาขุ่นข้องอีกครั้ง อย่างไรหล่อนก็เป็นหลานสาวของเจียม ได้ทำงานใกล้ชิดกับรามมาหลายปี ทว่าเจ้านายก็ไม่เคยเหลียวมองตน

แต่ยี่สุ่นก็ขอแค่ได้เห็นหน้านายก็พอ

"ไปได้แล้ว เดี๋ยวนายกลับมาเห็นเอ็งที่นี่ล่ะก็..."

"ฉันไปก็ได้"

ว่าแล้วก็เดินลงไปข้างล่าง เห็นคนใช้คนใหม่ของนายกำลังนั่งบิดผ้าถูพื้นด้วยท่าทางหยิบหย่ง ก็อดค่อนขอดไม่ได้

"เหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อแบบนี้ ไม่รู้จะอยู่ได้นานแค่ไหน ผ่านไปตั้งหลายชั่วโมงแล้วยังทำไม่เสร็จอีก"

ลาลิลตวัดตามองคนที่กำลังจีบปากจีบคออยู่ แต่ไม่ได้ตอบโต้อะไร

จริงๆ แล้วเธออารมณ์ไม่ดีอย่างที่สุด ถ้ายังเป็นคุณหนูลาลิล อนันต์เดชา เจอเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมที่ไม่รู้จักมักคุ้น มายืนพูดจากกระแนะกระแหน คงตอกกลับหรือไม่ก็ตีด้วยไม้ถูพื้นไปแล้ว

ทว่าตอนนี้ลาลิลหดหู่เกินกว่าจะทำอย่างนั้น และรู้ดีแก่ใจว่าไม่ควรสร้างปัญหา เพียงแค่ภาวนาให้เวลาผ่านพ้นไปเร็วกว่านี้อีกสักหน่อย เธออยากจะออกไปจากเกาะบ้านี่จะแย่แล้ว

"ตามเขามาถึงบ้าน จะรู้มั้ยว่าเป็นได้แค่นางบำเรอ"

เสียงของเด็กสาวลอยลมมาให้ได้ยิน

นางบำเรอ? ใครจะเข้าใจอย่างไรก็ช่าง เธอไม่คิดที่จะเสียเวลาอธิบาย อีกไม่นานเธอก็ไม่ต้องพบเจอคนพวกนี้ รวมถึงเจ้านายของพวกเขาแล้ว

"อีกไม่นานคุณรามก็ต้องแต่งงานกับลูกสาวเศรษฐีใหญ่ คุณคนนั้นเขาทั้งสวยทั้งรวย ชาติตระกูลก็เพียบพร้อมเหมาะสมกับนายทุกอย่าง" 

ประโยคหลังของยี่สุ่นเรียกความสนใจของหญิงสาวได้ในที่สุด ไหนนวลตาพูดว่าป้าของรามกำลังหาเมียให้เขาอย่างไรเล่า ไม่ได้บอกสักนิดว่ารามจะมีคู่หมั้นอยู่แล้ว ยี่สุ่นกลับนึกไปเองว่าอีกฝ่ายกำลังสะเทือนใจกับคำกระทบกระเทียบของตน จึงยิ้มเยาะออกมาแล้วว่าต่อ

"ตอนนั้นคนบางคนคงตกกระป๋อง หรือไม่ก็เป็นได้แค่เมียน้อย"

นั่นคืออาการท่หมาเห็นองุ่นเปรี้ยชัดๆ รู้ว่าตนอย่งไรก็เปรียบเทียบกับคู่หมั้นของเจ้านายไม่ได้ แต่อย่างน้อยดูจากสภาพที่เห็น ผู้หญิงคนนี้ก็มีดีแค่รูปโฉมโนมพรรณเท่านั้น ผู้หญิงดีๆ ที่ไหนกันจะแร่ตามผู้ชายมาถึงที่นี่

รามแสดงให้เจียมเห็นว่าลาลิลอยู่ในฐานะ คนใช้

แต่ก็ไม่ชอบมาพากลอยู่ดี

"นังยี่สุ่นยังไม่ไปอีกเหรอ"

"ฉันไปแล้วป้า"

เห็นท่าทางไม่สำรวมของหลานสาวแล้วหล่อนก็นึกละเหี่ยใจ

เดินลงมาหาสาวสวยที่นายพากลับมาบ้าน สถานะของเธอคนนี้ยังไม่แน่ชัด พากลับมา นอกจากความสะสวยหมดจดที่เห็นภายนอกแล้ว ยังมีกิริยาเรียบร้อยแต่สง่างาม ไม่ใช่ลูกสาวตาสีตาสาที่ไหนแน่นอน 

คนใช้กิติมศักดิ์คนนี้ ไม่ใช่ผู้หญิงประเภทที่รามจะข้องเกี่ยวด้วยเพื่อความสำราญฉาบฉวยอย่างที่ผ่านมา

หล่อนเลือกที่จะปฏิบัติกับหญิงสาวอย่างสุภาพ ไม่ได้เทียบชั้นเจ้านาย ก็ไม่ใช่คนรับใช้ด้วยกัน

เจียมเงยหน้ามองฟ้า ใกล้จะเย็นย่ำแล้ว นายตนยังไม่กลับมาบ้านพัก แต่ก็ได้เวลาเตรียมสำรับ ถ้าไม่ได้สั่งไว้ต้องเข้าครัวเตรียมอาหารไว้ให้รามตลอด เขาจะกินหรือไม่กินก็ช่าง

ทว่ารามบอกแล้วว่าต่อไปนี้ลาลิลจะดูแลทุกอย่างของเขา...

"ทำกับข้าวอะไรเป็นบ้าง"

หญิงสาวเพิ่งเงยหน้าจากงานที่ทำ หันมองกลับไปยังคุณแม่บ้าน แล้วส่ายหน้า

"ทำมาม่ากับโจ๊กคัพนับรวมด้วยรึเปล่าคะ" เธอมองเห็นความอ่อนอกอ่อนใจในแววตาของเจียม "อย่าบอกนะคะว่าน้ำตาลต้องทำอาหารให้นายกินด้วย"

"นายสั่งว่าอย่างนั้น"

เธอเองก็ได้ยินกับหูว่าทุกอย่างของเขาจะให้เธอดูแล ผู้ชายคนนั้นจงใจจะกดขี่ข่มเหงเธอเห็นๆ

"น้ำตาลทำไม่เป็นหรอกค่ะ นายจะเสาะท้องเปล่าๆ"

"ทำไม่เป็นก็ต้องหัดทำ มีใครทำเป็นมาตั้งแต่เกิดบ้าง"

เพราะน้ำเสียงของเจียมค่อนข้างนุ่มนวล เธอจึงไม่ได้นึกฉุนที่อีกฝ่ายสั่งสอน

ทว่าประเด็นมันอยู่ที่เธอไม่เต็มใจจะทำให้คนบ้านั่นกินต่างหาก ไม่ต้องพูดถึงเรื่องทำอาหารหรอก แค่รินน้ำเปล่าใส่แก้ว เธอยังไม่อยากจะทำให้เลย หญิงสาวทำหน้ามุ่ย 

"มา...มาเข้าครัว"

ยังไม่ทันที่เจียมจะลากเธอเข้าครัว กระบะโฟว์วิลล์ก็แล่นมาจอดบนลานดินหน้าบ้าน ชายกลางคนผิวคล้ำเข้มเยี่ยมหน้าออกมา

"คุณน้ำตาล นายสั่งให้เตรียมน้ำอาบไว้ให้นาย คืนนี้นายจะนอนแช่น้ำ"

 

* * *

เตรียมน้ำอาบถือว่าเป็นงานที่เบาที่สุดแล้วในวันนี้ของเธอ

แม้จะไม่เต็มใจก็ยังดีกว่าต้องเข้าครัวไปเป็นลูกมือของเจียมในวันนี้ 

ไม่คิดว่าบ้านไม้ใต้ถุนสูงกลางเก่ากลางใหม่ ในห้องน้ำจะมีอ่างอาบน้ำกับเขาด้วย สิ่งอำนวยความสะดวกในห้องน้ำมีครบครัน เห็นได้ว่าเจ้าของบ้านให้ความสำคัญกับการอาบน้ำไม่ได้น้อย

"ไม่น่าเชื่อเลย"

ลาลิลพึมพำออกมา เมื่อสำรวจข้าวของภายในนั้น

หญิงสาวรองน้ำร้อนลงในอ่างอาบน้ำแบบตั้งพื้นที่มุมห้อง เปิดกระปุกแก้วออกมาได้กลิ่นเกลือผสมน้ำมันหอมระเหยที่ช่วยให้ผ่อนคลาย คิดถึงชีวิตอันศิวิไลซ์ที่เคยนอนแช่ออนเซ็น ทำสปาให้คนนวดเนื้อนวดตัวเหมือนเมื่อก่อน

งานทำความสะอาดในตอนบ่ายที่ผ่านมา ทำเอาเธอเมื่อยขบไปทั้งตัว

อ่างอาบน้ำในห้องนอนของเธอใหญ่โตแค่ไหน ข้าวของที่ใช้ต้องเป็นของดีมีราคา ต้องเป็นแบรนด์หรูหราจากฝรั่งเศสที่เธอโปรดปราน แต่เกลือหอมในกระปุกแก้วใบนี้ไม่ได้ตียี่ห้อแต่อย่างใด แต่กลับให้กลิ่นหอมผ่อนคลายเตะจมูก

"หอมจัง"

ลาลิลตีฟองให้ฟูฟ่อง แม้ตัวเองจะไม่ได้ลงไปนอนแช่ แต่ก็ขอจ่มจอมอยู่ในโลกที่คุ้นเคย อย่างน้อยแค่ชั่วขณะหนึ่งก็ยังดี กลิ่นอโรม่าหอมฟุ้งไปทั่วทั้งห้อง หญิงสาวเพลิดเพลินกับการเล่นฟองนุ่มฟูอยู่ข้างอ่างอาบน้ำ

ไม่ทันได้ยินเสียงรถ และเสียงฝีเท้าที่ก้าวขึ้นมายังชั้นสอง

สีหน้ารื่นรมย์ของหญิงสาวตกอยู่ในสายตาของคนที่เพิ่งมาถึง ที่กำลังหมกมุุ่นอยู่กับเล่นฟองสีขาวนุ่มในมือ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว

"มีความสุขอะไรนักหนา"

เสียงแหบห้าวกระชากลาลิลออกจากภวังค์ ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัว รีบผุดลุกขึ้นจากข้างอ่างน้ำ อดทำสายตาขุ่นเขียวใส่อีกฝ่ายไม่ได้

"นายเข้ามาไม่ให้สุ้มให้เสียง น้ำตาลตกใจหมด"

รามกอดอก สายตาจดจ้องอยู่บนใบหน้าขาวนวลปปราศจาเครื่องสำอาง เรื่อยลงไปยังร่างที่ซ่อนอยู่ในชุดเสื้อยืดและผ้าถุงลายดอก ดูเหมือนว่าเสื้อยืดที่สีเข้มที่เธอสวมจะเล็กไปเสียหน่อย แนบเนียนไปกับส่วนโค้งเว้า ขับเน้นทรวงอกให้ดูอวบอัดขึ้นมา เสื้อท่อนล่างรัดรึงไปกับเอวเล็กคอด

สายตาเฉยชาของชายหนุ่มที่มองมานิ่งๆ ทำให้ลาลิลรู้สึกประหม่า จึงแสร้งปั้นยิ้มให้เขาบอกเสียงหวาน

"น้ำตาลเตรียมน้ำให้นายอาบเรียบร้อยแล้วนะคะ เชิญนายอาบให้สบายใจ น้ำตาลขอตัวก่อน"

กำลังจะเดินเบียดเขาออกไปจากห้องน้ำมือหยาบกร้านกลับคว้าแขนเธอไว้

"อย่าเพิ่งไป"

"นายจะให้น้ำตาลรับใช้อะไรอีกคะ" เธอเชิดคางถาม ปากยิ้ม แต่ตาไม่ยิ้มแล้ว วันนี้เหนื่อยจะตายชัก ใครจะไปอยากประจันหน้ากับคนโฉดอย่างเขากัน

"อาบน้ำให้ฉัน"

"อะไรนะ"

เธอทำตาโต มองเขาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า โมโหจนพูดไม่ออกเลยจริงๆ นี่เขาไม่ใช่เด็กสามขวบ ถึงจะอาบน้ำอาบท่าเองไม่ได้ รามไม่รอฟังว่าเธอจะยินยอมหรือไม่ เริ่มถอดเสื้อยืดที่สวมอยู่ออกทางศีรษะโยนลงบนพื้นส่งๆ 

มือเลื่อนลงไปที่กระดุมกางเกงแล้วตอนนี้ ร่างใหญ่หนาขวางทางประตูห้องน้ำอยู่ แล้วจะให้เธอปีนหน้าต่างหนีออกไปหรือไร

"นะ...นาย"

เขารูดซิปลงหน้าตาเฉย เธอหันหนีไปทางอื่น แต่ก็ยังเห็นด้านหลังของร่างสูงใหญ่ที่เปลือยเปล่าจนหมดจด บั้นท้ายแน่นหนั่นด้วยกล้ามเนื้อ และท่อนขาเพรียวยาว สะท้อนวอบแวบบนกระจกเหนืออ่างล้างหน้าอยู่ดี เธอรีบเหลือบมองเพดาน

นึกก่นด่าผู้ชายหน้าไม่อายในใจ

ได้ยินเสียงน้ำกระฉอกเบาๆ หันกลับมาอีกทีร่างสูงใหญ่ก็หย่อนตัวลงนั่งในอ่างเรียบร้อยแล้ว อ่างอาบน้ำที่เธอคิดว่าใหญ่พอควรก่อนหน้า กลายเป็นเล็กแคบไปถนัดใจ

"มานี่"

ชายหนุ่มกระดิกนิ้วเรียก

หญิงสาวจำใจเดินเข้าไปหา ลอบเล็งแจกันดอกไม้ที่วางอยู่หลังตู้เก็บผ้าขนหนู หากเขาคิดทำมิดีมิร้ายเธอ ยังพอมีอาวุธไว้ป้องกันตัวเอง

"ฟาดฉันด้วยแจกัน เธอก็ไม่รอดอยู่ดีคุณหนู"

ลาลิลลอบถลึงตาใส่เขา เมื่อได้ยินถ้อยคำรู้ทัน

"นั่งลงแล้วถูหลังให้ฉัน"

รามนั่งชันเข่าอยู่ในอ่างน้ำ ดีหน่อยที่โฟมฟองฟูฟ่องปิดบังเรือนร่างท่อนล่างของเขาเอาไว้ เห็นเพียงหลังไหล่บึกบึน และบางส่วนของแผ่นหลังสีทองแดงที่โผล่พ้นผิวน้ำ หญิงสาวสูดหายใจลึกเข้า กระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้เตี้ยๆ ข้างอ่างน้ำ

คว้าเอาใยบวบจุ่มน้ำ ยังไม่อ่อนนุ่มดี ก็ถูไปบนหลังของชายหนุ่มอย่างไม่เบานัก รามเท้าวางแขนทั้งสองลงกับขอบอ่าง หลับตานิ่ง 

"ถูดีๆ"

ลาลิลแยกเขี้ยวใส่เขา ผ่อนแรงลงเล็กน้อย

แล้วจึงเพิ่งสังเกตเห็นรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังของราม รอยนั้นเป็นรอยเก่าลากผ่านจากไหล่ขวาเรื่อยลงไปยังแผ่นหลังทางซ้าย เธอไม่รู้ว่าแผลเป็นิส้นสุดลงที่ตรงไหน

แต่มันต้องเคยเป็นบาดแผลฉกรรจ์แน่นอน

มันคือรอยด่างพร้อยเดียวบนแผ่นหลังเรียบตึงด้วยกล้ามเนื้อ หญิงสาวเอื้อมมือออกไปโดยไม่รู้ตัว ก่อนที่ปลายนิ้วจะสัมผัสมัน รามก็ถามขึ้นเสียก่อน...

"คบกับผู้ชายคนนั้นมานานเท่าไหร่แล้ว"

"คะ?"

ลาลิลรีบชักมือกลับไป รู้สึกกระดากเล็กน้อย จู่ๆ ก็คิดจะแตะเนื้อต้องตัวเขาขึ้นมา

"ผู้ชายที่ชื่อทศ"

"เกือบสองปี" เธอตอบออกไป เข้าใจในสิ่งที่เขาถามในที่สุด

"รักกันแค่ไหน"

แค่ไหน...ใครจะไปบอกได้

ความรักใคร่จะชี้วัดกะเกณฑ์กันได้อย่างไร

แล้วเขาจะถามคำถามพวกนี้ทำไม มันเป็นเรื่องส่วนตัวไม่ใช่หรือ เรื่องอะไรต้องมาตอบคำถามพรรค์นี้กับคนแปลกหน้า เธอคบกับทศทิศมาสองปีแล้ว ถึงขนาดเคยเจอพ่อแม่ของเขาแล้วเสียด้วยซ้ำ

ตั้งใจจะขยับความสัมพันธ์ให้จริงจังมากขึ้นหลังจากที่เธอกลับมาเมืองไทย

ไม่คิดว่าจะมาเกิดเรื่องของบิดาขึ้นเสียก่อน เพียงไม่กี่วันที่ไม่เจอหน้า ก็ดูเหมือนว่าแฟนหนุ่มกับเธอจะเหมือนอยู่คนโลกกันไปเสียแล้ว เธอยังติดต่อเขาไม่ได้ ทศทิศส่งพวกหรีดมาให้ แต่ไม่ได้มาร่วมงานศพพ่อของเธอ

'เพราะเขามีธุระด่วนจริงๆ ต้องเดินทางไปต่างจังหวัด'

ตอนนั้นเธอแก้ตัวกับญาติมิตรเพื่อนฝูงที่มาร่วมแสดงความเสียใจ ทั้งที่ใจนึกโมโหคนรักไม่น้อย แต่ที่ผ่านมาทศทิศก็ดีกับเธอมาโดยตลอด...

"เขาคงจะเขี่ยเธอทิ้งแล้ว"

"หมายความว่ายังไง" ถ้อยคำเยาะหยันกระชากเธอกลับมาสู่ความเป็นจริงอีกครั้ง

"เธอโทรไปหาตั้งหลายครั้ง เขายังไม่ยอมรับสายเลย คนรักกันแบบนี้มีที่ไหนกัน"

ประโยคนั้นกระแทกใจดำเธออย่างจัง ลึกๆ แล้วมันคือสิ่งที่เธอนึกหวั่นอยู่ในใจ อะไรบางอย่างระหว่างทั้งสองไม่เหมือนเดิม หลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นกับครอบครัวของเธอ ลาลิลเผลอคลายมือออก ใยบวบอันใหญ่ในมือเลื่อนหล่นลงไปในน้ำ 

"ตายจริง"

หญิงสาวควานมือลงไปในอ่างอย่างลนลาน มือปัดป่ายโดนต้นขาและแผ่นท้องตึงแน่นของคนในอ่างโดยไม่ได้ตั้งใจ ปลายนิ้วนุ่มลากระหน้าขากำยำ มือจับหมับลงกับท่อนลำอวบใหญ่ที่ระอุ่นกว่าน้ำในอ่าง

 รามคำรามในลำคอ รวบมือข้างนั้นของเธอเอาไว้

"ทำอะไรของเธอ"

"หา...หาใยบวบ"

"ที่เธอจับอยู่มันไม่ใช่" นัยน์ตาของเขาเข้มขึ้น รอยยิ้มชั่วร้ายในดวงตาคู่นั้น ทำให้ใจลาลินสั่นสะท้าน

To be continued... 

ฉงฉานน้องจุงเบย คืนนี้คงไม่ได้แค่ขัดหลังให้นายแล้วล่ะ ชอบไม่ชอบบอกกันล่วยน้า >///<

ตัวอย่างตอนต่อไป???  

"นาย...อย่ามาทำแบบนี้นะ" 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว