ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 27

คำค้น : #ซ่อนลิขิตรัก#สิงหา#นายสิงห์#มนตรา#ใบข้าว

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2564 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 27
แบบอักษร

 

 

ซ่อนลิขิตรัก บทที่ 27 

 

 

 

 

 

หมู่บ้านของชาวอาข่าที่สิงหาให้มะอึกกับลุงเหมยล่วงหน้าไปก่อนนั้นอยู่ไกลจากไร่เรืองกิจเกษมออกไปนับเกือบจะสุดชายแดน สิงหาเตรียมการไปช่วยคนงานของไร่เรืองกิจเกษมที่ถูกลักพาตัวเพื่อไปขายนอกประเทศโดยพวกซาปา โจรกะเหรี่ยงที่ตั้งตัวอยู่เหนือกฎหมายทั้งค้ายาเสพติด ลักลอบปลูกฝิ่น กระท่อม ค้าของเถื่อน ส่งผู้หญิงออกนอกประเทศทั้งหมดนี้อยู่ภายใต้การควบคุมของภูผา ลักษณาธิการนักธุรกิจหนุ่มที่มีหน้ามีตาในสังคมแต่พวกเขาหารู้ไม่ว่าผู้ชายหน้าตาดีฐานะดีคนนี้ทำธุรกิจผิดกฎหมายนับไม่ถ้วน 

เมื่อหลายเดือนก่อนน้องชายของเขาขุนเขา ลักษณาธิการถูกจับไปด้วยข้อหาที่ยาวเป็นหางว่าวและครั้งนั้นน้องสาวของสิงหา มิถุนาเองก็เกือบถูกพวกมันทำร้ายถ้าหากไม่ใช่แผนการของโซลที่ตอนนี้กลายมาเป็นน้องเขยของเขาแล้วล่ะก็ --  

สิงหาคิ้วขมวดกันแน่นเมื่อนึกถึงเหตุการณ์หลายเดือนก่อน เขาไม่อยากให้เกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวอีกแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมฟังเขาเลย แม้กระทั่งวินาทีสุดท้ายที่บุหลันขอร้องเจ้าตัวก็ยืนยันว่าจะไปกับเขาให้ได้ 

" ดูแลน้องให้ดีนะ สิงห์ " สิงหาพยักหน้ารับคำสั่งของตุลาก่อนที่พวกเขาจะออกเดินทาง 

" ประวัติของซาปานี่เกินเบอร์โจรกะเหรี่ยงไปแล้วนะคะเนี่ย " ใบข้าวร้องพลิกแผ่นกระดาษในแฟ้มที่ถืออยู่ไปมา" แล้วประวัติพวกนี้พี่สิงห์ได้มายังไงคะ " 

" จากชายแดนเพื่อนของสามียัยมินน่ะ " สิงหาตอบ " ที่ทำได้ขนาดนี้เพราะมีท่อน้ำเลี้ยงใหญ่คอยสนับสนุน -- " สิงหาหันไปมองใบข้าวทีหนึ่งเหมือนเธอจะรู้สึกตัว 

" จะพูดก็พูดออกมาเถอะค่ะ สำหรับข้าวแล้วเรื่องคู่หมั้นก็เป็นแค่ความต้องการของคุณแม่เท่านั้น ข้าวไม่ได้ต้องการ -- อีกอย่างถ้าเรื่องพี่กอหญ้าเรียบร้อยข้าวก็จะไปจากไร่เรืองกิจเกษม พี่สิงห์ไม่ต้องห่วงว่าข้าวจะเอาเรื่องของพี่กับไร่เรืองกิจเกษมไปบอกใคร จะไม่มีใครได้รู้ว่าข้าวเคยเข้ามาที่นี่! " ใบข้าวตอบพลางหันหน้าไปทางหน้าต่างรถมองเงาสะท้อนของสิงหา  

" อืม " สิงหารับคำในคอ รู้สึกก้อนแข็งๆจุกอยู่ที่คอ " ได้ยินแบบนี้ก็ดี เวลาพี่ทำอะไรกับภูผาพี่จะได้ไม่ต้องเกรงใจว่าเป็นคู่หมั้นของข้าว และข้าวก็ไม่ต้องห่วงว่าจะต้องทนอยู่ในไร่เรืองกิจเกษมต่อเพราะหลังจากช่วยคำแปงออกมาได้ ข้าวก็จะเป็นอิสระ "  

ใบข้าวหันกลับมามองสิงหา ทั้งคำพูดทั้งน้ำเสียงและแววตาของเขาทำให้เธอรู้สึกเจ็บปวดเหมือนมีใครเอามีดมากรีดลงกลางใจเธอ 

ระหว่างทางไม่มีใครพูดอะไรกันอีกทั้งสองปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมพื้นที่ ใบข้าวนั่งพิงหัวไปกับกระจกรถเหม่อมองออกไปข้างนอก ไม่นานพวกเขาก็มาถึงที่ราบตรงเชิงเขาใบข้าวมองทางเดินเท้าที่ทอดขึ้นเป็นทางลาดชันที่แวดล้อมไปด้วยต้นไม้ต้นใหญ่ 

" เดี๋ยวเราจะเดินเท้าขึ้นไป เอากระเป๋ามาสิ พี่ถือให้ " สิงหายื่นมือออกไปรับกระเป๋าเป้ของใบข้าว 

" ขอบคุณค่ะ " 

ใบข้าวเดินตามสิงหาขึ้นเนินที่ค่อยๆสูงขึ้นเรื่อยๆจนเหมือนกำลังเดินขึ้นเขา " " ที่นี่น่ะเหรอคะ ที่พี่สิงห์ให้ลุงเหมยกับมะอึกล่วงหน้ามาก่อน คนชื่ออินถาเค้าจะช่วยเราพาคำแปงออกมาได้ใช่มั้ยคะ "  

" ใช่! พ้นจากหมู่บ้านนี้ไปอีกไม่เกินยี่สิบโลก็จะเป็นป่ารอยต่อระหว่างชายแดนไทยกับพม่า ถ้าซาปากับหลานจะพาผู้หญิงข้ามแดนก็ต้องมาใช้เส้นทางธรรมชาตินี่ -- อินถาก็ดูแลที่นี่อยู่ยังไงเค้าช่วยเราได้แน่ "  

ใบข้าวพยักหน้า " พี่สิงห์รู้จักที่นี่ได้ยังไงคะ แล้วมาที่นี่บ่อยเหรอ " เธอถามระหว่างเดินไต่ขึ้นเนินพยายามเดินตามสิงหาให้ทัน 

" ฉันรู้จักอินถามาก่อนเคยช่วยเหลือกัน ก่อนหน้านี้ก็บ่อย แต่พักหลังไม่ค่อยได้มาแล้ว "  

" ทำไมถึงเป็นแบบนั้นคะ "  

สิงหาถอนหายใจก่อนจะหันมาตอบคนช่างถาม" ไม่มีความจำเป็นต้องมาบ่อยๆแล้วน่ะสิ "  

ใบข้าวยกคิ้วสูงขึ้นข้างหนึ่งไม่เข้าใจคำตอบของเขา จากนั้นเธอก็ไม่ได้ถามอะไรอีก ใบข้าวไม่รู้ว่าเดินขึ้นมานานแค่ไหนแล้ว แสงแดดเริ่มแผดเผาที่หัวคงเป็นเวลาสักเที่ยงมั้ง ใบข้าวคิดพลางแหงนหน้ามองพระอาทิตย์เม็ดเหงื่อไหลย้อยที่ข้างแก้มที่กำลังแดงจัด เธอสะดุ้งเล็กน้อยหันกลับไปมองสิงหาที่กำลังใช้หลังมือเช็ดเหงื่อให้เธอ ใบข้าวยืนนิ่งให้สิงหาเกลี่ยแก้มเธอด้วยความอ่อนโยนก่อนที่เขาจะเปิดกระเป๋าหยิบเอาขวดน้ำเปิดออกส่งให้เธอ 

" พักก่อนแล้วกัน เดี๋ยวเราค่อยเดินต่อ " สิงหาบอกมองคนตัวเล็กที่ออกอาการเหนื่อยหอบเพราะต้องเดินตามเขาให้ทันแถมทางเดินขึ้นเขานี่ก็โหดไม่น้อยเลยแต่เธอกลับไม่บ่นออกมาสักแอะ ใบข้าวยกขวดน้ำขึ้นดื่มหลายอึกด้วยความกระหาย " เหนื่อยแล้วล่ะสิ ถ้าอยู่บ้านก็คงไม่ต้องมาเหนื่อยแบบนี้ หรือไม่งั้นถ้ากลับไปอยู่กับคู่หมั้นของตัวเองก็คงสบายไปล่ะ "  

 

พุ่บ 

 

ใบข้าวปาขวดน้ำในมือใส่ไปที่อกของสิงหา " ไม่ต้องพูดตอกย้ำกันหรอก! ข้าวรู้ดีว่าข้าวเป็นใคร บอกไปแล้วไม่ใช่เหรอว่าถ้ารู้ว่าพี่กอหญ้าหายไปไหน ข้าวจะไปทันที! " ใบข้าวจ้องตาขุ่นใส่ นัยน์ตาของเธอแดงสั่นระเรื่อก่อนจะยกหลังมือเช็ดน้ำที่ไหลออกมาออก จากนั้นเธอก็เดินขึ้นนำสิงหาไปหลังเห็นลุงเหมยและมะอึกเดินลงมาจากภูเขามารับทั้งสองคน 

" ใบข้าวมาด้วยเหรอ " มะอึกถามสีหน้าประหลาดใจ 

" ฉันอยากมาช่วยคำแปงน่ะ " ใบข้าวตอบ 

" โถ่ นังหนู เออไม่สิ คุณใบข้าวไม่เห็นต้องลำบากมาเลย " ตาเฒ่าร้อง " แล้วนี่นายสิงห์พาเดินขึ้นมาเหรอ "  

ใบข้าวพยักหน้า ตาเฒ่ามองตาแดงๆของใบข้าวก็หันลงไปมองนายสิงห์ของตัวเองที่กำลังเดินขึ้นมาก่อนจะชวนทั้งสองเดินขึ้นไปยังหมู่บ้านของอินถา คนในหมู่บ้านคุ้นเคยกับนายสิงห์แห่งไร่เรืองกิจเกษมเป็นอย่างดีเพราะความช่วยเหลือที่มีมาเก่าก่อนทำให้พวกเขาเคารพนับถือนายสิงห์เสมือนหนึ่งญาติสนิท 

" นาย! " ชายหนุ่มในชุดพื้นเมืองเดินเข้ามาทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

" อินถา เป็นไง! สบายดีนะ " สิงหาทักทายกลับไป อีกฝ่ายพยักหน้า 

" นายล่ะ สบายดีมั้ยครับ พักนี้ไม่ขึ้นมาที่นี่เลย " อินถาว่าพลางมองเลยมาที่ใบข้าว เธอส่งยิ้มให้เขา อีกฝ่ายมีสีหน้าตกใจทันที " นาย! " อินถาหันกลับไปมองสิงหา ใบข้าวไม่เข้าใจอาการของอินถา ส่วนมะอึกที่หวังดีก็โพล่งขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น 

" อินถา นี่เมียนายล่ะ สวยมั้ย! "  

ทั้งสิงหาและใบข้าวหันหลังไปมองมะอึกพร้อมกัน เจ้าตัวทำหน้าเลิ่กลั่กออกอาการพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า แต่แล้วทุกคนก็ถูกใครอีกคนดึงความสนใจไปเมื่อเธอปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับสีหน้าประหลาดใจ 

" เป็นความจริงเหรอ สิงห์ ใบข้าว! "  

ใบข้าวหันกลับไปมองคนถาม เธอแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองหญิงสาวในชุดพื้นเมืองแบบเดียวกับของอินถาแต่ว่าเป็นแบบที่ผู้หญิงใส่กำลังคลี่ยิ้มหวานแบบที่ใบข้าวบอกเสมอว่าถ้าใครได้เห็นรอยยิ้มไม่หลงรักพี่สาวเธอ คนนั้นต้องมีปัญหากับสายตาแน่ๆ 

" ใบข้าว! "  

" พี่กอหญ้า! "  

ใบข้าวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปหากอหญ้าก่อนจะสวมกอดกอหญ้าแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความคิดถึง  

" พี่กอหญ้า ~ ฮือ ข้าวคิดถึงพี่กอหญ้ามากเลยรู้มั้ย พี่กอหญ้าหายไปไหนมา "  ใบข้าวร้องไห้โฮออกมาเธอสวมกอดกอหญ้าแน่น ลุงเหมยทำหน้าตกใจเห็นกอหญ้าเหมือนเห็นผี ตาเฒ่าหันไปถามนายสิงห์ของตัวเองปากคอสั่น 

" นะ นาย ทำไม! "  

" เดี๋ยวผมเล่าให้ฟังทีหลัง " สิงหาพยักหน้าให้อินถาแล้วจากนั้นทั้งคู่ก็เดินไปที่โรงเรียนกลางหมู่บ้าน 

" ลุง ลุง ผู้หญิงคนนั้นที่กอดใบข้าวน่ะ หน้าคุ้นจังเนอะ " มะอึกวิ่งตามหลังเหมยไป " เหมือนเคยเห็นที่ไหน "  

" เอ็งจำไม่ได้เหรอวะ นั่นอะแม่หนูกอหญ้าแฟนเก่านายสิงห์ไง! " เหมยตอบ  

" อ่อๆ " มะอึกรับคำแล้วก็เบิกตาโต " ชิบหายล่ะ ลุง! แฟนเก่านายกับใบข้าวเมียคนใหม่นี่เป็นพี่น้องกันเหรอ! เอ้างี้นายก็พญาเทครัวน่ะสิ ได้ทั้งพี่ได้ทั้งน้องอะ -- "  

 

พลั่ก! 

 

มะอึกล้มกลิ้งเป็นลูกขนุนไปที่พื้นหลังโดนสิงหาถีบเข้าให้ตอนที่เจ้าตัวไม่ทันได้ระวัง " ถ้าไม่หุบปาก! ฉันจะเอาแกเป็นโล่ห์รับกระสุนไอ้ซาปา! " สิงหาคำรามจ้องตาถมึงทึงใส่มะอึกที่ยกมือไหว้ท่วมหัว 

" ขอโทษครับ นาย -- อู้ย เจ็บ ~ " มะอึกจับสะโพกตัวเองพลางยันตัวลุกขึ้น 

" เป็นไงล่ะมึง ไอ้มะอึก ปากมอมดีนัก " ตาเฒ่าค่อนแคะใส่ 

" ลุงไม่สะกิดผมเลยนะ " มะอึกบ่นอุบ  

" นายสิงห์ใช้เท้าสะกิดให้แล้วไง! " เหมยหัวเราะเห็นฟันหลอที่เต็มไปด้วยคราบหมาก  

 

 

 

***** 

 

 

      

ใบข้าวยังร้องไห้ไม่หยุดถึงแม้กอหญ้าจะปลอบยังไงเธอก็ไม่อาจห้ามน้ำตาตัวเองไว้ได้ " พี่กอหญ้าทำไมหายตัวไปแบบนี้ รู้มั้ยคะว่าข้าวกับคุณพ่อเป็นห่วงพี่มาก ทำไมไม่ติดต่อกลับมาบ้างคะ " ใบข้าวตัดพ้อพลางเช็ดน้ำตาตัวเอง 

" ก็ถ้าทำได้พี่คงทำไปแล้วน่ะสิ " กอหญ้าว่า เธอเองก็ร้องไห้ไปพร้อมกับน้องสาวด้วยเหมือนกัน ดวงตาของเธอแดงก่ำ  

" ทำไมกัน " ใบข้าวถามเสียงอู้อี้ " เรื่องที่คุณแม่เล่าไม่ได้เป็นเรื่องจริงใช่มั้ยคะ ที่ว่าพี่แต่งงานแล้วไม่ยอมไปอังกฤษกับข้าวน่ะ " แววตารื้นน้ำมองพี่สาวต่างมารดา เธอเชื่อมั่นมาตลอดกอหญ้าเป็นคนรักษาสัญญากับเธอถ้ากอหญ้าพูดว่าจะไปยังไงกอหญ้าก็จะไม่มีทางผิดสัญญาที่ให้ไว้กับเธอแน่ เพราะงั้นเรื่องที่แม่เธอบอกว่ากอหญ้าหนีไปแต่งงานนั้น ใบข้าวแทบไม่อยากเชื่อเลย 

กอหญ้าเม้มปากแน่นก่อนจะถอนหายใจบางๆออกมา เธอดึงมือน้องสาวของตัวเองมาจับแล้วตบเบาๆ " ตอนนี้มันไม่สำคัญแล้วไม่ใช่เหรอ ข้าว ว่าที่คุณหญิงพูดเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า " กอหญ้าพูดด้วยรอยยิ้ม  

" สำคัญซิ! " ใบข้าวโพล่งออกมา น้ำตาเธอหยุดแล้ว " สำคัญกับข้าวมาก เพราะมันหมายความว่าคุณแม่โกหกข้าว ทำไมคุณแม่ต้องใจร้ายกับพี่ด้วย คุณแม่ก็รู้ว่าข้าวรักพี่ ข้าวอยากให้พี่กอหญ้าไปอังกฤษกับข้าวเพราะข้าวจะให้พี่ได้อยู่ห่างจากคุณแม่แต่แบบนี้น่ะ -- " ใบข้าวทำเหมือนนึกอะไรออก " เดี๋ยวนะ ทำไมพี่มาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ได้ แล้วเมื่อกี้นี้ข้าวได้ยินพี่กอหญ้าเรียกสิงห์ พี่สิงห์บอกว่ามาที่นี่บ่อย หมายความว่าพี่สิงห์รู้อยู่แล้วเหรอคะว่าพี่กอหญ้าอยู่ที่นี่ เขาพาพี่มาอยู่ที่นี่เหรอคะ เขาแต่งงานกับพี่ให้พี่เป็นภรรยาลับใช่มั้ยคะ แล้วก็ให้พี่บอกกับคุณแม่ว่าจะไม่ตามข้าวไปอังกฤษแบบนี้ใช่มั้ยคะ พี่กอหญ้า -- โอ๊ย! ที่แท้ก็เป็นเขานี่เองที่ทำเรื่องนี้! " ใบข้าวขมวดคิ้วแน่น 

" พี่กอหญ้าเล่ามาให้หมดเลยนะคะว่าเขาวางแผนอะไรไว้บ้าง แล้วเขาก็รู้ว่าข้าวเป็นคู่หมั้นของผู้ชายคนนั้นด้วยนะคะ " กอหญ้าเห็นสีหน้าร้อนรนของน้องสาวต่างมารดาก็รีบพูด 

" ใบข้าว! สิงห์ไม่ได้เป็นคนพาพี่มาอยู่ที่นี่ สิงห์ไม่ได้วางแผนอะไรอย่างที่ข้าวเข้าใจ สิงห์เองก็พึ่งรู้ว่าพี่อยู่ที่นี่เมื่อหนึ่งปีที่แล้วเหมือนกัน " กอหญ้าพูดช้ามองสีหน้างุนงงของใบข้าวก่อนจะคลี่ยิ้มบางๆออกมา " แล้วเป็นพี่เองที่บอกกับสิงห์ว่าข้าวเป็นคู่หมั้นของคุณภูผา รวมถึงบอกด้วยว่าข้าวเป็นน้องสาวพี่และข้าวต้องมาตามหาพี่ที่ไร่เรืองกิจเกษมแน่นอน " 

คิ้วของใบข้าวขมวดกันแน่นกว่าเดิม ตอนนี้สมองของเธอกำลังทำงานประมวลผลคำพูดของกอหญ้าอย่างหนัก 

" พี่สิงห์ก็พึ่งรู้ว่าพี่อยู่ที่นี่เมื่อปีที่แล้ว หมายความว่ายังไงกัน -- แล้วเขาก็รู้ว่าข้าวเป็นน้องสาวพี่มาตั้งแต่แรกตั้งแต่วันที่ข้าวเข้ามาที่ไร่เรืองกิจเกษมเขาก็รู้แล้วเหรอคะว่าข้าวเป็นใคร -- ทำไมกัน " ใบข้าวพูดอะไรไม่ออก " นี่มันเรื่องอะไรกันข้าวสับสนไปหมดแล้วค่ะ " 

" ฟังพี่นะ ข้าว พี่มีเรื่องสำคัญที่ต้องบอกข้าว " กอหญ้าพูดแววตาของเธอกำลังนึกถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น  

กอหญ้าตั้งใจจะบินไปอังกฤษกับใบข้าวจริงและตั้งใจไว้ด้วยว่าหลังจากกลับมาจากอังกฤษก็จะแต่งงานกับสิงหาทันที ในวันที่กอหญ้าต้องเดินทางสิงหาเป็นคนไปส่งที่สนามบินเชียงใหม่เพื่อให้เธอบินไปเจอกับใบข้าวที่กรุงเทพ หลังจากร่ำลาสิงหาแล้วกอหญ้าก็จำอะไรไม่ได้เลยรู้แต่ว่าเธอกำลังหลับอยู่บนรถที่กำลังเคลื่อนที่แทนที่จะอยู่บนเครื่องบินเที่ยวบินจากเชียงใหม่ไปกรุงเทพ จากนั้นเธอก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลย 

" พี่ความจำเสื่อมน่ะ ใบข้าว " กอหญ้าว่า สีหน้าเศร้าเมื่อนึกถึงเรื่องในอดีต " หมอบอกว่ามีพวกชาวบ้านไปเจอพี่ติดอยู่ในรถที่ตกลงมาจากหน้าผาโชคดีที่ไม่ได้ถึงแก่ชีวิต แต่อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้พี่สูญเสียความทรงจำ พี่จำอะไรไม่ได้เลยจำไม่ได้แม้กระทั่งว่าตัวเองเป็นใครหรือชื่ออะไร เพราะแบบนี้พี่ถึงไม่ได้ติดต่อคุณพ่อ ติดต่อข้าว หรือติดต่อสิงห์" กอหญ้าน้ำตาคลอ " พี่รักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเล็กๆในอำเภอประมาณครึ่งปี ที่นั่นพี่ก็เจอกับอินถาที่เข้ามารักษาตัวเพราะถูกหลานของซาปายิง เราได้คุยกันจนกลายเป็นเพื่อน พอเขารู้ว่าพี่ประสบอุบัติเหตุจนความทรงจำเขาก็คอยช่วยดูแลและก็พยายามช่วยพี่ฟื้นความทรงจำแต่พี่ก็จำอะไรไม่ได้เลย สุดท้ายเขาก็ชวนพี่มาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ "  

ใบข้าวนิ่งฟังเรื่องราวที่ออกมาจากปากของพี่สาวต่างมารดา น้ำตาคลอหน่วยเป็นอาการที่เกิดขึ้นกับใบข้าวตอนนี้ " แล้วความทรงจำของพี่กลับมาได้ยังไงคะ " ใบข้าวถามเสียงสั่น 

กอหญ้ายกมือเช็ดน้ำตาให้น้องสาว " มันเหมือนโชคชะตาแกล้งพี่เลยล่ะ ข้าว -- พี่ประสบอุบัติเหตุ ความทรงจำหายไป นอนรักษาอยู่ครึ่งปี มาอยู่ที่หมู่บ้านนี้ครบสองปี -- แล้วโชคชะตาก็พาให้พี่มาเจอสิงห์อีกครั้ง " กอหญ้าเล่า " ตอนนั้นพี่กับอินถาไปตลาดในอำเภอ พี่เจอกับสิงห์ที่นั่นมันน่าตลกมากเลยนะสิงห์เรียกชื่อพี่ แต่พี่กลับจำเขาไม่ได้เลย" ถึงตรงนี้ใบข้าวก็เห็นสีหน้าเศร้าของกอหญ้า ตอนนั้นสิงหาคงเจ็บปวดมากๆสินะที่คนรักของตัวเองจำเขาไม่ได้ ใบข้าวแอบเม้มปากเบาเพียงแค่คิดถึงความรู้สึกของสิงหาที่มีต่อกอหญ้า เธอก็รู้สึกเสียดแทงที่หัวใจ 

" แล้วพี่ เออ เขาทำยังไงคะ " ใบข้าวถาม " ความทรงจำของพี่กอหญ้ากลับมาได้ยังไงคะ " 

กอหญ้ายิ้มอย่างอ่อนโยน " ต้องขอบคุณสิงห์ ที่มีความพยายามในการช่วยพี่ฟื้นความทรงจำ เขาเพียรพยายามมาหาพี่ที่นี่เกือบทุกวัน พยายามมาเล่าเรื่องของตัวพี่ เรื่องของเขา เรื่องของพี่กับเขา " ใบข้าวรีบเช็ดน้ำตาตัวเองออกตอนเห็นสีหน้ามีความสุขของกอหญ้า " สุดท้ายพี่ก็ฟื้นความทรงจำของตัวเองมาได้เมื่อปีกลาย "   

" โชคดีจังเลยนะคะ พี่กอหญ้า " ใบข้าวสวมกอดกอหญ้าแล้วปล่อยโฮออกมา ใบข้าวรู้ดีว่าน้ำตาของเธอที่ไหลออกมาตอนนี้ไม่ใช่น้ำตาที่ยินดีกับเรื่องความทรงจำที่กลับคืนมาของกอหญ้า ใบข้าวเห็นแก่ตัวเกินกว่าจะยินดีกับพี่สาวเธอได้ สิงหารักพี่สาวเธอมากจนพยายามทำให้ความทรงจำของคนรักกลับคืนมาและเขาก็ทำสำเร็จ  

" แต่ความทรงจำของพี่ไม่ได้กลับมาทั้งหมด " กอหญ้าเล่าต่อ " ความทรงจำของพี่ช่วงหลังจากที่สิงห์ไปส่งที่สนามบินมันหายไปไม่ว่าจะพยายามยังไง พี่ก็นึกช่วงเวลานั้นไม่ออกเลย " 

" จำไม่ได้เลยเหรอคะ ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง " ใบข้าวยกหลังมือป้ายน้ำตาที่อยู่หางตาออก " คนที่พาพี่ออกมาจากสนามบินในตอนนั้นเค้าคิดจะทำอะไรกัน " ใบข้าวคิ้วขมวดอย่างใช้ความคิด " ข้าวว่านะ คนที่พาพี่หรือจะเรียกว่าลักพาตัวพี่ออกมานี่จะต้องคิดไม่ดีแน่และการที่พี่ประสบอุบัติเหตุอาจจะเป็นเรื่องที่เขาตั้งใจหรือเปล่าคะ แล้วตอนที่มีคนไปเจอพี่ในรถือพี่เป็นคนขับรถเหรอคะ "  

กอหญ้าพยักหน้า " เขาบอกว่าพี่อาจจะหลับในขณะขับรถน่ะ "  

ใบข้าวครางกรอดในคอ " แย่จริง! สืบต่อไม่ได้เลย กล้องวงจรปิดบริเวณนั้นล่ะคะ มีใครเห็นอะไรบ้างมั้ย มันต้องมีสักอย่าง สักคนสิที่เห็นพี่กอหญ้าอยู่กับใครหลังจากที่พี่สิงห์ส่งพี่เสร็จแล้วน่ะ " เธอร้อง 

" เมื่อกี้ ข้าวเรียกสิงห์ว่ายังไงนะ " กอหญ้าจับแขนของใบข้าวพลางส่งสายตามองใบข้าวอย่างสงสัย " แล้วยังเมื่อกี้ที่คนของสิงห์พูดอีก ข้าวกับสิงห์แต่งงานกันแล้วเหรอ "  

 

 ****** 

ในที่สุด…กอหญ้า 

มาตามดูกันต่อนะคะ ปมของเรื่องกำลังค่อยๆคลี่คลายไปทีละอย่าง แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าความรู้สึกของนายสิงห์กับใบข้าวจูนกันไม่ติดซะอย่างนั้น T^T เศร้า แถมกอหญ้าดันมาในเวลาที่ใบข้าวมีสิงหาอยู่ในหัวใจแบบนี้ จะทำยังไงต่อไปน้า ฮือ ~  

 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกการติดตาม ทุกการคอย และทุกข้อความของทุกคนอย่างมากเลยนะคะ เพราะรี้ดคือกำลังใจสำคัญของไรท์ 

ขอให้สนุกและมีความสุขกับการอ่านนะคะ 

แล้วเจอกัน 

ความคิดเห็น