facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

THE DARK..(18) เคลียร์ใจ

ชื่อตอน : THE DARK..(18) เคลียร์ใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.พ. 2564 14:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(18) เคลียร์ใจ
แบบอักษร

THE DARK 18 

หญิงสาวเดินตรงเข้ามาในห้องอาหารขนาดใหญ่ถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูสะอาดสายตา อาหารชั้นเลิศที่มีราคาแพงถูกจัดวางเป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะอาหาร.. 

แต่ดูเหมือนว่าคนอื่นๆจะอิ่มกันไปหมดแล้วจึงเหลือเพียงโอดินที่กำลังนั่งทานอาหารอยู่คนเดียว.. 

"อ้าว..พลอยมาทานข้าวด้วยกันสิ" โอดินเอ่ยชวนทันทีเมื่อเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา..พลอยฟ้านั่งลงบนเก้าอี้ทางด้านข้างของชายหนุ่มก่อนจะพูดขึ้นมาท่าทางไม่สบายใจ.. 

"ฉันทานมาแล้ว" 

"ที่มาวันนี้เพราะมีเรื่องต้องคุยกับนาย" พลอยฟ้าพูดด้วยใบหน้าจริงจังทำให้โอดินวางช้อนลงบนจานก่อนจะหันไปถามเมื่อรู้ว่าต้องเป็นเรื่องสำคัญแน่ๆ.. 

"มีอะไรหรอพูดมาได้เลย" โอดินสบสายตาเธอด้วยความตั้งใจรอให้เธอปรึกษาปัญหาเหมือนกับทุกๆครั้ง เพราะมันคือความเป็นห่วงที่เสมือนคนในครอบครัวเดียวกันแถมยังเป็นเพื่อนที่เล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็กๆ.. 

"ฉันขอโทษนะที่เคยเห็นแก่ตัวกับนาย" 

"นายคงรู้อยู่แล้วสินะว่าฉันเป็นคนวางแผนเรื่องราวทั้งหมดแต่ทำไมนายถึงไม่ยอมพูดมันออกมาล่ะ นายจะปฏิเสธข้อเสนอทุกอย่างก็ได้หนิ..ทำไมกัน? พลอยฟ้าน้ำตาคลอเบ้าเอ่ยถามสิ่งที่เธออยากรู้ 

"บางครั้งความจริงอาจทำให้เราต้องสูญเสียใครบางคน..การเงียบไว้คงจะดีกว่า" 

"นายโกรธฉันไหมที่ฉันทำเรื่องเลวๆแบบนั้น? พลอยฟ้าเอ่ยถามด้วยแววตาสำนึกผิดจริงๆ.. 

"ฉันไม่ได้โกรธเธอหรอก" 

"แค่อยากให้คิดให้รอบคอบกว่านี้" 

"ถ้าเกิดวันนั้นเธอตายขึ้นมาจริงๆ" 

"คนที่ต้องตายตามไปด้วยก็คือออสติน" 

"เพราะคนที่รู้เรื่องนี้จะเข้าใจว่าออสตินได้ลงมือฆ่าเธอไปแล้ว อย่าลืมสิว่ากฎของแก๊งเรามันแลกกันด้วยความตาย" โอดินพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมือหนาวางลงบนบ่าของหญิงสาวเป็นการปลอบใจและเข้าใจเหตุผลที่เธอทำเรื่องแบบนั้นลงไป.. 

"ในตอนนั้นฉันมั่นใจว่ายังไงก็รอดตาย" 

"เป็นความคิดที่เด็กมาก..ฉันเกลียดตัวเองในเวลานั้น" พลอยฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงสั่นๆ.. 

"ไม่มีใครโกรธเธอหรอก..อย่าลืมสิพวกเราเป็นเหมือนครอบครัวและเพื่อนกันมานานแค่ไหน" 

"ทำไมนายต้องดีกับฉันทุกเรื่องเลยด่าฉันสักคำก็ได้" 

"ฉันไม่เคยโกรธแล้วจะด่าเธอไปเพื่ออะไร" 

"ขอบใจมากนะโอดินสำหรับทุกอย่างเลย" 

"อืม..เลิกคิดมากได้แล้ว" 

"จากนี้ไปนายก็ใช้ชีวิตให้มีความสุขล่ะ อย่าให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่ปล่อยนายเป็นอิสระ" พลอยฟ้าเช็ดน้ำตาและพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้มขำๆ 

"ไม่ต้องห่วงฉันหรอก..เธอก็หาความสุขให้ตัวเองได้แล้ว" 

"ตอนนี้ฉันขอพักยาวๆก่อนแล้วกัน" 

"ทำไมล่ะ? 

"คนพึ่งอกหักมาก็ต้องใช้เวลาทำใจบ้างสิ" 

"Ha Ha..อย่าทิ้งเวลาไปนานนักล่ะ" 

"นายไม่ต้องห่วงว่าฉันจะขายไม่ออกหรอกอย่าลืมสิว่าฉันสวยออกขนาดนี้" พลอยฟ้าและโอดินพูดขึ้นมาขำๆเหมือนเพื่อนสนิทที่หยอกล้อกัน ความรู้สึกนี้ทำให้ทั้งสองรู้สึกสบายใจมากกว่าเดิมหลังจากที่เปิดใจคุยกันหมดทุกเรื่อง.. 

"นั่นสินะ" 

"นายพลาดแล้วที่ไม่รักผู้หญิงสวยแบบฉัน" 

"Ha Ha Ha..ฉันคงเป็นผู้ชายที่ตาบอดมากเลยว่าไหม" 

"ใช่ นายตาบอดมาหลายสิบปีเลยล่ะ" 

"แต่ยังไงฉันก็อยากเห็นเธอมีความสุขนะ" 

"ฉันก็เหมือนกันไม่ว่าผู้หญิงที่นายชอบจะเป็นยังไง ก็ขอให้เธอเป็นคนดีและรักนายที่สุด" 

"เราอยู่ในจุดที่ต้องอวยพรให้กันเรื่องนี้แล้วหรอ" 

"นั่นสิ..Ha Ha Ha" 

"ตลกดีเหมือนกันนะ" 

"นายต้องรีบหาแฟนนะรู้ไหมเพราะอายุของนายก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว" 

"ฉัน 26 เธอก็ 26 เหมือนกันอย่าลืมสิ" 

"นี่เราพึ่งจะหาแฟนจริงๆตอนที่อายุเท่านี้งั้นหรอ" 

"มันไม่สายไปหรอก..พวกเราหน้าตาดีซะอย่าง" 

"ฉันก็คิดแบบนั้น" 

โอดินและพลอยฟ้าพูดคุยกันหลายเรื่องอยู่นานเป็นชั่วโมง ทั้งสองคนเปลี่ยนสถานะมาเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันแม้ว่าในใจลึกๆหญิงสาวจะยังทำใจไม่ได้สักเท่าไหร่.. 

แต่ให้โอดินรู้สึกแบบนี้คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดแล้ว ความรู้สึกเสียใจและเจ็บปวดจากความรักที่ไม่สมหวังคนที่ต้องจัดการความรู้สึกเหล่านั้นก็คือตัวของเธอเอง.. 

ใบหน้าของหญิงสาวพยายามยิ้มและทำตัวให้ปกติมากที่สุดเพื่อให้โอดินรู้สึกสบายใจ แต่เมื่อเธอกลับมาอยู่กับตัวเองก็ยังต้องใช้เวลาเพื่อเยียวยาแผลใจต่อไป.. 

อย่างน้อยเรื่องราวระหว่างเธอกับโอดินก็ไม่มีอะไรต้องติดค้างกันอีกแล้ว.. 

@ผับตระกูล Bold  

ผับBold ถือเป็นผับที่นิยมมากที่สุดในประเทศเนื่องจากเป็นผับที่มีขนาดกว้างถูกตกแต่งอย่างเรียบหรูดูแพง แต่ราคาเครื่องดื่มหรืออาหารนั้นไม่แพงมากนัก บรรยากาศสนุกสนานเหมาะสำหรับทุกรุ่นทุกวัย.. 

ชั้นสองโซนวีไอพีสามารถมองเห็นผู้คนได้ทั่วทั้งผับจึงถูกจัดให้เป็นพื้นที่ส่วนตัวตัวที่มีเฉพาะบุคคลในแก๊งแสงตะวันเท่านั้นที่สามารถเข้าไปใช้ได้ และมีเพียงแขกพิเศษที่ถูกเชิญจากคนในแก๊งแสงตะวันเท่านั้นที่จะได้เข้าไปในห้องวีไอพีสุดพิเศษ.. 

แต่ในวันนี้พลอยฟ้าไม่ต้องการไปดื่มยังห้องวีไอพี เพราะถ้าหากมีคนในแก๊งมาเที่ยวก็คงเห็นความอ่อนแอของเธอและไปรายงานโอดินทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ.. 

เธอมาเที่ยวผับเพียงคนเดียวหวังจะให้บรรยากาศดนตรี แสง สี เสียง ช่วยเยียวยาจิตใจ เธอตั้งใจจะมาดื่มให้หายเศร้าไปบ้าง.. 

พลอยฟ้าอยู่ในชุดเดรสสีดำเธอแต่งหน้าบางๆ ผมสีน้ำตาลอ่อนทำลอนสวย ผิวขาวราวกับผิวเด็กตัดกับสีของชุดเดรสส่งเสริมให้เธอดูขาวมากขึ้นไปอีก แม้ว่าเธอจะนั่งอยู่หน้าบาร์เครื่องดื่มในมุมมืดๆ แต่ความมืดก็ไม่สามารถกลบความสวยและออร่าของเธอให้ลดลงได้เลยแม้แต่น้อย.. 

หญิงสาวสั่งค็อกเทลรสชาติที่เธอชื่นชอบ เธอตั้งใจจะดื่มเพื่อให้เข้ากับบรรยากาศแต่ไม่ต้องการดื่มจนเมาเหมือนกับทุกครั้ง เพราะการที่หญิงสาวมาเที่ยวผับคนเดียวแล้วไม่ได้สติจะทำให้เกิดอันตรายขึ้นได้ง่ายๆ.. 

เธอไม่สนใจผู้คนที่เข้ามานั่งตรงบาร์เครื่องดื่มด้านข้างของเธอเลยแม้แต่น้อย เพราะเธอเอาแต่จดจ่อกับแก้วค็อกเทลที่วางอยู่บนโต๊ะทางด้านหน้า.. 

"ดราย มาร์ตินี่ (Dry Martini)" 

"สองแก้ว"  

แต่แล้วเสียงที่คุ้นเคยของใครบางคนทำให้เธอต้องหันไปมองต้นตอของเสียงทันที.. 

"ออสติน" 

หญิงสาวตกใจเล็กน้อยที่ชายหนุ่มปรากฏอยู่ตรงหน้า สายตาของเธอเหลือบไปเห็นบอดี้การ์ดสวมสูทสีดำมาดเข้มๆ สามคนยืนเฝ้าอยู่ทางด้านหลังของชายหนุ่มทำให้เธอมั่นใจว่าไม่ได้เมาแต่คือออสตินจริงๆ.. 

ออสตินหันไปส่งสายตาให้บอดี้การ์ดเหล่านั้นถอยห่างออกไป แต่พวกเขายังคงทำหน้าที่ดูแลความปลอดภัยให้กับเจ้านายดังเดิม.. 

"ได้แล้วครับ" บาร์เทนเดอร์ยื่นค็อกเทล ดราย มาร์ตินี่ตามที่ออสตินสั่งให้กับเขา.. 

"รับไปสิ" ชายหนุ่มยื่นค็อกเทลให้หญิงสาวหนึ่งแก้วด้วยรอยยิ้มร้ายๆ.. 

"วันนี้ฉันไม่อยากเมา" หญิงสาวรีบปฏิเสธเมื่อเห็นว่าค็อกเทลที่ออสตินยื่นให้นั้นไม่ต่างจากดื่มเหล้าเพียวๆ ซึ่งรสชาตินี้เหมาะกับคนที่คอแข็งมากกว่า.. 

"ถ้าจะดื่มค็อกเทลผสมแอลกอฮอล์อ่อนๆกลับไปดื่มที่บ้านไม่ดีกว่าหรอ? ชายหนุ่มเอ่ยถามทำให้หญิงสาวยอมรับค็อกเทลแก้วขึ้นมาไว้ดื่ม.. 

เธอไม่รอช้ารีบดื่มมันจนหมดแก้ว และรีบหันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ด้วยใบหน้าจริงจัง.. 

"ดราย มาร์ตินี่ สิบแก้ว!!  

"รอสักครู่นะครับ" บาร์เทนเดอร์ตอบรับทันที 

"ไหนบอกว่าไม่อยากเมา ถ้าเธอกินหมดนั่นคงได้อ้วกแน่ๆเผลอๆหมดสติไม่รู้ด้วยนะไม่กลัวฉันลากเข้าโรงแรมหรือไง? ออสตินคิ้วขมวดเล็กน้อยเพราะไม่คิดว่าเธอจะสั่งเครื่องดื่มเยอะขนาดนี้.. 

"นายไม่ทำคนไม่ได้สติหรอก" 

"หึหึ..รู้จักนิสัยฉันดีเหลือเกินนะ" 

"ตอนนี้นายควรอยู่บริษัทหนิมาดื่มแบบนี้ได้ยังไง? 

"รู้ตารางงานของฉันด้วยหรอว่าต้องคุยงานกับลูกค้าตอนสี่ทุ่ม" 

"โอดินบอกฉัน" 

"ที่มาดื่มเพราะเครียดเรื่องโอดินสินะ" 

"นายกลับไปทำงานเถอะไม่ต้องมายุ่ง" 

"ฉันคุยงานที่นี่และคุยกับลูกค้าเสร็จเรียบร้อยแล้วเธอคิดว่าฉันตามเธอมาหรือไงสำคัญตัวจังเลยนะ" 

"งั้นก็ช่วยนั่งดื่มไปเงียบๆไม่ต้องมาคุยกับฉัน" 

พลอยฟ้าดื่มค็อกเทลหมดไปหลายแก้วโดยไม่สนใยคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อย หญิงสาวเริ่มเมาแต่ยังได้สติอยู่.. 

"เธอคิดจะเมาแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่? 

"ต่อให้เธอดื่มจนตายก็เปลี่ยนความจริงไม่ได้หรอก" ออสตินเอ่ยถามด้วยใบหน้าไม่พอใจ 

"ฉันรู้..ไม่ต้องย้ำ" 

"ที่ฉันเมาก็แค่พยายามหาวิธีมาจัดการกับความรู้สึกของตัวเอง" 

"ฉันไม่อยากเสียใจแบบนี้ไปตลอดหรอกนะ" พลอยฟ้าตอบกลับด้วยน้ำเสียงจริงจัง 

"งั้นก็ดื่ม..เอาให้มันรู้กันไปเลยคืนนี้" 

"ว่าคนแบบเธอจะเมาได้สักแค่ไหน" จากการห้ามปรามเมื่อสักครู่ตอนนี้ออสตินเปลี่ยนเป็นการส่งเสริมแทนเขาเชื่อว่าหากใครได้ทำอะไรสุดๆไปแล้วจะมีความคิดที่ต้องการหยุดเอง.. 

"ไม่เมาไม่กลับโว๊ยยย !!! พลอยฟ้าพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 

"ใช่..ไม่เมาห้ามหยุด" ออสตินสนับสนุนอีกเสียง 

"เอาให้มันรู้กันไปเลยว่าใจคนเรามันจะเจ็บได้นานเท่าไหร่ ฉันจะสู้กับความรู้สึกแบบนี้จนกว่าจะชนะให้ได้" 

"...." ออสตินนิ่งเงียบฟังในสิ่งที่เธอพูดอย่างตั้งใจ 

"พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางกลับเกาะพระอาทิตย์เพื่อให้เวลากับตัวเองบ้าง ที่ผ่านมาทุกอย่างในชีวิตของฉันหันไปสนใจแค่โอดินเพียงอย่างเดียว" 

"แล้วเธอจะกลับมาเมื่อไหร่?  

"ฉันก็ยังไม่รู้" 

"เธอคิดจะหนีความจริงงั้นหรอ? 

"ฉันต้องการรักษาแผลใจต่างหาก ซึ่งไม่รู้ว่ามันจะรักษาได้สำเร็จหรือเปล่า" 

"แต่เธอไม่จำเป็นต้องไป" 

"ฉันอยากอยู่กับตัวเองหันมาใช้ชีวิตโดยสนใจสิ่งรอบข้างอยู่กับธรรมชาติเพื่อช่วยให้รู้สึกดีขึ้น ซึ่งเกาะพระอาทิตย์เป็นสถานที่ที่เหมาะสมมากที่สุด" 

"ถ้าอย่างนั้นฉันจะแวะไปเยี่ยมเธอก็แล้วกัน" 

"ไม่จำเป็น..เพราะถ้าฉันพร้อมจะเจอใครฉันจะกลับมาเอง" 

"มันจะกี่ปีล่ะพลอย? ออสตินเอ่ยถามเพราะเขาค่อนข้างที่จะมั่นใจว่าพลอยฟ้าคงไม่มีวันหมดรักโอดินแน่ๆ.. 

"เรื่องนั้นปล่อยให้เป็นเรื่องของอนาคตเถอะ" 

"ถ้าเธอเลือกแล้ว..ก็ขอให้โชคดีแล้วกัน" 

"ขอโทษนะที่ทำให้นายเจ็บ..วันนี้ฉันรู้แล้วว่ารักข้างเดียวมันเจ็บปวดขนาดไหน ฉันขอให้นายได้พบกับรักแท้ในสักวัน" 

"เธอก็รู้ว่าฉัน.." ออสตินยังไม่ทันจะพูดจบหญิงสาวก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน 

"ถ้าจะใช่ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนมันก็ใช่" 

"ถึงตอนนี้จะไม่ใช่..แต่อนาคตก็ไม่แน่หนิ" 

"นายมั่นใจอย่างนั้นสินะ" 

"แน่นอน" 

"หึหึ..มาดื่มกันเถอะ" 

"เอาสิ" 

ทั้งสองชนแก้วค็อกเทลกันเบาๆและดื่มด้วยกันไปอีกหลายแก้ว พวกเขาพูดคุยกันตามปกติแต่ลักษณะท่าทางของหญิงสาวดูเหมือนเป็นการพูดคุยกับเพื่อนสนิทเสียมากกว่าขนาดคนภายนอกที่มองเข้ามาก็สามารถรับรู้ได้.. 

เพราะเธอมักชัดเจนอยู่เสมอว่ารู้สึกกับออสตินในสถานะใด.. 

--------------------- 

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว