ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอน ๑๙

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2564 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอน ๑๙
แบบอักษร

 

“อีกสักครู่ก็คงจะได้ที่แล้วเจ้าค่ะ”  

หันไปบอกหล่อนยิ้มๆ ใช้จวักคนข้าวต้มที่น้ำกำลังเดือดปุดๆ เพ็ญโบกพัดจีบในมือ นวยนาดเข้ามายืนใกล้ๆ ชะโงกหน้ามองลงไปในหม้อดินเผา ครู่หนึ่งจึงเอ่ยถามเสียงหวาน 

“แม่บัวรู้จักคุณฉัตรมานานแล้วหรือ”  

เพ็ญเองเพิ่งเข้ามาอยู่พระนครได้เพียงสี่ห้าปีเท่านั้น มาอยู่ในรั้วบ้านพระยาพิทักษ์ไม่นานก็ได้เข้าวัง จึงไม่ได้รู้จักมักคุ้นกับเพื่อนทุกคนของพร้อม 

“เมื่อก่อนตอนเด็กๆ คุณฉัตรมาหาคุณพี่พร้อมบ่อยๆ เจ้าค่ะ บัวก็เลยพลอยรู้จักไปด้วย แต่ไม่ค่อยสนิทสนมกันนัก”  

สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นเจ้าตัวและยี่เข่งที่บอกเล่ากับเธอทั้งนั้น เธอไม่รู้หรอกว่าความเป็นจริงเป็นอย่างไร 

“แต่พี่เห็นว่าคุณฉัตรคล้ายจะมักคุ้นกับแม่บัวอยู่ไม่น้อยนี่นา”  

บัวนิ่งเฉยไม่ได้ต่อความ รอยยิ้มหยันผุดขึ้นที่มุมปาก เพ็ญไม่เห็นรอยยิ้มนั้นจึงว่าต่อไป 

“พี่ได้ยินว่าคุณฉัตรเธอเป็นถึงหลานชายของมหาอำมาตย์ฝ่ายซ้าย มีทั้งเงินทองและอำนาจ อีกทั้งต่อไปต้องสังกัดกรมอาญา ดูเหมือนว่าคุณฉัตรจะสนใจและใส่ใจแม่บัวอยู่ไม่น้อย”  

เมื่อวานหลังจากฉัตรกลับไปแล้ว ถึงกับฝากของเอาไว้ให้บัวด้วย เป็นน้ำหอมผรั่งในขวดแก้วเจียระไนใบน้อยดูหรูหราเลอค่าเสียไม่มี เพราะฝ่ายนั้นไม่รู้ว่ายังเพ็ญอยู่ที่เรือนพระยาพิทักษ์ฯ อีกคน จึงไม่ผิดที่ไม่ได้ตระเตรียมของมาให้ 

ครั้นกลัวหลานสาวสามีจะน้อยใจ 

ชื่นจึงให้ผ้าคลุมไหล่ผ้าไหมแก่เพ็ญผืนหนึ่ง ทว่าหญิงสาวก็ยังไม่พอใจอยู่ดี 

“แม่บัวเล่าสนใจคุณฉัตรหรือไม่เล่า”  

สตรีในเรือนหลังที่ไม่ควรที่จะพูดถึงความสนใจชายหนุ่มนอกเรือน การถามไถ่ถึงเร่ื่องนี้ของเพ็ญออกจะกล้าหาญไม่น้อยในยุคสมัยนี้ และเป็นการเสียมารยาทสำหรับคนที่ไม่สนิทกัน 

บัวเองไม่นับว่าหล่อนเป็นคนที่สนิทสนมกับตนแม้แต่น้อย 

ยังดีที่บริเวณนี้นอกจากยี่เข่งและบ่าวคนสนิทของเพ็ญเองแล้วก็ไม่มีใคร ไม่อย่างนั้นตัวเธอคงดูไม่ดีในสายตาของผู้ใหญ่ อย่างไรทั้งเธอและฉัตรก็ไม่ได้พบเจอกันมาหลายปีดีดักแล้ว  

บัวแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจคำถามของอีกฝ่าย 

“คุณฉัตรเธอไปร่ำเรียนถึงเมืองนอกเมืองนา ใครที่ได้มีโอกาสอย่างนี้ ย่อมเป็นที่น่าสนใจของคนที่นี่ทั้งนั้นไม่ใช่หรือเจ้าคะ”  

“หมายความว่าอย่างไร”  

เพ็ญเสียงแข็งขึ้นมาทันที หล่อนคาดหวังว่าคนอ่อนวัยกว่าจะแสดงท่าทีปฏิเสธอย่างเจียมตัวเจียมใจ ไม่ใช่ตอบอะไรที่คลุมเครืออย่างนี้ 

“แม่บัวคิดว่าคุณฉัตรน่าสนใจกระนั้นหรือ”  

บัวเพียงแต่ยิ้มไม่ตอบ หันไปหยิบเกลือป่นโรยลงไปในหม้อดินเผา เพ็ญได้แต่จ้องมองแผ่นหลังของฝ่ายนั้นด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะยิ้มเย็นแล้วพูดต่อด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลชวนฟังอันเป็นเอกลักษณ์ของหล่อน 

“คุณฉัตรเธอน่าจะเป็นที่หมายปองของหญิงสาวมากมายในพระนคร ใครก็อยากใกล้ชิดติดพันทั้งนั้น คนที่เพียบพร้อมขนาดนี้ หญิงสาวที่ได้ออกเรือนเป็นคู่ครองย่อมจะต้องมีคุณสมบัติที่เหมาะสมดีงาม ไม่ใช่จะคว้าใครมาก็ได้”  

คุณสมบัติเหมาะสมดีงาม ต้องเพียบพร้อมทั้งรูปโฉม กิริยา ท่าทาง ฐานะ และชาติตระกูล 

เพ็ญกำลังย้ำเตือนให้ญาติผู้น้องได้เห็นว่าตัวเองไม่มีสิ่งเหล่านั้นอยู่เลย ทั้งเป็นกำพร้าต้องพึงพาอาศัยเรือนพระยาพิทักษ์ ไม่มีทรัพย์สมบัติและครอบครัวหนุนหลัง หากแม้นหมายตาเอาไว้ ก็ไร้ซึ่งวาสนาจะได้แต่งออกไปกับคนอย่างฉัตร 

คนอย่างบัวไม่คู่ควร  

แม้ชายหนุ่มจะสนใจตน ก็ไม่ควรที่จะสานต่อไมตรี! 

“แม่บัวคิดอย่างนั้นหรือไม่”  

บัวหลุบตามองน้ำข้าวต้มที่กำลังเดือดปุดๆ ในหม้อ อดยิ้มมุมปากไม่ได้ 

หากในร่างนี้ยังเป็นแม่บัวหลานคุณหญิงชื่นคนเก่า คงไม่รู้เสียด้วยซ้ำว่าตัวเองถูกญาติผู้พี่กันท่า หรือหากร่างเดิมมีความคิดเพ้อฝันถึงฉัตร ก็คงรู้สึกอึดอัดใจจนน้ำตาร่วงแล้ว 

แต่เธอไม่เหมือนกัน… 

“เจ้าค่ะ”  

บัวตอบเรียบๆ หน้ายังคงไม่เปลี่ยนสี ไม่ยินดียินร้าย ในสายตาของเพ็ญนั้นเหมือนอีกฝ่ายกำลังท้าทายกัน 

ไม่เจอไม่ถึงปี ญาติผู้น้องคนนี้ดูจะเปลี่ยนไปมาก ในเมื่อพูดแล้ว อีกฝ่ายไม่มีท่าทีโอนอ่อนตามที่คิดหวังไว้ จึงนึกขัดใจขึ้นมาครามครัน 

ยังไม่ทันที่เพ็ญจะได้เอ่ยปากกดข่มคนอ่อนวัยกว่า ม้วนก็ลงมาเรียกตัวทั้งสองกลับขึ้นตึกเสียก่อน 

“คุณหลวงหมอมาแล้วขอรับ คุณหญิงท่านให้กระผมมาตามคุณๆ ทั้งสอง”  

ไม่ว่าอย่างไรชื่นก็อยากให้ขึ้นช่วยๆ กันฟังสิ่งที่ผลวินิจฉัยของนายแพทย์ด้วยกัน จะได้ไม่ตกหล่นรายละเอียดใดๆ ไป บัวลอบถอนใจออกมา เธอตั้งใจหนีลงมาในเรือนครัวแล้ว ยังไม่พ้น... 

อย่างไรก็หนีการเผชิญหน้าไม่ได้  หญิงสาวล้างมือให้สะอาดแล้วตามม้วนกลับขึ้นไปบนตึกใหญ่ แต่พอมาถึงกลับเห็นเพียงหลวงทัด ไม่เห็นแม้แต่เงาของสน ​​​​​​​ คุณหลวงหมอทัดกำลังพูดกับชื่น... 

“พ่อสนหลานชายกระผมติิดราชการ จึงยังมาไม่ได้ขอรับ”  

“ตั้งแต่หลายวันก่อนยังไม่กลับมาหรอกรึคุณหลวง”  

“กลับมาแล้ว แต่ก็ต้องรีบเร่งออกไปอีกแล้ว เพิ่งจะออกไปเมื่อวานนี้เองขอรับ”  

ใบหน้าที่แช่มชื่นขึ้นมาเล็กน้อยของชื่นส่อเค้ากังวลอีกครั้ง แม้สามีจะฟื้นคืนสติแล้ว แต่หล่อนเองก็ยังไม่วางใจ  

“แต่เจ้าคุณกับคุณหญิงไม่ต้องเป็นกังวลไปหรอกนะขอรับ ถึงตัวไม่ได้มาทว่าพ่อสนฝากยาเอาไว้กับกระผม ร่างกายของเจ้าคุณยังต้องฟื้นฟูอีกมาก ต่อจากนี้ยาและอาหารการกินต้องดูแลอย่างดี”  

ยาที่หลวงเที่ยงเอามาให้บรรจุอยู่ในขวดแก้วรมดำเหมือนเดิม เพียงแต่ปริมาณมีมากกว่า 

“เจ้าคุณยังต้องรับประทานยานี้หลังอาหารสามมื้อ ต่อไปอีกหนึ่งเดือน”  

“แล้วตัวฉันจะกลับไปทำราชการได้เมื่อไหร่”  

พระยาพิทักษ์เอ่ยปากถามด้วยอาการสุขุม กระนั้นก็ยังมองเห็นความวิตกในแววตา งานราชการยิ่งตำแหน่งสูงก็มีคนจับจ้องมอง ตัวเขาเป็นเจ้ากรมนครบาล ตำแหน่งนี้มีคนหมายตาไม่ใช่น้อย การแก่งแย่งชิงดีมีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน 

“หากในสองสามวันเจ้าคุณแข็งแรงมีกำลังขึ้นแล้ว ก็สามารถไปทำงานที่กรมได้แล้วขอรับ”  

“เร็วขนาดนั้นเลยรึเจ้าคะคุณหลวง” ชื่นทั้งดีใจและก็ยังคงกังวลใจอยู่ดี เจ็บครานี้สามีของหล่อนถือว่าหนักหนาไม่น้อยเลย 

“ขอรับ”  

คุณหลวงหมอกำชับเกี่ยวกับเรื่องยาและอาหารการกินของพระยาพิทักษ์ฯ อีกหลายคำ ก่อนจะขอตัวกลับไป ก่อนกลับยังรับปากกับพระยาพิทักษ์ฯ และชื่นว่า หากสนกลับมาพระนครเมื่อไร จะรีบให้มาดูอาการของเจ้าคุณเชิดทันที 

บัวทั้งนึกโล่งใจที่ไม่ต้องพบเจอสนอีกหน 

ทว่าจนแล้วจนรอดก็ลืมเลือนภาพฝันที่เหมือนจริงนั่นไม่ได้ เป็นเขาที่เสกสร้างมันขึ้นมา หรือเกิดจากสิ่งใดกันแน่ ขณะเดียวกันก็อดสงสัยไม่ได้ว่า สนไปจากพระนครอีกแล้วจริงๆ หรือเป็นเพียงคำลวงของเขา 

‘ก่อนวันเพ็ญครั้งหน้า มันจะมาแม่บัวเอง’  

เธอไม่ต้องการใกล้ชิดกับสน ทว่ากลับรู้สึกไม่สบายใจที่ได้ยินว่าผีร้ายตนนั้นอาจจะไม่ได้ป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ๆ บางทีนักโทษฉกรรจ์ของสน อาจจะกำลังจับตาดูเธอก็ได้ ถ้าหากเขาไม่อยู่... 

“คุณบัวขอรับ”  

เสียงสุภาพอ่อนน้อมดังขึ้น บัวหันไปมอง เป็นบ่าวรับใช้ของคุณหลวงหมอทั้งสองที่ชื่อว่าปรุงคนนั้นนั่นเอง ไม่ใช่ว่าควรรอรับเจ้านายอยู่ที่ท่าน้ำหรอกหรือ ชื่นถึงกับเดินออกไปส่งคุณหลวงทัดด้วยตัวเอง ส่วนเธอขอตัวลงมาดูสำรับของคนป่วยที่ในครัว 

 ร่างผอมสูงยืนกุมมือรอเธออย่างสงบเสงี่ยม รีบเอ่ยปากไม่อ้อมค้อม 

"คุณหลวงสนให้ผมนำของมามอบให้ขอรับ" 

ปรุงแบมือออก บนฝ่ามือของเขามีเรือกระดาษลำน้อยวางอยู่ 

"นี่คืออะไร"  

“คุณหลวงสนให้กระผมนำความมาบอกว่า หากคุณบัวพบเจอสิ่งผิดปกติใดที่เกี่ยวข้องกับนักโทษคนนั้น หรือต้องการความช่วยเหลือ ก็ให้บอกกับมันไป”  

"คุณหลวงไม่อยู่ในพระนครจริงๆ หรือ" 

"คุณหลวงมีธุระบางอย่างที่ต้องจัดการขอรับ" หัวใจของบัวพลันหนักอึ้งขึ้นมาทันที เห็นสีหน้าของหญิงสาว ปรุงจึงว่าต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าสุภาพ 

"มนต์ที่คุณหลวงทิ้งไว้จะปกป้องคุณบัวจากอันตรายได้ขอรับ" 

ท่าทางของดูแข็งทื่อประดุจท่อนไม้ ทั้งว่าสองแก้มของหญิงสาวซับสีเลือดขึ้นมาทันที เมื่อคิดถึงค่ำคืนที่ผีร้ายนั่น ลงมนต์ ให้เธอ เธอไม่รู้ว่ามนต์ที่เขาลงให้ จะ ปกป้อง เธอได้อย่างไร 

บัวเหลือบมองรอบกาย ก่อนจะหยิบใบไม้กระดาษสีน้ำตาลอ่อนนั้นขึ้นมากำไว้หลวมๆ ในมือ 

“ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจมาก”  

ยังไม่ทันจะถามอีกฝ่าย ว่าเจ้านายของเขาจะกลับมาเมื่อไร ปรุงก็หายตัวไปเสียแล้ว ไม่เห็นแม้แต่เงา ปรุงเองก็คงจะไม่ใช่คนธรรมดาเช่นกัน เจ้านายเป็นผีร้าย จะให้ลูกน้องเป็นตัวอะไร 

แม้ว่าท่าทางของปรุงจะดู...ปกติเพียงใดก็ตาม 

หญิงสาวได้แต่เม้มปาก ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้น รีบเดินไปสั่งการในเรือนครัว แล้วกลับไปที่เรือนพักของตน เก็บเรือกระดาษลำน้อยลงไปในกล่องลงรักษ์ ใส่กุญแจให้เรียบร้อย 

ให้คนมาบอกเธออย่างนี้ แสดงว่าสนไม่ได้อยู่ในพระนคร 

อากาศคืนนี้ร้อนอบอ้าวนัก ด้วยชื่นมีเพ็ญรับสำหรับเย็นเป็นเพื่อนอยู่แล้ว บัวจึงไม่ได้ร่วมโต๊ะอาหาร หญิงสาวรับประทานอาหารที่เรือนตน แล้วก็เข้านอนแต่หัววัน 

กระนั้นก็ต้องนอนกระสับกระส่าย 

คืนนี้เธอเองรู้สึกว่าอากาศร้อนอบอ้าวนัก ทว่าก็ไม่มีวี่แววของเมฆฝนแต่อย่างใด ผุดกายผุดผาดของหญิงสาวมือเหงื่อซึมออกมาเป็นระยะ เลยหัวค่ำไปแล้ว บัวก็รู้สึกเหนียวตัวจนทนไม่ไหว 

ร่างแน่งน้อยลุกขึ้นมานุ่งกระโจมอก 

ยี่เข่งที่นอนอยู่ห้องเล็กติดกันนอนหลับไปแล้ว เธอไม่อยากรบกวนฝ่ายนั้น จึงเดินออกไปยังท่าน้ำหลังเรือนเพียงลำพัง ท่าน้ำอยู่ตรงเวิ้งน้ำพอดี กอไม้ริมตลิ่งขึ้นสูงบดบังสายตาจากคนภายนอก ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัว 

จันทร์ข้างแรมยังคงกระจ่างนวล สาดแสงเงินยวลลงมาบนพื้น ทำให้บริเวณโดยรอบสว่างไสว ไม่น่ากลัวแม้แต่น้อย หญิงสาวนั่งลงบนแคร่ ตักน้ำที่ยี่เข่งรองไว้ในตุ่มขึ้นลาดตัว 

ตักอาบไปสองสามขันแล้ว กระนั้นก็ยังรู้สึกร้อนรุ่ม เหมือนมีไฟสุมรุมอยู่ข้างใน ลำคอแห้งผาก รู้สึกกระหายอย่างไรชอบกล

To be continued... 

ช่วยนี้จิมาช้าๆ หน่อย เพราะกำลังทำต้นฉบับอยู่เนอะ เนื้อหา รายละเอียดต่างๆ ยังไม่คงที่ อาจจะมีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลาจ้า ชอบไม่ชอบบอกล่วยน้า

ตัวอย่างตอนต่อไป ??? 

"อื๊อ..." 

หญิงสาวสยิวกาย มือนุ่มถูกอีกฝ่ายกอบกุมเอาไว้ จับให้ลากไล้ลงบน... 

ความคิดเห็น