ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 19 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 19 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 19k

ความคิดเห็น : 51

ปรับปรุงล่าสุด : 04 พ.ค. 2559 21:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

#

 

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 19

 

 

Part writer

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุ!!!!” สิ้นเสียงของร่างบาง สายฟ้าและวายุก็หันมามองทันที ทั้งสองแทบจะเป็นบ้า เมื่อคืนก็นอนไม่หลับเลยรอคอยแค่เสียงโทรศัพท์จากลูกน้องคนสนิทอย่างเคนเท่านั้น เคนโทรมารายงานสายห้ากับวายุเมื่อตอนตี 4 ว่ารู้ที่อยู่ของน้ำแล้ว ทั้งสองแทบจะเดินทางมาหาน้ำตั้งแต่ตอนนั้น

 

            “น้ำครับ”เสียงของสายฟ้าเรียกร่างบางอย่างโหยหา ทั้งคู่เดินเข้ามาหาร่างบางแต่เสียงที่ตะโกนออกมาทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักในทันที

 

            “อย่าเข้ามาใกล้ ผม ฮึก”

 

            “น้ำพวกเราขอโทษ ให้อภัยพี่ได้ไหม”วายุพูดออกมา เขาแทบจะตรอมใจตายทันทีที่เห็นน้ำตาของร่างบางตอนนี้ เขารู้สึกผิดที่ทำให้น้ำต้องเสียใจ

 

            “พวกคุณมันเฮงซวย!!!”คำของร่างบางทำให้จิตใจที่แข้มแข็งของสองพี่น้องแทบจะพังทลายทันที พวกเขาไม่เคยสนใจคำพูดของใคร แต่ไม่ใช่กับร่างบางตรงหน้า

 

            “ฮึก ออกไป ให้พ้น อย่ามายุ่งกับผม ฮือออ”น้ำร้องให้ออกมาบีบมือของซินที่ไม่ยอมห่างไปไหนเหมือนกับว่าจะคอยอยู่เคียงข้างน้ำเสมอ

 

            “น้ำครับ ได้โปรดฟังพี่หน่อยได้ไหม นะตัวเล็ก”

 

            “กลับไปอยู่กับพี่นะครับพี่ขอโทษ จะให้พี่ทำอะไรพี่ยอมทุกอย่าง อย่าทิ้งพี่ไปอย่างนี้”

 

            ร่างบางที่ตอนนี้เอาแต่สั่นหัวกอดร่างของเด็กน้อยซะแน่น ความปวดหัวที่เริ่มจางหายไปแล้วในตอนเช้ากลับมาอีกครั้ง น้ำปล่อยมือจากซิน แล้ววิ่งออกมานอกบ้านหลังนั้น โดยไม่ได้สนใจอะไรทั้งสิ้น ตอนนี้ร่างบางรู้ตัวเองดีว่ายังไม่พร้อมที่จะฟังอะไรทั้งนั้น

 

            เมื่อเห็นร่างบางวิ่งออกไปสายฟ้ากับวายุแทบจะยืนไม่อยู่ รีบวิ่งตามร่างของน้ำออกไปทันที เห็นน้ำที่กำลังจะวิ่งข้ามถนนไป โดยที่ไม่ได้สนใจรถที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูงเลยแม้แต่น้อย

 

            “น้ำครับบบ ระวังงงงงงงงงงงงงง”

 

            ปริ๊นนนนนนนนนนนนนนนนน

 

            พลั๊กกกกกกกกกกก

 

            โครมมม!!!

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            น้ำค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ความปวดหัวก่อนหน้าหายไปจนหมด รู้สึกได้ถึงแผลที่ข้อศอกตัวเอง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น ร่างบางค่อบๆหันไปมองช้าๆที่กลางถนน หัวใจของน้ำแทบจะหยุดเต้น ณ วินาทีนั้น

 

            “ม้ายยยยยยยยยยยย”น้ำตะโกนออกมาเสียงดัง รีบถลาไปหาร่างของคนรักทั้งสองที่นอนอยู่กลางถนน เลือดแดงฉานที่เจิ่งนองจนทั่วร่างของทั้งสองคน

 

            “ไม่นะครับ พี่สายฟ้า พี่วายุ ฮึก พี่ต้องไม่เป็นอะไรนะ ตื่นขึ้นมาคุยกับผมสิครับ ฮืออออออออตื่นสิ”

 

            “ผมสั่งให้ตื่นไง ตื่นขึ้นมา ฮึก ฮึกกกก”น้ำกอดร่างของทั้งสองไว้แน่น พลางเขย่าเหมือนกับว่าจะทำให้ทั้งสองตื่นขึ้นมาได้

 

            ภาพร่างของผู้ชายคนหนึ่งที่นั่งกอดร่างของผู้ประสบอุบัติเหตุสองคน และร้องไห้เหมือนคนขาดสติ สร้างความสะเทือนใจให้กับผู้พบเหตุเหตุการณ์เป็นอย่างมาก แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้เลย นอกจากโทรแจ้งรถพยาบาล

 

            มีคนพยายามมาดึงร่างบางออกจากทั้งสองแต่ก็ไม่เป็นผมเมื่อร่างบางนั้นเอวแต่กอดร่างของคนรักไว้แน่น และร้องไห้

 

            “พี่ครับ ผม ฮึก ขอโทษ ฮือออ ผมขอโทษษ”มีคนพูดมากมายเปล่งออกมาจากปากของร่างบาง มันแผ่วเบาจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

 

            “พี่ตื่นขึ้นมาสิครับบ ฮืออออ ผมขอโทษ”

 

            ไม่นานรถพยาบาลก็มารับตัวของคนเจ็บทั้งสองขึ้นรถ โดยที่มีน้ำกุมมือทั้งสองไว้ไม่ห่าง รถพยาบาลเคลื่อนที่ผ่านการจราจรที่ติดขัดมาเรื่อยๆจนถึงโรงพยาบาล ร่างของชายหนุ่มทั้งสองถูกพาเข้าไปในห้องฉุกเฉินทันที

 

            น้ำได้แต่นั่งรอทั้งสองคนอยู่หน้าห้อง ไม่คิดจะสนใจแผลจากข้อศอกที่เลือดยังไหลไม่หยุดเลยแม้แต่นิด จนพยาบาลที่ผ่านมาต้องลากตัวเข้าไปทำแผล เมื่อทำแผลเสร็จน้ำก็มานั่งรอทั้งสองคนเหมือนเดิน ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ยังไม่มีวี่แววของหมอจะออกมาเลย

 

            “หนูน้ำ!!!

 

            “คุณแม่ คุณพ่อ ฮึกกก ผมขอโทษ”

 

            “ไม่เป็นไรจ้ะลูก ทำใจดีๆไว้นะที่ทั้งสองคนจะต้องไปเป็นอะไร”คุณหญิงรัศมีเข้ามากอดปลอมน้ำด้วยความสงสาร ถึงแม้จะเป็นห่วงลูกชายของตนทั้งสองมากขนาดไหนก็ตาม

 

            “ความผิดผม ฮึก ถ้าผมไม่วิ่งออก พี่ๆก็ไม่ ฮือออออออออ”น้ำระเบิดน้ำตาออกมาอีกครั้งด้วยความเสียใจ ถ้าตอนนั้นเขาไม่วิ่งข้ามถนนจนไม่สนใจอะไรเลยแบบนั้น สายฟ้ากับวายุคงจะไม่เป็นแบบนี้

           

            “มันเป็นแค่อุบัติเหตุนะลูก ใจเย็นๆ”ชายแก่ ผู้ที่น้ำเรียกว่าพ่อเอ่ยปลอบบ้าง นั่งรอกับไปอีกหนึ่งชั่วโมงคุณหมอก็ออกจากห้องฉุกเฉิน

 

            “หมอครับ ลูกผมเป็นยังไงบ้างครับ”น้ำเสียงของผู้เป็นพ่อเอ่ยออกมาอย่างเป็นห่วง

 

            “คนไข้ทั้งสองคนพ้นขีดอันตรายแล้วครับ ตอนนี้ก็แต่รอให้ทั้งสองฟื้น”เสียงคนหมดทีเอ่ยออกมาสร้างความโล่งใจให้ทั้งสามคน

 

            พี่สายฟ้ากับพี่วายุปลอดภัยแล้วเมื่อน้ำรู้ดังนั้นก็หายห่วง น้ำยิ้มออกมาอย่างโล่งใจก่อนที่สติจะดับวูบไป

 

           

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Part น้ำ

 

            ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ แต่ก็ต้องหลับตาลงด้วยความแสบตา ความปวดหัวยังคงมีอยู่ พยายามลืมตาอีกครั้งและปรับสายตาให้ชัดเจน ทำให้ผมรู้ว่าที่ที่ผมนอนอยู่คือโรงพยาบาล

 

            ใช่ พี่สายฟ้า พี่วายุ ผมรีบลุกขึ้นเพื่อจะไปหาพวกเขาแต่สายน้ำเกลือที่เจาะอยู่ที่แขนรั้งเอาไว้จนเจ็บ ผมลองนึกย้อนไปอีกครั้ง นั่งเฝ้าอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน แล้วคุณหมอก็ออกมา จากนั้นก็......จำอะไรไม่ได้อีกเลย  

 

            “อ้าวหนูน้ำตื่นแล้ว เป็นยังไงบ้างจ้ะ”คุณแม่ที่เปิดประตูเข้ามาเดินมาหาผม

 

            “ผมเป็นอะไรไปครับคุณแม่”

 

            “หนูสลบไปน่ะลูก คุณหมอบอกว่าเป็นเพราะพิษไข้และอ่อนเพลีย”

           

            “แล้วพี่ๆเป็นไงบ้างครับคุณแม่ ผมจะไปหาเขา”ผมพูดแล้วลงจากเตียงคนไข้

 

            “ไม่ต้องเป็นห่วงตาสองคนนั้นหรอกจ้ะ ไม่เป็นอะไนมากหรอก”

 

            “แม่ยังไม่อนุญาตให้หนูไปเยี่ยมนะ น้ำเกลือหมดขวดนี้ก่อนคุณหมอก็อนุญาตให้กลับบ้านได้แล้ว”ผมพยักหน้าตอบรับ คุณแม่คอยนั่งปอกผลไม้ให้ผมทาน แล้วก็ชวนคุยนี่นั่นเรื่อยๆจนผมเผลอหลับไปอีกครั้ง

 

            ตื่นมาอีกทีก็เห็นว่าสายน้ำเกลือถูกถอดออกไปแล้ว ผมลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้าซึ่งน่าจะเป็นคุณแม่ที่เอามาให้ เสร็จแล้วก็ออกจากห้อง ผมขี้เกียจเดินลงไปถามที่เคาน์เตอร์ว่าพี่ทั้งสองอยู่ห้องไหนก็เลยเดินอ่านชื่อหน้าประตูไปเรื่อยๆ จนเจอ

           

            ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไปเจอคุณแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ คุณแม่บอกว่าคุณพ่อต้องรีบกลับไปเคลียงานที่บริษัทแทนพี่ๆทั้งสองคน สายฟ้ากับพี่วายุยังคงหลับอยู่ พี่สายฟ้าที่ศีรษะมีผ้าพันไว้รอบๆ และมีแผลที่มือด้านซ้าย แผลถลอกเป็นแนวยาว พี่วายุต้องเข้าเฝือกที่ขา และตามตัวก็มีแผลอยู่ไม่มาก

 

            ผมนั่งคุยกับคุณแม่ซักพักท่านก็ขอตัวกลับ ให้ผมอยู่เฝ้าทั้งสองคน เดี๋ยวจะให้คนเอาเสื้อผ้ามาให้

 

            ผมเดินไปที่พี่ๆทั้งสอง ไปหยุดนั่งที่เตียงของพี่วายุ ค่อยๆเอามือลูบที่เฝือก แล้วน้ำตาก็แทบจะไหลออกมาอีกครั้ง

            “ผมขอโทษนะครับ”ผมพูดบอกทั้งสองคน ก้มลงไปจูบริมฝีปากของพี่วายุ แล้วก็ทำแบบเดียวกันกับพี่สายฟ้า หลังจากนั้นก็นั่งเฝ้าสักพักแล้วก็เดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

            ด้านสายฟ้ากับวายุ เมื่อเห็นว่าคุณรักของตนเข้าห้องน้ำไปแล้วก็ลืมตาขึ้นมาแล้วยิ้มกว้าง เพราะรู้ว่าน้ำยังไม่หมดรักพวกเขา สงสัยคงต้องใช้เวลาตอนป่วยอ้อนเมียแบบจัดหนักซะแล้ว

 

 

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

มาอัพแล้วจ้า อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วน้าาา

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/18.gif

ความคิดเห็น