ด้วยเหตุขัดข้องหลายประการ เลื่อนคิวไปปลายปี2562 นะคะ

ชื่อตอน : 1แรกพบ

คำค้น : แฟนตาซี,วาย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.5k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 29 มิ.ย. 2559 14:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
1แรกพบ
แบบอักษร

สิมนต์

ผมขับรถกลับบ้านด้วยความเหนื่อยอ่อน วันนี้มีคนไข้ตลอดวัน เลิกงานมายังต้องไปงานเลี้ยงรุ่น แถมมันบังคับให้แต่งชุดแฟนซีเป็นสัตว์อีก ด้วยความที่ผมขี้เกียจ เลยฝากพี่พยาบาลซื้อที่คาดผมหูแมวมาให้ พอดีเคยเห็นพี่เขาซื้อให้ลูกใส่ ไอ้พวกเพื่อนบ้ามันก็ว่างกันมากใช่ไหม จบมาปีเดียวมีเลี้ยงรุ่น ยังกับพวกมันงานไม่ยุ่งกันอย่างนั้นแหละ การเป็นหมอรักษาสัตว์นี่เราจำเป็นต้องแต่งตัวเป็นสัตว์ด้วยเหรอ

ผมหนีเพื่อนออกมาก่อนเพราะรู้สึกเพลียมาก ขับรถกลับมาฝนก็ตกอีกดีที่ดึกแล้วรถไม่ติด ผมจอดรถหน้าบ้าน ลงมาเปิดประตูรั้วก็เห็นกองดำๆกองอยู่ตรงประตูเล็ก ผมก้มดูด้วยความสงสัย อาศัยแสงไฟจากหน้ารถเห็นว่าเป็นหมาตัวนึง ตัวใหญ่มาก คงมีเจ้าของ สงสัยจะหลงมา หรือว่าตกใจฟ้าร้องแล้ววิ่งเตลิดมากันนะ จะทิ้งไว้อย่างนี้ก็น่าสงสาร เอามาไว้ในบ้านก่อนแล้วกัน พรุ่งนี้วันหยุดค่อยไปตามหาเจ้าของ

ผมส่งเสียงเรียก"เจ้าหมา เจ้าหมา" แล้วก็หัวเราะในใจ มันจะรู้เรื่องได้อย่างไร

ผมดีดนิ้วเรียก มันโงหัวขึ้นมามองผมแล้วทำท่าจะฟุบลงไปนอนอีก

"เข้าบ้านกันเถอะ" ผมบอกมัน เหมือนมันจะฟังรู้เรื่องเลยครับ ลุกเดินตามผมเข้าบ้าน

ผมทิ้งมันไว้ก่อนแล้วเลื่อนรถเข้าบ้านล็อกประตูเรียบร้อยก็หันมาจัดการกับเจ้าหมายักษ์ ผมไขประตูเข้าบ้าน เรียกเจ้าหมายักษ์เข้ามาด้วย คงทิ้งไว้นอกบ้านไม่ได้ ตัวเปียกขนาดนั้น ผมเรียกมันเข้าห้องน้ำชั้นล่าง ตัวเองก็ถอดเสื้อผ้าที่ชื้นจากละอองฝนทิ้งไว้หน้าห้องน้ำเหลือแต่บ็อกเซอร์ ผมเปิดน้ำฝักบัว กะให้อุ่นจัดๆหน่อย 

"มาอาบน้ำก่อนมา ทำตัวดีๆล่ะ ไม่งั้นฉันไม่ให้นายอยู่ในบ้านแน่ๆ" เจ้าหมายักษ์ยืนนิ่งเลยครับ สงสัยเจ้าของฝึกมาดี

ผมจัดการล้างโคลนบนตัวมันก่อน จึงพบว่าเป็นหมาสีขาว

"นี่ผสมข้ามสายพันธุ์อีกล่ะสิ ไม่เคยเห็นหมาพันธุ์นี้มาก่อนเลย" ผมบ่นไปก็ถูตัวหมาไปครับ ท่าทางมันคงจะชอบ หลับตายืนนิ่งเชียว

แชมพูสำหรับหมาไม่มีครับ วันนี้เอาครีมอาบน้ำของผมไปก่อนแล้วกัน ทำไงได้ล่ะ

อาบน้ำให้หมาเสร็จพบว่ามันมีแผลด้วยท่าทางจะผ่านมาหลายวันแล้ว แต่แผลยังไม่แห้ง ตอนแรกมีแต่ขี้โคลนผมเลยไม่เห็น ว่าแต่ทำไมเหมือนรอยโดนมีดฟันเลยล่ะ เอ๊ะ หรือว่าจะโดนทารุณแล้วเอามาปล่อย ถ้าจับได้นะผมจะแจ้งตำรวจจับมันซะเลย

ผมเช็ดขนให้เจ้าหมายักษ์จนหมาด แล้วจับมันออกจากห้องน้ำ ผมเอาผ้าขนหนูเก่าปูพื้น อีกผืนห่อตัวหมาไว้

"แป๊บนึงนะ ขอฉันอาบน้ำบ้าง เดี๋ยวจะออกมาเป่าขนให้" เจ้าหมายักษ์ก็นอนนิ่งๆอยู่บนผ้าครับ ทำให้ผมพอจะวางใจว่ามันคงไม่ทำบ้านพังไปซะก่อน

ผมอาบน้ำสระผมอย่างรวดเร็ว เพิ่งรู้ตัวว่าใส่ที่คาดผมหูแมวมาตลอด ผมวางที่คาดผมไว้เหนืออ่างล้างหน้า แล้วทำธุระส่วนตัวจนเสร็จ ออกจากห้องน้ำมายังเห็นเจ้าหมายักษ์นอนอยู่ที่เดิม ดีเหมือนกันแฮะ ฉลาดชมัด

"ไปแต่งตัวก่อนนะ เดี๋ยวมา" ผมบอกเจ้าหมายักษ์ก่อนจะขึ้นไปแต่งตัวที่ห้องนอนชั้นบนของบ้าน หยิบไดร์เป่าผมลงมาก็ยังเห็นเจ้าหมายักษ์นอนอยู่ที่เดิม แต่จ้องบันไดอยู่

"ฉันไม่ทิ้งนายหรอกน่า" ผมลูบหัวมัน

"เป่าขนให้แห้งก่อนนะ แล้วฉันจะทำแผลให้" นี่ผมคุยกับหมาครับ

ผมจัดการเสียบปลั๊กเครื่องเป่าผม พอเครื่องทำงาน เจ้าหมายักษ์สะดุ้งแรงครับ ผมก็ลืมไป หมาบางตัวมันไม่ชอบ

"แค่ไดร์เป่าผมน่ะ ต้องเรียกว่าไดร์เป่าขนสินะ เอามาเป่าขนให้แห้งไง"

หลังจากบอกหมา? ผมก็เป่าขนให้มันจนแห้งครับ ทีนี้เหมือนมันรู้แล้ว มีการเงยคางให้ผมเป่าด้วย

กว่าจะแห้งก็เล่นเอาเหนื่อยครับ เพราะเจ้าหมายักษ์ตัวใหญ่ แถมขนก็หนา ผมนี่แทบจะไปอาบน้ำอีกรอบ

พอขนแห้งแล้วเจ้าหมายักษ์ดูหล่อทีเดียวครับแต่มันควรจะมีชื่อเรียกนะ จะเรียกเจ้าหมาก็ยังไงๆอยู่ ตั้งชื่อว่าอะไรดีนะ

"พีชชี่"

"วีวี่" 

"แฮปปี้ จีจี้ ลิลลี่ ดิวอี้ โจดี้" พูดเท่าไหร่มันก็นิ่งไม่หือไม่อือจนถึง "วิลลี่" เจ้าหมายักษ์ก็เห่าโฮ่ง ผมลองพูดซ้ำ

"วิลลี่" เจ้าหมายักษ์ก็เห่าโฮ่งอีกที เพื่อความแน่ใจผมลองอีกทีครับ

"แฮปปี้"  "..." เงียบครับ เอาอีกที

"วิลลี่" โฮ่งๆสองทีเลยครับ 

"ตกลงแกชื่อวิลลี่นะ" มันแกว่งหางอย่างรุนแรงตีพื้นเสียงดังเลยครับ

"โอเค วิลลี่ ฉันจะทำแผลให้นายก่อน แล้วค่อยไปหาข้าวให้นายกินอย่าเจ็บจนงับฉันล่ะ" ผมบอกวิลลี่แล้วเริ่มลงมือทำแผลให้มันครับ ผมพบว่าคงจะต้องโกนขนสักหน่อยจะได้ทำแผลให้ถนัด ผมลุกไปหยิบมีดโกนจากห้องน้ำ จับวิลลี่กดให้นอนลงกับพื้นตอนแรกมันขืนตัวไว้แต่แล้วก็ล้มลงนอนกับพื้นแต่โดยดี

ผมพิจารณาแผลบนตัวของวิลลี่เป็นรอยโดนของมีคมถ้าจากเนื้อหัวไหล่ลงไปเกือบถึงท้องแล้วก็มีตรงหน้าท้องอีก 2-3 รอยสั้นๆ ยังไงก็ต้องโกนล่ะครับเพื่อความสะอาด

"นายก็ทนเอาหน่อยนะวิลลี่"ผมบอกมัน

ผมโกนขนรอบรอบแผลมันออกอย่างระมัดระวังไม่ให้โดนแผล เหนื่อยน้อยกว่าที่โรงพยาบาลครับเพราะวิลลี่นอนนิ่งมาก ไม่ต้องจับกดเหมือนหมาทั่วไป จากนั้นก็ล้างแผลด้วยน้ำเกลือและใส่ยาแต่ไม่ได้ติดผ้าก๊อซ วันนี้อยู่ในบ้าน ไม่ต้องปิดผ้าก็คงจะไม่เป็นไร

" เอาล่ะทีนี้ก็มาถึงเรื่องปากท้องกันแล้ว" ลำพังตัวผมคนเดียวสามารถต้มมาม่ากินได้ ซึ่งจริงๆแล้วนั่นคืออาหารหลักของผมเลยแต่วิลลี่ล่ะจะให้กินมาม่ามันคงไม่กิน

ในตู้เย็นมีข้าวที่หุงไว้เหลืออยู่ผมนึกขึ้นมาได้ว่ามีหมูหยองเลยเอาข้าวไปอุ่นในไมโครเวฟให้หายเย็นแล้วคลุกกับหมูหยองใส่ชามให้มันกินพร้อมกับลุ้นไปด้วยว่าวิลลี่จะกินหรือเปล่า ที่จริงให้อาหารคนกับหมาไม่ดีหรอกครับ แต่บ้านชายโสดแบบผมมีแค่นี้ก็ดีแล้ว

วิลลี่เอาจมูกมาดมๆชามแล้วก็เริ่มกินครับ แป๊บเดียวก็หมด มันมองหน้าผมเหมือนจะบอกแล้วเอาขาหน้ามาแตะชามข้าวเหมือนจะบอกว่าขออีก มันจะฉลาดเกินหมาไปหน่อยแล้วครับแต่ผมก็เอาข้าวที่เหลือไปอุ่นให้มัน แล้วคลุกให้มันอีกรอบนึงหวังว่ารอบนี้คงจะพอนะครับเพราะข้าวหมดแล้ว

ผมจัดการมาม่าขึ้นอืดของผมบ้าง วิลลี่กินข้าวของมันหมดแล้วและเดินกลับไปนอนที่ผ้าขนหนูที่ผมปูไว้ให้อย่างสบายใจ

ผมจัดการล้างชามข้าวของวิลลี่แล้วผึ่งไว้ตัวเองปิดไฟเดินขึ้นชั้นบนตามความเคยชิน รู้สึกได้ว่าวิลลี่เดินตามมา

"แกนอนข้างล่างนี่แหละจะตามมาทำไม" แต่มันก็มองหน้าผมแกว่งหางอย่างรุนแรงจนผมใจอ่อน

"โอเคก็ได้ๆให้คืนนี้แค่คืนเดียวนะ" มันวิ่งนำหน้าผมไปรอที่หัวบันไดชั้นบน ผมเดินตามมันขึ้นมาแล้วเปิดประตูห้องนอน วิลลี่วิ่งแซงผมเข้าไปในห้องกระโดดขึ้นเตียงเลยครับ

"น้อยๆหน่อย เตียงมันเป็นที่นอนของฉันไม่ใช่ของแก ที่ของแกอยู่นี่"  ผมไปเปิดตู้ดูมีผ้าห่มผืนเล็กอยู่คงต้องสละให้หมา

ผมเอาผ้าห่มปูหน้าเตียง ทำให้เป็นแอ่งหน่อยคิดว่าหมาคงชอบแล้วเขกหัวมันเบาๆแล้วไล่มันลงจากเตียง มันมองผมตาละห้อยแต่ไม่ได้หรอกครับเดี๋ยวเคยตัว วิลลี่ร้องงี๊ดแต่ก็ยอมลงไปนอนที่ผ้าห่มที่ผมปูให้

ผมเข้าไปแปรงฟันในห้องน้ำ ออกมาก็เห็นว่าวิลลี่นอนนิ่งไป คงจะปล่อยให้อยู่ในห้องนอนได้ แต่ถ้ามันเห่าหรือวิ่งซุกซนเมื่อไหร่ ผมตั้งใจว่าจะเตะมันออกจากห้องทันที

ผมก้าวขึ้นเตียง สวดมนต์สั้นๆแล้วล้มตัวนอน คืนนี้ฝนตก อากาศเย็นสบาย คืนนี้ต้องฝันดีแน่ๆครับ

แล้วผมก็ฝันถึงเจ้าชายรูปงามผมสีเงินยวง มาจุมพิตผมแล้วก็ขอบคุณ ถึงผมจะอยากได้เจ้าหญิงมากกว่า แต่ในฝันผมก็รู้สึกดีจริงๆครับ 

 

ความคิดเห็น