ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

#5 (เสี่ยเลี้ยง ? )

ชื่อตอน : #5 (เสี่ยเลี้ยง ? )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 139

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ม.ค. 2564 20:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
#5 (เสี่ยเลี้ยง ? )
แบบอักษร

“ หรือว่านางจะมี เสี่ยเลี้ยง ตายแล้ว ดูอัพระดับฐานะตัวเองขึ้นมาเลยเนอะ”

 

“ ถ้า พวกเธอไม่หยุดพูดอย่าหาว่าฉันใจร้ายนะ”            

 

ฉันเดินไปพูดกับยัยขี้เมาส์สองคนด้วยความสุดทน เพราะยังไงวันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายที่ฉันจะได้ทำงานที่นี่แหละฉันไม่จำเป็นต้องแคร์ใครแต่ฉันก็สุดที่ ทำนินทาอะไรต่างๆนาน

 

เธอก้าวเดินเข้าไปที่ห้องทำงานประจำของเธอแต่มันจะทำให้พนักงานในห้องต่างตกตะลึงไปตามๆกัน

“ คุณดาสวยอย่างกับนางฟ้าเลยครับ” พนักงานสุดหล่อที่ไม่เคยจะทัก เธอมาก่อนกลับเข้ามาทักทายคือพร้อมสายตาที่แวววาวมองรูปร่างของเธออยากออกนอกหน้า

 

“ใช่ครับวันนี้คุณดาสวยมากผมอยากให้คุณดาแต่แบบนี้ทุกวันเลย” มีชายหนุ่มอีกคนหนึ่งเดินเข้ามาเสริมสิ่งที่เพื่อน   

 

เธอมองหน้าทั้งสองกว่าจะยิ้มให้ชายหนุ่มถึงกับอึ้งไปทันที ยิ้มที่ดูสวยจนสะกดให้ทั้งสองถึงกับต้องมนต์และค้างกันไปหลายวินาที จนเธอต้องเบนสายตาหันไปคุยกับชายะพนักงานสาวผู้ช่วยของเธอที่ ดูจับจ้อง ทุกการเคลื่อนไหวยังไม่ละสายตา

 

“ คุณดา คุณดาสวยมากชายะไม่เคยคิดว่าคุณดาจะแต่งตัวออกไปที่สวนขนาดนี้”สาวชายะเอ่ยปากชมทันที

“ ฉันดีใจที่เธอชอบนะชายะ เธอคงได้เห็นมันเป็นครั้งสุดท้ายแล้วมั้ง” คำตอบของเธอทำเอาสาวชายะหน้าเสียไปเลย ก่อนเธอจะถามกลับด้วยความสงสัย

“ ทำไมล่ะคะ คุณดาจะไปไหน” 

“ วันนี้ฉันจะลาออกแล้ว ฉันว่าอยู่ที่นี่ไปก็เท่านั้น มันไม่ได้มีอะไรขึ้นมาเลยอีกอย่างฉันก็มีงานต้องทำเยอะแยะมัวแต่มานั่งทำงานที่นี่ฉันก็เสียเวลางานของฉันสิ”ฉันพูดเหตุผลเอาไปให้ชายะได้ฟัง ฉันหวังว่าเธอจะเข้าใจ กับการตัดสินใจครั้งนี้ของฉัน

 

“ แต่ถ้าอยากเจอฉันหรืออยากเปลี่ยนงานใหม่ก็มาที่บริษัทนี้” ดารินวางนำบัตรสีขาวดำที่ถูกออกแบบอย่างดีลงบนโต๊ะทำงานของเธอก่อนจะส่งยิ้มหวานให้

 

“นี่คืองานทั้งหมดของฉัน ฉันทำมันเสร็จเรียบร้อยแล้วยังไงเธอก็ช่วยสานต่อมาด้วยนะฉันคงต้องไปแล้วละไว้มีโอกาสเราค่อยมาทานข้าวด้วยกัน” ดารินส่งยิ้มให้เธอก่อนจะเดินออกมา

 

ตอนนี้หญิงสาวมุ่งหน้าไปห้องประธานบริษัท

 

“พี่เลขาสุ” น้ำเสียงของเธอที่ดูเป็นมิตรทำให้เลขาสุที่กำลังนั่งทำงานอย่างขะมักเขม้นเงยหน้าขึ้นมา พอรู้ว่านั่นเป็นเสียงของใครคนเค้าจะตกใจกับรูปร่างของเธอที่เปลี่ยนไป

 

“ ตายแล้วด่าทำไมสวยแบบนี้เมื่อก่อนไม่เห็นแต่งตัวสวยขนาดนี้เลย  นี่ไปทำอะไรมาเนี่ยพี่ไม่เจอเราแค่วันเดียวเองนะ” เลขาสุเดินออกมาจากโต๊ะทำงานก่อนจะเดินต้องหมุนตัวหญิงสาวไปมาและกล่าวชื่นชมเป็นกันยกใหญ่

 

“สวยจริงๆเลย นี่วันนี้แต่งหน้าจัดด้วยนะสวยจริงๆ”คำพูดของเลขาสุทำให้ดารินยิ้มออกมา

“พอได้แล้วค่ะ พี่เลขาสุดาจะลอยแล้วค่ะ ว่าแต่ทีท่านประธานอยู่ในห้องหรือเปล่าคะ”

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

เธอไม่รอคำอนุญาตจะเจ้าของห้องแต่เปิดประตู้เข้าไปเลย

“ ทำไมจะเข้ามาไม่รอ หลังจากอนุญาตก่อน” ประธานหนุ่มที่นั่งงุ่นง่านกับการ บริหารงานในบริษัท เงยหน้าขึ้นมาอย่างเสียอารมณ์ เมื่อเขาคิดว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นลูกจ้างภายในบริษัทของเขา            

 

“ ขอโทษที่เสียมารยาทนะคะ ท่านประธาน”  หญิงสาวเดินหน่วยหน่ายหยิบซองสีขาวออกมาจากกระเป๋า ลงมาวางที่โต๊ะของประธานหนุ่ม

 คนที่กำลังงุ้นง้านกับการทำงานเหนื่อยหน่ายเงยน่ะขึ้นมาดูด้วยความสงสัย เพราะเสียงพูดเมื่อกี้มันดูคล้ายกับคนที่ตนสนิทคุ้นเคยเป็นอย่างมาก

“ดาริน” เขาพูดชื่อคนตรงหน้าด้วยสายตาที่ดูตกใจ

 ( Riw talk )

 “ดาริน” ผมพูดชื่อคนตรงหน้าด้วยความตกใจ   ผมไม่คิดว่าเธอจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ แต่อะไรที่ทำให้เธอถึงลุกขึ้นมาแต่งตัวขนาดนี้ได้

เดี๋ยวนะตรงหน้าผมนี่มันสองสีขาวเนี่ย ไม่ต้องบอกก้อรู้แล้วว่าครูเอามันมา วางบนโต๊ะผมทำไม

“ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมานะคะคุณริว” เธอก็หัวอย่างนอบน้อม แต่ชายหนุ่มกลับมองผู้หญิงตรงหน้าด้วยสายตาที่แวววาว

วันนี้เธอสวยมากจริงๆผมไม่คิดว่า เวลาเธอแต่งตัวออกมาแล้วมันจะสวยซะจน....

“ ดาไม่ต้องบอกคุณริวเอง ก็น่าจะรู้นะคะว่าซองขาวตรงหน้าคืออะไร ขอโทษที่ทำตัวน่าเบื่อแล้วชอบวิ่งตามคุณบ่อยๆ ดาไม่รู้ว่าดาทำตัวง่ายไปหรือเปล่า” เธอเอ่ยคำพูดที่ค้างคาไว้ในใจ

“เอ่อ คือ มะ” แต่เป็นชายหนุ่มเองที่พูดตะกุกตะกักจนลิ้นพันกัน

คำพูดของเธอเอาซะผมไปไม่ถูกเลยทีเดียวผมมองผู้หญิงตรงหน้าอย่างไม่สามารถพูดอะไรได้ ตอนนี้ผมเริ่มหายใจถี่ขึ้นหัวใจตอนนี้เต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะเท่าไหร่

“ แต่ก็เอาเถอะค่ะ ยังไงหลังจากวันนี้เราก็คงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว” 

“ คุณคิดดีแล้วหรอ” ผมถามว่าไปด้วยเสียงที่สั่น แต่ทำไมเสียงผมต้องสั่นด้วยเนี่ยแค่ผู้หญิงคนเดียวผมรำคาญมาตลกน่าตลกสิ้นดี ผมควรจะดีใจสิที่วันนี้ได้ตัวไหนรำคาญก็จะออกไปจากชีวิตผมแล้วไม่ต้องวิ่งเล่เข้ามาหาผม

 

“ ถ้าดูจากการกระทำทั้งหมด ดาคิดดีแล้วค่ะ และคุณริวก็น่าจะดีใจนะคะ ที่ไม่มีผู้หญิงอย่างดาเข้ามากวน ” ถึงเธอจะพูดด้วยถ้อยคำที่ดูตัดพ้อ แต่น้ำเสียงของเธอก็ยังเข้มแข็งอยู่ดี

“เอ่อ มันไม่ใช่อย่างนั้น เอ้อ” ทำไมผมดูสับสนไปหมดเลยมันเหมือนกลืนไม่เข้าคายไม่ออก 

“ ถึงคุณจะพูดยังไงตอนนี้คำตอบของดาก็ยัง ยืนยันคำเดิมค่ะ”

 

ผมลืมคิดไปเลยแล้วดารินจะไปทำงานอะไรต่อเราพบกันตอนแรกเธอก็ไม่ได้บอก จนเธอเข้ามาเลยทำงานในบริษัทประวัติของเธอก็เขียนแค่มีประสบการณ์ทำงานมาแล้วห้าปีเท่านั้น ถ้าเธอออกจากบริษัทของผมไปเธอจะทำงานที่ไหนล่ะ

“ แล้วคุณจะไปทำงานที่ไหน” ผมรอคำตอบจากคนตรงหน้า ด้วยความใจจดใจจ่อ ไม่ได้เป็นห่วงเธอนะผมแค่อยากรู้

“ ดาหางานทำไม่ยากหรอกค่ะ แต่เราอาจจะเจอกันไม่ใช่ในฐานะเจ้านายกับลูกน้องนะคะ” เธอยิ้มเล็กๆให้กับประธานหนุ่ม  

“ เธอมีเสี่ยเลี้ยงหรอ”

-----------------------------------

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ

น้องเปลี่ยนไป อิพี่ใจไม่ดีเลย

ความคิดเห็น