email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : นังบ้า!!!

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 21:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
นังบ้า!!!
แบบอักษร

ทั้งสียืนมองเพิงพักที่คุณยายใช้เป็นที่อยู่อาศัยด้วยความรู้สึกที่เหมือนกัน พิงที่ทำจากซากป้ายที่เขาทิ้ง มุงด้วยป้ายไวนิล สภาพที่พักแทบจะไม่มีความแข็งแรงเลย 

“ยายพักอยู่นี่หรอจ๊ะ”ทับทิมถามยายที่พวกเธออาสามาส่ง เพิงที่พักของยายอยู่ห่างจากจุดที่ยายขายพวงมาลัยประมาณ 500เมตรเห็นจะได้ 

“ใช่แม่หนู ยายก็อาศัยเก็บป้ายที่เขาเอามาทิ้งมาทำให้พอกันฝนกันลมไปพลาง”ยายพูดขึ้น ปรายฟ้าพยายามสอดส่ายสายตาหานังบ้าที่ยายพูดถึงแต่ก็ไม่เจอ 

“ลำบากแย่เลยนะจ๊ะยาย ยายหนูมีบ้านเช่าแถวๆตลาดมีห้องว่างอยู่หลายห้องเลย ยายไปอยู่บ้านเช่าหนูมั๊ย”เมษาเสนอ 

“ยัยไม่มีเงินจ่ายค่าเช่าให้แม่หนูหรอก”ยายตอบอย่างยิ้มๆ 

“ยายไม่ต้องจ่ายเงินหนูหรอก หนูให้ยายอยู่ฟรีๆเลยจ๊ะ เรื่องข้าวปลาอาหารหนูจะให้คนคอยมาส่งให้ยายทานทั้งสามมื้อเลย”เมษากุมมือยายเอาไว้ 

“เพื่อนฉัน นางฟ้าชัดๆ”นนนี่เอ่ยปากชมด้วยรอยยิ้ม  

“แบร่!!”ร่างหญิงสาวนางหนึ่งเดินย่องๆมาทางด้านหลังนนนี่และทับทิมก่อนจะชะโงกหัวเข้ามาแทรกตรงกลาง  

“กรี๊ดๆๆ!!”ทับทิมและนนนี่ต่างผงะออกจากกันแล้วหลับตายกมือไหว้ด้วยความตกใจ 

“ฮ่าๆๆ บ้า ร้องไห้เหมือนคนบ้าเลย ฮ่าๆๆๆ”เสียงหญิงสาวคนที่ก่อเหตุหาได้สลดไม่ กลับส่งเสียงหัวเราะด้วยความชอบใจ นนนี่และทับทิมค่อยลืมตาขึ้นมอง ชุดไทยสีแดงที่เธอเห็นเมื่อคืน ผมเผ้าที่กระเซอะกระเซิง ใบหน้าที่มีบาดแผล เริ่มเป็นน้ำหนองเนื่องจากขาดการรักษาที่ต่อเนื่อง ดูแผลแดงน่ากลัว ปรายฟ้าจ้องใบหน้าหญิงสาวตรงหน้านิ่ง อย่างสะเทือนใจ ผู้หญิงที่สวยสง่า การศึกษาดีอย่างแพรวา กลับต้องมาอยู่ในสภาพแบบนี้ แพรวาก็จับจ้องสายตาไปที่ปรายฟ้านิ่ง ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ๆ จนปรายฟ้าต้องก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัว 

“อย่าทำร้ายคุณๆเขานะ นังบ้า”เสียงยายเอ็ดหญิงสาวเบาๆ ทำให้ร่างของแพรวาหยุดหันไปมองยายนิ่งก่อนจะหันไปมองปรายฟ้าพร้อมรอยยิ้ม 

“สวย สวยจังเลย อยากสวยเหมือนนี่จัง”แพรวาชี้นิ้วมาที่ปรายฟ้าพร้อมกับพูดออกมาด้วยสีหน้าอารมณ์ดี ปรายฟ้ามองภาพตรงหน้าอย่างสะเทือนใจ 

“ยายจ๋า ไหนๆยายก็ได้ที่อยู่ใหม่แล้ว ยายจะว่าอะไรมั๊ย ถ้าหนูจะรับนังบ้าของยายไปรับการรักษาดูแล” ปรายฟ้าหันหน้ามายาย 

“นับว่าเป็นโชคดีของมัน ถ้าแม่หนูจะพามันไปรักษา ลำพังยายก็คงไม่สามารถช่วยอะไรมันได้หรอก แข้งขามันก็ไม่ดีผิดรูป นึกว่าเมตตามันเถอะนะ”ยายพูดขึ้น 

“เจ็บ! เจ็บตรงนี้”แพรวาฟ้องปรายฟ้าว่าเธอเจ็บตรงบาดแผลที่ลุกลามพุพองจนหน้ากลัว 

“เจ็บหรอ เจ็บมากมั๊ย” ปรายฟ้าเอ่ยถามอย่างใจเย็น แพรวามองหญิงสาวตรงหน้าพร้อมกับพยักหน้าให้ 

“เดี๋ยวจะพาไปเที่ยวนะ พาไปอยู่บ้านใหม่ มีเพื่อนเยอะๆ มีข้าวให้กิน จะได้ไม่เจ็บแผลแบบนี้อีก ไปมั๊ยจ๊ะ?”ปรายฟ้าถามอย่างใจเย็น 

“ไปจ๊ะ ไปเที่ยวเนาะ เย้!! ไปเที่ยวกัน นางฟ้าจะพาไปเที่ยว” แพรวาตบมืออย่างดีใจ ภาพหญิงตกหน้าสร้างความสะเทือนใจให้ทั้งสี่สาวไม่น้อย ปรายฟ้าดำเนินเรื่องพาตัวแพรวาไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง และรับเป็นเจ้าของไข้ทุกอย่าง  

@โรงพยาบาล 

ปรายฟ้าเดินยิ้มร่าเข้ามายังห้องพักฟื้นของชายหนุ่ม ก่อนจะชะงักเท้าเมื่อเจอสายตาที่มองมาด้วยความขุ่นเคืองของผู้ป่วยกิตติมศักดิ์ 

“เป็นอะไรไปคะ ปวดท้องเข้าห้องน้ำหรอ”ปรายฟ้าเลิกคิ้วถาม ก่อนจะแกล้งแหย่เมื่อเห็นอาการงอนเหมือนเด็ก 

“ทำไมพึ่งมาเอาป่านนี้ หายไปไหนมาทั้งวัน”คนป่วยยกมือขึ้นมากอดอกแล้วเบือนหน้าหนี 

“แหนะ!! มีงอนด้วย งอนไรหรอ”ปรายฟ้ายื่นหน้าเข้าไปก่อนก่อนจะใช้คางเกยกับไหล่แข็งแรงเอียงหน้าหันไปมองหน้าชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ 

“ไม่ต้องพูดเลย ก็หนูทิ้งให้พี่นอนอยู่คนเดียวตั้งนาน”เขตแดนหันหน้ามามอง แต่เจอสายตาวิบวับของปรายฟ้ามองใบหน้าคมอยู่ก่อนแล้ว  

“ก็กลับมาหาแล้วนี่ไง อยากรู้มั๊ยว่าปรายไปที่ไหนมา” ปรายฟ้าหอมแก้มสากฟอดใหญ่ก่อนจะหย่อนสะโพกนั่งลงข้างเตียง เขตแดนหันมามองใบหน้าหวานของแฟนสาวนิ่ง 

“แล้วไปไหนมาล่ะ” 

“ไปพบใครคนหนึ่งมาค่ะ”ปรายฟ้ายกมุมปากระบายยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าไม่สบอารมณ์ของแฟนหนุ่ม 

“ผู้ชาย?”เขตแดนทำเสียงเข้ม 

“ผิด ผู้หญิงต่างหากล่ะคะ แพรวาค่ะพี่เขต”คำพูดของปรายฟ้าทำให้เขตแดนรีบหันมามองใบหน้าแฟนสาวพลางจับแขนทั้งสองข้างของปรายฟ้าให้ลุกขึ้นแล้วหมุนร่างบางพร้อมสำรวจรอบตัว 

“แพรวา เธอทำร้ายหนูหรือเปล่า”เขตแดนถามด้วยความหวาดกลัว 

“แพรวาคนนี้ ไม่ได้เหมือนแพรวาคนเดิมแล้วค่ะพี่เขต”แล้วเรื่องราวทุกอย่างก็ถูกถ่ายทอดให้แฟนหนุ่มรับทราบ 

“จะพูดไปพี่ก็รู้สึกผิดกับแพรเขาเหมือนกันนะ ที่พี่เคยทำเหมือนให้ความหวังเขา แต่เรื่องความรักมันบังคับกันไม่ได้”เขตแดนรวบร่างบางมากอดไว้ ทำให้หญิงสาวต้องนั่งบนเตียงคนป่วยโดยมีร่างคนป่วยซ้อนทับอยู่ด้านหลัง 

“ใช่ค่ะพี่เขต ตอนนี้แพรวาน่าสงสารมาก ปรายไม่รุ้ว่าแพรวาหนีมาจากโรงพยาบาลได้ยังไง แต่ตอนนี้ปรายคิดว่าเธอคงจะสนุกเมื่ออยู่ในโลกส่วนตัวของเธอ”ปรายฟ้าพิงศรีษะกับอกแกร่งของแฟนหนุ่มอย่างแผ่วเบา 

@หนึ่งเดือนต่อมา 

เขตแดนต้องเตรียมเคลียร์งานภายในไร่ทุกอย่างเพื่อที่จะเตรียมตัวเป็นเจ้าบ่าว ในงานแต่งงานที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้า ชายหนุ่มและหญิงสาวต้องห่างกันเพราะเขตแดนต้องกลับมาทำงานที่ไร่ ในขณะที่ปรายฟ้าต้องทำงานที่บริษัทในตำแหน่งงานที่เธอต้องรับผิดชอบ เนื่องด้วยต่างคนต่างยุ่ง จนแทบไม่ค่อยที่จะมีเวลาให้แก่กัน ทำให้ทั้งสองทะเลากันบ่อย สาเหตุหลักๆ ก็เกิดจากความหึงหวงและการน้อยใจคนรัก ของฝ่ายชาย เนื่องจากฝ่ายหญิงได้ทำโปรเจคร่วมกับบริษัทพันธมิตรทำให้ต้องได้ออกไปพบลูกค้าด้วยกันบ่อยๆ ระหว่างผู้บริหารของบริษัท SR และบริษัทAME โดยมีปรายฟ้าที่เป็นตัวแทนบริษัทสำหรับการดีลงานในครั้งนี้ 

“แบบงานที่ได้รับเป็นยังไงบ้างคะ คุณภพ” ปรายฟ้าพูดขึ้นเมื่อทั้งสองเดินเข้ามาดูแผนโครงสร้างเกี่ยวกับคอนโดมิเนี่ยมหรู ที่ทั้งสองบริษัททำโปรเจคร่วมกัน 

“ผมว่า โอเคเลยครับคุณปราย เรียบหรู น่าค้นหา”ทินภพมองหญิงสาวตรงหน้านิ่งด้วยสายตาที่พยายามสื่อความหมาย จนปรายฟ้าต้องหลบสายตา  

“ดีใจนะค่ะ ที่คุณภพชอบ ปรายจะได้ให้ผู้รับเหมาเริ่มลงมือทำการก่อสร้างเลยหลังจากที่เราตกลงเซ็นต์สัญญา”ปรายฟ้าส่งยิ้มบางๆมาให้ 

“ตามนี้เลยครับ เออ..เดี๋ยวก่อนครับคุณปราย เย็นนี้คุณปรายมีนัดที่ไหนหรือเปล่าครับ”ทินภพถามขึ้น 

“ไม่นี่คะ ทำไมหรอคะ” ปรายฟ้าเลิกคิ้วขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า 

“ผมว่าจะขอเลี้ยงข้าวคุณปรายซักมื้อนึงครับ คุณปรายพอจะให้เกียรติไปทานข้าวกับผมได้มั๊ยครับ” ทินภพมาเหนือเมฆทำให้ปรายฟ้าไม่กล้าที่จะปฏิเสธ 

“เออ ก็ได้คะ”หญิงสาวรับคำอย่างเสียไม่ได้ และเดินไปยังทิศทางที่รถทั้งคู่จอดอยู่ 

ครืด!! ครืด!! เสียงเรียกเข้าดังขึ้น ทำให้ปรายฟ้ายกมือถือขึ้นมาดู หญิงสาวหน้าเสียเมื่อเห็นชื่อของทางปลายสายที่โทรเข้ามา ปรายฟ้าหันไปมองชายหนุ่มข้างกายที่มองอยู่ก่อนแล้วพลางพยักหน้า ทินภพส่งยิ้มกลับไป 

“ฮัลโหล”เสียงปรายฟ้ากรอกตามสายด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

(อยู่ไหน ทำไมพึ่งรับสาย พี่โทรหาหนูตั้งนาน)ปลายสายโวยวายมาทันทีเมื่อแฟนสาวรับสาย 

“หนูมาดูงานข้างนอกค่ะพี่เขต” ปรายฟ้าตอบกลับ 

(ไปกับหุ้นส่วนของหนูน่ะหรอ แล้วทำไมต้องทำเสียงกระซิบกระซาบแบบนั้นด้วย กลัวมันได้ยิน?) เขตแดนเริ่มทำเสียงแข็งเมื่อรับรู้ว่าแฟนสาวไปดูงานกับผู้บริหารบริษัทSR ที่มีท่าทีว่าสนใจปรายฟ้าอย่างออกนอกหน้า และน้ำเสียงที่หญิงสาวพูดคุยกับเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทำให้คนฟังหงุดหงิด 

“ไม่เอาน่ะพี่เขต หนูมาคุยงานนะคะ ไม่ได้ทำอะไรแบบที่พี่เขตคิดซักหน่อย เดี๋ยวกลับถึงบ้านแล้วหนูโทรหานะ”ปรายฟ้าพยายามต่อรอง เธอรู้ว่าชายหนุ่มรักและหึงหวงเธอ  

“ปรายครับ เราทานร้านนี้แล้วกันนะครับ บรรยากาศโรแมนติกดี” ยังไม่ทันทีเขตแดนจะตอบรับหรือตอบปฏิเสธ เสียงนุ่มทุ้มก็แทรกขึ้นมาก่อนทำให้สติของคนปลายสายขาดผึง 

(หึ! นี่หรอทำงานอย่างที่หนูบอก เชิญหนูทำงานของหนูตามสบาย ขอโทษที่พี่โทรมารบกวน) เขตแดนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันแล้วตัดสายทิ้งไปทันที  

“พี่เขต” ปรายฟ้าถอนหายใจด้วยสีหน้าหนักใจ 

“มีอะไรหรือเปล่าครับ” ทินภพหันมาถามหญิงสาวข้างกาย  

“เปล่าค่ะ ทานข้าวเถอะค่ะ”ปรายฟ้าหันมาฝืนยิ้มให้ชายหนุ่มข้างกาย 

@ไร่พิทักษ์พงค์ 

“เหอะ!! นี่หรองาน”เขตแดนเดินออกมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างคนอารมณ์เสีย 

“นาย ซักแก้วมั๊ยครับ” จ๋องที่นั่งกับพวกคนงานตะโกนเรียก เขตแดนหยุดเท้าที่กำลังจะเดินไปเรือนใหญ่แล้วหันหลังกลับไปร่วมวงกับพวกคนงานผู้ชายแทน เวลาผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง 

“หึ! ผู้หญิง ปากบอกว่ารักเรา คิดถึงเรา แต่เอาเข้าจริงก็แค่คำพูดที่หลอกให้เราตายใจแค่นั้นแหละ” เขตแดนที่เริ่มเมาได้ที่พูดเสียงดังระบายความในใจออกมา 

“นายทะเลาะกับคุณปรายหรอครับนาย”จืดที่เริ่มเมาเหมือนกันชะโงกหน้าเข้ามาถาม 

“มันน่าน้อยใจมั๊ยว่ะ ไอ้เรานี่สู้อุตส่าห์เคลียร์งาน เพื่อที่จะได้รีบขึ้นไปหาก่อนที่จะแต่งงาน แต่นางกลับไปออกเดทกับผู้ชายคนอื่น ทั้งๆที่กำลังจะแต่งงานกับฉัน แม่งโครตเจ็บเลยว่ะไอ้จืด” เขตแดนเสียงเริ่มอ้อแอ้ 

“อย่าซีเรียสไปเลยครับนาย ทำใจให้ร่มๆ ฟังจืดกับจ๋องร้องเพลงกันดีกว่าครับนาย” จ๋องปลอบผู้เป็นนาย 

“จัดมาซักหนึ่งผลงานเพลงไอ้จ๋อง”เขตแดนพูดขึ้นก่อนจะรินเหล้าที่เหลือใส่ลงไปในแก้วตน 

“อ้าว มิวสิค ยอมเป็นวัว เป็นควาย ให้เธอใช้มาเท่าไหร่ ยอมเป็นทาสรับใช้ให้เธอเป็น นายในใจฉัน...”จ๋องเริ่มบรรเลงเพลง แก้วเหล้าที่เขตแดนกำลังจะยกเข้าปาก กับต้องวางลงบนพื้นเมื่อเพลงที่จ๋องร้อง ช่างกระแทกลงไปถึงตับไตไส้พุงของชายหนุ่ม  

“ไอ้จ๋อง มึงไม่มีเพลงอื่นร้องแล้วหรอว่ะ เพลงที่มึงร้องมันกระแทกใจกูจนแทบกระอักเลยว่ะ” เขตแดนเริ่มฟูมฟาย 

@บ้านอมรพันธ์ 

คลิปวีดิโอสั้นๆที่ลูกนกส่งมาให้ปลายฟ้าถูกเปิดขึ้นมาดูอีกครั้ง ปรายฟ้ามองชายหนุ่มที่พูดจาตัดพ้อตัวเองอย่างไม่สบายใจ ใช่ว่าเธอจะตอบรับไมตรีที่ทินภพหยิบยื่นมาให้เสียเมื่อไหร่ หญิงสาวรู้ดีว่าชายหนุ่มพยายามที่จะแสดงออกให้เธอรับรู้ว่าชื่นชอบ แต่สำหรับเธอ เธอให้ได้เพียงแค่เพื่อนร่วมงานที่ดี เพราะในหัวใจของเธอเป็นของไอ้ขี้เมาคนนี้ไปซะแล้ว 

“เฮ้อ! ตาลุงขี้เมา เป็นคนแบบนี้ไปได้ยังไงเนี่ย น้อยใจเป็นเด็กๆไปได้”ปรายฟ้าบ่นอุบ  หญิงสาวพยายามคิดหาวิธีง้อแฟนหนุ่มใบหน้าสวยหวานกระตุกยิ้มก่อนที่มือบางจะต่อสายไปหาเพื่อนๆที่อยู่ที่ไร่ 

@ไร่พิทักษ์พงค์ 

“นายครับ วันนี้มีคนงานใหม่เข้ามาสมัครงานครับ”ลุงศักดิ์พ่อของลูกนกเดินมารายงานเจ้านายหนุ่มที่นั่งทำหน้าบูดบึ้งไม่สบอารมณ์ 

“ผู้หญิงหรือผู้ชายลุง”เขตแดนถามกลับไปแบบไม่ได้ใส่ใจมากนัก 

“ผู้หญิงครับ ผมเลยให้ไปทำอยู่แปลงองุ่นกับพวกลูกนก”ลุงศักดิ์รายงานต่อ เขตแดนพยักหน้ารับคำอย่างขอไปที 

“อืม! ลุงมีงานอะไรก็ไปทำเถอะ” 

“นายไม่ไปดูสักหน่อยหรอครับ สวยมากเลยนะครับ คนงานผู้ชายเรานี่ตาลุกวาวกันแทบจะทุกคนเลย”ลุงศักดิ์เอ่ยขึ้น 

“ขนาดนั้นเลย ไม่ล่ะ ฉันไม่มีอารมณ์ไปดูหน้าใครทั้งนั้นแหละ”เขตแดนกระตุกยิ้ม ชายหนุ่มหยิบมือถือมามองเป็นรอบที่ 10 ของเช้านี้แล้ว ตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ ยังไม่มีสายเรียกเข้าจากแฟนสาวที่โทรมาง้องอนเขาเลย 

“หึ! เบื่อพี่แล้วใช่มั๊ยล่ะ”เขตแดนหน้าบูดบึ้ง 

“นาย!! นาย”เสียงเรียกโวยวายเสียงดังทำให้เขตแดนสะดุ้งโหยง 

“อะไรว่ะ เรียกซะตกอกตกใจหมดเลย นายมิ่ง” เขตแดนหันไปแหวใส่คนงาน 

“นังคนใหม่ทำไร่องุ่นแทบจะพังพินาศหมดแล้วนะ ใครห้ามก็ไม่ฟัง”นายมิ่งรายงาน 

“หาว่าไงนะ มาวันแรกก็หาเรื่องปวดหัว มาให้ฉันเลยนะ”เขตแดนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวอาดๆออกไป 

“วอหนึ่งเรียกวอสอง ปลาติดเบ็ดแล้ว สลายตัวด่วน” นายมิ่งส่งสัญญาณ 

ร่างบางที่สวมชุดหลวม ยืนหันหลังให้ชายหนุ่ม 

“นี่เธอ! เธอ! ฉันเรียกไม่ได้ยินหรือไง ยัยเด็กใหม่”เขตแดนเท้าเอวฉับแต่คนงานใหม่ยังคงหันหลังให้ยืนนิ่ง 

“นี่หูตึงหรือไงฉันเรียกได้ยินมั๊ย”เขตแดนเริ่มหงุดหงิดเมื่อเห็นอาการไม่ตอบสนองของร่างบางตรงหน้าจึงเดินก้าวอาดๆไปหาพร้อมกระชากแขนหญิงสาวให้หันมาทางตน ดวงตาคู่คมเบิกกว้างเมื่อเห็นใบหน้าเนียนใสของคนที่รบกวนจิตใจเขาทั้งคืน 

“คิดถึงมาก จนตาฟาดเลยหรือว่ะ ไอ้เขต”เขตแดนหลับตานิ่งก่อนจะลืมตาขึ้นมาใหม่อีกครั้ง 

“เฮ้ย!”ชายหนุ่มแทบผงะเมื่อใบหน้าเนียนใสแนบใบหน้าเข้ามาจนใกล้ หญิงสาวฉีกยิ้มส่งให้แฟนหนุ่มแต่เขตแดนกลับสะบัดหน้าหนี 

“เดี๋ยว!! จะไปไหนเนี่ย ไม่อยากเจอหนูแล้วหรอ” เสียงใสส่งเสียงมาออดอ้อน 

“เหอะ ว่างมาหาแล้วหรอ”เขตแดนแสร้งทำหน้าบึ้ง ทั้งที่หัวใจเต้นรัวเร็วอยากดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดให้หายคิดถึง แต่ติดตรงที่ต้องวางฟอร์มแกล้งโมโหนี่แหละ 

“นี่ คิดถึงพี่เขตนะ คิดถึงมากด้วย อย่างอนหนูเลยนะ”ปรายฟ้าเดินมาสวมกอดเอวสอบจากทางด้านหลังแล้วแนใบหน้าซบกับแผ่นหลังของเขตแดนเอาไว้ ใบหน้าบึ้งตึงหลุดยิ้มขึ้นมาเมื่อได้รับการออดอ้อนจากแฟนสาว 

“มีอะไรมาแลกล่ะ”เขตแดนถามอย่างเจ้าเล่ห์ 

“ปากหวานๆ อกอุ่นๆ สนใจมั๊ย?”เสียงใสพูดพร้อมเคลื่อนฝ่ามือที่กอดตรงเอวสอบขึ้นไปต้องหน้าอกที่เต็มไหด้วยมัดกล้ามของแฟนหนุ่มแล้วบีบแรงๆไปหนึ่งที 

“หายก็ได้” เขตแดนรีบหันหน้ามาช้อนตัวร่างบางให้ลอยหวือขึ้นมาในอ้อมแขน ปรายฟ้ามองใบหน้าชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ฉายแววปรารถนาอย่างชัดเจน 

“เดี๋ยวจะจัดแบบเดินออกจากห้องไม่ได้เลย” เขตแดนกดจมูกโด่งลงบนแก้มเนียนใสแล้วอุ้มว่าที่เจ้าสาวเดินไปที่รถที่จอดอยู่ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของเหล่าคนงานที่อยู่ในแผนการทั้งหมด 

........................................................... 

แพรวายังไม่ตาย!!! แต่เธอตายไปจากชีวิตที่เลวร้าย 

อ้าว!!! แล้วววๆๆๆงานนี้มีเสียน้ำกันบ้างแล้วล่ะ 

วันนี้ไรท์ลงให้ 2 ตอนนะคะ เรื่องพี่เขตกับน้องปรายดำเนินเรื่องมาใกล้จะสุดท้ายแล้วนะคะ 

ถ้ามีคำผิด คำตกหล่น ไรท์ต้องขออภัยด้วยนะคะ เพราะไรท์ยังไม่ได้ตรวจทาน ไว้ไรท์จะแก้ไขให้ใหม่นะคะ 

ช่วยคอมเม้นท์ กดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว