facebook-icon

ขอบคุณสำหรับการสนับสนุน กดติดตามไว้นะคะ ไรท์ฟรีให้ทุกตอน3ชั่วโมงค่ะ

THE DARK..(15) ความจริง

ชื่อตอน : THE DARK..(15) ความจริง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2564 15:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
THE DARK..(15) ความจริง
แบบอักษร

THE DARK 15 

ทั้งสองคนนั่งพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาอาจเป็นเพราะความเมาที่ทำให้พลอยฟ้าเปิดใจพูดคุยกับออสตินมากยิ่งขึ้น ส่วนออสตินน่ะหรอเบียร์แค่นี้จะทำอะไรคนอย่างเขาได้กันล่ะ.. 

สายตาของหญิงสาวจ้องมองบนผิวน้ำเสียงเล็กๆเริ่มร้องเพลงออกมาเบาๆ ช่างเป็นบทเพลงที่เศร้าเหลือเกินใบหน้าสวยเริ่มแดงอย่างเห็นได้ชัดคงกำลังเมาได้ที่เลยสินะ.. 

ออสตินมองหญิงสาวอยู่ตลอดเวลาในสายตาดุๆยังคงแฝงไปด้วยความเป็นห่วงอยู่เสมอ.. 

"พลอย.." 

"ถ้าเธอรักฉันตั้งแต่แรก.."คงไม่ต้องมานั่งเสียใจแบบนี้" ออสตินพูดขึ้นมาน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยนเป็นคำพูดที่กลั่นออกมาจากส่วนลึกสุดของหัวใจจริงๆ.. 

"นั่นสินะ.." พลอยฟ้ายิ้มบางๆให้กับเขา ทั้งสองหันใบหน้าเข้าหากันและสบตากันอยู่สักพัก..มือหนาเริ่มขยับเข้าใกล้หญิงสาวมากขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับเอียงใบหน้าเข้าหาเธอเล็กน้อยหวังจะจูบบนริมฝีปากของเธอเบาๆ.. 

แต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงักเมื่อได้ยินคำพูดประโยคต่อไปของหญิงสาว.. 

"ถ้านายไม่รักฉันตั้งแต่ตอนแรก" 

"ก็คงไม่ต้องมาเจ็บอยู่แบบนี้" 

"นายก็เจ็บ" 

"ฉันก็เจ็บ" พลอยฟ้าพูดขึ้นมาพร้อมกับขยับร่างกายออกห่างชายหนุ่มเป็นการปฏิเสธได้อย่างชัดเจนแม่ว่าตอนนี้เธอจะเมามากก็ตาม แต่แอลกอฮอล์ก็ไม่สามารถมาเปลี่ยนใจเธอได้แม้ว่าจะเป็นแค่ช่วงขณะนึงก็ตาม.. 

"แล้วมันไม่ดีตรงไหน? ออสตินถามกลับแม้ว่าจะมีความหวังเพียงเล็กน้อยเท่านั้น.. 

"แล้วที่ผ่านมามันดีหรือไง" 

"..." 

"ออสติน..วันนี้ฉันจะพูดทุกอย่างให้ชัดเจน" 

"..." 

"เรื่องของเราให้มันจบลงแค่นี้เถอะ ตอนนี้ฉันยังจินตนาการที่จะมีนายเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ ฉันยังมองไม่เห็นอนาคตที่จะเป็นไปได้ คงเพราะฉันไม่เคยที่จะรู้สึกกับนายเกินกว่าเพื่อนคนนึง ไม่ว่าจะเป็นเมื่อก่อนหรือตอนนี้" 

คำพูดของหญิงสาวทำให้ชายหนุ่มนิ่งจนพูดไม่ออก ความเจ็บปวดทุกอย่างมันจุกอยู่ในอกจนไม่สามารถจะเปล่งเสียงออกมาได้ หากพูดอะไรออกไปในตอนนี้คงมีน้ำตาที่ไหลตามมาด้วยคนอย่างออสตินไม่มีทางให้ใครเห็นน้ำตาของเขาได้ง่ายๆแน่.. 

"ฉันเมามากแล้ว" 

"กลับกันเถอะ" พลอยฟ้ายื่นกุญแจรถสปอร์ตให้ชายหนุ่มเป็นคนขับเพื่อพาเธอกลับบ้าน เธอรู้ดีว่าแอลกอฮอล์เหล่านั้นไม่มากเพียงพอที่จะทำให้คนอย่างเขาเมาได้.. 

"อืม" ออสตินตอบกลับสั้นๆ 

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินไปนั่งรถสปอร์ต หญิงสาวนอนหลับไปตลอดทั้งทางด้วยความเมา บรรยากาศภายในรถเงียบสนิทชายหนุ่มได้แต่จ้องมองเธอเป็นระยะๆ.. 

"คงไม่มีคำปฏิเสธไหนเจ็บปวดเท่ากับครั้งนี้แล้ว"  

สมองของเขาได้ยินแต่ประโยคเหล่านั้นอยู่ในหัว.. 

"ฉันจินตนาการที่จะมีนายเป็นมากกว่าเพื่อนไม่ได้ " 

"ฉันยังมองไม่เห็นอนาคตที่จะเป็นไปได้"  

เขามาส่งเธอที่คฤหาสน์ตระกูลBold อย่างปลอดภัยก่อนจะกลับไปที่คฤหาสน์ของตนเอง.. 

ออสตินขังตัวเองไว้ในห้องเงียบๆคนเดียวก่อนที่น้ำตาจะเริ่มไหลออกมาช้าๆหลังจากที่พยายามกลั้นน้ำตามานานเพื่อแสดงท่าทีออกไปว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับคำพูดเหล่านั้นของเธอเลยสักนิด.. 

แต่หารู้ไม่ว่าคำพูดครั้งนี้มันจุกและเจ็บปวดมากกว่าครั้งไหนๆที่เคยได้ยินมา เขาคิดว่าเขาคงด้านชาไปแล้วเพราะตั้งแต่เล็กจนโตเขามักจะถูกเธอปฏิเสธแบบนี้อยู่เสมอ แต่คำพูดของหญิงสาวในวันนี้ทำให้เขารู้ว่าหัวใจดวงนี้ยังคงมีความรู้สึกไม่ได้ด้านชาอย่างที่คิดมาโดยตลอด.. 

Austin Talk : 

เมื่อก่อนผมเคยมีความคิดว่าหากวันนึงพลอยฟ้ากับโอดินถอนหมั้นกันขึ้นมาจริงๆ วันนั้นเธอคงหันมามองผมบ้างแต่เมื่อทุกอย่างได้เกิดขึ้นจริงมันกลับไม่เป็นอย่างที่ผมคิดไว้เลยสักนิด.. 

ไม่ว่าเธอจะยังหมั้นกับโอดินหรือจะถอนหมั้นไปแล้ว เธอก็ไม่เคยคิดที่จะหันกลับมามองผู้ชายคนนี้เลยสักครั้ง.. 

จะมีโอดินหรือไม่มีก็ตามผู้ชายที่เธอจะเลือกก็คงไม่ใช่ผมอยู่ดี ก่อนหน้านี้ผมได้รู้ความจริงทั้งหมดจากปากของโอดินว่าเป็นเพราะสาเหตุใดเขาจึงต้องหมั้นกับพลอยฟ้า.. 

หากย้อนกลับไปในวันนั้นถ้าผมรู้ว่ามันจะเป็นจุดจบในฐานะคู่หมั้นของเธอผมก็คงจะไม่ทำมัน ถ้าวันนั้นผมมีสติโอดินคงไม่ต้องมาหมั้นกับผู้หญิงที่เขาไม่ได้รักนานถึงขนาดนี้.. 

ในตอนที่เธอยังเด็กเราทั้งสองเคยเป็นคู่หมั้นกันอยู่เกือบหนึ่งปี ซึ่งตอนนั้นเธอก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับผมแต่ผมใช้แผนการเจ้าเล่ห์จัดฉากว่าเธอถูกทำร้ายแล้วผมคือคนที่ช่วยชีวิตเธอเอาไว้เพราะฉะนั้นจะต้องตอบแทนผมด้วยการหมั้น เธอหลีกเลี่ยงไม่ได้กับข้อเรียกร้องของผู้มีพระคุณจึงตอบรับการหมั้นหมายอย่างไม่เต็มใจเลยสักนิด.. 

และทุกอย่างก็ต้องจบลง หลังจากที่ผู้ใหญ่ทุกคนต้องการให้พลอยฟ้าถอนหมั้นกับผมแล้วไปหมั้นกับโอดินแทน การกระทำในครั้งนี้ทำให้ผมน้อยอกน้อยใจและเข้าใจพ่อผิดมาโดยตลอดทำให้ผมกลายเป็นเด็กมีปัญหาที่ทำอะไรเลวร้ายให้ท่านคอยตามแก้ตั้งแต่เด็กจนโต.. 

แถมยังเป็นน้องชายที่ไม่ค่อยจะลงรอยกับโอดินสักเท่าไหร่เพราะเรื่องนี้ ในตอนนั้นผมโกรธและอิจฉาที่ทุกคนต่างก็ให้ความสำคัญกับโอดิน โอดินมักจะได้รับคำชมและความรักจากพลอยฟ้าอยู่ตลอด ซึ่งผมไม่เคยได้รับมันเลยสักครั้ง.. 

ที่ผ่านมาผมไม่เคยรู้ความจริงว่าเหตุผลที่ทุกคนตัดสินใจแบบนั้นเป็นเพราะอะไร จนกระทั่งผมได้รู้ความจริงจากปากของโอดินเมื่อหนึ่งเดือนก่อนทำให้ผมเข้าใจอะไรมากยิ่งขึ้น.. 

..ในวันนั้นมีผม โอดิน และพลอยฟ้าเข้ามาชมที่โรงงานผลิตอาวุธเพื่อเรียนรู้วิธีการดูแลงานต่างๆ แต่พวกเราทั้งสามคนได้แอบเข้าไปในจุดที่เป็นสถานที่ต้องห้ามนั่นก็คือห้องผลิตยาพิษ ซึ่งยาพิษเหล่านั้นจะถูกใช้กับผู้คนที่เลวร้ายเกินจะควบคุมด้วยศีลธรรมและมันเป็นทางออกสุดท้ายที่แก๊งแสงตะวันจะเลือกใช้.. 

ยาพิษถูกผลิตมาหลายพันเม็ด แต่มียาถอนพิษเพียงแค่เม็ดเดียวเท่านั้นเพราะในเวลานั้นการจะผลิตยาถอนพิษออกมาได้แต่ละเม็ดจะต้องใช้เวลานานอยู่เหมือนกันทุกอย่างจะต้องรอบคอบและสามารถถอนพิษได้จริงๆ.. 

ผมจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ดี ด้วยความตื่นเต้นในวัยเด็กทำให้ผมอยากครอบครองยาพิษเอาไว้กับตัว ตอนนั้นผมคิดเพียงแค่หากเจอศัตรูที่ผมไม่อาจจะสู้มันได้เนื่องจากยังเป็นเด็กที่มีอายุเพียงสิบห้าปีและมีเรี่ยวแรงเพียงนิดเดียว ก็จะใช้ยาพิษเหล่านั้นจัดการพวกมันแทน.. 

ผมจึงเก็บยาพิษไว้กับตัวจำนวนหนึ่งเม็ด ทั้งพลอยฟ้าและโอดินพยายามห้ามไม่ให้ผมทำเช่นนั้นแต่คนหัวรั้นแบบผมจะยอมฟังอย่างนั้นหรอ.. 

ผมแอบเก็บมันไว้กับตัวโดยที่ไม่มีใครรู้นอกจากพลอยฟ้าและโอดิน.. 

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นเพียงแค่สองวัน ผมถึงได้รับรู้ว่าพลอยฟ้ามีอาการป่วยผมคิดว่าเธอคงไม่สบายตามปกติทั่วไป เธอจึงเดินทางกลับเกาะพระอาทิตย์เพื่อไปพักผ่อน เพราะเกาะพระอาทิตย์นั้นก็เปรียบเสมือนบ้านของครอบครัวเธอ.. 

เหตุการณ์ที่ผมคิดว่ามันปกติกลับไม่ปกติอย่างที่คิด เมื่อวันต่อมาผมได้ทราบข่าวว่าตนเองต้องถอนหมั้นกับพลอยฟ้าและสิ่งที่เจ็บปวดมากกว่านั้นก็คือ การที่พลอยฟ้ากลายมาเป็นคู่หมั้นของโอดินพี่ชายของผมแทน.. 

ผมรู้สึกว่ามันต้องมีอะไรสักอย่างที่เป็นต้นเหตุของเรื่องราวในครั้งนี้ แต่ทุกคนก็ไม่สามารถที่จะบอกเหตุผลอะไรกับผมได้เลย.. 

จนกระทั่งผมได้ทราบความจริงทั้งหมดเมื่อไม่นานมานี้.. 

ยาพิษเม็ดนั้นที่ผมเอาติดตัวไว้และเก็บมันไว้ในลิ้นชักอย่างดีได้หายไป ผมเคยถามโอดินว่าเห็นยาพิษเม็ดนั้นไหมแล้วเขาก็ตอบเพียงว่านำไปเผาทิ้งแล้ว ในเวลานั้นผมก็ยังไม่รู้สึกแปลกใจอะไรเพราะรู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าโอดินไม่ชอบใจที่ผมนำมันออกมา.. 

แต่ความจริงแล้วพลอยฟ้าได้ถูกวางยาในอาหารซึ่งส่วนผสมของยาพิษนั้นเป็นยาพิษชนิดเดียวกันกับที่ผมนำมา.. 

โอดินและพ่อของผมรีบไปค้นหายาพิษเม็ดนั้นเพราะทุกคนก็ไม่อยากจะเชื่อว่าผมคิดจะทำเรื่องแบบนี้กับพลอยฟ้า แต่แล้วยาพิษก็ได้หายไปจากลิ้นชักของผมจริงๆ.. 

พลอยฟ้าอาการสาหัสปางตายถูกนำตัวส่งไปที่โรงพยาบาลทันที ทุกคนต่างคิดว่าเธอคงไม่รอดเพราะก่อนหน้านี้ยาถอนพิษซึ่งมีเพียงเม็ดเดียวก็พึ่งจะหายไป แต่แล้วพลอยฟ้าก็รอดชีวิตอย่างหวุดหวิดเมื่อโอดินหยิบยาถอนพิษออกมาช่วยไว้ได้ทัน เขากลัวว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ผมเผลอไปวางยาใครเข้าอย่างไม่ตั้งใจซึ่งมันก็เกิดขึ้นจริงๆ.. 

พี่ชายของผมมักจะเป็นแบบนี้อยู่เสมอเขาจะคอยตามเก็บกวาดการกระทำที่สิ้นคิดของผมในทุกๆครั้ง.. 

หลังจากนั้นพลอยฟ้าก็ถูกนำตัวไปรักษาต่อที่เกาะพระอาทิตย์ แต่เรื่องมันไม่ได้มีแค่นั้นน่ะสิ.. 

เมื่อกฎของแก๊งแสงตะวันคือห้ามฆ่ากันเอง หากผู้ใดคิดจะทำร้ายคนในแก๊งจะต้องถูกลงโทษ.. 

ด้วยกฎที่ว่า.. 

"ชีวิตต้องแลกด้วยชีวิต" 

--------------------- 

(คอมเมนต์เกี่ยวกับนิยายเพื่อเป็นกำลังใจให้หน่อยนะคะ) 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว