email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอกลับมา

ชื่อตอน : ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอกลับมา

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 21:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอกลับมา
แบบอักษร

 @โรงพยาบาล 

ร่างของเขตแดนถูกเข็นเข้าห้องฉุกเฉินโดยมีร่างบางของปรายฟ้าวิ่งตามมาด้วยใบหน้าที่นองด้วยน้ำตา ด้วงตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก เมื่อจู่ๆอาการของแฟนหนุ่มทรุดลงเมื่ออยู่ในรถพยาบาล จนพยาบาลต้องทำการCPRให้  

“พี่เขต พี่เขตจ๋า ได้ยินหนูมั๊ย พี่เขตอย่าเป็นอะไรนะ ฮึก!! หนูอยู่ต่อไม่ไหวนะ ขอร้อง ฮึก!!” ปรายฟ้าจับมือที่เย็นเฉียบของชายหนุ่มมาตลอดทาง 

“ญาติกรุณารอข้างนอกนะคะ” พยาบาลรีบกันร่างบางของปรายฟ้าเอาไว้ หญิงสาวยกมือทาบกับประตูห้องฉุกเฉินด้วยหัวใจที่ปวดร้าว 

“ปราย! หนูปรายลูก” เสียงของมารดาและบิดาที่วิ่งเข้ามาทำให้ร่างบาง หันไปมองแล้วโผเข้าสวมกอดร่างผู้เป็นแม่นิ่ง 

“ฮือๆๆ คุณแม่ขา คุณแม่พี่เขต พี่เขต ฮึก!!”ปรายฟ้าร่ำไห้ปานจะขาดใจ 

“พี่เขตของหนูต้องไม่เป็นอะไรนะ”คุณหญิงสาลินีปลอบประโลมลูกสาวด้วยความรู้สึกที่เจ็บปวดไม่แพ้กัน เขตแดนคือคนที่เธอรักมากๆ ราวกับลูกในใส้ ท่านอาทิตย์ขอตัวไปคุยกับทางตำรวจ  

จู่ๆประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออกมาพร้อมกับร่างของเขตแดนพร้อมด้วยเครื่องช่วยหายใจและสายระโยงระยางทำให้ปรายฟ้ารีบวิ่งเข้าไปหาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าหล่อเหลากลับซีดเผือดไร้สีเลือด 

“คุณหมอจะพาพี่เขตไปไหนค่ะ” ปรายฟ้าถามอย่างรนราน 

“หมอต้องทำการผ่าตัดด่วนนะครับ ถ้าปล่อยเวลาไว้นาน อาจเป็นอันตรายกับคนไข้”คุณหมอรีบหันมาบอกหญิงสาวก่อนจะรีบวิ่งจากไป ปรายฟ้าวิ่งตามไปด้วยหัวใจที่บีบคั้น ร่างบางทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้หน้าห้องผ่าตัดด้วยหัวใจที่อ่อนล้า 

“ปราย ปรายลูก”ท่านอาทิตย์นั่งลงข้างๆเรียกลูกสาวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาและอ่อนโยน ใบหน้าเนียนใสซีดเซียว 

“ค่ะพ่อ”ปรายฟ้าหันมามองบิดา เสียงใสตอบรับบิดาด้วยน้ำเสียงที่สั่นพลิ้ว 

“พ่อว่าหนูไปตรวจเช็คร่างกายหน่อยมั๊ยลูก หนูก็บอบช้ำไม่แพ้พี่เขตเลยนะลูก”ท่านอาทิตย์กล่าวกับลูกสาวด้วยสีหน้าเป็นห่วง เพราะลูกสาวปฏิเสธการตรวจร่างกายจากแพทย์ เธอดึงดันที่จะรอชายหนุ่มที่อยู่ในห้องผ่าตัด ปรายฟ้าส่ายหน้าปฏิเสธ 

“ปรายไม่เป็นไรค่ะพ่อ แต่พี่เขต ปรายไม่อยากทิ้งตรงนี้ไป เดี๋ยวถ้าพี่เขตฟื้นขึ้นมาปรายอยากให้พี่เขตเห็นปรายเป็นคนแรกค่ะพ่อ”ปรายฟ้าพูดด้วยเสียงสะอื้นคำพูดของลูกสาวทำให้หัวอกของคนเป็นพ่อเป็นแม่วูบไหว 

“โธ่! ลูกแม่ แม่เชื่อว่าพี่เขตของหนูต้องปลอดภัย พี่เขตเป็นคนดี พี่เขตต้องปลอดภัยลูก แต่ถ้าพี่เขตฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นสภาพของหนูเป็นแบบนี้ พี่เขาก็จะเสียใจนะถ้าเห็นลูกไม่รักตัวเองแบบนี้”คุณหญิงสาลินีหว่านล้อม ปรายฟ้ามองหน้ามารดานิ่งก่อนจะพยักหน้ารับ และเดินไปตรวจร่างกายตามที่มารดาบอก หญิงสาวมีอาการฟกช้ำและบาดแผลจากการถูกทำร้ายไม่ได้มีอาการร้ายแรงอะไร แพทย์ทำการล้างแผลและให้ยาแค่นั้น  

ร่างกระหืดกระหอบของพราวพิศและสุวิทย์ วิ่งตรงมายังหน้าห้องผ่าตัดด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

“สา สาตาเขตเป็นไงบ้าง”พราวพิศร่ำไห้เมื่อลูกชายเพียงคนเดียวกำลังต่อสู้ยื้อยุดชีวิตระหว่างความเป็นกับความตาย 

“หมอกำลังผ่าตัด กระสุนฝังใน ทำใจดีๆไว้นะพิศ ตาเขตต้องปลอดภัย” คุณหญิงสาลินีโอบกอดเพื่อนสนิทอย่างปลอบประโลม ท่านอาทิตย์ก็ตบบ่าสุวิทย์เบาๆเช่นกัน 

“แล้วหนูปรายเป็นไงบ้าง” สุวิทย์ถามขึ้น 

“ยัยปรายปลอดภัยดี ตอนนี้หมอให้ไปล้างแผลและตรวจเช็คร่างกายให้แน่ใจก่อนเดี๋ยวก็คงมา” ท่านอาทิตย์พูดขึ้น ร่างบางที่เดินมาตามทางด้วยสีหน้าเหม่อลอย เห็นภาพบิดามารดาของเขตแดนที่ยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัด หัวใจดวงน้อยบีบแน่นจนแทบจะหายใจไม่ออก 

“คุณป้าขา”ปรายฟ้าเรียกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ 

“หนูปราย โธ่ลูกเป็นไงบ้างคนดีของป้า” พราวพิศผละออกจากอ้อมแขนของคุณหญิงสาวลินีตรงเข้าโอบกอดร่างปรายฟ้าที่โผเข้ามากอด 

“ปรายไม่เป็นไร แต่พี่เขต ฮือๆๆ ปรายขอโทษนะคะ ที่เป็นต้นเหตุให้พี่เขตต้องเจ็บตัวแบบนี้”ปรายฟ้าสะอื้นไห้ 

“ไม่เอาลูกอย่าโทษตัวเอง ถ้าพี่เขารู้ว่าหนูโทษตัวเองแบบนี้ พี่เขาจะเสียใจนะลูก” 

@หลายชั่วโมงต่อมา  

ประตูหน้าห้องผ่าตัดยังไม่มีวี่แววที่จะเปิดออกมา หัวใจคนรอได้แต่รอคอยด้วยความกระวนกระวายใจ ผ่านไปสักพักประตูหน้าห้องผ่าตัดก็ถูกผลักออกมาด้วยมือแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ ปรายฟ้ารีบโผเข้าไปหาคนแรก 

“คุณหมอคะ คนไข้เป็นยังไงบ้างคะ”ปรายฟ้าถามด้วยสีหน้าร้อนรน 

“ตอนนี้หมอทำการผ่าตัดเอากระสุนออกมาเป็นที่เรียบร้อยแล้วนะครับ แต่จุดที่กระสุนเฉียดโดนค่อนข้างจะเป็นจุดที่สำคัญทำให้อวัยวะบริเวณนั้นมีเลือดออกมาจำนวนมาก ตอนนี้ต้องรอดูอาการไปก่อน หมอยังตอบอะไรมากไม่ได้”นายแพทย์หนุ่มตอบอย่างกลางๆ อาการของชายหนุ่มค่อนข้างหนัก โอกาสมีเพียง30เปอร์เซ็นต์แค่นั้น แต่ทั้งหมดทั้งมวลก็ขึ้นอยู่กับกำลังใจของคนไข้และร่างกายของคนไข้ด้วย 

“คุณหมอหมายความว่ายังไม่พ้นขีดอันตรายหรอคะ”ปลายฟ้ากลั้นเสียงสะอื้น แพทย์หนุ่มพยักหน้าให้หญิงสาวทีหนึ่ง น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไหลรินลงมาไม่ขาดสาย 

“ขอปรายเข้าไปเยี่ยมพี่เขตหน่อยได้มั๊ยคะ”ปรายฟ้ามองแพทย์หนุ่มด้วยสายตาเว้าวอน 

“ตอนนี้คงไม่ได้ครับ เดี๋ยวรอให้หมอย้ายตัวคนไข้ไปที่ห้องICU ก่อนนะครับ ค่อยเยี่ยม หมอขอตัวก่อนนะครับ”แพทย์หนุ่มเดินออกไป ร่างปรายฟ้าค่อยๆทรุดตัวนั่งลงหน้าห้องผ่าตัดก่อนจะปล่อยโฮออกมาแบบไม่อายใคร 

“อย่าเป็นอะไรเลยนะ  ได้โปรด ไหนสัญญากับปรายไงว่าจะรับปรายกลับไปเป็นนายหญิงของไร่ ฮือๆๆ แล้วจะมาทิ้งกันง่ายๆแบบนี้หรอ”ปรายฟ้ายกมือขึ้นปิดหน้าเอาไว้ ภาพหญิงสาวทำให้คนที่มองสะเทือนใจเป็นอันมาก   

@วันต่อมา 

ร่างบางสวมชุดปลอดเชื้อ เดินเข้าไปยังเตียงของชายหนุ่มด้วยขาที่สั่นเทา ใบหน้าคมคายยังคงซีดเผือด บริเวณจมูกและปากก็ครอบอ็อกซิเจนอยู่  สายระโยงระยางเต็มไปทั่วร่างกาย ทำให้ปรายฟ้าน้ำตาซึมออกมาเมื่อเห็นสภาพคนรักที่เจ็บปวดทุกข์ทรมานขนาดนี้ 

“พี่เขตขา หนูอยู่นี่นะ หนูอยู่ข้างพี่เขตตรงนี้แล้ว รีบลืมตาขึ้นมามองหนูซิ ฮึกๆๆ อย่าเอาแต่หลับแบบนี้ซิ พี่เขตของหนูกลายเป็นคนขี้เซาไปตั้งแต่เมื่อไหร่คะ พี่เขตจำได้มั๊ย เมื่อก่อนตอนที่หนูร้องไห้ พี่เขตก็จะรีบวิ่งมาหาหนู มาปลอบหนูแล้วก็บอกหนูว่า คนดีของพี่ไม่ร้องนะ ฮึก! พี่อยู่ตรงนี้แล้ว แล้วหนูก็จะหยุดทันทีเมื่ออยู่กับพี่เขต วันนี้คนดีของหนูเจ็บ หนูอยากจะบอกกับพี่เขตว่า รีบกลับมาหาหนูนะคะ หนูอยู่ตรงนี้แล้ว หนูรอพี่อยู่นะรอทุกลมหายใจเลย อย่าทิ้งหนูไปนะคะ หนูอยู่ไม่ได้ถ้าหนูไม่มีพี่ เขตแดนหมายถึง พื้นที่ที่ถูกกำหนดไว้ ซึ่งพื้นที่แห่งนี้ ถูกกำหนดไว้ให้คู่กับท้องฟ้า แล้วเขตแดนจะทิ้งท้องฟ้าคนนี้หรอค่ะ หนูรักพี่เขตนะรักมากนะคะ รีบกลับมาเป็นเจ้าบ่าวของหนูนะ”ปรายฟ้าก้มลงจูบบนหลังมือของชายหนุ่ม แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะฟื้นขึ้นมา อาการของชายหนุ่มยังอยู่ระดับทรงตัวไม่ถึงกับทรุดแต่ก็ยังไม่พ้นขีดอันตราย เนื่องจากอวัยวะภายในที่ฉีกขาดจึงต้องทำการคอยซับเลือดตลอดเวลา ปรายฟ้าเดินออกมาจากห้อง ICU ด้วยสายตาที่หมองเศร้า หญิงสาวเดินมาเรื่อยๆตามทาง เธอเหลือบไปเห็น ศาลข้างทางที่มีคนมากันจำนวนมาก ปรายฟ้าจึงหยุดยืนดูด้วยความสนใจ 

“เร็วๆ เดินเร็วๆ เดี๋ยวไปดูเขาแก้บนไม่ทัน” ่เสียงคุณป้าคนหนึ่งรีบลากแขนเด็กหญิงวัยรุ่น ให้ออกเดินไปด้วยกัน 

“เดี๋ยวค่ะ ขอโทษนะคะที่นั่นเขาทำอะไรกันคะ”ปรายฟ้าเรียกป้าคนนั้นไว้ 

“อ๋อ! แม่หนูเขามาแก้บนกันน่ะ ที่นั่นศักดิ์สิทธิ์นะ ใครไปบนอะไรไว้ ได้ตามที่บนที่ขอเลยล่ะ ที่เห็นคนเยอะแบบนี้เขาประสบความสำเร็จไงเขาเลยมาแก้บนกัน แต่มีข้อแม้นะ”คุณป้าแอบกระซิบกระซาบหญิงสาว ปรายฟ้ารีบก้มลงตั้งใจฟังในสิ่งที่ป้าเขาพูด 

“อะไรคะป้า”ปรายฟ้าจ้องป้าคนที่เล่าอย่างรอคอยคำตอบ 

“ต้องไปบนตอนเที่ยงคืน ยิ่งดึกยิ่งขลัง” คำพูดของป้าทำให้ปรายฟ้าหันขวับไปมองศาลไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างทางอย่างมีความหวัง 

@ร้านอาหาร 

“หา! แกว่าไงนะ”สองสาวครึ่งอุทานดังลั่นเมื่อฟังเรื่องราวจากปากเพื่อนสาว 

“พวกแกจะเสียงดังกันทำไมเนี่ย” ปรายฟ้าหน้ามุ่ย 

“อันนี้คือเรื่องด่วนที่แกไลน์เรียกพวกฉันมาหรอ”นนนี่เบะปากมองบน 

“เอาน่า ถือว่าช่วยเพื่อนหน่อยนะพวกแก พี่เขตนอนเป็นผัก4-5 วันแล้วนะ ฉันไม่รู้จะพึ่งทางไหนแล้ว ลองดูมันก็ไม่เสียหายไม่ใช่หรอ”ปรายฟ้าทำเสียงออดอ้อน 

“เอาน่าพวกแก ช่วยมันหน่อย เพื่อนผลบุญจะทำให้ความรักของพวกเราราบรื่นนะ”ทับทิมเสริมปรายฟ้าพยักหน้างึกงัก 

“แกไม่ต้องมาตีเนียนเลย ผลบุญจะส่งให้แกจีบผู้สำเร็จนะซิ ฉันไม่ได้มีผู้ให้จีบแบบแก นังทิม” เมษาหันมาแยกเขี้ยวใส่เพื่อน 

“นะๆๆ พวกแกไปเป็นเพื่อนฉันหน่อยนะ พลีซ” ปรายฟ้าส่งสายตาอ้อนวอนมาให้ เมษาและนนนี่มองหน้ากันพลางถอนหายใจเฮือก 

@เที่ยงคืน 

“ยัยปรายนะยัยปราย ทำบ้าอะไรของแกเนี่ย มืดก็มืด ไม่มีคนเลย อย่างวังเวง”นนนี่บ่นยืดยาวร่างทั้งสี่ร่างเกาะกันแน่นราวตุ๊กแก เพราะบริเวณรอบๆ ไม่มีผู้คนหรือแม้แต่รถที่สัญจรไปมาในช่วงเวลาเที่ยงคืนเลย  

“น่านะ แป๊บเดียวเอง นะนนนี่ที่รัก”ปรายฟ้าส่งสายตาปริบๆมาให้เพื่อนชายหัวใจสาว 

“งั้นแกมาเดินนำหน้าเลย”นนนี่ผลักปรายฟ้าขี้นไปข้างหน้า 

“แกอ่ะ ฉันชอบเป็นผู้ตามมากกว่า”ปรายฟ้าทำหน้าเบ้แทบร้องไห้ ศาลตรงหน้าเป็นศาลไม้เก่าๆ รอบๆศาลมีของที่คนนำมาเซ่นไหว้อยู่จำนวนมาก  

“แกนั่นแหละยัยปราย เรื่องนี้เป็นของแกนะ แกต้องนำซิ”เมษาว่าทั้งสองพยักหน้าเสริม  

“ก็ได้”ปรายฟ้าสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ศาล หญิงสาวหยิบธูปและพวกมาลัยดอกไม้ขึ้นมาถือไว้ในมือโดยมีเพื่อนทั้งสามเกาะข้างหลังมาอย่างตุ๊กแก หญิงสาวค่อยๆนั่งคุกเข่าลงกับพื้นโดยมีเพื่อนๆของเธอทำแบบเดียวกัน 

“ข้าแต่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ปกป้องรักษาสถานที่แห่งนี้ ลูกมาที่นี่เพื่อจะมาขอพรให้กับคนรักของลูก ที่นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล... เขาไม่รู้สึกตัวเลยค่ะ ลูกอยากจะขอให้ท่านช่วยให้เขาฟื้นขึ้นมาเคียงข้างลูกอีกครั้ง ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาได้ พวกลูกทั้งสี่คนจะมารำถวายค่ะ”ปรายฟ้าหลับตาลงอธิษฐานก่อนจะปักธูปลงไปบนพื้นดิน สายลมที่อยู่ดีๆก็พัดมาทำให้ทั้งสี่ต้องขยับตัวติดกันด้วยความกลัว 

“เออะ!!”เสียงเรอดังมาจากข้างหลังศาลทำให้ทั้งสี่ขยับเข้าหากันแน่น ยิ่งมีเสียงเหมือนการเคลื่อนไหวร่างกายดังขึ้น ทั้งสี่ต่างพากันชะโงกหน้าไปมอง  

“จ๊ะเอ๊!!”ใบหน้าที่เละ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สวมชุดไทยโผล่ออกมาจากหลังศาล ทำให้ทั้งสี่กรี๊ดลั่น และหันหลังวิ่งไปทันที 

“กรี๊ด!!!”เสียงกรีดร้องยามเที่ยงคืนดังขึ้น 

“เปิดประตูยัยปรายเร็วๆ” เมษาเขย่าแขนเพื่อนสาวที่จับกุญแจรถด้วยมือที่สั่นเทาเมื่อประตูถูกปลดล็อกทั้งสี่รีบขึ้นรถกันด้วยความรวดเร็ว ปรายฟ้ารีบถอยรถออกจากบริเวณนั้นด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็ว 

“เฮ้ย! เมื่อกี้ตัวอะไร ที่เราเห็น ผีใช่มั๊ย”ทับทิมเป็นคนพูดขึ้นมาก่อน 

“แกคิดว่าเป็นอะไรไปได้ล่ะ คนบ้าอะไรจะมาอยู่ที่ศาลตอนเที่ยงคืนแล้วเครื่องแต่งกายที่แต่ง หน้าก็เละออกแบบนั้น” นนนี่พูดขึ้นบ้าง 

“ใช่ดูซิเหมือนกับเดินไม่ปกติ เหมือนผีจุออนเลยแก”เมษากรีดร้องออกมาเบาๆ เมื่อทั้งสี่ขับรถออกมาจากบริเวณนั้น แต่ปรายฟ้ากับนั่งนิ่ง 

“ยัยปรายแกช็อคไปแล้วหรอ ทำไมนั่งเงียบแบบนี้อ่ะ”เมษาเรียกเพื่อนสาวเบาๆ 

“ไม่รู้ซิ แต่ทำไมฉันรู้สึกคุ้นๆกับผู้หญิงเมื่อกี้เหมือนเคยเห็นที่ไหน แต่ฉันคิดไม่ออก”ปรายฟ้าขมวดคิ้วมุ่น 

“แกจะบ้าหรอ แกไปรู้สึกคุ้นๆกับผีนี่นะ”ทับทิมโวยวายขึ้น 

“ไม่รู้ซิ บางทีเขาอาจจะไม่ใช่ผีก็ได้นะแก”ปรายฟ้าพยายามคิดแต่หญิงสาวก็คิดไม่ออก 

............................................... 

เอาแล้วไงเมื่อวิทยาศาสตร์ไม่สามารถตอบโจทย์ได้ 

ยัยน้องถึงกับพึ่งไสยศาสตร์แล้วไง ...ก็เพราะรักอ่ะนะ 

รักจนป่าลาบเลย ฮ่าฮ่า 

วันนี้ไรท์มาลงให้ 2 ตอนนะคะ ไรท์ยังไม่ได้แก้คำผิดไม่ได้ตรวจทานนะคะ 

ถ้าผิดพลาดไป ต้องขออภัยด้วยนะคะเดี๋ยวไรท์ค่อยตรวจทานให้ใหม่ 

อย่าลืมคอมเม้นท์ หรือกดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ตัวน้อยๆคนนี้ด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว