ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตามหากับอาการบางอย่าง

ชื่อตอน : ตามหากับอาการบางอย่าง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตามหากับอาการบางอย่าง
แบบอักษร

ชวินทร์ที่นอนหลับใหลไม่รู้ช่วงเวลา มือหนาเริ่มขยับหาคนที่นอนหลับใหลอยู่ข้างๆ เมื่อคืนเธอทำให้เขารู้สึกดีมาก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนเลยที่จะทำให้เขาต่อได้ถึงสองรอบและเขาก็ไม่เคยที่จะนอนกับผู้หญิงคนไหนจนถึงเช้าด้วย มือหนาที่ควานหาแต่แล้วก็ต้องพบกับความว่างเปล่าจึงทำให้ร่างสูงดีดตัวขึ้น

“มีมี่ครับ คุณอยู่ในห้องน้ำหรือเปล่า”

“...” ไม่มีแม้แต่เสียงตอบกลับมา บรรยากาศในห้องมันเงียบไปหมดจนเขารู้สึกได้ว่าเขาต้องอยู่คนเดียวแน่ๆ พอลุกขึ้นมาจากเตียงก็เป็นดังที่เขาคิด เสื้อผ้าของเธอที่เขาถอดหายไป ไวเท่าความคิดร่างสูงจึงต่อสายลงไปหาพนักงานตัวเองด้านล่าง พอสอบถามก็ได้ความก็พบว่าเธอได้ออกจากโรงแรมไปแล้ว จึงทำเขาแปลกใจไม่น้อย ปกติคอยจะมีแต่เขาที่ทิ้งผู้หญิงแต่นี้เธอกลับทิ้งเขาไปซะอย่างนั้น

สายตาของชวินทร์มองไปที่เตียงนอนใหญ่ก็เห็นเป็นคราบเลือดซึ่งเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเมื่อคืนเขาเป็นคนแรกของเธอ เขายังจำรสชาติของเมื่อคืนได้ดี มันดีมากจริงๆจนเขาคิดว่าอยากจจะเจอกับเธออีกเป็นครั้งต่อๆไป โรคอะไรเขาก็ไม่ต้องกลัวเพราะเขาเป็นคนแรกของเธอ แต่พอฉุกคิดว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้ป้องกันก็นิ่งไปแปปนึง

“คงไม่มีใครโง่ไม่กินยาหรอกนะ ถ้าคุณไม่อยากท้องลูกของผม”

ใบหน้าสวยหวานของหญิงสาวยังตรงตราตรึงใจ ไหนจะหุ่นที่แสนแซ่บจนเขาหลงเสพสุขจากร่างกายเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง

ตั้งแต่วันนั้นที่เกิดเรื่องกับเธอแก้วขวัญก็ขอลางานยาวโดยอ้างกับพี่ชายว่าอยากจะพักงาน ซึ่งคนเป็นพี่ชายที่เห็นว่าน้องสาวนั้นที่ผ่านมาทำงานหนักมาโดยตลอดจึงยอมแต่โดยดีพร้อมแถมพ็อกเก็ตมันนี่ที่เธอต้องการเอาไว้ด้วย แต่ตอนนี้พ็อกเก็ตมันนี่อะไรนั่นเธอไม่อยากจะได้แล้ว สิ่งเดียวที่เธอต้องการในตอนนี้คือความสาวของเธอและขอให้เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้นมันแค่ฝันไป

“ฮึก...ฉันมันสกปรกแล้ว ฮึก” เสียงสะอื้นของแก้วขวัญยังมีต่อเนื่องเมื่อนึกถึงภาพคืนนั้น

ภาพเหตุการณ์วันนั้นมันยังหลอกหลอนให้เธอไม่สามารถที่จะนอนหลับได้สนิท ทุกวันนี้เธอยังเกลียดตัวเองที่เผลอใผลตัวเองไปง่ายๆ เวลาอาบน้ำเธอยังคงคอยถูเนื้อตัวเองแรงๆหวังให้ร่างกายเธอกลับมาสะอาดเหมือนเดิม แต่มันก็ไม่เหมือนเดิมตั้งแต่เขามาพรากสิ่งที่สำคัญที่สุดของผู้หญิงไปแล้ว

.

.

“หาไม่เจอได้ยังไง...” เสียงหงุดหงิดของชวินทร์ดังขึ้นเมื่อได้รับโทรศัพท์มาจากนักสืบมือดีว่าหาผู้หญิงที่เขาต้องการจะพบไม่เจอ

“ผมอยากจะเจอรูปเธอชัดๆหน่อยนะครับ รับรองผมหาเจอแน่ แต่ที่คุณวินมีมันเป็นแค่ด้านข้างมันก็เลยยากหน่อยนะครับ”

“ถ้าผมมีผมก็ให้คุณไปแล้วสิ ลองไปพยายามมาใหม่จะเท่าไหร่ผมก็จ่ายไหวทั้งนั้น” เขากรอกเสียงแกมสั่งลงไปในปลายสายก่อนจะกดวางสายด้วยความหงุดหงิด

ภาพที่ชวินทร์ส่งให้นักสืบคือภาพภายในโรงแรมคืนนั้น และเหมือนหญิงสาวจะรู้ว่าที่โรงแรมมีกล้องจึงได้ถือเสื้อของเขาออกไปด้วยแถมยังคลุมซะมองหน้าไม่เห็น จะไปดูตอนที่เขาอุ้มมาผมเผ้าก็ปิดหน้าปิดตาจนเขาหงุดหงิด พอไปดูกล้องในส่วนของงานก็เห็นแต่ด้านข้าง อีก

“คุณไปอยู่ที่ไหนนะมีมี่” จากที่คิดว่าได้แล้วก็จบกันเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา แต่เป็นเขาเองที่หวนคิดถึงเธอจนต้องจ้างนักสืบให้ตามหา แล้วเมื่อคำตอบที่ได้มันไม่เป็นอย่างใจก็เลยหงุดหงิดอยู่แบบนี้ไง

.

.

“นี่ยัยขวัญ แกช่วยทำหน้าแฮปปี้ๆหน่อยได้ไหมเนี่ย จะมานั่งทำสีหน้าอมทุกข์อะไรหนักหนายะ งานก็ไม่ได้ทำ ฉันละงง” ทัดดาวลากเพื่อนสาวที่มีสีหน้าอมทุกข์ออกมาเปิดโลกข้างนอกอีกครั้งหลังจากที่แก้วขวัญเก็บตัวอยู่ในคอนโดไม่ออกไปไหนมาเกือบสองเดือน พี่ชายก็ไม่ไปให้เห็นหน้า ใครโทรมาก็ไม่รับจนเธอร้อนใจบุกไปคอนโดแล้วลากตัวออกมานี่แหละ

“ไม่ได้เป็นอะไร แค่ช่วงนี้อยากอยู่คนเดียว”

“อ๋อ...อินดี้ว่างั้นสิ”

“แล้วนี่แกจะพาฉันไปไหน ฉันไม่อยากไปไหนไกลๆนะ” แก้วขวัญพูดแล้วก็สาดแววตาออกไปนอกรถ

“ก็แค่จะพาไปหาของกินอร่อยๆที่แกชอบไง ไม่เอาน่าขวัญแกไม่เคยเป็นแบบนี้นะ ทำไมอยู่ดีๆถึงเปลี่ยนไปซะได้ หรือมีอะไรที่ฉันไม่รู้ห่ะ” ทัดดาวที่ทำหน้าที่ขับรถอยู่แต่ก็ไม่วายทำตัวเป็นนักสืบหวังให้เพื่อนคลายความทุกข์ในใจออกมาให้รู้ แก้วขวัญไม่เคยเป็นแบบนี้แต่เธอก็ไม่อยากจะเซ้าซี้เพื่อนเพราะรู้ว่าหากเพื่อนไม่ไหวก็คงเล่ามาเองเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

“ฉันไม่ได้เป็นไรจริงๆแก”

“ย่ะ ฉันจะเชื่อแล้วกันนะ แต่ถ้าแกมีอะไรแกรู้ใช่ไหมว่าฉันคนนี้ไม่มีทางทิ้งแก ไม่ว่าแกจะเป็นยังไงฉันยังเป็นเพื่อนแกเสมอนะยัยขวัญ” คำพูดของทัดดาวทำเอาแก้วขวัญน้ำตาคลอ รีบเบือนหน้าหนีไปริมหน้าต่างเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพียงแค่นิดเดียวออกอย่างลวกๆ

“อื้อ” ถ้าฉันพร้อมฉันจะบอกแกนะ แก้วขวัญคิดในใจ

ทั้งคู่มาห้างสรรพสินค้าใหญ่ใกล้ๆคอนโดตามประสาคนไม่อยากจะไปไหนไกล ทัดดาวพยายามถามแล้วว่าเพื่อนจะกินอะไรแต่ก็ได้คำตอบมาว่าอะไรก็ได้ แล้วเธอเห็นว่าช่วงนี้เพื่อนผอมลงไปเยอะเลยต้องขุนสักหน่อยก็เลยจบที่ชาบู

Rrrr Rrrr เสียงโทรศัพท์ของทัดดาวดังขึ้นพอเห็นว่าเป็นใครก็กดสายรับทันที

“ค่ะพี่ธร”

(ดาวทำอะไรอยู่ครับ) เพราะความใกล้ชิดที่เกิดจากวันนั้น วันที่เพื่อนสาวตัวดีของเธอเปิดทางให้ทำให้เขารุกเธอหนักขึ้นตอนนี้เรียกได้ว่าอยู่ในสถานะกำลังคุยๆกันอยู่มาเกือบสองเดือนแล้ว

“กำลังจะทานข้าวกับยัยขวัญคะ พี่ธรทำงานเสร็จแล้วหรอคะ”

(เสร็จแล้วครับ คิดถึงดาว อยากกินข้าวกับดาวด้วย ดาวอยู่ร้านไหนหรอครับ พี่อยากไปหา)

“รถติดขนาดนี้ยังจะมาอีกหรอคะ กว่าพี่ธรจะมาถึงดาวว่าดาวกับยัยขวัญอิ่มแล้วแน่ๆ”

(อิ่มพี่ก็ไม่ว่า ขอแค่ให้พี่เห็นหน้าดาวก็พอ บอกมาซะดีๆว่าอยู่ร้านไหนคนน่ารัก) เสียงทุ้มปลายสายที่เอ่ยน่าฟังทำเอาทัดดาวน่าแดงแล้วยอมใจอ่อนบอกที่อยู่ของเธอไปให้เขา ก่อนจะวางสาย

“นี่แกกับพี่ธรกำลังคุยกันอยู่หรอ” นับเป็นประโยคแรกตั้งแต่เจอกันวันนี้ที่แก้วขวัญชวนคุยก่อน

“ก็..กำลังคุยๆอยู่หน่ะ” ทัดดาวตอบเพื่อนไปก็หน้าแดงไป

“หูยยย ดีใจด้วยจริงๆ พี่ธรนิสัยดี แกก็นิสัยดีเหมาะสมกันสุดๆไปเลยอ่ะ ว่าแต่มันเริ่มตอนไหนเนี่ยทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลยบอกมาเดี๋ยวนี้นะ” พอได้คาดคั้นเพื่อนสนิทแก้วขวัญก็ดูอารมณ์ดีขึ้นมานิดนึง

“ก็แกไงเป็นแม่สื่อ วันนั้นที่แกทิ้งฉันให้เขาดูแล จำไม่ได้หรอยะวันงานเดินแบบจิวเวอร์รี่หน่ะ” พอเพื่อนบอกว่างานวันนั้นมันก็ทำให้แก้วขวัญชะงักไปนิดหนึ่งก่อนจะรีบปรับท่าทีเพื่อไม่ให้เพื่อนรู้

“อะ...อ้าวหรอ”

“ก็ใช่หน่ะสิ แต่แกรู้มั้ยว่าวันนั้นนะมันมีอะไรที่แซ่บกว่านั้น ฉันว่าแกไม่ได้อยู่ช็อตนั้นแน่ๆ พองานเสร็จนะ แม่นางแบบโซเฟียก็เดินวาดงวงฟาดงาทุกคนในงานไปหมดเลยเพราะไม่เห็นคู่ขา เอ้ย คุณชวินทร์หน่ะ นางนะโมโหหนักมากแถมอายด้วยเพราะนักข่าวก็เข้าไปรุมถามใช่ป่ะว่าคุณชวินทร์หายไปไหนทั้งๆที่มาด้วยกัน ดีนะ..”

“ดาวพอเถอะ อย่าไปพูดถึงงานวันนั้นเลย ฉันหิวแล้ว” ตอนนี้เธอไม่อยากจะนึกถึงหรือไม่อยากจะได้ยินชื่อเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“อะไรนี่อย่าบอกนะว่าอารมณ์แปรปรวนอีกแล้ว เมื่อกี้ยังอยากจะรู้ทีแบบนี้ไม่อยากจะรู้อีกและ เออๆกินๆ มาเสิร์ฟแล้วเนี่ย น่ากินทั้งนั้นเลย”

อาหารสดทั้งหลายถูกนำมาวางไว้จนเต็มโต๊ะ แก้วขวัญเริ่มรู้สึกผิดปกติ เธอเอามือมาอุดจมูกตัวเองไว้จนทัดดาวงง

“เป็นอะไรของแกยัยขวัญ”

“เหม็นอะดาว เนื้อพวกนี้มันไม่สะอาดหรือเปล่า น้ำจิ้มนี้ก็อีก ฉันรู้สึกจะอ้วกอ่ะ” แก้วขวัญเอามือปิดปากรู้สึกเหมือนลมมันตีขึ้นคล้ายอยากจะอ้วกให้ได้ ทัดดาวทำหน้างงๆก่อนจะหยิบเนื้อมาดมบ้าง ก็ไม่เหม็นนี่น่า

“เหม็นอะไรของแกยัยขวัญ ร้านนี้ที่เรากินกันประจำไงยะ จมูกแกเพี้ยนแล้วแน่ๆ”

“ไม่เพี้ยนอะ มันเหม็นจริงๆ แกกินไปเลยนะฉันไปเข้าห้องน้ำก่อน จะอ้วก อุบ” แก้วขวัญบอกแค่นั้นก็ลุกจากที่นั่งแล้วก็รีบพุ่งไปที่ห้องน้ำทันที ทัดดาวที่เห็นเพื่อนมีอาการแบบนี้จะให้เธอนั่งกินคนเดียวแล้วเพื่อนไปอ้วกอยู่แบบนั้นมันใช้ได้ที่ไหน เธอเลยต้องวางเงินสำหรับสองที่แล้วรีบตามเพื่อนไป

 

ทัดดาวรีบเข้าไปห้องน้ำก็เจอแก้วขวัญพยายามที่จะอ้วกออกมาจึงเข้าไปลูบหลังเพื่อนอย่างเป็นห่วง

“แกเป็นอะไรกันแน่เนี่ย อาการแบบนี้ไม่ดีแน่ไปหาหมอดีกว่ามั้ย ฉันพาไป”

“ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ฉันคงแบบกินอาหารน้อยมาหลายวัน พอมาเจอจัดเต็มแบบนี้ลมมันเลยตีขึ้นอ่ะ” แก้วขวัญพูดพร้อมกักน้ำขึ้นมาล้างปาก

“ก็อาจจะจริง แต่อาการแบบนี้มันแปลกๆนะ ถ้าแกมีแฟนฉันคิดว่าแกต้องมีหลานให้ฉันแน่ๆยัยขวัญ”

“!!!”

คำพูดของทัดดาวทำเอาแก้วขวัญเกือบหยุดหายใจ นี่เธอลืมไปได้ยังไงว่าประจำเดือนเธอไม่มาเกือบจะสองเดือนแล้ว อย่าบอกนะว่า...ไม่นะ ชะตาชีวิตเธอคงไม่โหดร้ายขนาดนั้นหรอกมั้ง

 

“ดาวฉันอยากกลับห้อง แกพาฉันหลับห้องเดี๋ยวนี้เลยได้มั้ย”

“แต่แกกับฉันยังไม่ได้กินอะไรกันเลยนะ”

“นะ แกพาฉันกลับห้องนะดาว นะ” เสียงร้องขอของแก้วขวัญทำเอาทัดดาวงงไปหมด และเธอคิดว่าเรื่องนี้มันต้องไม่ชอบมาพากลแน่ๆและเธอต้องพูดกับเพื่อนให้รู้เรื่อง

“แกท้องใช่ไหมยัยขวัญ”

“!!!”

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว