email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : จุดจบ

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 21:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
จุดจบ
แบบอักษร

เสียงฝีเท้าคนจำนวนมากวิ่งกรูเข้ามา ทำให้คนอยู่ด้านในเริ่มมองไปรอบๆอย่างหวาดระแวง 

“ท่านครับ ตำรวจกำลังตึงกำลังเข้ามาครับ” เสียงรายงานจากลูกน้องทำให้ท่านดิเรกเริ่มออกอาการหวาดกลัว แขนสองข้างที่โอบกระชับร่างบุตรสาวไว้เริ่มสั่นสะท้าน 

“สนพายัยแพรหนีไปก่อน” ท่านดิเรกหันมาสั่งลูกน้องคนสนิท 

“แล้วท่านล่ะครับ ผมว่าท่านพาคุณแพรหนีดีกว่าครับ แล้วผมจะล่อพวกตำรวจเอง”  

“ขอบใจมากนะสน นายต้องเอาตัวรอดกลับไปให้ได้นะ ไปลูกยัยแพร” ท่านดิเรกตบบ่าสนทาสผู้ซื่อสัตย์อย่างซึ้งใจ ก่อนจะประคองร่างของลูกสาวที่ดูเลื่อนลอยไปด้วยกัน แต่สองขาต้องหยุดชะงักเมื่อ เสียงฝีเท้าเริ่มเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ 

“คนที่อยู่ในบ้าน โปรดฟังทางนี้ วางอาวุธแล้วก้าวออกมา อย่าบีบให้ตำรวจกระทำการรุนแรง” เสียงโทรโข่งที่ดังมาจากด้านนอกตัวตึกทำให้ผู้ที่อยู่ในตึกร้าง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก 

“เอายังไงดีครับท่าน” ลูกน้องคนอื่นเริ่มวิ่งมารวมตัวกันกับเจ้านาย 

“ในเมื่อหนีไม่รอด ก็สู้ซิว่ะ หรือพวกมึงอยากติดคุก” ท่านดิเรกกัดฟันกรอด สิ้นคำสั่ง เสียงปืนจากด้านในสาดกระสุนไปยังด้านนอก ไม่ขาดสาย 

ปัง!! ปัง!!  

“พวกมันเริ่มต่อสู้แล้วครับผู้กอง เราจะทำยังไงต่อครับ” หมู่เหมถามผู้บังคับบัญชาเมื่อวิธีการแบบละมุนละม่อมใช้ไม่ได้ผล 

“ทุกคนเตรียมตัว เดี๋ยวเราจะแบ่งกำลังออกเป็นหน่วยย่อย แยกไปตามจุดที่เราวางแผนเอาไว้ ส่วนกลุ่มที่สุดท้ายที่ผมให้คอยระวังให้เบี่ยงเบนความสนใจให้เป็นไปที่จุดเดียว หลีกเลี่ยงการปะทะ เพราะด้านในมีตัวประกันอยู่” ผู้กองวันรบสั่งการ 

“รับทราบปฏิบัติ” ตำรวจอีกกลุ่มที่มีหน้าที่ระวังหลัง เบี่ยงความสนใจจากคนร้ายไปทางด้านขวา เพื่อให้คนร้ายคิดว่ากำลังตำรวจมาจากทิศทางด้านขวา โดยมี อีกสองทีมที่มาจากทางด้านหลังตึกและทางด้านซ้ายแทน 

“เสียงปืน มีคนมาช่วยเราแล้ว”ปรายฟ้ายกมืออุดหูเมื่อเสียงปืนดังไม่ขาดสาย ใบหน้าเนียนใสที่บัดนี้สะบักสะบอมเต็มไปด้วยร่องรอยการถูกทำร้ายเปิดริมฝีปากระบายยิ้ม ออกมาอย่างโล่งอก หญิงสาวพาร่างตัวเองออกมาชะโงกมองเหตุการณ์ด้านนอก เธอเห็นท่านดิเรกพาตัวแพรวาขึ้นไปบนดาดฟ้า  

“อื้อ....”หญิงสาวตกใจแทบสิ้นสติเมื่ออยู่ดีๆ เธอถูกมือปริศนาเข้ามาปิดปากเธอไว้พร้อมกับรัดร่างกายเธอแน่น หญิงสาวพยายามดิ้นรนขัดขืน 

“คิดจะหนีหรอ ปรายฟ้า”เสียงเหี้ยมกระซิบอยู่ข้างหู ดวงตากลมโตเบิกโพลงอย่างตกใจ เมื่อรู้ว่าเสียงนั่นคือเสียงของใคร 

“อ่อย อั้น อ่ะ แอดอิว (ปล่อยฉันนะแมทธิว)” ปากบางขยับถ้อยคำเอื้อนเอ่ยอย่างอู้อี้ 

“เก่งนี่ แต่ขอโทษที่สิ่งที่เธอทำได้ คือแค่ความคิด มานี่” แมทธิวยิ้มเยาะพลางกระชากร่างบางเดินตามท่านดิเรกขึ้นไปชั้นดาดฟ้า  

เมื่อเสียงปืนสงบลง ตำรวจหลายนาย ก็ตึงกำลังเข้ากระชับพื้นที่ เห็นผู้ร้ายจำนวนหลายคนที่นอนเสียชีวิตเกลื่อน แต่ไร้วี่แววคนบงการและตัวประกัน 

“กระจายกำลังออกไปให้ทั่ว ที่เหลือตามผมมา”ผู้กองวันรบสั่งก่อนจะวิ่งขึ้นไปชั้นบน โดยมีเขตแดนวิ่งตามไปด้วยความร้อนใจ 

@ดาดฟ้า  

“ท่านครับ เราหนีไม่รอดแน่ๆครับท่าน เสียงปืนเงียบลงแล้ว”สนบอกเจ้านายด้วยสีหน้าเป็นกังวล 

“หนีไม่รอดก็แค่ตายสน ฉันไม่ยอมติดคุกหรอก”ท่านดิเรกมองคนสนิทนิ่ง เสียงฝีเท้าคนที่วิ่งขึ้นมาใกล้กับประตูที่ทะลุมายังดาดฟ้า ทำให้สนกระชับปืนในมือนิ่งเพื่อเตรียมลั่นไก ร่างสูงใหญ่ของแมทธิว เดินเข้ามาพร้อมกับร่างบางที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด 

“ไอ้แมทธิว มึงเล่นนอกเกมส์ทำให้ทุกอย่างวุ่นวายไปทั้งหมด”ท่านดิเรกตะวาดลั่นด้วยความโมโห 

“ท่านอย่าพึ่งโมโหซิครับ ตราบใดที่เรามีนังนี่อยู่ในมือเรายังมีหวังรอดนะครับท่าน” แมทธิวกระตุกยิ้ม แพรวาเมื่อเห็นร่างบางของปรายฟ้าที่อยู่ในอ้อมแขนของแมทธิว ดวงตาเลื่อนลอยถึงกับลุกวาว หญิงสาวสะบัดตัวจากอ้อมกอดของบิดาอย่างแรงแล้ววิ่งไปที่ร่างของปรายฟ้า พร้อมกระชากร่างปรายฟ้าออกจากอ้อมกอดของแมทธิวอย่างบ้าคลั่ง แมทธิวและปรายฟ้า ต่างตกตะลึงกับใบหน้าด้านซ้ายที่เป็นบาดแผลฉกรรจ์ของแพรวา 

“แพรวา ทำไมหน้าเธอถึง”แมทธิวพูดออกมาด้วยสีหน้าตื่นตกใจ 

“ที่หน้าฉันต้องเป็นอย่างนี้ก็เพราะมัน เพราะมึงคนเดียวที่ทำให้หน้ากูต้องเสียโฉม กูจะฆ่ามึง”แรงอาฆาตของแพรวาฉุดกระชากลากถูปรายฟ้าให้เดินตาม 

“แพร!! แพรอย่าทำนะลูก มาหาพ่อ”ท่านดิเรกพยายามปลอบประโลม ชายสูงวัยรู้ดีว่าเดี๋ยวนี้บุตรสาวของตนสติเริ่มหลุดลอย  

“ไม่!! พ่อ แพรจะฆ่ามัน ถ้าโลกนี้มีแพร ต้องไม่มีมัน พ่อได้ยินมั๊ยว่าต้องไม่มีมัน”ดวงตาแพรวาแดงฉานลุกวาวจนน่ากลัว ปรายฟ้ามองใบหญิงสาวข้างกายด้วยหัวใจที่เต้นระทึก เธอยอมรับว่าเธอกลัวแพรวาในเวอร์ชั่นนี้มาก  

“โอ๊ย!! ปล่อยฉันนะแพรวา”ปรายฟ้าพยายามขืนตัวไว้เมื่อแพรวาพยายามฉุดกระชากลากถูร่างบางไปที่แผงกั้นบนดาดฟ้า 

“มานี่! มึงมานี่ เห็นมั๊ย มองไปข้างล่าง มึงเห็นอะไรมั๊ย วิวสวยมั๊ยปรายฟ้า ดู!! กูบอกให้มึงดู”แพรวาผลักหัวปรายฟ้าพร้อมกดหัวหญิงสาวให้ชะโงกตัวไปดูเบื้องล่าง อาคารที่สูง 6 ชั้นของตึกร้างที่สร้างไม่เสร็จ ปรายฟ้าถึงกลับกลั้นน้ำตาด้วยความกลัวไม่ไหว 

“อย่านะแพรวา”ปรายฟ้าสะอื้นไห้ 

“มึงกลัวหรอ!! มึงกลัวทำไม มึงจะโดดเองหรือให้กูโยนมึงลงไป เลือกเอา โดด!” แพรวาคำรามลั่นพร้อมกดร่างบางให้ก้มต่ำลงไปเรื่อยๆ ปรายฟ้าก็พยายามที่จะขืนตัวเอาไว้ หญิงสาวจับราวกั้นเอาไว้แน่น 

“ปราย!! หยุดนะแพรวา อย่าทำปราย”เขตแดนหัวใจแทบหยุดเต้นเมื่อเห็นแพรวาพยายามที่จะผลักคนรักให้ตกลงไปเบื้องล่าง 

“มาแล้วหรอเขต มาดูมันตายใช่มั๊ย” แพรวาหันมามองชายหนุ่มที่ตัวเองรักด้วยน้ำตานองหน้า ดวงตาเลื่อนลอย เขตแดนเมื่อเห็นใบหน้าที่เคยสวยหวานของแพรวา แต่บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยรอยแผลพุพอง จนน่ากลัว ก็เบิกตากว้างอย่างตกใจ ตำรวจหลายนายที่วิ่งตามหลังชายหนุ่มขึ้นมาต่างหยุดชะงักเพื่อดูท่าที 

 “มอบตัวซะเถอะท่านดิเรก คุณแพรวา ยังไงพวกคุณก็ไม่มีทางรอด”เสียงผู้กองวันรบพูดขึ้น ปืนทุกกระบอกกับจ้องไปยังจุดที่พวกเขายืน แมทธิวเตรียมผละหนี แต่ก็ถูกชาร์จตัวได้ก่อน   

“อย่าเข้ามานะไม่งั้น ฉันจะจับตัวนั่งนี่โยนลงไปข้างล่างจริงๆด้วย”ท่านดิเรกกระชากร่างปรายฟ้าออกมาจากมือลูกสาวและทำท่าเหมือนที่ขู่เอาไว้จริงๆชายวัยกลางคนขยับตัวเข้าไปยืนเคียงข้างลูกสาวจนชิดราวกั้น โดยมีสนเดินตามไปติดๆ 

“ใจเย็นๆนะครับคุณลุง เราคุยกันได้ปล่อยตัวปรายฟ้ามาเถอะนะครับ” เขตแดนค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ๆ 

“คุยหรอเขตแดน ฉันไม่มีอะไรจะคุยแล้ว ตอนแรกฉันกะจะเจรจาซื้อขายที่ดินกับเธอ แต่บัดนี้การเจรจาคงไม่สำคัญแล้ว ปล่อยฉันกับลูกไป เพื่อแลกกับผู้หญิงของเธอ”ท่านดิเรกต่อรองมือหนาหยิบวัตถุสีดำเมื่อมขึ้นจ่อที่ขมับของปรายฟ้า  

“อย่านะครับคุณลุง”เขตแดงมองภาพตรงหน้าในตาแดงกร่ำ 

“พวกเราถอย”เสียงของผู้กองวันรบดังขึ้นทำให้เหล่าตำรวจหลายนายค่อยๆถอยห่างออกจากจุดเกิดเหตุ ร่างของท่านดิเรกค่อยสืบเท้ามาข้างหน้า มือของชายสูงวัยรัดรอบคอปรายฟ้าเอาไว้ และมืออีกข้างก็ถือปืนจ่อศรีษะของหญิงสาว  สองหนุ่มสบตากันนิ่ง ราวกับจะถ่ายทอดความห่วงใยไปให้แก่กัน แพรวาหันมามองเขตแดนทีและปรายฟ้าที หญิงสาวเค้นหัวเราะออกมาอย่างเย้ยหยัน 

“รักกันจริงๆนะคะเขต  รักกันจนไม่สนใจความรู้สึกของแพรเลย เขตหลอกแพร แกล้งหลอกว่ารักแพรแต่จริงๆแล้วเขตรักมัน 

ต่อให้วันนี้แพรจะถูกจับหรือแพรต้องตาย แพรจะต้องฆ่านังปรายฟ้าให้ได้” แพรวาพูดออกมาด้วยหยาดน้ำตาที่ไม่ขาดสาย 

เมื่อจบคำพูดร่างแพรวาตรงเข้าไปแย่งปืนมาจากบิดา ท่านดิเรกพยายามจะหลบเลี่ยงลูกสาวทำให้มือที่คอยล็อคคอปรายฟ้าอยู่คลายน้ำหนักลง 

“แพร ปล่อย แพรอย่าลูก”ท่านดิเรกพยายามยื้อยุดปืนกับลูกสาว ไปมาปรายฟ้าไดทีก็สะบัดตัวหนีและวิ่งออกมา 

“อย่าอยู่เลยแกนังปราย” แพรวาเมื่อสะบัดปืนจากมือบิดามาได้ก็เล็งไปที่ร่างปรายฟ้าที่หลับหูหลับตาวิ่งออกไป 

ปัง!! ร่างเขตแดนทรุดฮวบลงไป 

“พี่เขต/เขต”สองสาวร้องเสียงดังออกมาพร้อมกัน แพรวาจับปืนในมือส่ายไปมา 

“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา ไม่งั้นฉันยิงนะ ”ดวงตาคู่สวยเฉี่ยว ปัดนี้ถูกแทนไปด้วยหยาดน้ำตาและดูว่างเปล่าไร้ความรู้สึก 

“เขต แพรไม่ได้ตั้งใจที่จะยิงเขตนะ แพรรักเขตมากนะ ฮือๆๆๆ แต่เขตรักมัน เขตรักมันมากกว่า สมควรแล้วที่เขตจะถูกแพรยิง ฮ่าๆๆ”แพรวาทั้งหัวเราะและร้องไห้ไปพร้อมๆกัน ผู้เป็นบิดามองลูกสาวอย่างปวดใจ 

“แพร! แพรเดินมาหาพ่อลูกอย่าถอยหลังไป” ท่านดิเรกพยายามที่จะเดินเข้าไปหาร่างบางเพราะจากบริเวณที่หญิงสาวถอยหลังไปนั้น ฝั่งนั้นไม่มีราวกั้น เป็นพื้นที่โล่ง  

“อย่าเข้ามานะ แกมันเป็นปิศาจ แกไม่ใช่พ่อฉัน แก มันเป็นปิศาจที่เข้าสิงร่างพ่อฉัน ออกไปจากร่างพ่อฉันเดี๋ยวนี้นะไอ้ปีศาจร้าย” แพรวาเริ่มหลอนเมื่อเห็นเงาสีดำทาบทับร่างบิดาเอาไว้ ใบหน้าของบิดากลายเป็นปีศาจร้ายที่น่าเกลียดน่ากลัว 

“แพร นี่พ่อนะลูก พ่อของหนู เอาปืนมาให้พ่อ นะเอามาให้พ่อ”ท่านดิเรกพยายามเอื้อมมือหวังจะฉุดร่างบางของลูกสาวให้กลับมาเมื่อแพรวายืนอยู่ตรงขอบตึกที่ไม่มีอะไรกางกั้น  

“แกอย่าเข้ามานะไม่งั้น ฉันจะยิงแก”แพรวาตะวาดลั่นพร้อมลั่นไกใส่บิดาพร้อมกับระเบิดเสียงหัวเราะลั่น ร่างของท่านดิเรกทรุดฮวบลงมา 

“ท่าน” สนรีบพยุงร่างเจ้านายเอาไว้ แพรวามองภาพตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มที่สดใส 

“ฉันฆ่าแกได้แล้ว ไอ้ปีศาจร้าย ฮ่าๆๆๆ ตอนนี้ฉันกำลังจะเป็นนก ที่กางปีกที่สวยที่สุดในโลก ฉันจะออกไปท่องในโลกกว้าง”แพรวาหัวเราะร่า พร้อมหันหน้าไปมองท้องฟ้าที่เวิ้งว้าง หญิงสาวกางปีกออก หลับตาพริ้มก่อนจะทิ้งตัวลงไปเบื้องหน้ารางบางลอยระลิ่วลงสู่เบื้องล่าง 

“อย่าแพร/แพรวา”เสียงเรียกอย่างตกตะลึงดังขึ้นพร้อมกัน ก่อนที่ท่านดิเรกจะกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก ตำรวจเข้าควบคุมสถานการณ์เอาไว้ได้ สนและแมทธิวถูกจับ ท่านดิเรกเสียชีวิตเนื่องจากทนพิษบาดแผลไม่ไหว 

“พี่เขต พี่เขตจ๋า ลืมตาตื่นขึ้นมาซิ อย่าทิ้งหนูไป” ปรายฟ้าร่ำไห้เมื่อเขตแดนกระตุกเฮือกดวงตาทั้งสองข้างปิดลง 

 ................................................. 

ปิดฉากความเลวร้ายของสองพ่อลูกลง 

แต่พี่เขตของเราจะเป็นไงนร๊า... 

อ่านแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ และกดถูกใจเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะค่ะ 

ขอบคุณค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว