ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

# 4 ( เปลี่ยยนไป )

ชื่อตอน : # 4 ( เปลี่ยยนไป )

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 103

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ม.ค. 2564 14:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
# 4 ( เปลี่ยยนไป )
แบบอักษร

“ พอเถอะดาถือว่ากูขอนะกลับไปทำงานของมึงเถอะจะทิ้งบริษัทเพื่อผู้ชายคนเดียวหรือไง” มิ้นของดารินพูดอย่างเหนื่อยใจ เพราะเธอทิ้งบริษัทที่ใหญ่โตของเธอเพื่อมาเป็นพนักงาน

 

เป็นคำพูดที่ฉันฟังแล้วจุกอกขึ้นมาทันที คำพูดของไอ้มิ้นมันย้ำในหัวของฉันตลอดเวลา เพื่อผู้ชายคนเดียวต้องขนาดนี้เลยหรอ ฉันต้องนอนเปลี่ยนให้เค้าหรอ

 

เธอกับรถจากขับ รถ Ferrari สีแดงคู่ใจมุ่งหน้าไปยังคอนโดของเธอที่อยากจะสาทร ซึ่งที่ ที่เธออยู่อาศัยนั้นราคาของพื้นที่ขึ้นทุกปีและไม่มีทีท่าว่าจะลดลงแม้แต่น้อย เป็นย่านธุรกิจที่นักลงทุนหลายหลายคนอยากจะมาจับจองเป็นเจ้าของกันทั้งนั้น รถคันนี้เธอไม่เคยขับไปบริษัทเพราะมันจะเป็นการดูโอ้อวดตัวเองเกินไป

 

 แล้วเธอก็แคร์สายตาคนมองที่มองเธออยู่ตลอดข พยายามสร้างภาพให้ตัวเองดูไม่สูงส่งและเข้าถึงง่ายกับพนักงานบริษัททั่วไป

 

กึก ตี๊ด

         

เสียงเปิดประตูห้องด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ เข้ามาภายในห้องซึ่งมีไม่กี่คอนโดที่จะมีระบบรักษาความปลอดภัยระดับสูงขนาดนี้ เธอมองงานของตัวเองที่กองอยู่บนโต๊ะในตำแหน่งนักออกแบบ สำหรับบริษัทญี่ปุ่นของเขา ที่ได้เงินเดือนเพียงไม่กี่หมื่น   แต่กลับมามองงานของบริษัทตัวเองที่ข้างข้างไว้มีจำนวนหลักสิบล้านเลยที่เดี่ยว

 

“เอาวะ”

 

ในเมื่ออยู่ต่อไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นเอาไว้คราวหลังฉันจะใช้หนี้บุญคุณคุณทีหลังแล้วกันนะ ถึงฉันจะชอบคุณมากแต่คุณไม่มีทีท่าว่าจะสนใจฉันเลยฉันจะอยู่ต่อไปทำไม ความพยายามของคนมันมีขีดจำกัดฉันก็เช่นกัน

 

ดารินจดปากาลงบนกระดาษก่อน เธอเขียนมันด้วยความบรรจงและ ยัดค่ะมันลงสองสีขาวปิดผนึกทันที เธอรีบทำงานที่ค้างคาของบริษัทเค้าให้เสร็จเพื่อจะนำไปส่งเขาพรุ่งนี้และส่งใบลาออกไปด้วย

 

03.45 น

 

“ เสร็จสักที” ร่างบางบิดตัวไปมาบนเก้าอี้เพื่อยืดเหยียดกล้ามเนื้อ หลังจากที่นั่งทำงานติดต่อกันมาหลายชั่วโมง

เธอ เก็บทุกอย่างลงด้วยความเรียบร้อยก่อนเธอจะ ถอดเสื้อที่เหม็นอาบและโยนลงบนตะกร้า จนเหลือแต่ชุดฉันไหนสีชมพูหวานแหววเธอไม่สนใจกับรูปลักษณ์ภายนอกตอนนี้ เพราะทั้งกายเธอต้องการอย่างเดียวคือผักผ่อน ไม่นานนักดารินก็เข้าสู่ห้วงนิทราหลับใหล

   

 

 07.00 น

 

ตีด ตีด ตีด

 

“อือ” เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่มีตัวไปมา เธอครางในลำคอพร้อมกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับแสงรอบตัว

“ ถึงเวลาที่ฉันต้องทำในสิ่งที่ต้องทำแล้วสินะ”. เธอสะบัดผ้าห่มที่ คลุมกายก่อนจะลุกขึ้นด้วยสภาพเสื้อผ้าน้อยชิ้นมีแค่เสื้อฉันในกับกางเกงในสีหวานเท่านั้น

 

ไม่มีใครรู้ว่าหน้ากล้องกับหลังกล้องเป็นยังไง เธอแต่งตัวตามใจที่ชอบเพราะว่าเธอไม่ได้ชอบชุดพนักงานที่ต้องดูเรียบร้อยตลอดเวลา  วันนี้เธอใส่สุด ที่ดูรัดรูป เป็นพิเศษเสื้อผ้าของเธอดูคุมโทนและเข้ากับสีผิวเธอเป็นอย่างดีเป็นชุดที่ใครเห็นก็ต้องสะดุดตาทั้งนั้น รองเท้าที่เธอเลือกใส่ในวันนี้เป็นรองเท้าสีแดงสดให้ดูตัดกับชุดรัดรูปสิครีมของเธอ

 

“ ฉันเบื่อกับสีปากสีนุชเดิมๆ ในเมื่อคุณริวเค้าดูจะไม่สนใจในตัวฉัน ฉันก็ไม่จำเป็นต้องแคร์ใครอีกต่อไป”เธอพูดกับตัวเองหน้ากระจกก่อนจะหยิบกระเป๋าแบรนด์เนมชาแนล คู่ใจและอุปกรณ์ที่เธอต้องส่งในวันนี้

 

วันนี้ต้อง Ferrari เท่านั้น” ถ้าหยิบกุญแจFerrari สุดหรูใส่กระเป๋าแล้วเดินออกจากห้องไป   

 

ถึงวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่ฉันได้เจอเขา แต่ก็เป็นวันที่ฉันมีความสุขที่ฉันจะกลับไปทำสิ่งที่ฉันน่ะไม่จำเป็นต้องก้มหัวให้ใคร ไม่จำเป็นต้องฟังใครดูถูก อีกต่อไป

 

เธอปัดน้ำตาออกกับแก้มที่ไหลออกมาพร้อมก็ยิ้มสู้กับความรู้สึกตัวเองที่แสนจะดูเศร้าเหมือนกับสูญเสียคนรัก

 

ปรื้น   ปริลื้น

 

รถของเธอเลื่อนเข้ามาในบริษัทพร้อมเสียงเล่นเครื่องที่ทำให้พนักงานแถวนั้นหันมองกันเป็นแถว หญิงสาวก้าวออกจากประตูรถพร้อมหยิบกระเป๋าคู่ใจขึ้นมาทำให้พนักงานหลายคนต้องตาลุกวาวทันที

 

“พี่ยามคะ มาช่วยดาขนของหน่อย” ดารินกว่ามือเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ตัวเองคุ้นเคยเพราะเธอเคยซื้อขนมให้เค้ากินอยู่บ่อยๆ

“ตายแล้ว ทำไมวันนี้คุณดา สวยมากเลยครับ” เจ้าหน้าที่กับสาความปลอดภัยก้มหัวลงเคารพอย่างนอบน้อย ท่ามกลางสายตาพนักงานที่เดินผ่านไปผ่านมา ทุกคนพูดซุบซิบกันเต็มไปหมด

 

“ แต่ทำไมวันนี้คุณดาไม่เหมือนกับคุณดาที่ผมเห็นทุกวันเลย” ดารินยิ้มก่อนจะยื่นขนมในมือให้ เพราะเป็นสิ่งที่เธอทำประจำเป็นทุกวันก่อนที่จะเข้ามาทำงาน

 

“ ถึงวันนี้คุณน่าจะดูแต่งตัว แปลกไปและสวยขึ้นจนเหมือนกับนางฟ้าแต่คุณดาก็ยังเป็นคนเดิม”เขาพูดขึ้นพร้อมกับท่าทางยิ้มแย้มให้กับหญิงสาวด้วยความยินดี    

 

“ ยังไงวันนี้ดาก็จะทำงานวันสุดท้ายแล้ว แต่ว่ายังไงเราก็จะได้เจอกันนะคะแต่คงไม่บ่อยเท่า”คำพูดของดารินทำเอาลุงรปภพออึ้งไปเลย

“ คุณดาจะไม่ทำงานที่นี่แล้วหรอครับ”. ลุงพูดขึ้นด้วยสายตาที่ เศร้าสร้อย

“ค่ะแต่เดี๋ยวดาต้องรีบไปแล้ว  คุณลุงช่วยถือของให้ดาหน่อยนะคะ”เธอยิ้มหวานตอบลุงรปภไป

 

 

ตึก ตึก ตึก

ฉันสูงของเธอกระทบพื้นท่ามกลางสายตาพนักงานหลายคนแสดงสีหน้าที่ดูตกตะลึงเป็นอย่างมากเพราะว่าการแต่งตัวของเธอเสื้อผ้าของเธอทุกอย่างมันดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิง

 

“ ตายแล้ว     นี้เธอนี่มันคุณดารินฝ่ายออกแบบนี่ ทุกครั้งฉันไม่ได้เห็นนางแต่งตัวแบบนี้นะ”

“ตายวันนี้แซบไม่เบาเลยนะ ดูกระเป๋าที่นางถือนั้นมันแพงมากๆเลยนะรุ่นลิมิเต็ดเอดิชั่น ฉันนี่เก็บเงินเป็นชาติก็ยังซื้อไม่ได้เลย“

ความคิดเห็น