ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : # 3 ( เอ็นดูเธอ)

คำค้น : วัยรุ่น มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 102

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 16:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
# 3 ( เอ็นดูเธอ)
แบบอักษร

(อีกด้านหนึ่ง) 

“คุณดาทำไมวันนี้รีบมาทำงานจังเลยคะ”ชายะลูกน้องแผนกเดียวกันของเธอถามขึ้น เพราะปกติเจ้านายเธอไม่เคยมาเช้าขนาดนี้ 

  

“ พอดีว่าดามีโปรเจ็คหนึ่งที่ยังแก้ไขไม่เสร็จก็เลยรีบมาค่ะ เดี๋ยวชายะมาช่วยดาดูงานหน่อยนะคะ” เธอพูดกับลุกน้องคนสนิดอย่างเป็นมิตรเพราะมีไม่กี่คนที่ทำดีกับเธอ 

  

 ดารินโกหกคำโตออกไปเพราะตอนนี้ไม่ได้มีโปรเจ็คอะไรใหม่หรอกแต่เพราะว่าาเธอตั่งใจทำอาหารมาให้ประธานบริษัทจึงต้องรีบมาเร็วหน่อย แล้วตอนนี้เธอก็เอาแซนวิทที่เธอทำไปฝากที่เลขาของเขาเรียบร้อยแล้ว 

  

”แต่ ชายะท่านประธานเข้าในบริษัทหรือยัง” ดารินเช็คความแน่ใจว่า ริว เข้ามาถึงหรือยัง และเมื่อได้ยินคำตอบที่เธอพอใจจึงเดิน ออกไปทำงานต่อที่ห้องของเธอ 

  

“เฮ้อ เมื่อไหร่คุณ ดารินจะตัดใจซักที่ รู้ทั้งรู้ว่าท่านประธานเป็นคนอย่างไง” ชายะพูดตามหลังดารินที่เพิ่งเดินลับไปก่ก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่รู้ทั้งรู้ว่าเจ้านายตัวเองกำลังแอบชอบคนที่ไม่สามารถเป็นไปได้ แต่ก็ยังเลขที่พยายามทำอย่างไม่ลดละ 

  

ตัวเล็กๆของเธอแอบย่องเข้ามาที่ห้องเลขาของประธานใหญ่  เธอพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ใครเห็นว่าเธอขึ้นมา ปลายเท้าของเธอเหยียบเข้าที่ขอบประตูของเลขห้องอย่างเบาที่สุด ที่สาวตัวเล็กอย่างเธอจะทำได้ 

  

กึก กึก 

โอ้ย  

  

แต่ด้วยพื้นที่ลื่น เพราะว่าน้ำกาแฟเพิ่งหกไปเมื่อไม่นานทำให้เธอลื่นล้มหน้าคะมำตรงห้องของพอดี ทำให้เลขาที่กำลังทำงานอย่างใจจดใจจ่อชะโงกหน้าเข้ามาดู และตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น 

  

“ตายแล้ว ดา เป็นอะไรไปคะ ทำไมมาอยู่ท่านี้ได้”  ฝายดารินเมื่อรู้สึกตัวก็รีบ ลุกขึ้นมาปัดแข่งปัดขาก่อนจะส่งยิ้มเจื่อนแห้งๆ 

  

“แฮร่ๆ “ เธอยกมือขึ้นมาเกาหัวเกื้อๆ 

  

“ว่าแต่ท่านประธานเป็นอย่างไงบ่างคะ”คำถามของเธอทำเอาเลขายิ้มขึ้นมาทันที่ 

“แหม่ดา เจอหน้ากันนี้ก็ถามถึงแต่ท่านประธานเลยนะคะ” เลขาหน้าห้องพูดขึ้นอย่างรู้ใจ   

  

“โถ่ ไม่งอลสิคะคุณเลขาสุ ดาคิดถึงคุณเลขาเสมอนั้นแหลค่ะ แต่ท่านประธานของคุณเลขาต้องมาก่อนสิค่ะ” ดารินพูดพร้อมทำหน้าตาปริบๆเพื่อเรียกความเอ็นดูจาก คุณเลขาของเธอ และมันก็ได้ผลมาตลอดเพราะว่าหน้าตาของเธอที่แสนจะน่ารัก กับกริยาท่าทางของเธอมันดูน่ารักไปหมดทุกการกระทำ 

  

“ คร่า ตอนนี้ทานประธานทำงานอยู่ค่ะ ส่วนอาหารว่างของดาพี่เอาไปให้เรียบร้อยแล้วไม่ต้องเป็นห่วง” เมื่อได้คำตอบจากดารินก็ปริยิ้มออกมาอย่างปิดบังไม่มิด 

  

“ดา พี่เห็นนะ เมื่อวานนั่งรถกลับไปกับท่านประธานใช่ไหม  เป็นไงบ่างท่านประธานไปส่งถึงห้องเลยมั้ย” เมื่อเธอได้ยินคำถามของเลขา ท่านประธานก็ไปไม่ถูกเลย เพราะว่าชายหนุ่มคนนี้แทบจะไม่ยอมสนทนากับเธอเลย แต่ก็ยังดีที่เขามีใจไปส่งเธอที่หอ 

  

“ก็ดีค่ะ แต่ท่านประธานรู้สึกว่าเมื่ออารมณ์ไม่ดีเท่าไหร่เลยไม่ค่อยคุยกันเท่าไหร่” เธอตอบกลับออกไป 

  

“ต่อไป พี่ต้องเรียกดาว่าคุณนายท่านประธาน ไหมคะ” เลขาพูดขึ้นอย่างจีบปากจีบคอ สนุกสนานคิ๊กคัก ก่อนที่โทรศัพท์ขึ้น 

“แปป นึงนะคะ” การสนทนาหยุดลง เธอทำปากมุบหมิบก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมารับ 

 

“ค่ะ  ท่านประธาน” (เวลางาน ใช่เวลามานั่งเมาส์เรื่องเจ้านายหรอคุณเลขา) คำพูดของประธานหนุ่ม ทำเอาเลขาสาวสะอึกขึ้นมาทันที่ 

  

“ขอประทานโทษค่ะท่าน สุ จะตั้งใจทำงาน”  เมื่อสิ้นสายของท่านประธาน เลขาสุ ก็หน้าตาบอกบุญไม่รับเลยทันที่ 

  

ต้องเป็นคุณริวแน่ๆเลยที่โทรมาต่อว่าพี่ เลขาแบบนี้ อู่เวลางานนิดหน่อยขี้ห่วงจัง เราไปก็ได้เดี๋ยว พ่อคุณจะไม่พอใจเอาที่นี้จะพานเป็นเรื่องไปใหญ่อีก  

“แฮร่ ขอโทษด้วยนะคะ พลอยทำให้คุณเลขาโดนดุไปด้วยเลย” ดารินพูดของโทษของโพยเป็นยกใหญ่ 

“ไม่เป็นไร ดาไม่ต้องกังวลหรอกพี่ยินดี ที่จะช่วยเดี๋ยวพี่ทำงานต่อก่อนนะจะ”  

  

ฉันเดินออกมาด้วยหน้าตาเศร้าซ้อย แต่ก็แบบดีใจอยู่ที่ยังคุณริวก็ได้ทานของที่ฉันทำให้ ผ่านเคาเตอร์ใหญ่ไปพร้อมเสียงซุบซิบนินทา ของพนักงานบริษัท ที่ต่างคนต่างรู้กันหมดว่าเธอ แอบหลงรักท่านประธานขนาดขึ้นไปหาถึงห้อง   

แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอไม่เคยเข้าไปในห้องของเขาเลยแม้แต่น้อย  เพียงแต่พูดคุยกับเลขาหน้าห้องของเขาเท่านั้นก็ออกมา เป็นแบบนี้ทุกครั้งไป 

  

“ดูคุณดาริน ฝ่ายออกแบบสิ  เร่เอาไปหาท่านประธานทุกวัน แต่ท่านก็ไม่เป็นสนใจอะไร”  

“นั้นสิ เมื่อว่าฉันเห็นเธอ ของท่านประธานนั้นรถกลับไปด้วยนะ” 

“นั้นสิ ท่านประธานของเราก็ใจดีเกินไป ไม่รู้หรอกเธอจ้องจะงาบอยู่” 

“ว้าย อย่าพูดแบบนั้นสิ นั้นคุณดาริน ฝ่าออกแบบเลยนะ” 

  

หญิงสาวพนักงานพูดสนุกคิดคัก พยามยามให้เธอยิน แต่เธอก็ผ่านออกไปหน้าตาเฉยไม่พูดอะไร เพราะเธอได้ยินเรื่องแบบนี้มาตลอดเป็นประจำทุกวันอยู่วันอยู่แล้ว 

  

“เป็นไงบ่างคะ คุณดาพี่เลขาสบายดีหรือเปล่าคะ” ชายะพูดขึ้นอย่างรู้ทัน จนเจ้าตัวที่ถูกแซวยิ้มขึ้นมาทันที่ 

“ชายะ เดี๋ยวนี้หัดแซวนะ” คำพูดของดารินทำเอาชายะเงียบไปทันที่ ก่อนเธอจะยิ้มออกมมาอย่างอดไม่ได้ 

“โถ่คุณดารินไม่ต้องปิดบังชายะหรอกค่ะ ถ้าอยากไปหาท่านก็ไปสิคะ และถ้าคุณดาได้เป็นแฟนของท่านแระท่านขึ้นมาเมื่อไหร่อย่าลืมชายะนะคะ”  ชายะพูดเหยียดยาวพร้อมหัวเราะคิดคักกับคำพูดของตัวเอง 

  

เฮ้อ ฉันก็รู้ว่าความฝันของเธอจะเป็นจริงหรือเปล่านะชายะ แต่ยังงฉันก็จะทำให้มันเป็นจริงให้ได้ 

  

(หลายอาทิตย์ต่อมา) 

  

“ดา มึงเป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนี้” มิ้น สังเกตถึงอาการผิดปกติของเพื่อนเธอจึงถามขึ้นด้วยความสงสัย ดารินหันมามองสาวด้วยสายตาที่ละห้อย 

  

“ไม่ต้องพูดหรอก แค่มองหน้ากูก็รู้แล้ว” มิ้งตักข้าวคำสุดท้านเข้าปากก่อนจะถอนหายใจเลือกใหญ่ เธอรีบดื่มน้ำตามและก่อนจะวางแก้วน้ำลงพื้นโต๊ะอย่างแรงจนน้ำกระเซ็นขึ้นมา     มือเรียวบางรูปใบหน้าของตัวเองเพื่อให้สงบอารมณ์ก่อนจะพูดกับเพื่อนสาว 

  

“เมื่อไหร่วะ ดา ถ้าเค้าไม่ชอบมึง มึงก็แค่เปลี่ยนคนใหม่ จะไปทุ่มเทอะไรกับผู้ชายคนหนึ่งมากเกินไปว่ะ เค้าไม่เห็นค่าในสิ่งที่มึงทำเลย“ เธอรายยาวคำพูดที่พรั่งพรูในใจมานาน อย่างสุดมทนไม่เห็น ว่าเพื่อนรักของเธอกำลังจมปลักกับความรักที่มันเป็นไปไม่ได้จนตัวเองลืมว่าความสุขที่แท้จริงคืออะไร 

  

“ มึงก็รู้ว่ากูติดหนี้บุญคุณเขา”ดาริน หันหน้ามาพูดกับเพื่อนด้วยสีหน้าเศร้าสลด 

 

ที่จริงก่อนที่ฉันจะเข้าไปทำงานที่บริษัทคุณริว เราเคยเจอกันมาก่อน เพราะเข้าเป็นคนที่ช่วยเหลือฉันตอนจะถูกข่มขืน ฉันก็เลยชอบเขามาก และท่าทางของเขาที่แสนจะอบอุ่นฉันคุยด้วยแล้วรู้สึกดีมาก มันก็เลยทำให้ฉันอยากได้เขาฉันทุ้มเทกับรักครั้งนี้มาก 

“ แล้วยังไงมึงจะถวายตัวให้เขายังไง อย่าโง่ได้ไหมกูขอร้องละ”   มึง พูดกับเพื่อนของเธอขวัญจะเรียกสติให้กลับมาเพราะว่าดาริน กำลังถลำลึกมากเกินไป 

 

--------------------------------------- 

ตอนนี้อาจจะน่าเบื่อหน่อยนะคะ เพราะว่าเป็นการแนะทำตัวละครนะ 

ความคิดเห็น