ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 100%

ชื่อตอน : บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 795

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 00:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 100%
แบบอักษร

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล  100%  

 

 

ขอบคุณนะค้า พี่แทนแสนดี 1000++ โหลดแล้วจ้า ^/\^ 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 4  แผนการอันแยบยล 

ย้อนกลับมาที่คอนโดฯ ของสิปปกร ณัฐนรีกำลังยืนมองโทรศัพท์มือถือที่ไม่ใช่ของตัวเอง มันโชว์หน้าจอว่าคนที่โทรมาชื่อ ‘มิลิน’ คงไม่ใช่มิลินนางเอกสาวคนนั้นใช่ไหม ถ้าใช่คงน่าตื่นตาตื่นใจไม่น้อย ก็คนอย่างสิปปกรน่ะ รู้จักดาราระดับนั้นด้วยหรือ 

“คุณๆ นี่คุณ โทรศัพท์คุณดังน่ะ” เธอสะกิดคนที่นอนเหยียดร่างอยู่บนโซฟา ด้วยว่าโทรศัพท์ของเขาสั่นครืดๆ ไม่หยุดมาสักพักแล้ว เขาหลับอุตุละนะ บนอกมีหนังสือนิทานของเรนนี่วางกางอยู่ ส่วนเจ้าของหนังสือนิทาน ก็ยืนเท้าสะเอวมองลุงบอสอย่างเคืองๆ 

“ยุงบอสขี้โกง” เรนนี่บ่นเสียงจริงจัง ก็อ่านนิทานให้ฟังยังไม่จบเล่มดี ลุงบอสก็เผลอหลับไปเสียนี่ “ยุงบอสต้องโดนลงโทษ” แม่ตัวเล็กลั่นวาจาแล้วแลหาตัวช่วย  

ณัฐนรียิ้มเจ้าเล่ห์ แอบเอาโทรศัพท์ของสิปปกรซ่อนไว้ในซอกของโซฟา เขาจะได้ไม่ได้ยินเสียงครืดๆ แล้วตื่นขึ้นมากลางคัน ก็ว่างละนะ งานไม่มีทำนี่นา หาอะไรเพี้ยนๆ ทำกันดีกว่า 

“ไปเอาลิปสติกมานะจ๊ะคนดี วันนี้เราจะวาดรูปแมวกันจ้า” 

“แมวหรือคะ?” 

“ใช่จ้ะ แม่แมวตัวใหญ่ๆ เลย” บอกแล้วยิ้มมีเลศนัย เธอขอเอาคืนสิปปกรหน่อยเถิด เรื่องเมื่อคืนอย่างไรเล่า เล็กๆ น้อยๆ ก็ยังดี 

เรนนี่วิ่งไปเอาลิปสติกมาให้ไว ก่อนที่ณัฐนรีจะชวนแม่หนู วาดรูปแมวตัวใหญ่ด้วยลิปสติกที่เด็กน้อยถือมา 

 

สิปกรรู้สึกตัวตื่นในสามชั่วโมงให้หลัง เขาเผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจรู้ ตื่นขึ้นมาอีกที แม่หนูเรนนี่ก็ยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างๆ สองแขนนั้นกอดตุ๊กตาแม่หมูแน่นหนึบ 

“อือ...เรนนี่ ลุงบอสเผลอหลับไป ขอโทษทีนะคะ แล้วแม่ไปไหนฮึ” ถามเด็กน้อยแล้วดึงร่างแม่หนูมานั่งบนตัก ได้ยินเสียงแม่หนูหัวเราะคิกๆ ไม่รู้ชอบใจอะไรนักหนา 

“เรนนี่ ได้เวลานอนกลางวันแล้วจ้า!”  

เสียงร้องที่ดังมาจากห้องนอน พาให้สิปปกรกับเรนนี่ต้องชะเง้อคอดู เขาอุ้มเอาแม่หนูเดินไปหาคนที่เรียกหา ณัฐนรีเองก็ยิ้มขบขันเมื่อเห็นหน้าเขา อะไรกันนะ สองคนนี้นี่ 

“หน้าฉันมีอะไรผิดปกติเหรอ” 

“เปล่า!” เธอตอบเสียงสูงแล้วกวักมือเรียกคนที่เพิ่งถูกวางลงพื้น เรนนี่วิ่งมาหาเธอ ปีนขึ้นเตียงอย่างรู้หน้าที่ เธอก็หยิบหนังสือนิทานเล่มใหม่มาเปิดกางแล้วอ่านให้เด็กน้อยฟัง สิปปกรยังยืนขวางประตูอยู่ เธอรีบโบกมือไล่ ก็กลัวว่าจะหลุดเสียงขำก๊ากออกไปให้เขารู้ตัว 

ชายหนุ่มถอยออกมาเงียบๆ เดินออกมาหากาแฟดื่มสักแก้ว น่าแปลกที่วันนี้เสียงโทรศัพท์ไม่สั่นครืดๆ กวนใจ ดีเหมือนกันละนะ 

ระหว่างที่รอน้ำในกระติกน้ำร้อนเดือดได้ที่ เขาก็กวาดตามองไปรอบๆ ครัวเล็กของมารดา เมื่อก่อนตอนที่อยู่ที่นี่นั้น ครัวแห่งนี้แทบไม่ค่อยได้ใช้งาน มารดาที่เคารพมีงานการที่สำคัญมากเกินกว่าการทำกับข้าวให้ลูกชายสักมื้อ นั่นคือความทรงจำที่แจ่มชัดที่สุด ตั้งแต่จำความได้ คอนโดฯ อีกห้องที่อยู่ถัดจากห้องนี้ไป คือสถานที่ที่ทำให้ท้องเขาอิ่ม คือสถานที่ที่ทำให้เขาปลอดภัยยามไม่มีมารดาคอยโอบอุ้มดูแล นานมากแล้วกระมังที่ถูกเลี้ยงดูมาด้วยสองมือของน้าสาว นานจนตอนนี้หัวใจที่เคยมีแผล ได้ถูกความรักของบิดามารดา ถูกความอบอุ่นของพี่น้องและครอบครัว ช่วยสมานจนแผลมันหายดี  

ชีวิตเขาราบเรียบแสนสงบมานาน และสีสันหนึ่งเดียวในช่วงนี้ คือณัฐนรีกับแม่หนูตัวเล็กนี่อย่างไร  

“โอ๊ะ!? นี่มันอะไรกัน” ถามตัวเองอย่างมึนงง เมื่อใบหน้าที่ฉายอยู่บนประตูตู้เย็นนั้นมิใช่ใบหน้าที่คุ้นเคย พอเอามือลูบแตะก็ปรากฏว่ามีสีแดงอย่างลิปสติกเลอะอยู่ “เฮอะ! เล่นอย่างนี้เลยเหรอ แม่ตัวแสบ!” บ่นว่าแล้วถลาไปที่อ่างล้างจาน เพื่อล้างรอยลิปสติกที่ถูกวาดเป็นหน้าแมว ทว่าล้างไปหลายรอบมันก็ออกไม่หมด ยังมีร่อยรอยของสีแดงวางพาดเหนือริมฝีปากเขา มันหนืดๆ แบบที่น้ำเปล่าล้างไม่ออก เขาพาใบหน้าชุ่มหยดน้ำกลับเข้ามาในห้องของสองแม่ลูก เรนนี่นอนซุกอกณัฐนรีอยู่ เขาเม้มปากเต็มที่เพื่อกลั้นโทสะ จะดุด่าก็กลัวว่าคนที่กำลังเคลิ้มหลับจะสะดุ้งตื่น ได้แต่ส่งสายตาพิฆาตไปให้ แล้วตรงเข้าไปในห้องน้ำของณัฐนรี ครีมล้างเครื่องสำอางคงพอช่วยเขาได้กระมัง 

เสียงน้ำดังซู่ๆ ดังมาเป็นครั้งคราว ณัฐนรีวางหนังสือนิทานเล่มบางลงข้างเด็กน้อย เมื่อเช้าตื่นเช้าไปหน่อย เรนนี่เลยหลับกลางวันได้ง่ายๆ เธอรอจนมั่นใจว่าเด็กน้อยหลับแล้ว จึงได้ลุกจากเตียง เพื่อเข้าไปหาคนในห้องน้ำ ทว่า...กลิ่นหอมแปลกๆ นี่คืออะไรเล่า  

“เป็นเธอใช่ไหมที่บงการให้ลูกฉันทำแบบนี้” เขากล่าวหาคนที่ยืนยิ้มพิงกรอบประตูอยู่ 

หญิงสาวยักไหล่ แอบขำคนที่กำลังถูแก้มแรงๆ แต่เอ...ที่เขาใช้อยู่น่ะ มันใช่ครีมล้างเครื่องสำอางแน่หรือ  

“เราแค่ทำโทษที่คุณอ่านนิทานไม่จบไง คุณเผลอหลับเองนะ ช่วยไม่ได้” 

“ก็ฉันเมาค้าง!” 

เธอยักไหล่อีกหน จมูกก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ชัดเลย! อีตาบ้านี่คงอ่านหนังสือไม่ออก 

แล้วเสียงปิดเปิดขวดก็ดังขึ้นอีกคราว สิปปกรเปิดขวดสีชมพูเรียวๆ แล้วเทใส่ฝ่ามือโดยไม่ได้อ่านฉลากด้วยซ้ำ กลิ่นมันหอมอ่อนๆ ล้างหน้าก็สะอาดในระดับหนึ่งละนะ แต่ต้องฟอกๆ ถูๆ หลายรอบ กว่าสีลิปสติกจะออกหมด 

“ใครให้คุณเอาอันนั้นไปล้างหน้ายะ!” เธอปรี่เข้าหาเขา เมื่อเห็นสิ่งที่เขาทำ สิปปกรมัวแต่วักน้ำล้างหน้า เป็นนาทีกว่าจะได้เงยหน้ามองคนถาม หล่อนอยู่ใกล้เขามากกว่าที่คิด ตีหน้านิ่วคิ้วขมวดใส่กันราวกับเขาทำอะไรผิดนักหนา 

“อะไรของเธอ” 

“ก็ทำไมไม่อ่านฉลาก นี่มันไม่ใช่ล้างเครื่องสำอาง” 

“ใครจะไปรู้ล่ะ ก็เอาโฟมล้างหน้าล้างแล้วมันไม่ออกนี่” 

“แล้วอันนี้มันล้างออกหรือไง!” 

“ออกสิ! ออกเกลี้ยงเลย ดู!” เขายื่นหน้าไปให้หล่อนดู ณัฐนรีถอยกรูด แหม...ทำเหมือนกลัวผู้ชายนักหนา ตลก! 

“ประสาทกลับหรือไง! นี่มัน...น้ำยาล้างจุดซ่อนเร้น! ไม่ใช่ครีมล้างเครื่องสำอาง!” 

“หือ?” หัวคิ้วของสิปปกรขมวดเข้าหากันยุ่งเหยิง น้ำยาล้างจุดซ่อนเร้นอย่างนั้นหรือ “หมายความว่าไง อย่าบอกนะว่าตอนนี้หน้าฉัน กลิ่นเดียวกับ...” เขามองต่ำกว่าใบหน้าของณัฐนรี ต่ำกว่าปลายคางและพุ่มทรวงของหล่อน แล้วหยุดสายตาอยู่ตรงนั้น ตรงเป้ากางเกงของหล่อนพอดิบดี โอ...เวรกรรม! 

 

****** ขำพระเอก 555 สะอาดเอี่ยมเลยพ่อคู๊ณณณณ 

 

 

 

 

 

 ******* ^^  

 

  EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์  

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND 

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl 

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr 

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว