ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 19

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 16:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 19
แบบอักษร

 

 

 

 

และแล้ววันนี้ก็มาถึง....

 

นัยน์ตาคู่สวยทอดมองไปยังเบื้องหน้าที่ตอนนี้ดวงตะวันลาลับขอบฟ้าก่อนจะก้มลงมองเหล่าขบวนรถหรูที่ต่างเคลื่อนตัวกันเข้ามายังบริเวณคฤหาสน์

 

รถหรูมากมายที่แต่ละคันราคามากกว่าร้อยล้านไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเอามาอวดอำนาจของตน อีกทั้งเหล่าคุณหญิงคุณนายก็ไม่น้อยหน้าตู้เพชรเคลื่อนที่แข่งความรวยไม่ต่างจากสามี จนตอนนี้ที่ทางเดินหินอ่อนจากที่สวยงามอยู่แล้วยิ่งมีแสงวิ๊งวั๊บลายตาเต็มไปหมด

 

หืม?

 

เลิกคิ้วสูงกับภาพตรงหน้าก่อนจะยกมือขึ้นนวดขมับไปมาเพื่อเตรียมรับเรื่องปวดหัวที่อาจ(?)จะเกิดขึ้นในอีกไม่ช้าก่อนจะกระชัดเสื้อคลุมอาบนํ้าสีดำเล็กน้อย

 

ให้ตายเถอะ! ผมหนีออกจากบ้าน(?)ตอนนี้ทันไหม?

 

ก๊อกๆๆ แกร๊ก

 

" ขออนุญาตค่ะ คุณหนู "

 

" ได้เวลาแต่งตัวแล้วนะคะ "

 

มองสามสาวนํามาโดยอามุที่จู่ๆก็โผล่เข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต อย่างไม่คิดอะไร

 

" อ้อ คุณหนูคะ นายท่านมีข้อความฝากถึงคุณหนูค่ะ "

 

พลอยพูดออกมาเสียงใสแย้มยิ้มหวานใส่คุณหนูคนสวยของตน ก่อนสีหน้าจะแปลเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมพร้อมประโยคที่ทำให้ผู้รับสารถึงกับต้องสะดุ้งน้อยๆ

 

" อย่าแม้แต่จะคิดหนีเด็ดขาด ไม่งั้นอย่าหวังจะมีวันพัก น่ะค่ะ "

 

ช่วยลืมเรื่องที่ผมคิดไปก่อนหน้านี้ทีเถอะ....

 

แล้วไอ้คำว่า ' น่ะค่ะ ' น่ะ ไม่ต้องก็ได้นะครับ....

 

ส่ายหัวให้กับสกิลรู้ทันของคุณป๊ะป๋าที่พัฒนาขึ้นอีกแล้วก่อนจะหันหลังให้สามสาว

 

" มาค่ะ เดี๋ยวริมะช่วยถอดเสื้อคลุมให้ "

 

ผมยืนนิ่งปล่อยให้สามสาวทำหน้าที่ของตนโดยมีแววตาตื่นเต้นลุ้นระทึกอย่างเห็นได้ชัดตอนที่ริมะค่อยปลดเสื้อคลุมผมออก

 

" ว๊าว สวยมากเลยค่ะ "

 

" ก็คิดอยู่ว่าสวยขนาดไหน มันยิ่งกว่าที่ริมะคิดไว้ซะอีก "

 

" ไม่มีที่ติเลยค่ะ งดงามมาก "

 

พวกเธอประสานเสียงกันเอ่ยชม ที่มาก็ไม่ใช่อะไรนอกจากรอยสักรูปดอกกุหลาบสีแดงสดตวัดลวดลายงดงามกลางแผ่นหลังขาวเนียนละเอียดจากจิตกรหมายเลขหนึ่งประจำตระกูล ที่แตกต่างกับคุณป๊ะป๋าก็มีแค่ของคุณป๊ะป๋าจะสักรูปกางเขนกุหลาบที่อกด้านซ้ายลามไปจนถึงแผ่นหลังด้านเดียวกัน ของผมจะเป็นรูปดอกกุหลาบที่โอบล้อมเข็มทิศอยู่

 

ที่เป็นเข็มทิศแทนไม้กางเขนเพราะผมอยากจะยํ้าเตือนตัวเองว่าผมจะเป็นคนเลือกทางเดินของผมเอง....

 

ผมเองก็เป็นคนไม่ได้อะไรมากมองเรื่องการสักเป็นงานศิลปะในชีวิต ที่ลองสักดูก็เห็นว่ามันสวยดีก็แค่นั้น

 

การแต่งตัวเป็นไปได้อย่างราบรื่นสำหรับผู้แต่ง แต่เป็นอะไรที่ทำให้ผู้ถูกแต่งคิ้วกระตุกเมื่อมองกระจก

 

ให้ตายสิ ไอ้ชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบหรูกางเกงแบบกะลาสีสีเดียวกันรวมถึงถุงเท้ายาวและรองเท้าหนังอย่างดีที่มาในธีมเดียวกันหมดยังพอว่า

 

แต่...

 

ไอ้ลิปมันสีชมพูอมแดงที่ติดอยู่บนริมฝีปากผมนี่คืออะไร! ไหนจะผิวหน้าที่โดนประโคมแป้งนี่อีก! ถึงแม้จะนิดเดียวก็เถอะ ที่ให้อภัยได้ก็คงเป็นผมสีเงินที่ถูกหวีพร้อมถักเปียแบบหลวมๆ ก็สวยดี....

 

ก๊อกๆๆ แกร๊ก

 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมร่างของฟรังที่เดินเข้ามา

 

" ขออนุญาตครั--!! " เสียงของฟรังขาดห้วงเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองผม

 

" คุณหนูครับนายท่า--!! " และก็เป็นแบบเดียวกันเมื่อเจคเดินเข้ามาพร้อมกับคีย์

 

" พวกนายเป็นอะไรกัน ทำไมถึงมายืนนิ่งอยู่ตรงนี้--!! " ดิวที่เข้ามาถามเมื่อเห็นว่าภรรยา(?)และเพื่อนของตนยืนนิ่งไม่ขยับอยู่หน้าห้องแต่ก็ต้องเบิกตากว้างหน้าแดงซ่านไม่ต่างจากผู้ร่วมเห็นเหตุการณ์

 

 

 

 

อีกด้านของประตูร่างสูงแกร่งของประมุขใหญ่ยืนขมวดคิ้วเป็นปมเมื่อลูกน้องที่เขาให้มาตามน้องเรนยืนนิ่งเป็นรูปปั้นอยู่หน้าห้องก่อนจะเดินตรงเข้าไปแหวกทางเล็กน้อยก็พบถึงต้นเหตุ

 

คิ้วที่ขมวดเมื่อครู่คลายออกจากกันโดยอัตโนมัติเหลือไว้เพียงดวงตาที่ขยายขึ้นเล็กน้อยก่อนมุมปากจะยกยิ้มขึ้นพลางหลับตาราวกับรู้สึกถึงความเคลียด

 

" ชักไม่อยากให้ออกจากห้องแล้วสิ "

 

แว่วเสียงพึมพำ....

 

นี่ผมทำอะไรผิด?

 

มองป๊ะป๋าที่พึ่งเข้ามาพึมพำอะไรสักอย่างก่อนดีดนิ้วเรียกสติของคนอื่นๆ

 

" เลิกมองได้แล้วครับ " หย่อนก้นนั่งลงที่โซฟาหรูพลางเอ่ยขึ้น กวาดตามองแต่ละคนที่ก้มหน้าก้มตามองพื้นทั้งที่ใบหูแดงเปร่ง

 

อากาศร้อนขนาดนั้นเลยหรอ? นั่นสิก็ต้องร้อนเป็นธรรมดาเพราะประเทศตอนนี้ก็อยู่ในฤดูร้อนหนิเนอะ ผมพูดถูกไหม?

 

" หึ " มองคนที่หัวเราะน้อยๆพร้อมทิ้งตัวลงนั่งข้างผมก่อนยกนํ้าชาที่ตั้งเอาไว้ขึ้นมาจิบ

 

สบายใจจังนะ....

 

" ไม่ออกไปๆต้อนรับแขกหรอครับ? "

 

" ไม่จำเป็น " เสียงเรียบตอบกลับ

 

นั่นน่ะสิ ระดับคุณป๊ะป๋าไม่ลดตัวลงไปต้อนรับหรอก แค่คนพวกนั้นสามารถเข้ามาเหยียบที่นี่ได้ก็นับว่าบุญมากแล้ว จริงไหม

 

 

 

 

บรรยากาศภายในห้องโถงใหญ่เต็มไปด้วยมาเฟียและผู้มีอิทธิพลจากทั่วทุกมุมโลกทั้งที่เป็นพันธมิตรและไม่ อาหารเครื่องดื่มราคาแพงมากมายถูกจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย ภายในตกแต่งเพียงผ้าสีทองพร้อมประดับดอกไม้นานาชนิดกับโคมระย้าเท่านั้น แต่นั้นก็มากพอที่จะทำให้ภายในบริเวณไม่ต่างอะไรจากสรวงสวรรค์ชั้นฟ้าบนดิน

 

ทุกคนภายในงานต่างมองสาดส่องไปทั่วพร้อมชื่นชมถึงความหรูหราและยิ่งใหญ่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

 

นอกจากเหล่าผู้นำกับภรรยาแล้วยังพ่วงมาด้วยบุตรชายและบุตรสาวที่แต่งตัวเต็มยศแสดงถึงฐานะ หวังเพียงว่าจะถูกตาถูกใจคุณหนูผู้ยิ่งใหญ่แห่งโรเซนไฮซ์เข้าบ้าง

 

หากบุตรชายของตนได้เป็นเพื่อนกับทายาทแห่งความมืดก็นับเป็นการเบิกทางทางธุระกิจ แต่หากโชคดีตระกูลใดมีบุตรสาวก็ลากมาด้วยเผื่อจะเป็นที่ถูกตาถูกใจเข้าก็นับเป็นการสารสายสัมพันอันลึกซึ่ง ไม่มีใครไม่ต้องการผูกมิตรกับโรเซนไฮซ์หรอก เพราะนอกจากอำนาจที่จะนำไปสู่จุดสูงสุดแล้วยังเป็นรากฐานสำคัญในการขับเคลื่อนโลกอีกด้วย

 

ตึก ตึก ตึก

 

เสียงก้าวเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอพาให้ผู้คนที่จับกลุ่มพูดคุยกันหันไปมองการมาเยือนกลุ่มใหม่

 

" นั่นมัน! ตระกูลใหญ่! "

 

 

 

.......................................................................

 

ความคิดเห็น