ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 17

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 07:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 17
แบบอักษร

 

 

 

 

" เป็นอะไรรึเปล่า? " คำถามแรกของวันดังขึ้นจากปากของคุณป๊ะป๋าเมื่อผมเก้าเท้าเข้ามายังห้องอาหาร

 

และมันไม่ใช่แค่คำถามที่คุณป๊ะป๋าคิดที่จะถามคนเดียวแต่ยังนับรวมไปกับทุกคนที่ผมเดินผ่านหลังออกจากห้องในเวลาที่สายกว่าปกติ

 

ถึงอยากจะตอบว่า'เป็น'ออกไป แต่ที่ผมเลือกตอบคือ...

 

" เปล่าครับ " แน่นอนว่าจากสภาพผมในตอนนี้พูดไปก็ไม่มีใครเชื่อ แต่ก็ไม่มีใครซักถามอะไรต่อ

 

เรื่องเมื่อคืนเล่นเอาผมนอนไม่หลับ สุดท้ายก็ต้องมาตกอยู่ในสภาพที่ชวนให้อยากทุบกระจกที่ส่องทิ้ง ใต้ตาดำคล้ำ กับสภาพเหมือนคนไม่ได้หลับไม่ได้นอนเป็นอะไรที่ยํ้าแย่เกินจะกล่าวถึง และมันคงจะเป็นที่มาของคำว่า'แพนด้าในร่างคน'ไม่มีผิด

 

ซุกตัวลงนั่งโดยมีพลอยเลื่อนเก้าอี้ให้อย่างรู้งาน เหลือบสายตามองรอบๆห้องก่อนจะพบกลุ่มเป้าหมาย

 

สองหนุ่มหนึ่งสัตว์ที่อยู่ภายในห้องเมื่อสัมผัสได้ถึงสัมผัสชวนเสียวกระดูกทั่วทั้งร่างก็อดไม่ได้ที่จะเหล่ตามองก่อนจะปะทะเข้ากับดวงตาเย็นเฉียบที่มีประกายความอาคาตภายใน

 

นี่พวกเขาทำอะไรผิด!!??....

 

ดิวเจครวมทั้งเรสเตอร์ก้มหน้าสงบนิ่งอย่างสำนึกผิดในความผิดที่ตนเองก็ไม่รู้ว่ามาจากไหน แต่ที่รู้ๆคือตอนนี้พวกเขาไม่ควรทำอะไรทั้งสิ้นนอกจากก้มหน้าและอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเป็นการดีที่สุดต่อชีวิตและอนาคต....

 

เลื่อนตามองสิ่งมีชีวิตในร่างสิงโตเล็กน้อยก่อนจะนึกถึงเรื่องเมื่อคืน ตอนแรกก็แปลกใจอยู่หน่อยที่ไม่เห็นเจ้าตัวปํญหามาวนเวียนอยู่ใกล้ๆทั้งที่ปกตจะชอบแอบปีนขึ้นเตียงเขา แต่ทุกอย่างก็กระจ่างเพราะ....นั่นแหละ ผมคงไม่จำเป็นที่จะต้องอธิบายก็คงจะเข้าใจ

 

ละสายตาออกกวาดมองหาอีกกลุ่ม สามหนุ่มสองสาวแต่ก็ไร้ซึ่งวี่แวว นั้นทำให้คำๆนึงพุดขึ้นมาในหัวสมองของผมโดยอัตโนมัติ เป็นคำที่ได้ยินบ่อยจากพวกคู่รักมักจะพูดกันแต่ก็ไม่นึกว่าจะมาเกิดกับคนของตัวเองที่ร่างกายแข็งแกร่งพอตัว กับไอ้คำว่า'ลุกไม่ขึ้น'

 

เฮ้อ~

 

ถอนหายใจรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้หลังตื่นนอนก่อนจะสลัดเสียงที่ยังคงตามมาให้ได้ยินทิ้งลงมือทานอาหารตรงหน้าโดยมีสายตาคุณป๊ะป๋าลอบมองเป็นระยะ

 

" ป๊ะป๋า วันนี้เรนไม่เข้าบริษัทนะครับ ขอบคุณครับ " พูดขึ้นเมื่อทานอาหารตรงหน้าไปได้ไม่เท่าไหร่ วันนี้ผมอยากพักมากกว่า ก่อนเอ่ยอนุมัติตัวเองเสร็จสรรพก็เดินขึ้นห้องไป

 

" ??? "

 

" วันนี้ดูคุณหนูจะอารมณ์ไม่ค่อยดีนะครับ " ดิวว่าทั้งที่สายตายังมองตามร่างของผู้เป็นคุณหนูไปจนลับสายตา พร้อมด้วยเสียงสนับสนุนจากการพยักหน้าเห็นด้วยของผู้ที่พึ่งรอดจากชะตากรรมเดียวกัน

 

" พวกนายไปทำอะไรให้น้องเรนไม่พอใจรึเปล่า? " เสียงผู้เป็นใหญ่ในคฤหาสน์ถามอย่างสงสัยก่อนจะมองหน้าสามผู้ต้องสงสัย แต่ก็ต้องถอนหายใจกับสิ่งที่ได้รับ

 

" พวกผมไม่ได้ทำอะไรเลยนะครับ!? " นั่นสินะพวกมันจะไปทำอะไรได้...

 

หืม?...

 

หรือว่าน้องเรนจะเข้าวัยต่อต้าน?

 

 

 

กลับมาถึงห้องก่อนจะล้มตัวลงนั่ง ดูเหมือนว่าผมจะได้ข้อคิดเยอะพอสมควรกับเรื่องเมื่อคืน

 

อย่างแรก...ไม่ควรแอบฟังคนที่นี่สุ่มสี่สุ่มห้าเพราะไม่งั้นอาจจะได้เข้าไปร่วมเป็นสักขีพยานรักของพวกเขา

 

หรือ...ควรหาข้อมูลหรือถามพวกเขาก่อนว่าจะ....ละไว้ในฐานที่เข้าใจ วันไหนบ้างผมจะได้เป็นเด็กดีรีบนอนแต่หัวคํ่า

 

ความจริงแล้วโทรศัพท์มือถือของคนที่นี่ถูกสร้างขึ้นมาแบบพิเศษไม่สามารถดักฟังหรือแฮกข้อมูลอะไรได้ทั้งนั้น แต่มีหรอที่คนอย่างผมจะทำไม่ได้? เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไม่ให้ใครรู้ว่าทุกการกระทำหรือคำพูดของพวกเขาอยู่ในการรับรู้ของผม

 

แต่เห็นทีคราวนี้ผมคงต้องระมัดระวังเรื่องการแอบฟังให้มากกว่าเดิมเป็นพิเศษ....ว่าไหม?

 

หงายหลังลงนอนก่อนจะหลับตาพักผ่อน

 

เฮ้อ~

 

 

 

 

แสงแดดที่แรงขึ้นลอดผ่านบานหน้าต่างทำให้ผมรู้สึกตัวตื่นก่อนจะมองนาฬิกาที่บ่งบอกว่าตอนนี้เข้าตีสิบกว่าแล้ว

 

ลุกขึ้นจากเตียงบิดขี้เกียจเล็กน้อยเดินตรงเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนจะออกมาหยิบลูกอมรสช็อคโกแลตมิ้นท์ตบเข้าปากเดินออกจากห้อง

 

เคร้ง!!

 

หืม?

 

ลงมาไม่เท่าไหร่ก็ได้ยินเหมือนเสียงตกแตกของกระเบื้อง ตรงเข้าห้องครัวที่มาของเสียงก่อนจะพบกับคีร์ที่ก้มหน้าเก็บเศษขยะ(?)หลักล้านอยู่ตรงหน้า

 

กริ่งๆ~

 

" คุณหนูหรอครับ? " เงยหน้าจากเศษจานขึ้นมองที่มาของกระดิ่งเสียงไพเราะ

 

ความรู้สึกไวดีนี่....

 

ก้าวเท้าเดินเข้าใกล้เหล่มองสิ่งที่อยู่ในมืออีกฝ่าย จานแก้วสลัดแท้เคลือบคริสตัลจากฝรั่งเศสราคาประมูลในปัจจุบันอยู่ที่15ล้านบาท

 

" ผะ..ผมขอโทษครับ ผมจะชดใช้ให--! " อีกฝ่ายลนลานตอบกลับก่อนจะเงียบลงเมื่อผมยกมือห้าม

 

" ไม่จำเป็น ผมมีเงินพอที่จะซื้อมันใหม่ได้อีกหลายใบ " ของแค่นี้ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งคุณป๊ะป๋ากระดิกได้หรอก

 

" แล้วทำอะไรอยู่ "

 

" ผมมากินน้ำน่ะครับ แต่มือดันเผลอไปปัดโดนจานเข้า... " ตอบกลับเสียงเบาพร้อมก้มหน้าอย่างสำนึกผิด

 

" อืม นั่นสินะคงใช้เสียงไปไม่น้อย " ว่าอย่างไม่ใส่ใจก่อนเดินผ่านหน้าอีกฝ่ายตรงเข้าเปิดตู้เก็บของหยิบโหลเมล็ดทานตะวันขึ้นมาแกะกิน

 

" ??? "

 

" คุณหนูว่าอะไรนะครับ? " ความไม่เข้าใจแล่นสู่ความคิดของร่างสูง แต่แทนที่จะได้คำตอบกลับได้ ถ้วยชาที่ด้านในบรรจุชานํ้าผึ้งเกล็ดมะนาวมาแทน

 

" มันทำให้ชุ่มคอ " พูดเสร็จก็เดินออกไปพร้อมโหลเมล็ดทานตะวันโดยไม่สนใจคนที่ตอนนี้มีเครื่องหมายคำถามขึ้นเต็มหัว

 

เปิดประตูเข้าห้องพักผ่อนทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาสีดำหนังแท้สุดหรูยกเท้าขึ้นเหยียดตรงไปกับความยาวกดรีโมทเปิดเลื่อนหาช่องที่ต้องการล้วงมือหยิบเมล็ดทานตะวันที่แกะเปลือกเรียบร้อยเข้าปาก

 

" คุณหนูครับ ผมเอาน้ำชามาให้ครับ " ฟรังเดินเข้ามาพร้อมถาดน้ำชาในมือก่อนจะยกตั้งบนโต๊ะรินน้ำชาให้พอประมาณก่อนลุกขึ้น

 

ดูทุลักทุเลไม่น้อย.....

 

" นายกลับไปพักเถอะ ผมเองก็อยากพักแล้ว " หลับตายกชาขึ้นดื่มบอกอีกฝ่ายที่แค่ยืนยังขาสั่น

 

" คะ...ครับ " มองฟรังที่เดินออกไปก่อนจะถอนหายใจ

 

คงต้องบอกดิวให้เพลาๆลงหน่อยเพราะผมยังต้องใช้งานเขาอีกเยอะ.....

 

" เฮ้ย!! อะไรว่ะเนี่ยยย!! "

 

" มีงูอยู่ในสวนห้าตัว!! มาช่วยกันจับเร็ว!! "

 

" กรี๊ดดด!! ใครมาวางตาข่ายดักจับไว้ตรงนี้เนี่ย!! "

 

" ใครขโมยกางเกงในกูไป!! กูจะฆ่ามัน!! "

 

เหมือนว่าวันนี้คงจะไม่ใช่วันพักผ่อนของผม ลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่างดูความโกลาหลด้านล่าง

 

ดูเหมือนว่าผมจะรู้แล้วว่าเป็นฝีมือใคร

 

จ้องไปยังซอกกำแพงที่ตอนนี้มีร่างของสองสาวผมฟ้ายืนหัวเราะชอบใจอยู่ก่อนที่พวกเธอจะรู้ว่าผมอยู่ตรงนี้ก็หันมาโบกไม้โบมือให้

 

สงสัยเรื่องนั้นคงจะทำอะไรพวกเธอไม่ได้

 

จะว่าไปแล้วเจ้าไดมอนด์ล่ะ?....

 

 

 

 

" มะ...มาส...เตอร์...." เสียงแหบนอนหมดสภาพบนเตียงใหญ่รำพึงร้องหามาสเตอร์ขอตนครั้งจะลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้

 

' มาสเตอร์ช่วยผมด้วย!~ผมลุกไม่ขึ้น!! '

 

 

 

 

................................................................

 

 

จบไปแล้วอีกหนึ่งตอน

 

 

ความคิดเห็น