ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 16

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ม.ค. 2564 07:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 16
แบบอักษร

 

 

 

 

 

ภายในร้านสัมผัสได้ถึงความกดดันและประหม่าที่มาก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากคุณบริกรหนุ่มที่ตอนนี้ก้มหน้าจิ้มนิ้วตัวเองเล่นโดยมีหนุ่มหน้าใสยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ข้างๆ

 

ซู๊ดด~ กึก

 

ถ้วยชาใบเล็กถูกยกขึ้นดื่มอย่างใจเย็นพลางหลับตาซึมซับความหอมของดอกคาโมมายด์ ก่อนจะวางลงที่เดิมอย่างเชื่องช้า

 

อื้ม~ ก็ไม่เลว

 

" อะ..เอ่ออ..คือว่า.. " เสียงทุ้มสั่นอย่างเห็นได้ชัดจนคำพูดที่ออกมาติดขัด ให้ตายเถอะ! เขาจะเริ่มจากไหนดีเนี่ย! ขืนพูดอะไรไม่เข้าหูมีหวังโดนฝังดินแน่!

 

" หึ ไปเถอะ " ยิ้มให้กับความไร้เดียงสา(?)ของคนที่ทำตัวไม่ถูกก่อนจะลุกขึ้นพร้อมหันหลังเดินนำออกไปท่ามกลางความสับสนของสองสิ่งมีชีวิต

 

" คะ ครับ! " พอเริ่มปะติดปะต่อเรื่องได้ก็รีบตอบรับอย่างฉับเร็วก่อนจะรู้ว่าร่างเล็กนั้นเดินห่างออกไปแล้วก็รีบก้าวเท้ายาวๆตามหลังไปติดๆพร้อมร่างเพรียวที่ยังคงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

 

 

 

ภายในรถที่เงียบสนิทไร้ซึ่งเสียงพูดคุยพาให้ผู้มาใหม่ทำตัวไม่ถูก นัยน์ตาสีน้ำตาลเหลือบมองร่างเล็กที่นั่งอยู่เบาะหลังเป็นระยะอย่างต้องการจะสื่ออะไรบางอย่างแต่ก็ไม่กล้า

 

" มีอะไรรึเปล่าครับ " หลับตาถามออกไปตรงๆ

 

" คือ...มันจะดีหรอครับ..ที่ให้..คนอย่างผม..ไปอยู่ด้วย... " เสียงที่พูดออกมาเบาจนยากที่จะได้ยินแต่ด้วยความเงียบรอบข้างทำให้เสียงที่ได้ยินนั้นดังพอที่จะฟังออก

 

" เรื่องนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับคุณ ว่าทำตัวมีประโยชน์แค่ไหน "

 

" ระ เรื่องนั้นผมทราบดีครับ... " ใช่เขารู้ว่ามันไม่ง่าย โรเซนไฮซ์คือตระกูลมาเฟียที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด ไม่มีทางที่คนธรรมดาๆที่เคยเป็นแค่อดีตนักซุ้มยิงจะสามารถปีนเกี่ยวหรือไขว้คว้าได้หรอก เพราะฉะนั้นการที่เขาจะอยู่ใต้ร่มอำนาจนี้ได้เขาจะต้องทำตัวให้มีประโยชน์ที่สุด ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเอง แต่รวมถึงครอบครัวของเขาด้วย

 

" ไม่ต้องคิดมากไป คุณในตอนนี้ไม่ใช่พนักงานในร้านขนม หรือมือปืนถอนตัว แต่เป็นถึงคนของโรเซนไฮซ์ " ว่าแล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อที่เบิกตาโตพร้อมนํ้าตาคลอ

 

" ส่วนเรื่องครอบครัวคุณ เจคจัดการให้แล้วไม่ต้องห่วง ที่เหลือก็คือคุณที่ต้องมาทำงานให้กับผม ในฐานะ...มือปืนอีกครั้ง " เลิกคิ้วถามอย่างลองใจแล้วยกยิ้มกับคำตอบที่เป็นไปตามคาด

 

" ครับ ผมยินดี " หึ พูดจาให้ถูกที่ ทำตัวให้ถูกทาง ง่ายๆในการล่อลวงให้เชื่อง ฝีมือของอีกฝ่ายที่เขาได้ไปหาข้อมูลมาก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ใช้ได้ ถึงจะไม่ดีที่สุดแต่ก็ไม่ได้แง่ ก็พอมีประโยชน์บ้างแหละ หรือถ้าไม่ก็ถือว่าเป็นโบนัสให้กับเจคก็แล้วกัน จะได้เลิกอิจฉาดิวที่มีแม่บ้านแม่เรือนเป็นตัวเป็นตนซะที

 

" ทางนี้มัน...ผมไม่เคยเห็นมาก่อน " คีร์เอ่ยขึ้นเมื่อรถหรูแล่นออกห่างจากเมืองโดยที่รอบข้างรายล้อมไปด้วยป่าไม้หนาทึบพร้อมบรรยากาศน่าพิศวง

 

" ที่เรากำลังจะไปคือคฤหาสน์หลัก " เมื่อเห็นสีหน้าสับสนของภรรยา(?)สามีที่ดีอย่างเขาก็ควรชี้แจงให้ว่าไหม?

 

" คฤหาสน์หลัก? "

 

" ใช่ ตระกูลโรเซนไฮซ์มีอยู่สองคฤหาสน์ใหญ่ ซึ่งก็คือคฤหาสน์เล็กที่ใช้สำหรับจัดงาน ประชุม หรือบังหน้า มีพวกระดับตํ่าถึงกลางอยู่ที่นั่นกับหัวหน้าหน่วยไม่กี่คนอยู่ดูแล ส่วนคฤหาสน์ที่เราจะไปคือคฤหาสน์ใหญ่ที่เป็นที่อยู่ของนายท่านและคุณหนู เป็นพื้นที่พิเศษที่มีแต่คนที่ได้รับอนุญาตเท่านั้นถึงจะเข้าไปได้ " เมื่อเห็นว่าผมไม่ได้ว่าอะไรเจคก็เริ่มอธิบายให้อีกคนฟัง

 

คฤหาสน์ที่ผมอยู่ทุกวันนี้คือคฤหาสน์หลักที่ต้องผ่านคฤหาสน์เล็กเข้าไปลึกอีก หรือจะใช้เส้นทางพิเศษที่มีแต่คนของเราเท่านั่นที่รู้โดยผ่านป่าหนาทึบที่เต็มได้ด้วยสัตว์เลี้ยงแสนอัตรายกับหน่วยเงาของตระกูลที่แอบแฝงอยู่โดยรอบในการออกสู่ถนนใหญ่โดยไร้ซึ่งผู้พบเห็น ที่นี่เป็นสถานที่ลึกลับยากที่จะมีคนหาเจอ หรือถ้าเจอก็ไม่มีชีวิตรอดกลับไป

 

และนั่นคือเหตุผลที่ว่าทำไมผมถึงได้มีชีวิตชิวๆอยู่จนถึงตอนนี้โดยไม่ต้องพบเจอสถานการณ์เป็นเป้าล่อกระสุนปืน เพราะเวลาจะออกไปไหนผมก็เลือกที่จะใช้เส้นทางนี้ ต่างจากคุณป๊ะป๋ารายนั้นหนังเหนียวจะตายเลยใช้เส้นทางคฤหาสน์เล็กออกถนนใหญ่ ส่วนนึงก็เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยของกลุ่มมาเฟียถึงฐานที่มั่นหลัก

 

แต่ก็นะ...ผมสนซะที่ไหน ถึงพวกเขารู้ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี ที่สามารถจับตาดูการเคลื่อนไหวของเราได้ก็ดีแค่ไหนแล้ว ใช่ว่าผมไม่รู้แต่คนที่ปล่อยพวกนั้นไว้ก็คือผมเองที่แหละ มันน่าสนุกดีนี่นาการเห็นพวกแมลงวันบินไปบินมาทั้งๆที่รู้ว่าทำอะไรไม่ได้มันก็สร้างความหรรษาให้ผมได้ไม่น้อย แต่ทุกอย่างมันก็มีขอบเขตอยู่บ้าง ถ้าพวกเขาก้าวล้ำเข้ามาเมื่อไหร่ หรือทำให้ผมเบื่อ ตอนนั้นความหรรษาเหล่านั้นก็จะจบลงพร้อมชีวิตของพวกเขาเอง

 

ใช้เวลาไม่นานก็ถึงที่หมาย ผมเดินลงจากรถโดยมีเจคอ้อมมาเปิดประตูให้

 

" ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณหนู/ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณหนู " ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าไปไหนไกลเสียงหวานใสอารมณ์ดีของ อามุและริมะ ก็ดังขึ้น ผมปรายตามองสองพี่น้องฝาแฝดเมดรับใช้ที่ย้ายจากคฤหาสน์เล็กมาเมื่อไม่กี่วันก่อนก่อนจะพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไป

 

อามุแฝดคนพี่จะมีผมตรงยาวสีฟ้าต่างจากริมะแฝนน้องที่มีผมสีฟ้ายาวลอนแต่ที่เหมือนกันก็คงจะเป็นนิสัยขี้เล่นชอบแกล้งของพวกเธอ มาวันแรกก็เล่นซะบอดี้การ์ดหลายคนถึงกับหัวหมุนไปกับวิธีการแกล้งของทั้งสองคน เอาหนอนพิษไปปล่อยเล่นให้ห้องน้ำบ้างล่ะ เข้าไปขโมยสารเคมีในห้องทดทองมาเล่นบ้างล่ะ แต่ดีที่ยังรู้ถึงความสมควรอยู่บ้างเลยไม่ทำให้ผมปวดหัวมากนัก

 

" คุณหนูคะ นั้นใครหรอคะหล่อจัง~ " อามุว่าพร้อมเอามือทั้งสอบข้างประกบแก้มที่แดงซ่าน

 

" นี่คีร์ เมียฉันเอง " เจคตอบพร้อมเน้นคำว่าเมียจนคนที่เป็นที่มาต้องฝาดมือเข้าที่แขนคนพูดอย่างจัง

 

เพี๊ยะ!!

 

" โอ้ย! เจ็บนะ! แรงคนหรือแรงช้างว่ะเนี่ย... " ร่างเพรียวร้องโอดครวญพรางยกมือขึ้นลูกแขนตัวเองก่อนจะบ่นพึมพำเสียงเบา

 

" เห๋~ เสียดายจัง~ " อามุว่าพร้อมสีหน้าหมองลงเล็กน้อย ออกจะหล่อขนาดนี้เสียดายจังดันมีผัวแล้วซะได้

 

" อย่าทำหน้าแบบนั้นสิอามุ...ยังไงเธอก็มีฉันอยู่นะ " ริมะว่าพรางเดินเข้าไปใกล้แฝดของตนก่อนจะใช้นิ้วมือเชิดปลายคางของอีกคนขึ้นพร้อมพูดด้วยนํ้าเสียงและแววตาหวานหยดย้อย

 

" ริมะ~ "

 

เฮ้อ~

 

มองออร่าวิ้งวิ้งที่ทั้งสองปล่อยออกมาก่อนจะถอนหายใจให้กับความสัมพันธ์ุสุดจะบรรยายของคนรอบตัว

 

ปล่อยสองแฝดปลอบใจกันไป ปล่อยหนุ่มหน้าใสโดนทำร้ายร่างกาย ปล่อยเจ้าไดมอนด์ลงจากมือ แล้วเดินขึ้นห้องไปพักสมอง

 

เฮ้อ~

 

เวลาผ่านไปจนคํ่ามืดตอนนี้ก็ราวห้าทุ่มน่าจะได้ ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งก่อนเอื้อมมือไปหยิบโน๊ตบุ๊คเครื่องหรูของตน

 

จะว่าไปไหนๆก็ไม่มีอะไรทำแล้วก็ขอแอบฟังคนที่นี่ก่อนนอนหน่อยแล้วกัน ครั้งก่อนที่ฟังก็เจอเข้ากับการเล่นไพ่ของพวกป้าแม่บ้านยังอดขำไม่ได้ครั้งนี้จะเจออะไรกันนะ ชักอยากรู้แล้วสิ

 

ตึก ตึกๆ

 

กดแป้นพิมพ์ได้ไม่นานทุกอย่างก็พร้อมใช้งานงั้นคนแรกก็...

 

ติ๊ด

 

' อะ! อ้าาา! ดิวเบาหน่อย อ้าาาา! '

 

' อึก! ก็นายยั่วฉันเองนี่นา อึก! "

 

ติ๊ด!

 

นิ้วเล็กกดปิดทันที ดูเหมือนว่าผมจะแอบฟังฟรังผิดเวลาไปหน่อย งั้นต่อไป

 

ติ๊ด

 

' ระ! เรส! อ้าาา เดี๋ยวสิอะ! '

 

' นายหนีฉันไม่พ้นแล้วล่ะ ปึก! '

 

ติ๊ด!

 

ต่อไป......

 

' ริ! อ๊างงง!! ริมะ! แรงอีก! อ๊างงง!!! '

 

' ใจเย็นๆ..อึก!...สิอามุ อะ! อ๊างงง!!! '

 

ติ๊ด!

 

ติ๊ด!

 

' อย่านะ! อ้าาา! บะ! เบา!! อ้าาา!! '

 

' อึก! นายจะต้องโดนลงโทษคีร์ ปึก! '

 

ติ๊ด!!

 

บัดซบ!!

 

ให้ตายเถอะ!!

 

 

 

 

...............................................................

 

 

ความคิดเห็น