ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สู่ขอ

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 28.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 22:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
สู่ขอ
แบบอักษร

ตอนที่28 

 

 

วันต่อมา... 

 

 

ไมล์ร่านั่งกอดเข่าอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่กลางห้อง นี่ก็ผ่านมาหนึ่งวันแล้วเมื่อวานมาคัสบอกว่าจะมาเคลียร์ปัญหาเรื่องของเรา เขาบอกว่ามันจะดีขึ้น ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงตอนนี้เธอยังไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงอะไรสักอย่าง เธอยังถูกขังในห้องเหมือนเดิมหรือว่าอาจจะเกิดเรื่องขึ้นกับเขา มันทำให้เธอรู้สึกกังวลใจเป็นอย่างมาก 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

 

 

"ขออนุญาตค่ะคุณหนู" สาวใช้คนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับถาดอาหารเช่นเคยเหมือนทุกวัน 

 

 

"เห้อ...เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ" ไมล์ร่าถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหันหน้ากลับมาที่เดิมไม่ได้สนใจอะไรมากนัก 

 

 

"คุณหญิงบอกว่าให้คุณหนูทานข้าวและอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อยค่ะ" 

 

 

"แต่งตัว? คุณแม่อนุญาตให้ฉันออกจากห้องได้แล้วเหรอ!?" ไมล์ร่าวิ่งเข้าไปหาสาวใช้และถามอย่างตื่นเต้น 

 

 

"ดิฉันไม่ทราบค่ะท่านสั่งมาแค่นี้" 

 

 

"งั้นรอแป๊บหนึ่ง ฉันจะรีบไปอาบน้ำตอนนี้เลย" พูดจบไมล์ร่าก็วิ่งเข้าห้องน้ำไปอย่างตื่นเต้น 

 

 

30 นาทีต่อมา 

 

 

ไม่นานนักร่างบางก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับสวมชุดเดรสน่ารักสีขาวออกมาจากห้องแต่งตัว เธอเดินไปนั่งทานอาหารเช้าด้วยความรวดเร็วก่อนจะยกน้ำส้มขึ้นมาดื่มเป็นอย่างสุดท้าย 

 

 

"เรียบร้อยแล้ว ฉันออกไปได้หรือยัง" ไมล์ร่าเอ่ยถามสาวใช้ที่ยืนรอเธออยู่ภายในห้อง 

 

 

"เชิญที่ห้องนั่งเล่นค่ะคุณหนู" 

 

 

ไมล์ร่าเดินลงไปยังชั้นล่างของบ้านก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนั่งเล่นแต่เมื่อมาถึงเธอก็ต้องแปลกใจเมื่อพบทุกๆคนนั่งอยู่ด้วยกันอย่างพร้อมเพรียงทั้งพ่อแม่ของเธอและ คุณปู่ของมาคัสรวมทั้งมาคัสด้วย เธอยืนอึ้งทำตัวไม่ถูกจนกระทั่งเสียงเรียกของพิญาดังขึ้น 

 

 

"มานั่งข้างๆแม่สิ" 

 

 

"นี่มันอะไรกันคะคุณแม่ ไมล์งงไปหมดแล้ว" ไมล์ร่าเดินเข้าไปนั่งข้างๆพิญาก่อนจะหันไปถามผู้เป็นแม่ 

 

 

"วันนี้...มาคัสเขาพาผู้ใหญ่มาสู่ขอลูก" 

 

 

"ห่ะ!? อะ อะไรนะคะ สู่ขอ..." ไมล์ร่าถามย้ำ 

 

 

"ใช้วันนี้ปู่มาขอหนูไมล์ให้หลานรักของปู่" คุณปู่ของมาคัสหันมาตอบเธอ 

 

 

"จริงเหรอคะคุณแม่" ไมล์ร่าหันไปถามพิญาด้วยสายตาที่ดีใจอย่างไม่ปิดบัง หัวใจดวงเล็กพองโตขึ้นมาทันที 

 

 

"ทางผมอยากจะขอให้หนูไมล์ไปเป็นคนในครอบครัว พ่อแม่ของมาคัสเองก็เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก วันนี้ผมจึงขอเป็นตัวแทน ไม่ทราบว่าทางนั้นจะยินยอมไหมครับ" 

 

 

"ผมไม่มีปัญหาครับ และยินดีที่สองตระกูลจะเป็นหนึ่งเดียวกัน นอกนั้นผมก็ขอให้ภรรยาของผมเป็นผู้ตัดสินใจ" เคลิสกล่าว 

 

 

"ว่ายังไงพิญา" ปู่มาคัสหันมาถาม 

 

 

"ดิฉันไม่มีปัญหาอะไร ลูกดิฉันรักใครดิฉันก็ยินดีจะให้ลูกมีความสุข" พิญาพูดในขณะสายตาจ้องมองมาที่ไมล์ร่าด้วยความรัก “แต่! ดิฉันอยากจะให้ทั้งคู่คบหาดูใจกันไปก่อนหนึ่งปีเพื่อดูพฤติกรรมของมาคัส แล้วหลังจากนั้นค่อยว่ากันอีกที” 

 

 

"งั้นก็หมั้นไว้ก่อนดีไหมครับ หนูไมล์ว่ายังไง" ปู่มาคัสหันมาถามเธอ 

 

 

"ไมล์ยังไงก็ได้ค่ะเอาที่ผู้ใหญ่สะดวก" 

 

 

"ผมยินดีครับหมั้นไว้ก่อนก็ได้ ส่วนงานหมั้นกำหนดมาได้เลยครับทางเราพร้อมเสมอ" มาคัสแทรกขึ้น 

 

 

"เรื่องนั้นถ้าพร้อมแล้วทางเราจะบอกอีกที ดิฉันหวังว่าสินสอดทองหมั้นจะสมน้ำสมเนื้อนะคะ" 

 

 

"แน่นอนครับ หลานชายคนเดียวผมเต็มที่อยู่แล้ว" 

 

 

"งั้นเอาเป็นว่าทุกคนแฮปปี้นะครับ ไหนๆก็ไหนๆแล้วอยู่ทานมื้อเที่ยงด้วยกันนะครับ ไม่ได้เจอกันนานมีเรื่องคุยเยอะแยะเลย" เคลิสบอกก่อนที่ปู่ของมาคัสและเคลิสจะเดินออกไปคุยเรื่องราวต่างๆ ส่วนพิญาก็เข้าไปในครัวเพื่อดูความเรียบร้อยมื้อเที่ยงที่จะต้อนรับแขก 

 

 

ฉันกับพี่มาคัสเดินออกมานั่งเล่นที่ริมสระน้ำเพื่อที่จะได้มีเวลาคุยกันสองคน เรื่องวันนี้มันทำให้ฉันงงเล็กน้อยและต้องการคำอธิบายจากเขาว่าเขาทำอย่างไร แม่ของเธอถึงยอมยกเธอให้เขาได้ 

 

 

"โล่งใจหรือยัง?" มาคัสเอ่ยถามคนตัวเล็กก่อนจะดึงให้เธอนั่งลงที่ตักแกร่งและใช้ท่อนแขนแกร่งโอบเอวคอดไว้ 

 

 

"แปลกใจมากกว่าค่ะ มันเกิดอะไรขึ้นคะ?" ไมล์ร่าถามพร้อมกับใช้แขนโอบรอบคอหนาไว้หลวมๆ 

 

 

"พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่ได้พูดความจริงไปทั้งหมด ตอนแรกก็คิดว่าแม่จะไม่ยอมแต่สุดท้ายท่านก็ยอมและบอกให้พี่พาผู้ใหญ่มาคุยและทำทุกอย่างให้ถูกต้อง" 

 

 

"ไมล์ก็กลัวแทบแย่ คิดว่าเกิดอะไรขึ้นสะอีก" 

 

 

"พี่บอกแล้วไง ว่าครั้งนี้พี่มาทวงของพี่คืน และพี่จะไม่ยอมเสียมันไปอีกครั้ง" มือหนาเลื่อนมาประคองใบหน้าสวยไวทั้งคู่จ้องตากัน ดวงตาสีฟ้าครามมันบ่งบอกว่าเขารักเธอมากแค่ไหน 

 

 

"ไมล์เพิ่งรู้นะคะว่าพี่น้ำเน่าขนาดนี้" 

 

 

"ไม่เน่านะจะลองชิดูไหมล่ะ" สายตาของเขาจ้องมองเธออย่างเจ้าเล่ห์ 

 

 

เพี๊ยะ 

 

 

"นี่แนะ ทะลึ่งอีกแล้วนะคะ" มือเล็กฟาดลงไปที่ไหล่กว้างหนึ่งครั้ง 

 

 

"ต่อไปนี้ไมล์ต้องไปค้างที่บ้านพี่ ไม่ต้องไปอยู่คอนโดแล้วเข้าใจไหม" 

 

 

"ทำไมไมล์ต้องไปอยู่บ้านพี่คะ บ้านไมล์ก็มี" ไมล์ร่าขมวดคิ้วด้วยความสงสัย 

 

 

"ก็ตอนนี้เราไม่ต้องหลบๆซ่อนๆแล้วไมล์ก็เข้าออกบ้านพี่ได้สบายอีกอย่างจะได้คุ้นชิน แต่งงานกันไปไมล์ก็ต้องไปอยู่อยู่ดี" 

 

 

"แต่ว่าตอนนี้ยังไม่แต่งขออยู่บ้านก่อนไม่ได้เหรอคะ ขออยู่กับครอบครัวก่อน" 

 

 

"แล้วพี่ไม่ใช่ครอบครัวไมล์เหรอ" มาเฟียหนุ่มว่าอย่างน้อยใจก่อนจะดันตัวเธอลงข้างๆเก้าอี้และลุกขึ้นเดินออกไป 

 

 

หมับ 

 

 

"อย่าน้อยใจสิคะ" ไมล์ร่าคว้าเอวสอบเข้ามากอดจากด้านหลังทำให้เขาหยุดเดินทันที 

 

 

"เปล่า ไม่ได้น้อยใจ" 

 

 

"แล้วทำไมทำหน้าแบบนั้นคะ" ไมล์ร่าเดินอ้อมมาด้านหน้าพร้อมกับจ้องมองใบหน้าแฟนหนุ่มที่ตอนนี้หน้ามุ่ยเหมือนเด็กโดนขัดใจ 

 

 

"เห้อ..." มาคัสถอดหายใจอย่างหนักและยกมือขึ้นเท้าเอว 

 

 

"เอาน่า อยู่บ้านพี่หนึ่งอาทิตย์บ้านแม่หนึ่งอาทิตย์สลับกัน ส่วนพี่ถ้าทนคิดถึงไม่ไหวก็มานอนบ้านไมล์กับไมล์ก็ได้ โอเคไหมคะ" ไมล์ร่ายื่นข้อเสนอ 

 

 

"น๊าาาา นะคะ" 

 

 

"อืม" 

 

 

 

********************************* 

 

พี่เขามีเมียแล้วนะเออออ ออกหน้าออกตาได้ด้วย ที่ผ่านมาอิพี่เหมือนเป็นผัวน้อยของน้องต้องหลบๆซ่อนๆ อิอิ 

ใครที่อ่านเรื่องนี้แล้วงงแฟร์ขอให้กลับไปอ่านเรื่องแรกที่แฟร์แต่งนะคะจะได้ไม่งง  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว