ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 14

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 18:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 14
แบบอักษร

 

 

 

 

บรรยากาศเงียบสงบยามค่ำคืนอันมืดมิด มีเพียงเเสงจากดวงจันทร์ที่สาดส่อง ในห้องนอนโทนสีเทาดำแสดงอุปนิสัยอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของ

 

แอ๊ด.....

 

บานหน้าต่างที่เคยปิดถูกเปิดออกโดยผู้บุกรุกยามรัตติกาล

 

กึก กึก

 

เสียงก้าวเดินคล้ายตีนผีก้าวตรงไปยังเตียงนอนใหญ่ที่มีร่างเล็กเจ้าของความงานไร้ที่ติกำลังหลับไหล

 

ร่างสูงโปร่งหยุดลงข้างเตียงก่อนจะโน้มตัวลงตํ่าหวังคลอเคลียพวงแก้มหอมกรุ่น แต่ยังไม่ได้ทำตามความปรารถนา สัมผัสเย็นเฉียบของวัตถุปลายแหลมตรงลำคอทำให้ร่างทั้งร่างต้องหยุดชะงัก

 

" หว่า~ไม่สนุกเลยครับ " เสียงทุ้มนิ่มรื่นหูออกแนวกวนเบื้องล่างว่าพึมพำ พลางเหลือบมองของมีคมที่จ่ออยู่กับลำคอตน

 

ดวงตาที่เคยปิดสนิทค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆพร้อมเสียงหวานนิ่งเอ่ยอย่างไร้อารมณ์

 

" ผมเองก็ไม่ชอบให้ใครมากวนเวลานอนเหมือนกัน "

 

แรงกดลึกของปลายเข็มเรียกหยาดเหงื่อจากร่างที่อยู่ด้านบนได้เป็นอย่างดี ก่อนจะร้องออกมาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณลำคอ

 

อึก!

 

" ใจร้ายจังนะครับมาสเตอร์...ผมอุตส่าห์มารายงานเรื่องนั้นแท้ๆ " เสียงฉายแววตัดพ้อไม่ได้ทำให้ร่างเล็กรู้สึกหรือรับรู้ถึงมันเลยสักนิด กลับกันเป็นร่างสูงเองที่ยอมผงะออกมาเมื่อเริ่มรู้ว่าตนนั้นอาจมารบกวนผิดเวลา

 

และแน่นอนว่ามันเสี่ยงต่อการ...ชะตาขาดก็เป็นได้...

 

" แล้วว่าไง? " เสียงเรียบว่าทั้งที่ยังไม่หายจากอาการงัวเงีย ความจริงเมื่อกี้ก็แค่สัญชาตญาณการป้องกันตัวเท่านั้น แต่ก็ถือว่าคนตรงหน้ามีดวงอยู่พอตัวที่เขายับยั้งไว้ทัน ไม่งั้นคงได้มีการจัดทัศนศึกษาทัวร์นรกกันบ้างล่ะ...

 

" ผมขอรางวัลก่อนไม่ได้หรอครับ " น้ำเสียงทะเล้นว่าพร้อมสายตาวิ้งวับที่ส่งไปให้ร่างบางที่ยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงนัยน์ตาไร้แววที่พร้อมจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อกับท่าทางสงบนิ่ง แต่นั้นก็ทำให้คนถามต้องโยนเรื่องรางวัลทิ้งไปให้ไกลและยอมเปิดปากพูดสิ่งที่คนตรงหน้าอยากรู้ ขืนชักช้ามีหวังคงได้หาหลุมฝังตัวเองอย่างที่มาสเตอร์เคยว่าไว้แน่

 

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีม่วงทมิฬพร้อมนัยน์ตาเรียวสีเหลืองทองที่ภายในมีขีดสีดำคล้ายตาแมวนิ่ง ใบหน้าก็ออกสวยอยู่หรอกแต่นิสัยคงต้องดัดกันอีกนาน

 

คนโดนมองเหมือนรับรู้ชะตาหากเวลาเดินผ่านไปอีกนิดชีวิตตนก็สั้นตามเช่นกัน

 

" ครับๆ เรื่องของหน่วยยมทูตไร้เงาที่มาสเตอร์ให้ไปสืบมา ตอนนี้ดูเหมือนว่าสมาชิกในกลุ่มทุกคนจะสบายดีนะครับ แล้วอีกอย่าง...แต่ละคนก็...ไม่ใช่เล่นๆเลย กว่าผมจะหาข้อมูลมาได้ก็ยากเอาการ " ร่างสูงว่าพลางทำหน้าเหมือนแมวตาย ก็เจ้าพวกนั้นที่มาสเตอร์ให้ไปสืบเคี้ยวง่านซะที่ไหน เล่นกินเวลาไปตั้งสองวัน คิดแล้วก็อดพาดพิงถึงผู้เป็นนายไม่ได้

 

" แล้วก็ผมมีเรื่องสงสัยนิดหน่อย ด้วยความสามารถของคุณ เรื่องการหาข้อมูลพวกนี้น่าจะทำได้ง่ายๆไม่ใช่หรอ แล้วทำไมถึงต้องให้ผมไปหามาด้วยล่ะ? " ร่างสูงโปร่งยืดตัวก้มมองเจ้านายตัวน้อยด้วยความอยากรู้ แต่คำตอบที่ได้ยินกลับเป็นอะไรที่ทำให้อยากเอาหน้าตัวเองโขกแรงๆกับกำแพงซะให้รู้แล้วรู้รอด

 

" ขี้เกียจ "

 

" ...... " เป็นคำตอบที่หมดสิ้นคำพูดจะคัดค้าน

 

" อีกอย่าง...นายก็ได้ทำตัวมีประโยชน์ด้วย จริงไหม? ไดมอนด์ " ว่าแล้วเหลือบตามองร่างตรงหน้าที่เผยยิ้มออกมาน้อยๆกับคำชมที่ได้รับ

 

" หึ ถ้าผมทำตัวไร้ประโยชน์ก็แย่สิครับ เพราะงั้นหากคุณต้องการก็เชิญบัญชา มาสเตอร์...ของผม " เค้นเสียงในลำคอก่อนก้าวเข้ามาใกล้เตียงคุกเข่าลงในท่วงท่าอัศวิน จับมือเล็กขึ้นจุมพิตบนหลังมือเบาๆ

 

สายลมยามค่ำพัดผ่านบานหน้าต่างเข้ามาทำให้เรือนผมสีเงินปลิวไสว พร้อมแสงสีเดียวกันของแสงจันทร์ที่ลอดผ่านทำให้ภาพนั้นไม่ต่างอะไรจากอัศวินผู้ภักดีกำลังให้สัตย์สาบานต่อเจ้าชีวิต แต่ผมสนซะที่ไหน

 

" ทำแบบนี้ระวังเรสเตอร์จะหึงเอานะ " เสียงหวานกล่าวหยอกล้อพลางเลิกคิ้วข้างหนึ่งเพื่อรอดูปฏิกิริยาจากร่างตรงหน้า

 

" มาสเตอร์ล่ะก็! ไอเจ้าบ้านั้นหนะใครจะไปสนกัน! อะไรก็ไม่รู้! เผลอไม่ได้ชอบมากัดหูอยู่เรื่อย! ชิ๊! " จากท่าทีจริงจังเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยอารมณ์บูดเบี้ยวทันทีที่นึกถึงไอเจ้าหน้าโหดแต่โรคจิตนั้น หื๋ยยย คิดแล้วก็อดอารมณ์เสียไม่ได้ทุกที

 

" หึ งั้นหรอ "

 

" ไม่คุยด้วยแล้วครับ ผมขอตัว " ว่าแล้วก็สะบัดหน้าหนีกระโดดขึ้นบนบานหน้าต่างก่อนจะกระโจนตัวหายไปในความมืด

 

เห็นแล้วก็อดเหนื่อยใจไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น เหล่าสัตว์แสนโชคร้ายที่โดนจับทดลองการกลายพันธุ์ เมื่อยี่สิบปีก่อนในศูนย์วิจัยมืด การทดลองดัดแปลงยีนและปรับเปลี่ยนพันธุกรรมทำให้พวกมันเปลี่ยนแปลงไป และนั้นก็เป็นที่มาของเม็ดเงินก้อนใหญ่ที่จะได้รับถ้าทุกอย่างเสร็จสิ้นพร้อมออกประมูลขาย

 

แต่เมื่อการทดลองเสร็จสิ้นพวกมันกลับมีพัฒนาการและความคิดที่ก้าวไกลเกินความคาดหมาย โศกนาฏกรรมศูนย์วิจัยก็ได้เกิดขึ้น ด้วยความสามารถ สติปัญญา ที่เหมือนมนุษย์ทำให้พวกมันเป็นทั้งที่หวาดกลัวและต้องการอย่างมากมาย มาเฟีย ผู้มีอิทธิพล เศรษฐี ลงทุนทุ่มเงินมหาศาลเพื่อให้ได้มันมาครอบครองแต่ก็เปล่าประโยชน์ เมื่อคนเหล่านั้นตายหมดด้วยฝีมือของพวกมัน หกตัว...

 

หนึ่งคือราชสีห์

 

สองคือหมาป่า

 

สามคืออินทรีย์

 

สี่คือเสือ

 

ห้าคือฉลาม

 

และหก...คือแมวดำ

 

และนั่นคือเหตุผลที่ผมยอมเอาเจ้าตัวน่ารำคาญกลับมาด้วยเพราะคงไม่มีสัตว์ปกติที่ไหนจะมีรอยตราประทับรูปตะปูกากบาทที่เป็นสัญลักษณ์ของศูนย์วิจัยนั่นอยู่กลางหลังหรอก

 

แต่ที่ไม่ค่อยชอบใจคือการที่มันนึกว่าคนอย่างผมจะพิศวาสของน่ารักๆจนมันยอมถึงขั้นลงทุนเปลี่ยนร่างเป็นแมวเปอร์เซียสีขาวเพื่อมาออดอ้อนผม และผมเองก็ไม่คิดที่จะเสียเวลาคุยกับมันเท่าไหร่ แน่นอนว่าเรื่องนี้คุณป๊ะป๋าย่อมรู้ดีเพราะ เรสเตอร์เองก็เป็นหนึ่งในนั้นเช่นกัน ก็เลยจัดการโยนให้มันอยู่ด้วยกันจนในที่สุดเจ้าตัวน่ารำคาญก็ยอมเผยร่างจริงและสำนึกได้ว่าที่มันลงทุนไปนั้นเสียเปล่า เพราะนอกจากจะไม่ได้รับความเอ็นดูจากผมเท่าที่ควรแล้ว ยังได้ความหมั่นไส้จากคุณป๊ะป๋าไปเต็มๆ รวมถึงได้เจอเพื่อน?เก่าที่ตอนอยู่ศูนย์วิจัยดูเหมือนจะมีความสัมพันธ์ที่ได้ธรรมดาแถมมาด้วย

 

ก็นะ เรสเตอร์ก็ได้คุณป๊ะป๋าของเขานี่แหละที่ช่วยไว้ตอนมันถูกตามล่าในอดีตและดูเหมือนว่าหลังจากนั้นมันก็ยอมรับคุณป๊ะป๋าเป็นนายของมันทั้งที่คุณป๊ะป๋าอายุแค่สิบปีเท่านั้น

 

ส่วนอีกสี่ตัวที่เหลือตอนนี้เขาก็พอจะรู้แล้วว่าพวกมันอยู่ที่ไหนแต่ก็ช่างเถอะ ผมสนซะที่ไหน พวกมันจะรับใช้และปกป้องคนที่มันเลือกและดูเหมือนว่าตอนนี้ ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นกับเจ้าแมวดำจอมกวนอย่างไดมอนด์ คิดถึงหน้ามันที่ไรเข็มในประเป๋าผมสั่นทุกที ดีไม่ดีวันไหนมันเกิดอยากออกมาปักเนื้อแมวเล่นขึ้นมา...วันนั้นก็ขอให้มันหาที่ฝังตัวเองเจอก็แล้วกัน...

 

เวลาในการพักผ่อนสูญเสียไปกับการนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นเปิดดูหุ้นที่ไม่ได้ดูมาสักพัก

 

" หืม? " สิ่งที่พบก็ทำให้ต้องร้องแปลกใจขึ้นมากับตัวเลขปริศนาที่อยู่ๆก็โพล่ขึ้นมาร่วมหุ้น

 

หนึ่งพันล้าน...

 

หึ ไม่ต้องคิดให้เสียเวลาก็รู้ว่าใคร จะมีสักกี่คนที่เอาใจผมด้วยผลประโยชน์ในตอนนี้นอกจากคุณป๊ะป๋ามาเฟียที่ดูเหมือนว่าอาการคนวัยทองจะเริ่มทำงานอีกแล้ว โยนงานกว่าครึ่งให้ผมที่อายุแค่แปดปีถึงภายในจะไม่ใช่ก็เถอะมาดูแล แถมปลอบใจด้วยกำไรและผลประโยชน์ แต่ก็นะแค่พันล้านมันจะพออะไร...

 

หากฟิวขาดเมื่อไหร่...มีเท่าไหร่ก็ไม่พอหรอก

 

 

 

 

อีกด้านแมวดำที่หนีความเขินอาย?เดินเตะก้อนหินเล่นให้ลืมเรื่องน่าขายขี้หน้าที่แสดงออกไปให้มาสเตอร์ได้เห็น ชิ๊! นึกถึงหน้าไอแมวยักษ์นั้นที่ไรมันน่าโมโหทุกที

 

" ดูซิว่าแมวน้อยที่ไหนโดนเจ้านายทิ้งไว้แถวนี้ " ยังไม่ทันได้นินทาจบเสียงของผู้มาใหม่ที่ไม่คิดอยากเจอก็ดังขึ้น

 

" นายว่าใครเป็นแมวถูกทิ้งกัน เรสเตอร์ " น้ำเสียงกดตํ่าไม่พอใจว่าพร้อมตวัดใบหน้ามองร่างที่สูงกว่าตนพอสมควร ผมสีเหลืองทองพร้อมรับกับดวงตาคมสีเดียวกันกับเขาไหนจะสายตาที่มองเขาเป็นเด็กไม่รู้จักโตนั้นอีก! คิดว่าตัวใหญ่กว่าแล้วเขาจะกลัวงั้นหรอ เหอะ!

 

" หึ จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่แมวน้อยขี้งอนแถวนี้ พอคุณหนูไม่สนใจเข้าหน่อยก็มาเดินเตะหินเล่น " ว่าพลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างยียวนก่อนจะยกยิ้มถูกใจเมื่อได้เห็นเจ้าแมวน้อยขี้งอนที่ตอนนี้ทำหน้าอย่างกับจะฆ่าเขา หึ

 

" หุบปากซะ! ฉันแค่ทำงานให้มาสเตอร์เสร็จแล้วตังหาก " แต่คนไม่ยอมอ่อนข้อก็ยังคงปากแข็งไม่ยอมรับ จนร่างสูงคิดอยากปราบพยศ

 

ใครจะไปบอกกันว่าที่เขาออกมาเพราะอะไร ไม่ยอมให้ไอโหดนี่ได้ใจหรอก

 

แต่ยังไม่ทันได้เดินหนีไปไหนร่างสูงตรงหน้ากลับเดินเข้ามาใกล้เขาอย่างช้าๆ ความหวาดระแวงเริ่มเกิดขึ้นจนร่างกายก้าวถอยหลังอัตโนมัติ

 

ความเย็นเฉียบที่แผ่นหลังสัมผัสทำให้รู้ว่ามาถึงทางตัน พอจะเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างกลับโดนแขนแกร่งกักขังไว้

 

ไอบ้านี้มันคิดจะเล่นอะไรพิเรนๆอีก!

 

ร่างเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าด้วยแววตาไม่ไว้ใจอย่างเห็นได้ชัดจนร่างสูงอดที่อยากจะกลั่นแกล้งไม่ได้

 

ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้พาให้หัวใจแมวน้อยเต้นแรงไม่เป็นสํ่า ยิ่งระยะห่างลดลงมากเท่าไหร่เสียงจากภายในก็ดังมาขึ้นเท่านั้น ดวงตาเรียวหลับตาแน่นพรัอมเม้นปากเข้าหากัน

 

โดยไม่รู้เลยว่าท่าทีแบบนั้น...สำหรับร่างสูงแล้วมันทั้งน่าแกล้งและน่าขยํ้ามากแค่ไหน...

 

ลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มลากรดแถวใบหน้าลงซอกคอขาวทำให้ร่างเล็กกว่าของแมวน้อยขนลุกซู่ขึ้นทันที ความร้อนของลมหายใจเป็นสัมผัสแปลกใหม่ที่พาให้ใจดวงน้อยร้อนว้าบ

 

ฟู้~..... งับ!

 

" ไม่ว่าผ่านมานานแค่ไหน...นายก็ยัง...น่ารักเหมือนเดิมเลยนะ " ลมร้อนจากปากถูกพ้นเข้าภายในใบหูก่อนปากหนาจะงับเข้ากับใบหูเล็กนั้นอย่างหมั่นเขี้ยว ตามด้วยคำพูดที่ทำให้ดวงตาที่เคยปิดแน่นเปิกกว้างพร้อมปากบางที่อ้าออกพะงาบๆคล้ายจะด่าทอแต่กลับพูดไม่ออก

 

ทุกการแสดงออกถูกจับจ้องด้วยเจ้าของนัยน์ตาคมก่อนจะยกยิ้มออกมาเมื่อแกล้งแม่แมวน้อยปากแข็งได้สำเร็จ

 

" งั้นฉันไปล่ะ อ่อ แล้วก็นะ รักษาเนื้อรักษาตัวไว้บ้างก็ดี หึหึ " ว่าพร้อมเค้นเสียงหัวเราะในลำคอก่อนจะเดินจากไปโดยไม่วายทิ้งระเบิดลูกใหญ่ในอีกคน ใบหน้าแดงเล่น

 

" อะ อะ ไอบ้า! ไอโรคจิต! ใครจะไปฟังที่นายบอกกันห่ะ!! หน่อยแก!! " เหมือนพึ่งหาเสียงตัวเองเจอก่อนจะตะโกนใส่ร่างสูงที่เดินไปไกลแล้ว

 

ให้ตายสิ! เมื่อกี้เขาทำอะไรอยู่ เสียท่ามันจนได้! แล้วแบบนี้จะไปกล้าสู้หน้าไอบ้านั้นยังไงกัน โถ่เอ้ย!!

 

 

 

ด้านร่างสูงที่เดินจากมาโดยยังได้ยินเสียงแม่แมวน้อยตะโกนแหกปากอยูด้านหลัง รอยยิ้มมุมปากถูกยกขึ้นตลอดทางก่อนจะหยุดนิ่งมองร่างใครอีกคนที่หลบอยู่มุมกำแพง

 

" มีอะไรรึเปล่าครับ มาสเตอร์ " เสียงเรียบเอ่ยถามคนตรงหน้าที่เป็นทั้งผู้มีพระคุณและเจ้าชีวิต

 

คนถูกถามลืมตาขึ้นเหลือบมองสัตว์เลี้ยงในร่างมนุษย์ ก่อนเลิกคิ้วถามอีกฝ่ายราวจะล้อเลียน

 

" เปล่า ก็แค่อยากมาดูสัตว์เลี้ยงของตัวเองทำหน้าบานชื่นสักครั้งในรอบยี่สิบปี " ว่าพลางกดยิ้มมุมปากส่งให้อีกฝ่าย ตั้งแต่ที่อยู่ด้วยกันมามันเคยหน้าชื่นบานแบบนี้ซะเมื่อไหร่ อายุก็ปาเข้าสี่สิบปีแล้วแท้ๆ คงจะเจอสิ่งที่หาแล้วสินะ

 

" ก็ผม ชอบของผมนี่นา หึหึ " ด้านคนถูกสบประมาทว่าตามตรงก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาส่งให้ผู้เป็นนายที่ตอนนี้ยกยิ้มถูกใจอยู่

 

" อีกอย่างมาสเตอร์ก็อยากให้มันเป็นแบบนี้ไม่ใช่หรอ "

 

" ก็นะ ฉันเบื่อหน้าเก่าๆของแกนิดหน่อยเลยอยากหาอะไรมาประดับให้ และดูเหมือนว่าฉันจะคิดถูกซะด้วย แล้วก็ฉันหมั่นใส้ที่มันมาอ้อนน้องเรนด้วย " คนถูกถามตอบกลับเสียงนิ่งพลางหัวเราะน้อยๆก่อนหันมายักคิ้วใส่อีกฝ่ายกลับ

 

มองหน้ากันสักพักก่อนละออกจากกันกลับที่ของตนพร้อมรอยยิ้มมุมปาก

 

 

 

" หึ ช่างเป็นเจ้านายกับสัตว์เลี้ยงที่เข้ากันได้ดีจริงๆ " ร่างเล็กที่ออกมาชมละครสองสัตว์เลี้ยงว่าขึ้น หลังเห็นความเข้ากันของหนึ่งเจ้านายหนึ่งสตว์เลี้ยงที่พึ่งจบไปเมื่อครู่ พลางถอนหายใจนึกสงสาร เจ้าตัวน่ารำคาญที่ต้องรบราปะทะคารมกับพ่อสิงโตตัวใหญ่ แถมคุณป๊ะป๋าที่คอยจ้องจะโยนมันเข้าปากของสัตว์เลี้ยงตัวเองทุกครั้งที่เขาเผลอหรือไม่สนใจมัน

 

เรื่องนี้จะโทษใครไม่ได้นอกจากมันเองที่ทำให้คุณป๊ะป๋าเหม็นขี้หน้าจับใส่พานมอบส่งให้เรสเตอร์

 

คิดแล้วก็นึกสงสารไม่ได้ แต่ก็นะ จะใจดีขึ้นหน่อยก็แล้วกัน แต่ว่าอายุก็ปาเข้าไปสี่สิบแล้วแท้ๆก็ขอยอมรับการดัดแปลงพันธุกรรมนั้นที่ทำให้ร่างกายหยุดเจริญเติบโตเมื่ออายุยี่สิบห้าปี

 

เฮ้อ~ ชีวิตนะชีวิต

 

 

 

 

.............................................................

 

ว้าวว พี่สิงห์เรารุกหนักใช่เล่นเลยนะคะเนี่ย

 

แถมน้องเรนของเราก็เริ่มเห็นใจน้องแมวน้อย?ขึ้นมาบ้างแล้ว แล้วทีนี้คุณป๊ะป๋าของเราจะทำยังไงต่อไปปป

 

เหล่าพระเอกจร้าาา เตรียมตัวออกมาเปิดตัวนะจ๊ะเพราะอีกไปนานแล้ว

 

*คำเตือนอย่ารบกวนการนอนน้อง เพราะน้องอาจละเมอเอาเข็มปักคอคุณได้ นะจ๊ะ^ ^

 

เอาล่ะค่ะ เรือไดมอนด์เรนมีสั่นคลอนแล้วเมื่อจู่ๆพี่สิงห์ของเราก็ขี่สปีดโบ๊ท ตรงมาฉุดตัวน้องแมวเราไป เอาล่ะเรื่องมันจะเป็นยังไงต่อน่า~

 

 

ความคิดเห็น