ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 13

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 18:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13
แบบอักษร

 

 

 

 

 

ตุบ! ตุบ!ๆ

 

ปัก!

 

อัก! ตุบ!

 

เสียงการต่อสู้ระหว่างชายฉกรรจ์หน้าหล่อมากมายดังขึ้นภายในสนามฝึกซ้อม ท่ามกลางความร้อนจากดวงอาทิตย์ที่พาให้บรรยากาศร้อนอบอ้าวถึง39องศาเซลเซียส

 

เหล่าคนที่อยู่กลางแดดต่างถอดเสื้อของตนอวดกล้ามเนื้อเป็นมัดๆพร้อมผิวสีแทนจากการเผาไหม้ท่าแสงอาทิตย์ รวมถึงเหงื่อที่พากันไหลลงจากส่วนบนผ่านกลามเนื้อขับให้พวกเขาคมเข้มบาดใจผู้พบเห็น

 

อ่า~

 

ช่างเป็นบรรยากาศที่น่าบัดซบดีจริงๆ

 

ถ้าไม่ติดว่าวันนี้ผมต้องมาดูแลการฝึกจ้างให้ผมก็จะไม่ขอออกจากห้องตัวเองเด็ดขาด! ร้อนจนตับจะแตก ขนาดยังไม่เข้าฤดูของมันยังร้อนขนาดนี้ ถ้าถึงเมื่อไหร่ผมคงต้องไปอยู่ฮอกไกโดสักพก หรือไม่ก็คงต้องให้คุณป๊ะป๋าสร้างโดมคลุมรอบคฤหาสน์เพื่อป้องกันความร้อน....จะว่าไปก็เป็นความคิดที่ดีไม่น้อย

 

ซู๊ดด

 

สมูทตี้ผลไม้รวมถูกยกขึ้นดื่ม ลมเย็นจากพัดลมตั้งโต๊ะรวมถึงร่มชายหาดกับเก้าอี้นอนทำให้รู้สึกเหมือนมาพักผ่อนหย่อนใจที่ทะเลสำหรับหลายคน แต่เชื่อเถอะมันไม่ใช่กับผม คิดแล้วก็อยากจะลากสังขารตัวเองกลับห้องซะให้รู้แล้วรู้รอด จะว่าไปก็ขอชื่นชมในความอดทนของพวกเขาที่ทนฝึกกันได้ตั้งหลายชั่วโมง

 

นัยน์ตาสวยทอดมองไปยังเบื้องหน้าที่มีเหล่าชายฉกรรจ์กำลังฝึกซ้อมกันอย่างขะมักเขม้นไม่มีบ่นว่าเหนื่อยหรือร้อนสักนิดแม้ร่างกายจะเต็มไปด้วยเหงื่อหรือเสียงหอบหายใจที่รุนแรงก็ตาม

 

" พักได้ " เสียงหวานเอ่ยขึ้นพาให้คนที่กำลังฝึกอยู่ต้องหยุดลง

 

" ครับ! " ตอบรับพร้อมกระจัดกระจายตัวกันไปที่ใครที่มันโดยไม่มีใครแสดงความอ่อนล้าออกมาให้เห็น

 

จะว่าที่พวกเขาฝึกกันกลางแดดก็เป็นเพราะผมเองหนิเนอะ ขืนบ่นออกมาสักคำก็คงต้องออกจากการเป็นคนของโรเซนไฮซ์ ไม่มีที่ให้คนอ่อนแอ ปลาใหญ่กินปลาเล็ก จะเป็นสัตว์กินพืชหรือกินเนื้อ จะเป็นผู้ล่าหรือผู้ถูกล่า นั้นเป็นสัจธรรมของชีวิต ผู้ที่อ่อนแอกว่าย่อมต้องเดินตามหลังผู้แข็งแกร่ง แต่สำหรับผม...ผมคือนายของตัวเอง

 

ทั้งชาติก่อนหรือชาตินี้ผมไม่ขออยู่เป็นเบี้ยล่างใคร ในฐานะซินหัวหน้าหน่วยค้นหาข้อมูลแห่ง FBI ผมจะเลือกทำงานที่ผมสนใจเท่านั้นแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าขัด อีกทั้งผมยังสร้างหน่อยของตัวเองขึ้นมา ไม่ขึ้นตรงกับใครเคลื่อนไหวอย่างอิสระตามอารมณ์ ภายใต้การบัญชาของผม หรือจะในฐานะ เฮเรน คุณหนูเพียงคนเดียวแห่งโรเซนไฮซ์ก็ตาม

 

หลายคนอาจใช้เหตุผล ความคิด ในการใช้ชีวิตแต่ผมไม่ ทุกสิ่งทุกอย่างการพูดคุย การใช้ชีวิต ของผมขึ้นอยู่กับอารมณ์ เพราะงั้นอย่างที่ว่าอย่าทำให้ผมอารมณ์เสียเพราะไม่งั้นแม้แต่คำว่าเมตตาคุณก็อย่าได้นึกมันออกมา

 

ผมไม่ใช่พ่อพระหรืออะไรก็แค่มนุษย์ธรรมดา?คนนึงที่มีความคิดเป็นของตัวเองเท่านั้น ปราบใดที่อารมณ์คงที่ทุกอย่างก็ปกติ แต่หากถึงจุดเดือดเมื่อไหร่ก็อย่าหาว่าผมใจร้ายก็แล้วกัน

 

เมี๊ยวว~

 

เหลือบมองเจ้าตัวภาระที่วันๆไม่ทำอะไรนอกจากกิน นอน และอ้อนเขาที่ตอนนี้กระโดดขึ้นมาตีเนียนนอนทับอกเขาอยู่ ตัวก็ไม่ใช่น้อยๆแถมนับวันยิ่งเหิมเกริม จากตอนแรกที่ชอบเดินตาม ตอนนี้แม้แต่ตอนอาบนํ้าเจ้าตัวปัญหานี่ยังเข้าไปนั่งเฝ้า หรือแม้แต่ตอนนอนทั้งที่มีที่ของตัวเองแล้วกลับยังกระโดดขึ้นเตียงมานอนเบียดเขาอยู่ทุกครั้งที่เผลอ และนับวันความคิดเดิมของเขาก็ยิ่งจะระเบิดออกมา...มันน่าฆ่าทิ้งซะจริง

 

หลังให้เวลาพักพอหายเหนื่อยก็ให้มาฝึกต่อ แต่ละคนจะฝึกแตกต่างกันออกไปตามคลาสความสามารถ F A S X ซึ่งไม่ได้นับแค่พวกบอดี้การ์ดเท่านั้นแต่จะรวมถึงทุกคนที่อยู่ในคฤหาสน์แห่งนี้ซึ่งผมคงไม่มานั่งอธิบายแน่นอน เอาเป็นว่าใครที่หมดประโยชน์หรือเป็นภาระก็กำจัดทิ้ง คนมีฝีมือก็พยายามไต่เต้าขึ้นไปแค่นั้น อย่างระดับXตอนนี้ก็มีเพียงไม่กี่คนส่วนมากจะเป็นพวกหัวหน้าหน่อย อย่าง ดิวหัวหน้าหน่วยฝ่ายบู๊ กับฟรังหัวหน้าหน่วยฝ่ายบุ๋น หรือคนที่ได้รับอนุญาตให้อยู่ใกล้ชิด

 

การฝึกไม่ใช่แค่ให้ฝึกในสิ่งที่ตนถนัดแต่ให้ถนัดทุกอย่าง ในการต่อสู้จะได้ไม่เป็นภาระในการหาอาวุธ อย่างที่บอกแม้แต่รองเท้าแตะธรรมดาก็สามารถเป็นอาวุธที่ฆ่าคนได้ การเป็นคนของโรเซนไฮซ์นั้นไม่ง่าย

 

ส่วนมากในตอนนี้ก็จะมีเพียงลูกหลานของคนเก่าคนแก่ที่ทำงานรับใช้ตระกูลมาตั้งแต่บรรพบุรุษทั้งนั้น ได้รับการฝึกและถูกปลูกฝังจิตสำนึกในรักและปกป้องคนของตระกูลตั้งแต่จำความได้ มันอาจเป็นการกระทำที่โหดร้ายแต่นั่นก็เป็นความตั้งใจของพวกเขาเองด้วย หากอยากออกเราก็มีอิสระให้พวกเขาแต่ขอเพียงรับปากว่าจะไม่คายความลับใดๆของตระกูล หรือส่วนที่เหลือก็คือเหล่าเด็กกำพร้าหรือเด็กที่ไม่ได้รับโอกาสที่ถูกช่วยเอาไว้ซึ่ง ดิว ฟรัง หรือ เจค ก็คือเหล่าเด็กพวกนั้นเช่นกัน

 

ผมก็ไม่เข้าใจเท่าไหร่ทั้งที่พวกเขาสามารถขออิสระได้แต่พวกเขากลับไม่ทำ ต้องมาทนโดนฝึกโดนใช้เป็นเหมือนเบี้ยตัวนึงแต่กลับยอมรับมัน มันอาจเป็นการทำตามความตั้งใจของบรรพบุรุษหรือตอบแทนบุญคุณที่เหลือล้น แต่สิ่งหนึ่งที่ผมมั่นใจก็คือ...คนของโรเซนไฮซ์จะไม่มีวันทรยศแม้ตัวตาย

 

ตอนแรกผมก็เป็นอีกคนที่มีความสงสัยและไม่เชื่อ ความคิดของคนเรามันเปลี่ยนกันได้ เอาเงินมาล่อ เอาความตายมาล่อ จากหน้ามือเป็นหลังมือผมคิดแบบนั้น แต่มันคงใช้ไม่ได้กับคนที่นี่ หรือคนที่ออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง

 

ตัวอย่างก็คงเป็นข่าวล่าสุด อดีตลูกน้องระดับA ที่ถอนตัวออกไปสร้างครอบครัวกับคนรัก ถึงจะออกจากตระกูลไปแล้วก็ใช่ว่าจะตัดขาดเยื่อใยยังคงช่วยเหลือกัน หากเขามีปัญหาเราช่วย เรามีปัญหาเขาช่วย แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนมีกลุ่มมาเฟียที่คิดต่อต้านเราบุกเข้าไปหาเขาเพื่อเค้นคอให้เขาคายสิ่งที่รู้ออกมา คุณเชื่อไหมเขายิงตัวเองตายโดยไม่แม้แต่ปริปากยอมพูดอะไรออกไป ส่วนภรรยาของเขาโชคดีที่ซ่อนตัวอยู่เลยรอดมาได้ นี่แหละคือชีวิต

 

" ขนมค่ะ คุณหนู " เสียงใสขอหญิงสาววัยยี่สิบปลายดังขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาใกล้พร้อมถาดขนมในมือ และเธอคือหญิงสาวที่ผมกำลังนึกอยู่ในตอนนี้ พลอย

 

" เป็นไงบ้างอยู่ที่นี่ " เสียงหวานเอ่ยถามทั้งที่สายตายังจ้องมองขนมสีสวยที่อยู่ในมือ

 

" ฉันไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ทำใจได้แล้ว ต้องขอบคุณคุณหนูกับนายท่านใหญ่ที่ให้ความช่วยเหลือค่ะ " ดวงตาสวยเลื่ยนมองใบหน้าของหญิงสาว เธอเป็นคนเปิดเผยคิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้นแต่ถึงจะยิ้มออกมาแต่ภายในก็กำลังเศร้า

 

" มันเป็นสิ่งที่ต้องทำอยู่แล้ว แล้วเธอแน่ใจแล้วหรอที่จะมาเป็นคนของเรา มันไม่ง่ายอย่างที่คิดหากเป็นตัวภาระก็ไม่พ้นถูกกำจัด " ถึงจะพูดอย่างไม่ใส่ใจแต่กลับทำให้คนฟังแย้มยิ้ม

 

" ค่ะ แต่ถึงอย่างนั้นความตั้งใจของฉันก็จะไม่เปลี่ยนแปลง " น้ำเสียงมุ่งมั่นนั้นไม่ได้มีผลอะไรกับผมแต่ก็คงช่วยไม่ได้เห็นแก่คนรักเธอแล้วกัน

 

" ต่อจากนี้เธอเป็นคนของโรเซนไฮซ์ " เสียงนิ่งเอ่ยขึ้นพาให้คนฟังยิ้มแก้มปริอย่างตื้นตัน

 

เธอรู้มาโดยตลอดว่าสักวันเรื่องพวกนี้ต้องเกิดขึ้น ถึงแม้ว่าคนรักของเธอจะถอนตัวออกมาแล้วก็ตาม การได้รับความช่วยเหลือจากคนที่นี่ทำให้เธอสำนึกในบุญคุณ เธอไม่โกรธเลยที่มันทำให้คนรักของเธอตาย แต่เธอกลับภาคภูมิใจที่คนรักเธอมีนายที่ดีขนาดนี้ แม้แต่คำพูดก่อนตายเธอก็ยังจำได้ดี คนของโรเซนไฮซ์จะไม่ทรยศ ความตั้งใจนั้นทำให้เธออยากสานต่อจึงทำให้เธอมาอยู่ที่นี่ เธอจะไม่ทำตัวเป็นภาระเด็ดขาด และเธอก็จะไม่ทรยศเช่นกัน

 

เมี๊ยววๆ~

 

" เธอช่วยไปหาอะไรให้มันกินหน่อยก็แล้วกัน ดูเหมือนจะหิวไม่น้อย " ว่ากับหญิงสาวพลางก้มลงมองเสื้อยืดสีขาวตรงอกที่ถูกมันใช้ลิ้นเลียอยู่จนเปื้อนนํ้าลาย นอกจากจะเป็นภาระแล้วยังเป็นตัวสกปรกอีกด้วย

 

" ค่ะ " หญิงสาวรับคำแต่ก่อนที่จะเดินออกไปกลับโดยเสียงของผู้มาใหม่เอ่ยขัด

 

" ไม่ต้อง " เสียงทุ้มของคุณป๊ะป๋าเรียกในร่างเล็กเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินตรงมาหยุดตรงหน้า ก่อนมือหนาจะกระชากตัวเจ้าแมวเปอร์เซียออกจากอกผมอย่างแรงจนมันร้องเสียงหลง

 

แง๊ววว!!

 

" น้องเรนอย่าไปใจดีกับมันให้มาก ไอเจ้าตัวน่ารำคาญแบบนี้มันน่าฆ่าทิ้งซะยังดีกว่า " เสียงนิ่งว่าขึ้นทั้งที่สายตาเย็นยังคงไม่ละไปจากสิ่งมีชีวิตที่นับวันจะได้ใจใหญ่

 

แง๊ววว!!

 

จากเสียงที่เคยใช้ออดอ้อนเขาหายไปจนไม่เหลือเค้าโครงเดิม ขนสีขาวพองตัวขึ้นพร้อมเสียงขู่ฟ้องอย่างไม่พอใจของมันทำให้สงครามประสาทระหว่างหนึ่งมนุษย์หนึ่งสัตว์เกิดขึ้น ให้ตายเถอะผมล่ะเพลีย ไม่รู้ว่าไม่ถูกอะไรกันหรือเจ้าตัวภาระไปเหยียบส่วนไหนของคุณป๊ะป๋าเข้า เห็นหน้ากันทีไรเป็นต้องเขม็งกันทุกที

 

" พามันไปยัดในกรงเรสเตอร์ " ว่าเสร็จก็โยนสิ่งมีชีวิตตรงหน้าในกับดิวที่ยืนอยู่ข้างๆก่อนจะเข้ามานั่งข้างผม เรสเตอร์ที่ว่าคือเจ้าสิงโตตัวใหญ่ขนสีนํ้าตาลทองสัตว์เลี้ยงของคุณป๊ะป๋าที่ตอนนี้คงกำลังนอนหลับหลังกินอาหารกลางวันเสร็จ ซึ่งก็ไม่ใช้อะไรที่ไหนนอกจากเหล่าผู้ต่อต้านไม่กี่คน และดูเหมือนว่ามันจะชอบเล่นกับเจ้าหน้าขนไม่น้อย

 

แง๊วววๆๆ!

 

เสียงร้องไม่พอใจของมันยังคงดังต่อเนื่องเมื่อไปอยู่ในมือของมือขวาผู้มากความสามารถอย่างรับรู้ชะตากรรม สายตาวิงวอนที่ส่งมาให้ผมได้รับการตอบกลับออกไปทันทีอย่างการเมินเฉย ยิ่งผมเมินมันมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งดิ้นและทำท่าไม่พอใจมากขึ้นเท่านั้น แต่...ผมสนซะที่ไหน

 

" วันนี้ว่างหรอครับ? " เหล่มองคนข้างๆที่ยังคงนิ่งเงียบหลังดิวพาสิ่งมีชีวิตน่ารำคาญออกไป

 

" ก็นิดหน่อย " หลับตาตอบอย่างนึกคล้านก่อนเอื้อมมือไปหยิบหนังสือที่ผมวางไว้อ่านเล่นขึ้นมาอ่าน คุณป๊ะป๋าของเขาคงจะเริ่มเข้าวัยทองแล้วสินะ

 

แต่ก็ขอยอมรับถึงแม้ว่าแม่ของผมหรือน้องกาลจะเสียไปหลายปีแล้วแต่คุณป๊ะป๋าก็ไม่คิดมีใหม่ ขอนับถือในการรักเดียวใจเดียวนี้ที่บอกว่าไม่มีใครมาแทนที่แม่ผมได้ ถ้าเธอรู้คงดีใจที่เลือกคนไม่ผิด

 

อีกอย่างตอนนี้ผมสามารถกินเนื้อได้แล้วถึงจะต้องทำให้นิ่มก่อนที่จะกินได้ แต่ก็ถือเป็นเรื่องน่ายินดีอย่างนึงที่พอจะหาได้จากชีวิตสุดจะบรรยายตอนนี้

 

เฮ้อ~

 

อนาคตคงหนีไม่พ้นเรื่องน่าปวดหัวที่จะเกิดขึ้น แค่คิดก็เพลียเต็มทีแล้วสิ

 

 

 

...............................................................

 

 

ความคิดเห็น