ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 12

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 18:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 12
แบบอักษร

 

 

 

 

" นี่มันเกิดอะไรขึ้น! "

 

" ทำไมพวกมันเป็นแบบนี้! "

 

" พวกมันหมดสติกันหมดเลย! "

 

" ใครทํ--! "

 

ปึกๆๆ ตุบๆๆ!

 

ยังไม่สิ้นคำพูด ชายร่างหนาที่ตะโกนโวยวาย พร้อมเหล่าชายชุดดำอีกจำนวนหนึ่งก็ล้มตัวลงตามแรงโน้มถ่วงของโลกทันที

 

" น่ารำคาญ " เสียงเล็กดังขึ้นพลางก้าวเดินต่อไปตามทางภายในเรือขนส่งสินค้าเพื่อตรงไปยังห้องควบคุมที่คนหน้าหนวดอยู่

 

จากเสียงที่เคยดังตลอดทางตอนนี้กลับเงียบสงบราวกับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิต แต่ใครจะรู้ว่าภายในนั้นเต็มไปด้วยร่างของผู้เคยมีชีวิต

 

บรรยากาศรอบด้านราวกับมีน้ำเเข็งขึ้นครอบคลุม อุณหภูมิที่ติดลบอย่างไม่ทราบสาเหตุชวนพาให้รู้สึกเสียวสันหลัง

 

ถึงทุกอย่างจะเงียบเชียบแต่กลับไร้ซึ่งเสียงก้าวเดินของมัจจุราชวัยเยาว์แม้แต่น้อย ไร้เลือด ไร้ตัวตน คือนิยามการฆ่าที่สง่างาม ผมไม่ค่อยชอบการฆ่าฟันที่เลือดสาดสักเท่าไหร่ มันทั้งสกปรก เหม็นสาบ และชวนอาเจียน มันไม่ใช่สไตล์ของผมเอาซะเลย

 

แอ๊ด~ ปึก

 

เสียงแผ่วเบาจากประตูไม้ขึ้นสนิมถูกเปิดออกพร้อมร่างของผู้มาเยือนคนใหม่ของห้อง นัยน์ตาไร้แววจับจ้องไปยังชายหน้าหนวดที่ตอนนี้กำลังนั่งดื่มด่ำกับกาแฟอย่างสบายใจบนเก้าอี้ไม้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่าความตายได้มาถึงแล้ว....

 

กลิ่นหอมอ่อนๆของกาแฟดำพร้อมไอร้อนที่ลอยออกมาเป็นสิ่งบ่งบองว่าอีกฝ่ายพึ่งชงได้ไม่นาน ถ้าจะรอให้คนตรงหน้าลิ้มรสชาติสุดท้ายของชีวิตเสร็จก็ไม่เสียหาย แต่โทษเถอะ...อารมณ์ผมไม่ได้เย็นขนาดนั้น

 

ปึก เคร้ง!

 

ร่างตรงหน้าหงายหลังลงกับที่พิงเก้าอี้ ดวงตาเบิกกว้าง ปากหนาอ้าค้าง พร้อมมือที่จับแก้วกาแฟร่วงหล่นแตกกระจายบนพื้น

 

" จำไว้ อย่าทำให้ผมไม่สบอารมณ์ " กล่าวจบพร้อมหมุนตัวเดินออกไป เห็นทีผมคงต้องกลับไปร้านหนังสือใหม่อีกรอบเพื่อหาหนังสือเกี่ยวกับการควบคุมอารมณ์ที่ไม่คงที่ของตัวเองซะแล้วสิ

 

จากภายในที่เงียบสงัดตอนนี้ภายนอกเองก็ไม่ต่างกัน ร่างเล็กก้าวลงจากเรือพลางกวาดมองรอบด้านที่เต็มไปด้วยซากศพของเหล่าพวกดวงตก ก่อนเลื่อนสายตาขึ้นปะทะกับคุณชายมาดวิชาการตรงหน้า

 

" เล่นไปไม่น้อยเลยนะครับ " นัยน์ตาสีเงินทอดมองอีกฝ่ายที่ยืนอยู่กลางซากศพ พลางเอ่ยเสียงนิ่ง

 

" คนที่เล่นไปไม่น้อย น่าจะเป็นคุณมากกว่านะครับ " ร่างสูงกว่าดันแว่น ไล่สายตาสำรวจร่างกายคนตรงหน้า...ไร้ซึ่งบาดแผล

 

" ถ้างั้นผมฝากคุณเก็บกวาดขยะหน่อยจะได้รึเปล่า " หากจะสั่งคนมาเก็บกวาดเองก็ย่อมได้ แต่...ขี้เกียจ

 

" เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหา คนของผมกำลังมา " อีกฝ่ายยกไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

 

เมี๊ยวว~

 

นัยน์ตาสวยก้มลงมองตามเสียงร้องเรียกความสนใจ ก่อนจะเห็นเจ้าแมวตัวปัญหาที่เกือบทำให้เขาถูกจับได้กำลังคลอเคลียอยู่ที่ขา เพราะแกแท้ๆมันน่าฆ่าทิ้งเลยดีไหม

 

เมี๊ยวว~

 

เสียงร้องยังคงไม่หยุดจนร่างเล็กต้องก้มตัวลงนั่งพลางอุ้มเจ้าตัวไม่น้อย?ขึ้นมา จากที่มันคอยทำตาบ๊องแบ๊วใส่เขา เมื่อโดนอุ้มเจ้าตัวดีก็ออกเสียงร้องอย่างดีใจราวได้เจอแม่? คงต้องเอากลับไปด้วยสินะ คิดได้ดังนั้นก็ออกเดินตรงไปยังสเก็ตบอร์ดที่ยืมมา? แต่ก่อนถึงกลับโดยมือของใครอีกคนดึงไว้ซะก่อน

 

" เดี๋ยว ผมอยากรู้ชื่อคุณ " ร่างสูงกว่าจ้องมองคนงามด้านหน้า เพื่อรอฟังคำตอบ แต่ไม่รู้ว่าจะเป็นคำตอบที่ตนต้องการรึเปล่า

 

" ......เรน " เสียงเรียบนิ่งเอ่ยตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่กลับทำให้คนถามใจชื่นขึ้นไม่น้อย

 

" ผมรู้ชื่อคุณแบบนี้ คุณไม่คิดจะอยากรู้ชื่อผมหน่อยหรอครับ " การบอกชื่อก็เหมือนการลดการป้องกันตัวลง คนที่รู้ก็สามารถตามหาหรือแฮ็กข้อมูลส่วนตัวได้ ถ้าคนงามอยากรู้เขาก็ยินดีที่จะบอกกลับไปเช่นกัน

 

" ไม่จำเป็น " คำตอบนี้ทำให้คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ไม่จำเป็นงั้นหรอ ทั้งที่รู้อยู่แล้วว่าเขาทำอะไรได้บ้าง แต่อีกฝ่ายกลับไม่สนใจ

 

" แล้วถ้าผมเข้าไปแฮ็กข้อมูลคุณล่ะ? คุณก็น่าจะรู้ว่าผมสามารถทำได้ " ร่างสูงกว่ายังไม่ยอมแพ้

 

" ผมรู้ว่าคนแบบคุณทำได้ แต่...ไม่ใช่กับผม " ผมรู้ว่าคนตรงหน้าสามารถทำอย่างที่พูดได้ง่ายๆ แต่มันไม่ใช่กับผม ไม่มีใครเอาข้อมูลหรืออะไรของผมไปได้โดยไม่ได้รับอนุญาต

 

คำพูดของคนตรงหน้าพาให้เจ้าของมาดคุณชายนักวิชาการรับรู้ เขาไม่สามารถต่อรอง หรือเอาอะไรจากคนตรงหน้าไปได้จริงๆนั้นแหละ เขา...แพ้

 

" อ้อ..." เสียงเล็กดังขึ้นดึงสติของใครอีกคนให้เงยหน้าขึ้นมอง

 

" แล้วก็ ช่วยจัดการกับความสงสัยของคนอื่นที่อยู่แถวๆชายหาดด้วยนะครับ เพราะมันคงเอิกเกริกไม่น้อย " ร่างเล็กเอ่ยเมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนทิ้งของขวัญเล็กๆน้อยๆไว้บนเรือ และตอนนี้เขาก็ได้โยนช่วงต่อให้กับคนตรงหน้ารับแทนแล้ว

 

" อะไ--! " ยังไม่ทันที่ร่างสูงกว่าจะถามกลับ ร่างเล็กที่อยู่ตรงหน้าก็หายไปพร้อมเจ้าแมวขนปุยก่อนแล้ว เร็วจริง ตามไม่ทันเลย

 

" คนงามกับแมวตัวปัญหาหรอ...ก็...น่ารักดี หึ " รอยยิ้มมุมปากของ เซน ถูกยกขึ้น ก่อนจะกลับมานิ่งคิดถึงปริศนาที่คนงานทิ้งไว้ ถ้าความสงสัยล่ะก็ไม่ต้องห่วงเพราะคนของเขาจัดการพื้นที่โดยรอบหมดแล้วไม่มีใครสงสัยแน่นอน แล้วความเอิกเกริกที่ว่า คืออะไ--!!

 

ตู้ม!!!

 

ยังไม่สิ้นความคิดเสียงบางอย่างก็ดังขึ้น ร่างสูงหันกลับไปมองเบื้องหลังก่อนค้นพบซึ่งที่มา เรือที่เคยอยู่อย่างสงบบนผิวน้ำตอนนี้กลับระเบิดจนไม่เหลือแม้แต่ซาก

 

อ้ายยยย! กรี๊ดดดดด!

 

พร้อมแว่วเสียงกรีดร้องไกลๆจากผู้เห็นเหตุการณ์รับรู้ถึงเสียงและแรงสั่นสะเทือน

 

โอเค....ความสงสัยเขาไขกระจ่างแล้ว....

 

ร้ายจริงๆ แบบนี้ซิ ถึงเหมาะสมที่จะเป็น คู่ชีวิต เขาหึ รอยยิ้มร้ายถูกจุดขึ้นอีกครั้งก่อนยกมือขึ้นใช้นิ้วกลางดันแว่วตาของตน

 

" หวังว่าเราคงได้เจอกันอีก คุณว่าที่มาดาม "

 

 

 

ใช้เวลาไม่นานตอนนี้ผมก็กลับมาอยู่ที่ร้านหนังสือเป็นที่เรียบร้อย จัดการส่งคืนสเก็ตบอร์ดให้เจ้าของพร้อมค่ายืมใช้เล็กๆน้อยๆให้อีกฝ่ายที่ไม่แม้แต่จะเอาเรื่อง....พูดง่ายๆคือเอาเงินฟาดหัวนั้นแหละ

 

เสร็จแล้วก็กลับเข้าไปเอาหนังสือที่ฝากเอาไว้ก่อนจะเดินต่อหาอีกอย่างที่ต้องการ วิธีการควบคุมอารมณ์ที่ไม่คงที่ เมื่อได้ทุกอย่างครบก็ออกไปยังรถที่ตอนนี้ทั้งฟรังและเจคยืนรออยู่ ผมในตอนนี้ไม่มีอารมณ์สุนทรีย์จะนั่งอ่านหนังสือในร้านเท่าไหร่ ยิ่งมีตัวปัญหาติดมือมาด้วยยิ่งแล้วใหญ่

 

ผมใช้เวลาทั้งหมดสองชั่วโมงในร้านหนังสือ?จึงทำให้ไร้ซึ่งความสงสัยของสองหนุ่ม แต่ก็ไม่ทั้งหมดเมื่อพวกเขามองผมสลับกับสิ่งมีชีวิตมอมแมมที่ผมหิ้วอยู่

 

" เออ..คุณหนูครับ แมวตัวนี้? " เจคเอ่ยขึ้นพลางชี้มายังสิ่งมีชีวิตน่ารักแต่มอมแมมที่อยู่ในมือผม

 

" เก็บได้ เพราะงั้นเอามันกลับไปด้วยก็แล้วกัน " ว่าอย่างไม่ใส่ใจแต่กลับแทงใจเจ้าแมวน้อยให้นํ้าตาคลอเล่นไม่น้อย

 

" ครับ " ฟรังว่าพร้อมเปิดประตูรถออกให้ ผมจัดการโยนเจ้าตัวปัญหาขึ้นรถก่อนจะตามขึ้นไป จะว่าผมใจร้ายก็ได้ เพราะผมก็ไม่ได้ใจดีถ้าเจ้าตัวปัญหานี้อยากอยู่กับผมก็ต้องรับในสิ่งที่ผมทำให้ได้ ชีวิตมันไม่ง่ายขนาดนั้น ผมไม่ใช่พวกนิยมชมชอบสัตว์โลกน่ารักซะด้วยสิ จะอยู่อย่างผู้ล่า หรือ ผู้ถูกล่า ก็เลือกเอา แต่สำหรับผม ผมคือผู้คุมเกม...แห่งการล่า

 

 

 

 

" น้องเรน " ทันทีที่ก้าวเหยียบพื้นคฤหาสน์ เสียงของคุณป๊ะป๋าที่นั่งอยู่บนโซฟาหรูก็ดังขึ้นราวกับรอคอยการกลับมาของเขา

 

" ฮะ เอาเจ้านี่ไปทำความสะอาด " เสียงใสขานรับก่อนจะหันไปยื่นเจ้าตัวดีให้เมดรับใช้ แล้วเดินตรงไปหาคุณป๊ะป๋าที่นั่งนิ่งอยู่

 

" ที่เรือขนส่งสินค้าระเบิด เป็นฝีมือของเรารึเปล่า? " เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมสายตาที่จับจ้องลูกรักอย่างคาดคั้น

 

" ครับ " ผมไม่มีอะไรต้องปกปิดจริงไหม ในเมื่ออีกฝ่ายถามผมก็ตอบ

 

" ป๊ะป๋านึกว่าวันนี้ น้องเรนแค่จะออกไปพักผ่อนซะอีก แล้วทำไมถึงได้ไปถล่มเรือส่งยาเสพติดของตาแก่วิชัยได้? "

 

" สายข่าวของป๊ะป๋ายังเร็วเหมือนเดิมเลยนะครับ ส่วนเรื่องที่ไปถล่มก็แค่นึกรำคาญ และเรื่องส่วนตัวอีกนิดหน่อย "

 

" หืม? " คิ้วเข้มเลิกขึ้น เรื่องอะไรนะถึงทำให้น้องเรนอารมณ์แปรปรวนขึ้นมาจนใช้ระเบิดทั้งที่ปกติจะใช้แค่เข็มพิษ

 

" แต่ป๊ะป๋าก็...ชอบไม่ใช่หรอ แบบนี้? " ร่างเล็กเอ่ยถามหยั่งเชิง ก่อนจะได้รับคำตอบเป็นรอยยิ้มมุมปากของคนตรงหน้า

 

" ก็นะ...ป่านี้มันคงจะนั่งไม่ติดแล้วมั้ง หึหึ "

 

 

 

 

ตุบ!

 

" หมายความว่าไงที่ว่าเรือระเบิด! ห้ะ! " เสียงเก้าอี้ที่ล้มลงจากการยืนขึ้นอย่างกระทันหัน ก่อนร่างภูมิฐานจะตะโกนถามลูกน้องที่มารายงานเรื่องเรือขนยาของเขาระเบิด มันเป็นไปได้ยังไงกัน!

 

" ผะ..ผมก็ไม่ทราบครับ พะ..พอไปถึงก็เห็นเรือที่ระเบิดไม่เหลือซาก ส่วน..คนของเราก็หายไร้วี่แววเลยครับ " เสียงคนโดนตวาดกลั้นใจตอบความเป็นจริงให้ผู้เป็นนายได้รับทราบ

 

" ไม่ได้เรื่อง! รู้รึเปล่าว่างานนี้ฉันเสียไปเท่าไหร่ห้ะ! " ใบหน้าบูดเบี้ยวขึ้นสีคล้ำแดงด้วยอารมณ์โกรธจัด ของครั้งนี้ไม่ใช่น้อยๆ ไอบ้าที่ไหนมันกล้ามาหยามหน้าเขากัน!

 

 

 

 

หลังคุยเสร็จก็กลับขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำให้ร่างกายได้ผ่อนคลายและเย็นลงก่อนใส่เสื้อผ้าแล้วนั่งอ่านหนังสือวิธีการควบคุมอารมณ์ที่ซื้อมาใหม่ ตอนนี้ขออ่านอันนี้ก่อนก็แล้วกัน

 

เมี๊ยวว~

 

เฮ้อ~ เห็นทีจะมีตัวยุ่งเข้ามาในชีวิตอีกหนึ่งแล้วสิ ดวงตาสีสวยก้มมองเจ้าตัวปัญหาที่ตอนนี้สะอาดเอี่ยมพร้อมขนที่นุ่มนิ่มขึ้นหลายเท่ากำลังเอาหัวของมันถูไถไปมากับแขนของผมราวกับออดอ้อนอยู่อย่างงั้น

 

" อย่าทำตัวไร้ประโยชน์ล่ะ ไม่งั้นจะเชือดทิ้ง "

 

" เพศผู้สินะ งั้นไดมอนด์ แล้วกัน หวังว่าแกจะมีค่าเหมือนชื่อนะ แต่ถ้าแกไร้ค่าเมื่อไหร่ล่ะก็...เตรียมหาหลุมฝังศพได้เลย เพราะฉันคงไม่ใจดีหาให้แน่ " เสียงนิ่งกล่าวกับเจ้าตัวดีก่อนที่จะรู้สึกถึงอาการเกร็งของมันทันทีหลังพูดจบ หึ

 

เขาล่ะไม่ถนัดเรื่องการตั้งชื่อพวกนี้เอาซะเลย ถึงชาติที่แล้วจะเคยเลี้ยงสัตว์แต่ก็เป็นจำพวกที่แตกต่างจากเจ้าหน้าขนนี่โดยสิ้นเชิง จะว่าไป...ก็คิดถึงพวกมันเหมือนกันแฮะ ป่านี้คงตายหมดแล้วมั้ง เหล่าอสรพิษ

 

 

 

 

..............................................................

 

 

 

ความคิดเห็น