ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 11

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 16:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 11
แบบอักษร

 

 

 

 

บรรยากาศที่เงียบสงัดภายในรถยนต์คันหรูชวนพาให้คิดเรื่องไร้สาระหลังรถเคลื่อนตัวออกจากคฤหาสน์ รู้สึกว่าตอนนี้ตัวตนที่สองของผมจะออกมาบ่อยตามที่คาดไว้ไม่มีผิดจนคนรอบข้างเริ่มปรับตัวและตั้งรับได้แล้ว

 

จากตอนแรกที่คิดว่าจะรักษาคาแรคเตอร์ใสซื่อ ร่าเริงสมวัยเอาไว้เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย แต่ก็อย่างที่ว่าด้วยเพราะเป็นพวกเบื่อง่ายคาแรคเตอร์นั้นจึงต้องพับเก็บเอาไว้ใช้ยามที่โดนขัดใจ ถ้าจะให้เลือกตัวตนแรกที่ต้องโดนปกป้องดูแลเช่นไข่ในหินของคุณป๊ะป๋า ผมยอมเผยตัวตนที่แท้จริงออกไปดีซะกว่าเพราะมันทำให้อีกฝ่ายยอมปล่อยผมคือสู่ธรรมชาติ?มากขึ้นอีกทั้งความสนุกที่จะมีก็มากขึ้นด้วยเช่นกัน

 

และอีกทั้งตัวตนที่สามของผม ผมก็จะยังคงเก็บซ้อนล็อคมันให้อยู่ในส่วนลึกที่สุดเพราะมันเป็นอะไรที่....ไม่น่าพิสมัยสำหรับผมเอาเสียเลย....

 

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่หมายผมลงจากรถพร้อมกวาดตามองรอบๆ ร้านหนังสือขนาดกลางตกแต่งสไตล์เก่าแก่ลึกลับชวนค้นหา ร้านนี้ผมผ่านบ่อยพอสมควรเพราะเป็นทางผ่านไปบริษัทคุณป๊ะป๋าแต่ก็ไม่มีโอกาสแวะเข้าสักครั้ง

 

บรรยากาศโดยรอบถือว่าใช้ได้ทั้งภายนอกยังมีศาลา บ่อน้ำพุ หรือม้าหินอ่อนให้นั่งอ่านหนังสือเล่นใต้ร่มไม้ ความร่มรื่นนี่พาให้ผู้คนไม่น้อยมาหาที่พักผ่อนหย่อนใจ ซึ่งผมก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

" พวกนายจะเข้าไปด้วยหรือจะรออยู่ด้านนอก เพราะผมจะเข้าไปอ่านหนังสือ " ผมหันไปถามสองหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ด้านหลัง ถ้าจะเข้าไปด้วยผมก็ไม่ได้ว่าอะไร อีกอย่างวันนี้ผมแค่อยากมาพักผ่อนไม่ได้มาหาเรื่องเล่นสนุก ถึงบอกไงว่าผม....ก็เป็นพวกรักความสงบคนนึง

 

" ถ้างั้นพวกผมจะไปรออยู่ที่ร้านคาแฟ่นั้นนะครับ " เจคตอบพลางชี้ไปยังร้านคาแฟ่ที่อยู่ตรงข้าม ผมเพียงพยักหน้าก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปในร้าน

 

แสงภายในร้านออกเป็นสีนวลสบายตา ผนังร้านทำจากอิฐสีน้ำตาลแดง มีการจุดไฟในตะเกียงเพิ่มความหอมผ่อนคลายจากเทียนหอมดอกไม้ที่ตอนนี้ไม่ค่อยมีใครทำกัน ชั้นหนังสือทำจากไม้สักสีนํ้าตาลมันงาม เช่นเดียวกับโต๊ะและเก้าอี้นั่งในร้าน ทุกอย่างดูละเอียดอ่อนไม่ค่อยเหมาะสมกับตัวเจ้าของร้านที่เป็นชายผิวสีแทนร่างกายกำยำหัวล้านมีแผลเป็นที่ตาซ้ายสักเท่าไหร่ อีกทั้งยังปรากฎตัวพร้อมผ้ากันเปื่อนสีชมพูลวดลายเจ้าแมวน้อยไม่มีปากนั้นอีก เห็นแล้วก็เพลียจิต คนเราวัดกันที่หน้าตาไม่ได้จริงๆ

 

หลังวิพากษ์วิจารณ์เสร็จก็เดินตรงเข้าหาชั้นหนังสือเพื่อหาของที่น่าอ่าน ที่นี่มีครบตั้งแต่หนังสือเด็กจนถึงระดังวิชาการ มือเล็กเลื่อนสัมผัสหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าจนไปสะดุดกับชื่อของหนังสือเล่มหนึ่ง

 

100เลห์มารยา มัดใจคุณสามี

 

หืม? ขนาดหนังสือแบบนี้ก็ยังมี จะว่าไปก็น่าสนใจใช่เล่น ถึงเราจะไม่มีสามี และไม่ต้องการ แต่ก็น่าเป็นอะไรที่อ่านฆ่าเวลาได้ดีทีเดียว

 

ว่าแล้วก็หยิบออกไปจ่ายเงินพร้อมออกมานั่งอ่านเล่นที่ศาลา หลังร้านที่มีคนอยู่ประปราย

 

แต่อนิจจา...ทำไมความสงบถึงอยู่ได้ไม่นาน เมื่อหูไม่รักดีดันไปได้ยินอะไรบางอย่างเข้า ชายวัยสามสิบต้นๆสองคนที่มองเผินๆจะเป็นการผู้คุยทักทายอย่างคนรู้จัก หรือ พวกพนักงานออฟฟิศที่มาพักผ่อน แต่ใครจะเชื่อว่าทั้งสองกำลังพูดคุยเรื่องสิ่งผิดกฎหมายอยู่

 

" ของเตรียมพร้อมรึยัง? "

 

" พร้อมแล้วที่เหลือแค่ลักลอบส่ง "

 

" แล้วพวกตำรวจล่ะ? "

 

" เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วง เราซ้อนของไว้ในชุดชั้นในผู้หญิง ตำรวจไม่สงสัยหรอก "

 

สิ่งที่ได้ยินแทบทำให้ผมสำลักลูกอมช็อคโกแลต กับวิธีการซ้อนยาเสพติดไว้ในชุดชั้นในของผู้หญิง ทีแรกก็กะว่าจะปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคุณตำรวจไปแต่พอสังเกตดีๆแล้วหนึ่งในนั้นคือคนของตาแก่วิชัยที่เคยมาขอซื้อที่ตรงท่าเรือคุณป๊ะป๋าพอคิดถึงสายตาที่อีกฝ่ายมองมาก็ชักไม่มีอารมณ์ในการอ่านหนังสือต่อ อยากระบายอารมณ์...ซะแล้วสิ

 

" ดี แล้วของอยู่ที่ไหน? "

 

" อยู่ท่าเรือ ใกล้ๆไปนี่เอง "

 

" งั้นบ่ายโมงขนของขึ้นเรือ "

 

" ตกลง งั้นเจอกัน "

 

บ่ายโมงงั้นหรอ....เหลือเวลาอีกสี่สิบนาที

 

มือเล็กปิดหนังสือที่อ่านไปได้เพียงครึ่งหน้าลงก่อนลุกขึ้นเดินออกไปทางหลังร้าน เส้นทางจากนี่ถึงท่าเรือคือสามกิโลถ้าจะเดินไปก็ได้อยู่หรอก แต่ขี้เกียจ ดวงตากลมโตกวาดมองรอบด้านก่อนสายตาจะปะทะกับสเก็ตบอร์ดที่วางทิ้งไว้ ถึงจะไม่รู้ของใครแต่...ผมสนซะที่ไหน

 

ครื่นนน

 

เสียงล้อบทกับถนนด้วยความเร็วที่ใช้ ไม่นานก็มาถึงจุดหมาย ท่าเรือนี้ไม่ใช่ท่าเรือร้างแต่เป็นท่าเรือธรรมดาๆที่ไม่น่ามีอะไรแต่ใครจะรู้ว่ามันคือที่ขนสินค้นผิดกฎหมาย

 

เสียงหัวเราะใสของเหล่าเด็กๆที่มาเล่นนํ้ากับผู้ปกครองดังขึ้นเป็นระยะเนื่องจากอยูใกล้กับชายหาด ท่าเรือนี่คงเป็นทั้งที่ส่งอาหารทะเลด้วยสินะถึงไม่มีใครสนใจ

 

ตอนนี้ที่ท่าเรือเต็มไปด้วยชายชุดดำมากมายกว่าร้อยคนที่แต่งตัวอย่างกับคนงานหาปลากำลังเริ่มทยอยขนของขึ้นเรือที่พึ่งจอดเทียบท่า

 

 

 

" เป็นไงบ้างว่ะ! เรียบร้อยดีไหม? " เสียงตะโกนของชายที่น่าจะเป็นหัวหน้าดังขึ้น จนทำให้ผมที่แอบอยู่ต้องรีบหลบเข้ามุม

 

" เรียบร้อยดีครับพี่ อีกประมาณสิบนาทีก็น่าจะเสร็จแล้ว " ชายที่อยู่บนเรือตอบกลับอย่างฉะฉานงานครั้งนี้มูลค่ามหาศาลไม่น้อย

 

" ดี! "

 

" อะ! อย่าสิ " ผมสะดุ้งเล็กน้อยกับการมาไม่ให้ซุ้มให้เสียงของเจ้าแนวน้อยพันธุ์เปอร์เซียสีขาวมอมแมมที่ตอนนี้กำลังคลอเคลียกับขาผมอยู่

 

" ใครน่ะ! " แล้วก็ต้องตกใจรอบสองเมื่อเจ้าหน้าหนวดตัวหัวหน้าได้ยินเสียงผม แย่ล่ะสิหลบไม่ทัน!

 

อุ๊ปส์!!

 

ตกใจรอบสองยังไม่หายตกใจรอบสามก็ตามมาติดๆมือปริศนาของใครบางคนยื่นมาปิดปากผมไว้พร้อมออกแรงดึง

 

แผ่นหลังกระทบผนังของกำแพงอย่างแผ่วเบาเพราะมือหนาของให้บางคนรองรับไว้อยู่ ใบหน้าของผมถูกจับฝังที่ซอกบ่าของร่างที่สูงกว่าตน สัมผัสลมหายใจอุ่นร้อนที่บริเวณซอกคอจนอดไม่ได้ที่จะเหลือบไปมองก็ค้นพบถึงที่มา ใบหน้าของคนตัวสูงกว่าฝังลงกับซอกคอขาวของผม แต่ไม่ใช่แค่นั้นเมื่อหูได้ยินถึงการสูดดมของอีกฝ่าย....

 

" อยู่นิ่งๆ " เสียงทุ้มเล็กน้อยดังแว่วออกมาให้ได้ยินถึงไม่บอกผมก็รู้ว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไรแต่...

 

" อะไรกันเด็กสมัยนี้ แก่แดดซะจริง ตัวยังไม่ถึงสิบปีมาจูบกันกลางวันแสกๆไม่อายฟ้าอายดินกันเลยรึไง! " ชายหน้าหนวดพูดพลางสายหัวให้กับภาพบาดตาตรงหน้า เด็กตัวแค่เนี้ย!มาสร้างฉากรักกันซะแล้วพ่อแม่มัวไปทำอะไรอยู่! ไม่ไหวไม่ไหว หลังบ่นกับตัวเองเสร็จก็เดินจากไปทันที

 

คำพูดที่ออกมาจากปากของไอตัวหัวหน้าทำให้เส้นอารมณ์ของผมเกิดการเต้นตุบๆ ด้วยองศาของมุมมันคิดไปในทางอื่นไม่ได้นอกจากการจูบ สิ่งนั้นพอว่า แต่ไอเด็กแก่แดดนี่มันฟังแล้วไม่สบอารมณ์เอาซะเลย

 

" ดมพอใจรึยังครับ " เสียงเล็กเอ่ยขึ้นหลังไอหน้าหนวดจากไปแล้วแต่เจ้าของบ่าก็ยังคงไม่ยอมปล่อยอีกทั้งยังคงสูดดมซอกคอผมจนได้ยินเสียง

 

" ถ้าผมตอบว่ายัง คุณจะให้ดมต่อรึเปล่า? " คำตอบยียวนจากอีกฝ่ายเอ่ยขึ้นแต่สิ่งที่ได้รับกลับไปมีเพียงความเงียบและไอเย็นจากร่างเล็กเท่านั้น

 

" หึหึ ก็ได้ก็ได้ " อีกฝ่ายยอมละตัวออกไปแต่ก็ไม่วายสูดดมซอกคอผมซะเต็มปอด เด็กชายหน้าตาหล่อเหลาผมสีบลอนด์ทองนัยน์ตาสีมรกตอีกทั้งแว่นตาที่เสริมให้อีกฝ่ายเหมือนคุณชายผู้เฉลียวฉลาดแต่ก็นะ....ผมสนซะที่ไหน

 

" ที่นี่ไม่ใช่ที่เที่ยวเล่นนะครับ ผมแนะนำให้คุณกลับไปซะ "

 

" ผมก็ไม่ได้มาเล่น " ผมตอบกลับอีกฝ่ายเพราะตอนนี้นอกจากจะหมั่นไส้ตาแก่แล้วผมยังอยากเชือดไอลุงหนวดด้วยสิ

 

" หืม? " อีกฝ่ายเลิกคิ้วสูงเมื่อสัมผัสจิตสังหารของคนสวยตรงหน้า

 

" ว่าแต่คนอื่นแล้วคุณล่ะ คงจะไม่ใช่แค่เดินผ่านมาแล้วฉุดผมไปดมซอกคอหรอก จริงไหม? "

 

" ก็นะ พอดีผมมาพักผ่อนแถวๆนี้ ก็เลยถูกเพื่อนไหว้วานให้มาเคลยร์พื้นที่นิดหน่อย เพราะเห็นว่าผมเบื่อน่ะ ส่วนซอกคอหอมๆถือเป็นสิ่งตอบแทนก็แล้วกัน เนอะ " ร่างสูงกว่ายักไหล่เล็กน้อยพลางเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะยักคิ้วหลิ่วตาให้เมื่อพูดถึงค่าตอบแทนที่คิดเองเออเองเสร็จสรรพ

 

" คุณจะทำอะไรก็ทำแต่เรือกับคนหน้าหนวดนั่นของผม " เสียงเรียบนิ่งว่าขึ้นราวไม่ใส่ใจสิ่งที่ร่างสูงกว่าทำเพราะตอนนี้เข็มพิษเขาเริ่มสั่นเต็มทนแล้ว

 

" ตามที่ขอครับ " รอยยิ้มมุมปากของร่างสูงกว่าถูกยกขึ้นเมื่อเห็นหน้าคนงามที่ตอนนี้สามารถฆ่าคนได้ภายในชั่วพริบตา

 

ร่างสูงหันไปมองพวกมดปลอกตรงหน้า ก่อนจะหันกลับมาหาคนงานอีกครั้งแต่ก็พบกับความว่างเปล่า....เร็วมาก ไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด ความตกใจปรากฏขึ้นภายในดวงตาสีมรกตก่อนเจ้าของร่างจะดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มร้ายที่ถูกจุดขึ้น

 

ต้องแบบนี้สิ....เขาชอบ

 

 

 

 

..................................................................

 

มาแล้วค่า ขอโทษที่มาช้านะคะ

 

เอาล่ะคุณชายมาดนักวิชาการนี่ใครกันน้าา แล้วเรื่องราวจะเป็นไงต่อไป ติดตามต่อนะคะ วันนี้เอาแค่นี้ก่อนนะ

 

ไรท์ตอบเม้นท์ไม่เก่งแต่ก็จะพยายามตอบนะคะ^ ^

 

ฝากติดตาม คอมเมนต์ เป็นกำลังใจให้ด้วยนะคะ

 

รักทุกท่าน...จากไรท์

 

 

ความคิดเห็น