ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่3 ไม่คิดอะไรแน่นะ

ชื่อตอน : ตอนที่3 ไม่คิดอะไรแน่นะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 218

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ก.ค. 2564 19:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่3 ไม่คิดอะไรแน่นะ
แบบอักษร

“พี่เมฆไม่ควรทำแบบนี้” มายด์ตกใจ เธอเขินอาย เพราะกาลเวลาที่เปลี่ยนไปทำให้รู้สึกห่างเหิน 

“โทษทีนะ พี่ติดมาจากต่างประเทศ ก็พี่ไปอยู่ที่โน้นตั้งนาน”  

“มายด์!! กลับมาแล้วเหรอลูก” เสียงนางมุกดาตะโกนดังมาจากบนบ้านทางหน้าต่าง  

“ค่ะ มายด์กำลังจะขึ้นบ้าน” มายด์ตะโกนตอบ 

“พี่กลับก่อนนะ” เมฆเหลือบตามองไปที่นางมุกดาด้วยสายตาแข็งกร้าวแฝงความโกรธแค้น ในขณะที่มุกดามองเห็นเขาไม่ชัดเพราะความมืดสลัว และเมฆก็ขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว 

มายด์รอจนรถยนต์คันโก้พ้นสายตา เธอก็เดินขึ้นไปบนบ้าน แม่ของเธอก็รีบเดินเข้ามาถามด้วยความสงสัยถึงคนที่มาส่ง 

“เพื่อนมาส่งเหรอมายด์”  

“ค่ะ”  

“เพื่อนผู้ชายหรือผู้หญิง แม่รู้จักหรือเปล่า” นางถามลูกด้วยความเป็นห่วง เพราะตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา มุกดาเลี้ยงลูกดั่งไข่ในหิน ถึงแม้เธอจะเป็นแม่ที่ไม่ดีก็ตาม ปัจจุบันนางปล่อยลูกให้เป็นอิสระบ้าง เพราะมายด์ช่วยแบ่งเบาภาระนางหลายอย่าง  

“เอ่อ…เพื่อน เพื่อนเป็นกะเทยค่ะ” เธอตอบมารดาได้ไม่เต็มเสียงนัก อีกทั้งยังไม่อยากให้แม่ของเธอเป็นกังวลเรื่องเมฆ เพราะตั้งแต่ดีแลนจากไป มารดาของเธอก็ออกจากบ้านเมฆคินทร์ทันทีโดยไม่ติดใจเรื่องการแบ่งมรดก  

“อ๋อ งั้นมายด์รีบไปพักผ่อนเถอะลูกกลับมาเหนื่อยๆ” นางหันหลังกำลังจะเดินเข้าห้อง  

“แม่คะ แม่ยังไม่บอกเหตุผลมายด์เลยนะคะว่าทำไมแม่ถึงออกจากบ้านเมฆคินทร์ทั้งๆ ที่พินัยกรรมระบุว่าเรายังอยู่ได้จนกว่าเราจะตาย”  

“เพราะแม่เป็นห่วงมายด์” นางตอบลูกด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ทว่าแววตาฉายชัดถึงความกังวล 

“ห่วงอะไรคะ อยู่ที่นี่มีแค่เราสองแม่ลูก แต่ถ้าเราอยู่ที่โน้นเราจะมีกันสามคนนะคะ อย่างน้อยมายด์ก็มีพี่ชาย มายด์จะได้ไม่ตัวคนเดียว” เธอตอบมารดาด้วยความรู้สึกที่อัดอั้นตันใจ 

“เมฆนะเหรอ เขาไม่เคยแยแสมายด์เลยแม่แต่นิดเดียว แถมยังเกลียดมายด์ด้วยซ้ำ นี่มายด์ยังจะเรียกเขาว่าพี่อีก แม่ขอสั่งห้ามเลยนะ ห้ามมายด์ข้องแวะหรือติดต่อกับคนบ้านเมฆคินทร์โดยเฉพาะกับเมฆ” มุกดาบอกลูกด้วยน้ำเสียงหนักแน่น แววตาของนางจริงจัง ขณะที่มายด์รู้สึกโกรธมารดาที่ทำเรื่องร้ายๆในอดีต 

“นั่นเป็นเพราะแม่ แม่ทำให้คุณแม่พี่เมฆตาย แม่เห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่สุด”  

“ใช่ แม่เห็นแก่ตัว เพราะความเห็นแก่ตัว แม่ถึงเลี้ยงมายด์มาจนโต จนมายด์มาเถียงแม่ได้ฉอดๆ จะยังไงก็แล้วแต่ ห้ามติดต่อคนที่บ้านเมฆคินทร์” มุกดาโมโหสุดขีด เมื่ออยู่ๆลูกก็รื้อฟื้นอดีตแถมต่อว่านาง ทั้งๆ ที่ผ่านมามายด์อยู่ในโอวาทมาโดยตลอด นางรีบเดินเข้าห้องก่อนที่จะระเบิดอารมณ์ออกมามากกว่านี้  

มายด์ร้องไห้ เธอรีบเดินเข้าไปในห้องแล้วล้มตัวลงนอนคว่ำหน้าบนหมอน ปล่อยโฮออกมาดั่งสายน้ำ 

“ฮือ…ฮือ…มายด์ไม่ได้ตั้งใจจะเถียงแม่ มายด์แค่อยากมีพี่ชาย..ฮือ”  

ขณะที่เธอกำลังร่ำไห้ อยู่ๆ สมาร์ทโฟนก็สั่น มีสายเรียกเข้าที่เธอรู้ว่าใครโทรมา มายด์รีบยกมือปาดน้ำตาจนเกือบแห้งแล้วกดรับสายทันที 

(“คะพี่เมฆ”)  

(“พี่นอนไม่หลับ ดีใจที่ได้เจอมายด์ นี่พี่โทรมารบกวนมายด์หรือเปล่า”)  

(“ปะเปล่าค่ะ”) เธอตอบเขาน้ำเสียงสะอึกสะอื้น  

(“มายด์ร้องไห้เหรอ ใครทำอะไรมายด์ บอกพี่เดี๋ยวพี่จะไปจัดการให้เดี๋ยวนี้เลย”)  

(“…”) มายด์ไม่ตอบ ทว่ารู้สึกดีใจเพราะเธออยากได้ยินเขาพูดคำนี้มาตลอดตั้งแต่รู้ว่าเขาจะมาเป็นพี่ชายของเธอ ในขณะเดียวกันเมฆนั้นเดาได้ไม่ยากว่าทำไมมายด์ถึงร้องไห้  

(“คงทะเลาะกับคุณน้าสินะ เป็นเพราะมายด์บอกว่าเจอพี่ใช่มั้ย พี่ไม่ดีเองที่อยากเจอมายด์ อยากดูแลมายด์”)  

(“ไม่ใช่ค่ะ มายด์ยังไม่ได้บอกแม่ว่ามายด์เจอพี่เมฆ มายด์แค่โมโหแม่”)  

(“งั้นคุณน้าก็ยังไม่รู้ว่าพี่ติดต่อกับมายด์”)  

(“ค่ะ”)  

(“มายด์”) เขาเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงอบอุ่น 

(“คะพี่เมฆ”)  

(“คืนนี้ไม่ต้องคิดอะไรนะ นอนหลับพักผ่อน พรุ่งนี้มายด์จะได้สดใส”)  

(“ค่ะ เอ่อ ฝันดีนะคะพี่เมฆ”)  

(“มายด์ก็เหมือนกัน ฝันดี”)  

มายด์วางสายและรู้สึกผ่อนคลายเมื่อมีคนปลอบใจ เธอรีบลุกจากเตียงไปเปิดลิ้นชักโต๊ะชั้นล่างสุด แล้วหยิบกล่องขนมสี่เหลี่ยมออกมาเปิด เธอหยิบรูปถ่ายในอดีตขึ้นมาดู 

เมฆในวัยสิบหกปีให้เด็กหญิงมายด์ในวัยแปดขวบนั่งบนตัก เป็นภาพถ่ายที่ทะเลในตอนเช้าตรู่  

“พี่เมฆ รอน้องด้วยค่ะ น้องอยากไปเล่นน้ำ”  

“อย่าตามมานะ ยัยเด็กขี้ขโมย” เมฆเดินหนีลงทะเล ขณะที่มายด์วิ่งตาม และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อลมแรง ครื้นทะเลสูงซัดหาดทรายและม้วนเอาร่างเล็กไร้กำลังลงไปด้วย เด็กหญิงมายด์สำลักน้ำทะเล และพยายามร้องให้ช่วย 

“ช่วยด้วย!! พี่เมฆ! พี่เมฆ!!!”  

เมฆยืนมองด้วยความตกใจ ขณะเดียวกันเขาก็อยากเห็นเธอหายไป เขาชั่งใจและตัดสินใจไปช่วยเธอขึ้นจากน้ำทะเล เด็กหญิงมายด์ร้องไห้ฟูมฟาย และเมฆก็กลัวความผิด  

“ฮือ…น้องกลัว กลัวตาย กลัวตาย”  

“พี่จะไม่ปล่อยให้น้องมายด์ตาย แต่น้องมายด์ต้องสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร เป็นความลับของเราสองคน พี่สัญญาว่าพี่จะปกป้องมายด์ไม่ปล่อยให้มายด์ต้องเจอเรื่องร้ายๆ แบบนี้อีก”  

“ฮือ…มายด์ไม่เชื่อพี่เมฆแล้ว มายด์ไม่เชื่อ มายด์จะไปหาคุณแม่ ฮือ”  

“อ่ะนี่ แทนคำสัญญา สร้อยเส้นนี้พี่ซื้อเอง พี่ให้น้องมายด์” เมฆถอดสร้อยที่คอสวมใส่ที่คอมายด์ 

“พี่เมฆห้ามคืนคำนะคะ”  

“…” เมฆไม่ตอบได้แต่พยักหน้า แล้วพามายด์เดินกลับไปที่บ้านพัก  

มายด์จ้องมองสร้อยเงินธรรมดาที่ไม่มีจี้ประดับ แล้วลองสวมใส่ที่คอ เธอลุกยืนเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง มองสร้อยที่กระจกตรงหน้า 

“ถ้ามายด์ใส่สร้อยเส้นนี้ พี่เมฆจะจำได้หรือเปล่า ว่าสัญญาอะไรไว้กับมายด์”  

เมฆวางสายจากมายด์ ก็เดินเข้าไปในผับทันที เขาเดินฝ่าแสงไฟหลากสี ในบรรยากาศสลัวๆ ทว่าเสียงเพลงดังลั่นจังหวะสนุกสนาน นักท่องเที่ยวเนืองแน่นจนแทบจะไม่มีโต๊ะว่าง เมฆเดินไปยังโต๊ะที่จองไว้ที่มีเพื่อนนั่งดื่มอยู่ก่อน 

“มาถึงนานแล้วเหรอ” เขายื่นมือรับแก้วิสกี้จากไลลาแล้วหย่อนก้นลงนั่งฝั่งตรงข้าม 

“สักพัก ว่าแต่ไปทำอะไรมา หน้าตาดูมีความสุขจังเลยนะ” ไลลายกแก้ววิสกี้ชนแก้วของเมฆแล้วยกดื่ม 

“หน้าตาผมมันฟ้องขนาดนั้นเลย” เมฆยิ้มมุมปาก 

“ก็ใช่น่ะสิ มีเรื่องอะไรน่ายินดีงั้นเหรอ เล่าให้ไลลาฟังได้มั้ย”  

“อืม…ความลับ รู้แค่ว่า ถ้าผมตาย ผมได้ตายตาหลับซักที มาดื่มฉลองให้กับ..อืม..กับ..ความสำเร็จของผมที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตดีกว่า เชียร์” เมฆมีสีหน้ายิ้มแย้มตลอดค่ำคืน เขาพูดคุยอย่างสนุกสนานและดูผ่อนคลายไม่เหมือนเมื่อก่อนตอนที่ไลลารู้จักกับเขาที่ต่างประเทศ  

  

                                         ••ไม่คิดอะไรแน่นะ•• 

มายด์ เลิกเรียนแล้วไปไหนต่อ วันนี้ไม่ไปทำงานพาร์ทไทม์ใช่หรือเปล่า” ไอซ์หันไปถามเพื่อนแล้วหันไปมองตัวเองที่หน้ากระจก เธอหยิบลิปสติกสีชมพูออกมาจากกระเป๋าแล้วทาที่ริมฝีปาก ขณะที่มายด์หมุนก๊อกน้ำเปิดล้างมือ 

“ไม่ไป ว่าจะกลับบ้านเลย”  

“กลับบ้าน! ได้ไงเล่า หยุดงานทั้งทีไปเที่ยวกันดีกว่า ไปหาอะไรอร่อยๆกินกัน”  

“ไม่ดีกว่า ช่วงนี้ต้องประหยัด ใกล้สิ้นเดือนแล้วด้วย ต้องจ่ายค่าเช่าบ้าน”  

คำพูดของมายด์ทำให้ไอซ์รู้สึกสงสาร เพราะไอซ์พอจะรู้ประวัติคร่าวๆ ของมายด์ถึงจะไม่ละเอียดก็ตาม ไอซ์พิจารณามองรูปร่างหน้าตามายด์แล้วถอนหายใจ 

“มายด์ แกนี่มันคุณหนูตกยากจริงๆเลยนะ แล้วพี่ชายแกล่ะ เขาไม่ช่วยแกเลยหรือไงถึงปล่อยให้ลำบากขนาดนี้ อีกอย่างนะ น้ามุกคิดยังไงถึงได้แยกตัวออกจากบ้านเมฆคินทร์เนี้ยะ ต่างคนต่างอยู่ไปซะก็สิ้นเรื่องไม่เห็นจะยาก” ไอซ์ส่ายหน้า ทว่ามายด์กลับฉายแววตาครุ่นคิด 

“ไอซ์ แกอย่าพูดถึงอดีตของฉันได้มั้ย ฉันไม่อยากคิดถึงมันอีก”  

“อืม โทษที พลั้งปาก ก็แหม แกใช้ชีวิตน่าสงสารทำไมล่ะ” ไอซ์ออกอาการงอนจนเห็นได้ชัด 

“แกบอกฉันมาตรงๆ ดีกว่า คงไม่ใช่แค่ไปหาอะไรกินอร่อยๆใช่มั้ย?” มายด์ยืนกอดอก แล้วจ้องไอซ์ตาเขม็ง 

“แกจำรุ่นพี่ปีสามได้ป่ะ ที่เป็นเดือนคณะนิเทศ”  

“…” มายด์ทำหน้างุนงง แววตาครุ่นคิดตาม 

“ก็ที่ยืมเงินแกจ่ายค่าวินมอไซค์เพราะไม่มีเงินจ่ายไงเล่า”  

“อ๋อ ทำไมเหรอ ว่าแล้วฉันยังไม่ทวงเงินคืนเลย หน้าตาก็ดี แต่ไม่พกเงิน”  

“ไม่ใช่แค่หน้าตาดีอย่างเดียวนะแก เขาเป็นลูกชายคนรอง ทายาทโรงแรมเมอร์บริวเลยนะ”  

“แล้วไง” มายด์ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ 

“ไปกินของอร่อยๆกันนะ มีแก มีฉัน แล้วก็พี่คชา”  

“ไม่อ่ะ” มายด์ปฏิเสธ 

“ไปเถอะน่า พี่คชาอยากขอบคุณแกนะมายด์ กินก็ฟรี นะๆนะ คิดซะว่าไปเป็นเพื่อนฉันก็ได้ ฉันอยากกินอ่ะ อยากเปลี่ยนบรรยากาศจากหมูกะทะเป็นอาหารหรูๆ เสียงเพลงเพราะๆ บรรยากาศดีๆ บ้าง นะ มายด์” ไอซ์ทำหน้าตาออดอ้อน ยื่นมือคล้องแขนมายด์เสมือนเด็ก  

“ก็ได้ แต่แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ กี่โมง”  

“หนึ่งทุ่มฉันไปรับแกที่บ้าน แกแต่งตัวสวยๆนะ จะได้ไม่มีใครมาดูถูกเราได้”  

“อืม” มายด์พยักหน้า เธอเดินออกจากห้องน้ำอย่างรวดเร็ว ไปนอกรั้วมหาวิทยาลัย ขณะที่เธอเดินไปตามทางเท้า อยู่ๆก็มีรถคันโก้ที่จอดรอสังเกตุการณ์อยู่ก่อนขับมาจอดเทียบ เขาบีบแตร แล้วลดกระจกลง เมฆยื่นหน้าออกนอกรถ 

“พี่มารับ ”  

“พี่เมฆมาได้ไงคะ” มายด์แปลกใจไม่น้อยที่เห็นเขามาถึงมหาวิทยาลัย 

“พอดีพี่มาทำธุระแถวนี้ ขึ้นมาก่อน เดี๋ยวรถติด”  

“แต่ว่า..” มายด์ลังเล เพราะมัวแต่คิดทบทวนเรื่องที่มารดาห้ามไว้  

“ขึ้นมาก่อนเถอะ”  

มายด์ตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ เธอนั่งนิ่งราวกับหุ่น เมฆโน้มตัวเข้าหาร่างอรชรจนใบหน้าหล่อคมคายเกือบชิดพวงแก้มนุ่ม ขณะที่มายด์นั่งแข็งทื่อเขายื่นมือคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ร่างอรชร 

“กลิ่นน้ำหอมหอมดี กลิ่นอะไร พี่จะซื้อมาใช้บ้าง” เมฆถามแล้วกลับไปสนใจถนนเบื้องหน้าเหมือนเดิม ขณะที่มายด์หายใจไม่ทั่วท้อง  

“ตามท้องตลาดทั่วไปค่ะ”  

“อืม ก็เหมาะกับมายด์ดี ไปเถอะพี่มีที่ที่นึงที่อยากพามายด์ไป”  

“มายด์ไม่ไปค่ะ ส่งมายด์แค่ปากซอยก็พอ”  

“เป็นเพราะคุณน้าหรือเปล่า มายด์เลยดูห่างเหินต่างจากเมื่อวาน พี่มีที่ที่อยากพามายด์ไปจริงๆนะ” เมฆฉายแววตาเศร้า เขาทำหน้าผิดหวังจนเห็นได้ชัด จนคนตัวเล็กเริ่มใจอ่อน จนเธอลดช่องว่างลงเล็กน้อย 

“ไม่เกี่ยวกับคุณแม่หรอกค่ะ เพียงแต่มายด์มีนัดกับเพื่อนตอนหนึ่งทุ่มก็เลยไปกับพี่เมฆไม่ได้”  

“งั้นหรอกเหรอ ไปไหนกัน ว่าแต่เพื่อนผู้ชายหรือเพื่อนผู้หญิง พี่ไปด้วยได้มั้ย จะได้ทำความรู้จักกับเพื่อนมายด์ด้วย”  

“คนนึงเป็นผู้หญิง อีกคนเป็นผู้ชาย มายด์เอ่อ มายด์เกรงใจ” สีหน้าและแววตาครุ่นคิด ทำให้เมฆเดาได้ไม่ยาก อีกทั้งยังจ้างนักสืบคอยรายงานเรื่องของมายด์อยู่เป็นระยะ 

“ผู้ชายคนนั้นคงเป็นแฟนมายด์สินะ”  

“ไม่ใช่นะคะ เป็นรุ่นพี่ พึ่งจะรู้จักกัน”  

“อ๋อ รุ่นพี่คนนั้นคงมาจีบมายด์ พี่เข้าใจ ไม่เป็นไร เรื่องพี่ไว้วันหลังก็ได้ เรามีเวลาให้กันอีกเยอะ พี่พามายด์ไปแปรงโฉมดีกว่า พี่จะทำให้ผู้ชายคนนั้นรู้ว่าพี่มีน้องสาวสวยและน่ารักขนาดไหน”  

“ไม่ต้องค่ะ มายด์ไม่ได้” มายด์ปฏิเสธรัว แต่ทว่าเมฆดึงดัน ขับรถพาเธอไปห้างสรรพสินค้าชั้นนำทันที 

เมฆจับมือเรียวเล็กไว้มั่น แล้วพาเธอไปที่ร้านสปา ต่อด้วยร้านเสื้อผ้า เขาเป็นคนเลือกชุดสวยให้ รวมทั้งรองเท้าและเครื่องประดับ จากนั้นเขาก็พาเธอไปที่ร้านทำผมและแต่งหน้า เมฆนั่งรอ เปิดหนังสือแฟชั่นวนดูด้วยความเบื่อหน่าย อ้าปากหาวแล้วหาวอีก จนกระทั่ง 

“เสร็จแล้วค่ะ ใสๆ น่ารักสมวัย” เจ้าของร้านผายมือ ร่างอรชรเดินออกมาจากห้องแต่งตัว เธอเดินออกมาด้วยรูปลักษณ์ที่เปลี่ยนไป ใบหน้าเรียวรูปไข่ถูกแต่งแต้มสีหวานไม่จืดชืดเหมือนก่อน ผิวพรรณขาวอมชมพู เดรสสั้นสีพีชเข้ารูปโชว์สัดส่วนเล็กน้อย เมฆยืนนิ่งเสมือนเวลาหยุดเดิน เขามองเธอตาค้าง ใจเต้นรัวและพอใจกับสาวสวยน่ารักอ่อนหวานน่าทะนุถนอมตรงหน้า อย่างที่ไม่เคยมองผู้หญิงคนไหนแบบนี้มาก่อน 

“เป็นไงคะ สวย น่ารัก สมกับที่รอคอยมั้ยคะ” เจ้าของร้านทักขึ้นมา 

“คะครับ สวย น่ารัก สมกับที่ผมรอคอย” เมฆรีบเดินเข้าไปใกล้ร่างอรชร แล้วคว้ามือของเธอมาเกาะกุม นิ้วโป้งมือของเขาคลึงมือเล็กเบาๆ อีกทั้งสายตายังไม่ล่ะไปจากดวงหน้าหวาน ขณะเดียวกันมายด์ก็มองร่างสูงตาไม่กระพริบด้วยความงุนงงในอริยาบทที่เขาแสดงออกมาต่างจากในอดีต  

“พี่เมฆคิดอะไรอยู่เหรอคะ”  

“คิดว่า..พี่จะปล่อยให้มายด์ไปเจอเพื่อน หรือว่าพี่จะพามายด์ไปกับพี่วันนี้เลย” 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว