email-icon

ฝากกดไลท์ คอมเมนต์และติดตามกันด้วยนะคะ

Begin Again ep.4 ประธานบริษัท

ชื่อตอน : Begin Again ep.4 ประธานบริษัท

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 641

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Begin Again ep.4 ประธานบริษัท
แบบอักษร

Begin Again ep.4

 

ตึกตัก...ตึกตัก...

ตอนนี้หัวใจฉันกำลังเต้นแรงและเร็วมาก ผู้ชายตรงหน้าทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกเลยล่ะ ฉันรู้สึกพูดไม่ออกขึ้นมาทันที คนที่ไม่เคยคิดเลยว่าจะกลับมาเจอกันอีกได้ ถึงแม้จะผ่านไปเจ็ดปีแล้วก็ตาม เจ็ดปีที่เฝ้ารอมานานว่าจะได้เจอกับเขาอีกมั้ย

"พี่โคโตะ..."

ตึก...ตึก...ตึก

ในขณะที่ร่างสูงก้าวมาหาฉันทีละก้าวนั้น ฉันที่ยืนนิ่งอยู่ก็ไม่ได้ขยับไปไหน เพราะยังรู้สึกอึ้งกับคนตรงหน้าอยู่

ประธานบริษัท KT ก็คือพี่ไคโตะหรือคุณไคล์อย่างนั้นเหรอ....

"หึ :-)"

"เอ่อ...นายครับ"

"เอ่อ...ขอตัวก่อนนะคะ"

หมับ!

"จะรีบไปไหน หืมม?"

ฉันจะรีบเดินกลับไปที่ลิฟต์ แต่อยู่ๆก็ถูกร่างสูงตรงหน้าของคว้าแขนไว้ก่อน ทำให้ฉันตกใจมากจนสลัดออก แต่ว่าพี่ไคโตะจับฉันแน่นเกินไปน่ะสิ

พรึ่บ!

หมับ!

"คิดถึง"

ตึกตัก...ตึกตัก...

ร่างสูงทำให้ฉันตกใจยิ่งกว่านั้นคือเขาสวมกอดฉันโดยไม่ทันตั้งตัวและยังพูดประโยคหนึ่งที่ทำให้ฉันถึงกับต้องกลั้นน้ำตาไว้แทบไม่อยู่ แต่ต้องพยายามไว้

"พะ...พี่..."

..................................

Kyle Part

 

"นายครับ"

ร่างสูงไม่ได้สนใจกับสิ่งที่เลขาคนสนิทเขาพูดเลย เพราะตอนนี้เขาสนใจร่างบางที่โดนเขากอดมากกว่า และถึงแม้ว่าตอนนี้ที่ทำงานของเขาพนักงานบางคนยังไม่กลับ แต่เขากลับสนไม่

พรึ่บ!

ก่อนที่จะค่อยๆผละอ้อมกอดออกจากร่างบางที่มองผมนิ่ง แต่ผมรู้ดีว่าแววตาของเธอตอนนี้ไม่นิ่งเหมือนกับภายนอกของเธอเลย

หมับ!

ติ้ง!

ก่อนที่ผมจะจับมือร่างบางแล้วพาเธอเข้าไปในลิฟต์

"นายครับ!"

ตอนนี้เราสองคนอยู่ด้วยกันในลิฟต์ส่วนตัวของผมเรียบร้อยแล้ว แต่ผมก็ยังคงไม่ปล่อยมือเธอเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าเธอพยายามจะแกะมือผมออกก็ตาม

"เอ่อ...ปล่อยมือก่อนได้มั้ยคะ"

"ไม่"

"พี่ไคโตะ!"

"หืม :-)"

"เอ่อ...ขอโทษค่ะคุณไคล์"

เด็กน้อยของเขาโตขึ้นมากแล้วสินะ...

"จำพี่ชายไม่ได้เหรอครับน้องณิชา"

">.<"

ดูเหมือนคำพูดของเขาจะทำให้เธอเขินจนหน้าแดงเลยนะ ผมรู้จักเธอดีกว่าตัวเธออีก หึ :-)

ติ้ง!

ตอนนี้เราสองคนเดินออกมาจากลิฟต์กันแล้ว แต่เหมือนว่าสาวน้อยของผมจะยังไม่ชินกับพี่ชายตัวเองเลยแฮะ สงสัยว่าเราห่างกันมานาน เจ็ดปีแล้วสินะ

"ปล่อยมือฉันได้แล้วค่ะ"

"เรียกพี่เหมือนเดิม"

"ไม่ได้ค่ะ!"

"ณิชา!"

"คุณเป็นหัวหน้าฉันนะคะ ฉันเป็นแค่เด็กฝึกงาน เพราะฉะนั้นได้โปรดปล่อยมือฉันด้วยค่ะ"

"......."

"คุณไคล์คะ"

"เรียกพี่เหมือนเดิม ถ้าไม่เรียกงั้นก็อยู่ด้วยกันแบบนี้ :-)"

"......"

":-)"

"ตะ...แต่ว่า..."

ตึก...ตึก...ตึก

ผมจับมือเธอแน่นกว่าเดิม แล้วพาเธอมาที่รถด้วยกัน ถึงแม้ว่าเธอจะขัดขืน แต่มันก็ช่วยเธอไม่ได้หรอกนะ ในเมื่อเธอไม่ยอมพูดเหมือนเดิมกับผมเอง เพราะฉะนั้นผมก็จะจับมือเธอไว้แบบนี้"

"พี่ไคล์!"

"......."

"ฉันเรียกแล้วก็ปล่อยมือฉันสิคะ!"

"......."

"พี่ไคโตะ!"

"ยอมพูดแล้วสินะ :-)"

พรึ่บ!

ผมยอมปล่อยมือเธอเหมือนที่พูดไว้

"พี่จะไปส่ง"

"ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะ"

ตึกตึกตึก....

เธอรีบวิ่งไปขึ้นรถทันที ส่วนผมก็ไม่ได้รั้งเธอไว้หรอกนะ เพราะยังไงพรุ่งนี้เราก็เจอกันอยู่ดี

"นายครับ"

"กลับกันเถอะ"

"ครับ"

ระหว่างทางร่างสูงก็เอาแต่คิดถึงใบหน้าของสาวน้อยที่เขาคิดถึงมากตลอดเจ็ดปีที่ผ่านมา.....

...............................

แกร๊ก!

ร่างสูงเข้ามาในห้องของตัวเองด้วยใบหน้าที่เผลอยิ้มออกมา ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปไหน คนเดียวที่ทำให้เขายิ้มแบบนี้ได้ก็มีแค่เธอคนเดียวเท่านั้น สาวน้อยของเขา ณิชา....

ผมกับณิชาเรารู้จักกันตั้งแต่เด็กแล้ว เพราะว่าครอบครัวเราสนิทกันและมีธุรกิจร่วมกัน นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของเรา

ทุกๆวันเมื่อผมจะคอยไปสอนการบ้านให้เธอตลอด คอยเล่นกับเธอ คอยดูแลเธอมาโดยตลอด และความรู้สึกของผมก็เปลี่ยนไป ไม่รู้ว่าเปลี่ยนไปตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่เมื่อไม่ได้เห็นสาวน้อยคนนี้ผมก็จะอดคิดถึงไม่ได้

จนกระทั่งเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดขึ้น ทำให้เราสองคนต้องแยกจากกัน

(ค่ะ คุณไคล์)

"เรื่องเด็กฝึกงานผมอยากให้คุณจัดการให้หน่อยนะครับคุณริน"

(แต่ว่า...)

"คุณมีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ"

(เอ่อ...เปล่าค่ะๆ ดิฉันจะจัดการให้ค่ะ)

ติ๊ด!

หลังจากที่วางสายจากคุณริน ที่เป็นฝ่ายรับผิดชอบของเด็กฝึกงาน

เขาจึงจัดการอ่านข้อมูลของณิชาอย่างระเอียด และจนกระทั่งรู้ว่าตอนนี้เธออยู่ตัวคนเดียว นั่นทำให้เขาต้องเจ็บปวดหัวใจอย่างมาก เขาไม่เคยรับรู้เรื่องของเธอเลยตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา และเป็นใครที่ปิดบังเขานั่นรู้ดี

"อุบัติเหตุรถยนต์งั้นเหรอ..."

 

Kyle Part End

....................................

ตึก...ตึก...ตึก

เมื่อวานหลังจากกลับจากที่ทำงาน ฉันก็คิดแต่เรื่องของพี่ไคโตะตลอดเวลาเลย นานมากแล้วนะที่เราไม่ได้เจอกันอีกเลยและฉันก็คิดด้วยว่าเราสองคนคงไม่มีทางได้มาเจอกันอีกแล้ว แต่ว่ามันกลับไม่เป็นอย่างที่เคยคิด เพราะเขาเป็นผู้บริหารของ KT ซึ่งฉันฝึกงานอยู่ยังไงล่ะ

"เฮ้อออ..." แล้วถ้าเจอกันฉันจะทำยังไงล่ะ

เมื่อวานจะมีใครบ้างที่เห็นเขากอดฉันนะ ฉันก็ไม่ได้สังเกตด้วยสิ เพราะมัวแต่ตื่นตะลึงกับร่างสูงอยู่

คิดถึง....

คิดถึง....

"ไม่คิดๆๆ" ฉันควรเลิกคิดถึงมันได้แล้วสิ แต่ทำไมคำคำนี้ถึงอยู่ในหัวฉันตลอดด้วยนะ พี่ไคโตะกับฉันไม่มีทางเป็นไปได้หรอก ไม่มีทาง เพราะฉะนั้นฉันควรตั้งใจฝึกงานซะ

 

หมับ!

"ณิชาเป็นอะไร ทำไมยังไม่เข้าไปล่ะ"

"อ่อ เอ่อ...ฉันรอพวกเธอสองคนน่ะ เราไปกันเถอะ ^_^" ฉันรีบปรับสีหน้าทันทีที่เจอเพื่อนร่วมฝึกทั้งสองคน ก่อนที่เราสามคนจะเดินเข้าไปข้างใน

"เมื่อวานเป็นยังไงบ้าง"

"กว่าจะเสร็จ" ฉันบอกแพมที่ถามเรื่องงานเมื่อวานของฉัน

"สู้ๆนะ ฉันคิดว่ายังไงเธอต้องทำได้"

"ฉันก็เหมือนกัน"

"ขอบใจมากนะ ^_^"

ติ้ง!

"นั่นไงล่ะ มาแล้ว"

"$-#&#'+"

พอมาถึงที่ทำงาน ฉันก็ได้ยินเสียงซุบซิบอะไรกันก็ไม่รู้ แล้วพวกพี่ๆพนักงานต่างก็มองฉันแล้วก็หันไปพูดคุยกันอีกครั้งหนึ่ง และฉันก็พอรู้นะว่าคงเป็นเรื่องเมื่อวานแน่ๆ แต่ทำไมถึงมีคนรู้เยอะขนาดนี้ล่ะ ทั้งๆที่ตอนนั้นคนที่นี่เหลือไม่กี่คนเองที่อยู่ทำงานต่อน่ะ เฮ้อออ....

"ทำไมพวกพี่ๆเขามองเธอแปลกๆล่ะ ณิชา" แพมถามฉัน

"นั่นสิ เธอไปทำอะไรมาเหรอ หรือว่า..." คริสสบตาฉันนิ่ง

"เอ่อ..."

แต่ก่อนที่ฉันจะได้ตอบอะไร พี่รินที่เข้ามาใหม่ก็เดินมาเรียกฉันทันที

"สวัสดีค่ะพี่ริน"

"น้องณิชาคะ"

"คะ?"

"พี่มีเรื่องจะคุยด้วย ตามพี่มาหน่อยสิ"

"เอ่อ...ค่ะ"

"ไปเถอะ"

"เจอกันตอนเที่ยงนะ"

"อืม"

หลังจากที่นัดแนะกับเพื่อนทั้งสองคนเเล้ว ฉันก็เดินตามพี่รินไปที่ห้องของเธอทันที

เรื่องอะไรกันนะ....

 

 

 

 

__________________________

ฝากติดตามด้วยนะคะ

🙏✌️

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น