Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.5 คิดจะไปมันไม่ง่าย

ชื่อตอน : EP.5 คิดจะไปมันไม่ง่าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.8k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 07:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP.5 คิดจะไปมันไม่ง่าย
แบบอักษร

"ถังแป้งอย่าทิ้งสองไป ฮืออออ"เด็กหนุ่มสะอื้นละเมอออกมาเมื่อหลับสนิทภาพนั้นยังติดตา ร่างเล็กพลิกเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นจนคนหลับไปแล้วตื่นมามองว่าตอนนี้มีลูกแมวน้อยตัวโตนอนร้องไห้ในอ้อมกอดของตัวเอง 

สายตาคมมองหน้าเด็กคนนี้หากเป็นตะวันก็คงดี มือหนาลูบหัวของเด็กหนุ่มอย่างแผ่วเบากับคนแปลกหน้าที่เคยนอนด้วยกันเพราะเขาเมาและลากเด็กคนนี้เข้าห้อง 

ไม่ได้หน้าหวานเหมือนกับตะวัน กลับเป็นเด็กที่ดูบ้านๆไม่โดดเด่น ดูแสนธรรมดา แล้วทำไมกันตอนนั้นเขาจึงลากเด็กคนนี้เข้าห้องกัน? 

และใครจะคิดฝันว่าจะต้องมานอนห้องเดียวกันอีก! เปลือกตาคนตัวโตหลับลงอีกครั้งพร้อมความคิดที่ยังคงหมุนวนอยู่ในหัวของตัวเอง 

... 

... 

เที่ยงของวันใหม่ เป็นอีกครั้งที่เลขาหนุ่มนอนหลับสนิทเพราะการได้นอนกอดใครบางคน เขาตื่นมาเพียงคนเดียวไม่พบว่ามีอีกคนนอนอยู่ นานแล้วที่ไม่เคยตื่นสายขนาดนี้ 

สองล่ะ? ชายหนุ่มคิดถึงลูกแมวน้อยตัวนุ่มนิ่มเมื่อคืนที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหนแล้ว 

สองเท้าของโจ้เดินลงมาจากห้องตอนนี้เขารู้สึกว่าบ้านเหมือนไม่ใช่บ้านของตัวเอง 

"นี่มันบ้านกูเหรอวะ"ชายหนุ่มถามตัวเองเมื่อเดินลงมา ภายในบ้านมันสะอาดเป็นระเบียบ พอเดินออกไปนอกบ้านสวนป่าดงดิบที่แสนรกจนงูทำรังได้ ตอนนี้ดูสะอาดตา  

ผ้าที่กองอยู่ก็ถูกเก็บไปซักจนหมดตากเป็นระเบียบเรียบร้อย ตอนนี้โจ้มองหาคนทำความสะอาดที่ไม่รู้อยู่ไหน? 

เสียงรถจักรยานยนต์ขับเข้าบ้านของโจ้ ร่างเล็กเห็นหลังของเจ้าของบ้านที่เดินกลับเข้าไปในบ้าน สองตื่นตั้งแต่เช้าตามความเคยชินของตัวเอง ทำงานบ้าน ทำสวนป่าดงดิบของโจ้ให้กลายเป็นสวนที่น่าอยู่ และปลูกต้นดอกไม้เพิ่มอีกเล็กน้อยใกล้ๆกับหลุมของเจ้าถังแป้ง สองไม่ชอบสัตว์เลื้อยคลานทุกชนิดจึงต้องยอมแข็งใจทำความสะอาดไม่อยากเดินอยู่ดีๆแล้วเจองู 

เพราะไม่รู้จักสถานที่รถของโจ้ขับเข้ามาก็มืดแล้วเด็กหนุ่มจึงจำเป็นต้องขอยืมรถมอไซค์คุณเลขาที่กุญแจเสียบไว้ที่ตัวรถ ราวกับว่าไม่กลัวหาย  

เด็กหนุ่มสำรวจเส้นทางเพื่อจะได้สะดวกในการเดินทางไปทำงาน ด้วยความไม่รู้ทิศทางสองจึงต้องขับรถดูอย่างน้อยก็จนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้ 

"คุณเลขาหิวมั้ยครับ ผมซื้อกับข้าวกลับมาด้วย ผมหุงข้าวไว้แล้ว ขอโทษที่ยืมรถมอไซค์ไปใช้โดยพละการ"เสียงสดใสเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งจิบกาแฟบนโซฟา เขาไม่ได้รู้สึกว่าบ้านมันน่าอยู่นานแค่ไหนแล้ว สายตาคมเปรยตามองร่างเล็กที่เดินเข้ามาพร้อมกับกับข้าว และของสดในการทำอาหารมากมาย 

"ไปไหนมา"ชายหนุ่มถามสองเสียงเข้ม เด็กหนุ่มหัวเราะออกมาแห้งๆเดินเอาของไปเก็บในตู้เย็นในสิ่งที่มันควรจะมีมากกว่ากระป๋องเบียร์ สองเลี่ยงที่จะไม่มองหน้าของโจ้ยอมรับว่ายังรู้สึกกลัวผู้ชายคนนี้ 

สภาพเจ้าของนกที่นอนจมกองเลือดยังติดตา กลัวว่าทำอะไรแล้วเขาจะไม่พอใจฆ่าปาดคอเข้าสักวัน ยิ่งพี่อรพูดเรื่องน่ากลัวให้ฟังอีก เป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่สองจัดการความรกในสวนเพราะกลัวเป็นเหยื่อฆาตกรรมอำพราง สองหายไปคงไม่มีใครตามหาแน่นอน 

"ผมไปสำรวจเส้นทางมาครับ จะได้รู้ว่าจะไปทำงานยังไงจนกว่าจะหาที่อยู่ใหม่ได้ ขากลับก็เลยซื้อของกลับเข้ามาที่บ้านคุณเลขาไม่มีอะไรเลยนี่ครับ"เด็กหนุ่มพูดกับอีกฝ่ายเทข้าวใส่จานสำหรับอีกคนที่นั่งอยู่  

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหนุ่มน้อยไม่หลงเหลือเด็กน้อยแสนเศร้าที่น่าสงสารเมื่อคืนสักนิด ดูก็รู้ว่าสองพยายามฝืนที่จะยิ้มออกมา 

"บ้านคุณเลขานี่ใกล้ของกินเยอะดีนะครับ ใกล้ตลาดมิน่าถึงไม่ซื้ออะไรติดบ้านไว้เลย แล้วไม่กลับบ้านไปหาลูกเมียเหรอครับ เขาไม่เป็นห่วงเหรอนอนนอกบ้านแบบนี้"สองบอกชายหนุ่มที่คิดว่าเขานั่งจิบกาแฟที่โซฟา มือน้อยล้างมือของตัวเองที่อ่างล้างจาน 

"ลูกเมียที่ไหน บ้านไหนอีกอย่าพูดเหมือนรู้ดี ฉันมีบ้านเดียว..."โจ้บอกร่างเล็กที่ตอนนี้สะดุ้งตัว เพราะคุณเลขายืนซ้อนหลังของตัวเอง แขนของชายหนุ่มผ่านเอวบางของร่างเล็กและล้างแก้วไปด้วย โดยมีสองอยู่ในอ้อมแขนของเขา 

"อย่าพูดเองเออเองและคิดเอง แล้วเลิกเรียกได้แล้วคุณเลขา เรียกชื่อฉันก็ได้"ชายหนุ่มบอกร่างเล็กที่แนบชิด จมูกคมซุกซอกคอหอมของคนตรงหน้า มือเขาล้างแก้วไปด้วยมันชวนให้สองรู้สึกว่าแสนจั๊กจี้ไปทั้งตัวจนนหายใจไม่ทั่วท้อง 

"ล้างแก้วแบบนี้ถนัดเหรอครับ ให้ผมออกไปก่อนดีกว่านะ"สองบอกอีกฝ่ายตอนนี้หัวใจมันเต้นโครมคราม ร่างแกร่งแนบชิดเดินไปจนหายใจรดต้นคอของสอง 

"อยู่นิ่งๆ ฉันพอใจ ทำไม !!!ทำเหมือนไม่เคยมีอะไรกัน"เสียงพร่าถามที่ข้างหูจนสองต้องหลับตาลงนิ่งด้วยความเขินจนหน้าขึ้นสี ก็เพราะเคยนี่แหละสองถึงรู้สึกว่ากลัว หัวใจไม่เป็นจังหวะของหัวใจดวงน้อยของตัวเอง 

"ผมว่าผมไปดีกว่า คุณจะได้ล้างแก้วถนัด"เด็กหนุ่มบอกแล้วหันหลังกลับมา สิ่งที่เจอคืออกแกร่งที่แสนแข็งแรงของคนตัวโต แขนของโจ้ยังจับขอบอ่างล้างจานไว้ ชายหนุ่มโน้มหน้ามาให้อยู่ในระดับสายตาของหนุ่มน้อย 

สายตาคมกำลังทำให้คนตัวเล็กต้องหลบสายตาของเขาแต่ก็กลับมาสบตาอีกครั้งเพื่อดูให้ชัดว่าเขายังมองอยู่หรือเปล่า โจ้ยังคงมองอย่างเดิมสายตาคู่นั้นมองสองปานจะกลืนกิน สองไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ 

"สองจะว่าไปนายก็น่ารักดีนะ"น้ำเสียงอบอุ่นเอ่ยชมเด็กน้อยยื่นหน้าเข้ามาใกล้แทบจะจูบจนเด็กหนุ่มถอยจนชิดขอบอ่างล้างจาน มือเด็กหนุ่มยันอีกฝ่ายไว้มองด้วยสายตาประหม่า สายตาสวยหลุบลงเล็กน้อย 

คำชมของเขาช่างทำให้หัวใจสั่นไหว แต่ก็รู้ดีว่าความเป็นจริงมันเป็นเช่นไร ในหัวใจของเขามีใคร และสองเป็นแค่คนแปลกหน้าสำหรับเขา 

"แต่ก็ไม่เท่าคุณตะวันใช่มั้ยละครับ "สองบอกคนตรงหน้ามองอีกฝ่าย สบสายตาที่ดูชะงักไปเล็กน้อยบางสิ่งบางอย่างมันฉายชัดในดวงตาของเขา  

ดวงตาที่ยังมีคนชื่อตะวันอยู่เต็มหัวใจ และสองก็แค่คนที่ผ่านเข้ามาและจะผ่านไปในที่สุด รอยยิ้มของหนุ่มหน้ามนยิ้มเจื่อนมองหน้าของอีกฝ่ายแล้วยิ้มให้ 

ชื่อของตะวันเป็นอีกครั้งที่สองพูดมันขึ้นมาอีกครั้ง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันมองเด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจว่าเกี่ยวข้องอะไรกับตะวันด้วย 

"ทานข้าวเถอะครับ ผมทานจากตลาดมาแล้ว จะไปเก็บผ้ามารีดให้ ทุกทีคุณเลขาทำยังไงครับ ส่งร้านซักรีดเอาเหรอ ใช่ร้านหน้าปากซอยมั้ยครับที่เขาเปิด หรือคุณตะวันเป็นคนรีดให้"สองบอกออกมาด้วยรอยยิ้มบางๆ  

แปลกใจตัวเองว่าทำไมต้องรู้สึกแปลกๆที่หัวใจ แม้จะยังไม่ได้ทานมาจากตลาด แต่มันรู้สึกว่าทานข้าวไม่ลง รอยยิ้มหวานยิ้มให้ชายตัวโตก่อนจะเดินออกจากอ้อมแขนแข็งแรงนั่น 

หมับ!! ชายหนุ่มรีบคว้าแขนเรียวไว้ จนสองต้องมองว่าเขาจับทำไม? ทำไมไม่ยอมให้ตัวเองไป 

"เกี่ยวอะไรกับตะวัน นายพูดแบบนั้นมาสองรอบแล้วนะ"โจ้ขึ้นเสียงถามอย่างไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจว่าเกี่ยวอะไรกับตะวัน 

"ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่ได้ยินคุณพูดถึงเฉยๆ ปล่อยเถอะผมจะไปเก็บผ้ามารีดให้"สองบอกอีกฝ่ายแล้วยิ้มออกมา มือน้อยแกะมือของเขาให้ออกจากตัว 

"ฉันเคยพูดเหรอ ตอนไหน"เขาถามมองหน้าอีกฝ่ายจำได้ว่าไม่เคยพูดชื่อของตะวันออกไปที่ไหนสักครั้งตั้งแต่ตะวันแต่งงาน ตะวันยังคงอยู่ในใจเสมอในตำแหน่งที่สมควรจะอยู่ 

"เก็บผ้าก่อนนะครับผ้าคุณเลขาเยอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะไปหาที่พักใหม่ ผมจะรีบหาอย่างเร็วที่สุดนะครับ ถ้าเกิดคุณจะนอนกับผมก็นอนนะครับ ผมหาที่พักได้แล้วเราจะได้ไม่ต้องเกี่ยวข้องกันอีก"สองบอกอีกฝ่ายยิ้มออกมาแล้วแกะมือของอีกฝ่ายสำเร็จ 

มันไม่ตลกกับสองเลยที่ต้องรู้สึกว่าโจ้จะเรียกชื่อคนอื่น ทำเหมือนสองเป็นตัวแทนของคนอื่น สองไม่ต้องการ ไม่เข้าใจว่าทำไมคนแปลกหน้าคนนี้ คนที่พึ่งรู้จักกันต้องมีผลต่อสองด้วย 

รู้ตัวเองดี รู้ว่าเขาเป็นใคร เราเป็นใคร และสองควรจะยืนอยู่จุดไหน? ตอนที่โจ้ชวนให้มาอยู่ด้วยมันรู้สึกดีใจมากก็จริง แต่นี่บ้านเขาที่ของเขา 

คิดไปคิดมาที่เขาชวนอาจจะทำเพียงเพราะความสงสาร หรืออาจจะเพราะสมเพช แต่มันไม่ควรให้ความรู้สึกอะไรเกิดขึ้นมาทั้งนั้น กับการแค่ติดใจเพราะร่างกายมันไม่ใช่เรื่องที่ควรยินดี 

ความรู้สึกอิจฉา อิจฉาคนชื่อตะวันมันเกิดขึ้นมาลึกๆ หนุ่มน้อยหน้ามนรู้สึกว่าตะวันคือคนที่โชคดีเหลือเกิน 

"ก็ได้ รีดผ้าเสร็จไปอาบน้ำรอฉันในห้องแล้วกัน"โจ้เอ่ยเสียงเรียบกับหนุ่มน้อย 

บางอย่างมันปวดหน่วงอยู่ในหัวใจของสองจนก้อนน้ำตามันจะเอ่อออกมากับสิ่งที่ตัวเองต้องเจอ สถานะในสิ่งที่ตัวเองไม่มีทางเลือก แต่มันไม่ใช่สิ่งที่จะต้องใส่ใจหรือให้ความสำคัญ ก็แค่คนแปลกหน้าที่ร่วมชายคาเท่านั้น 

หากเป็นแต่ก่อนในวันที่สองมีถังแป้ง สองกลับมาจากที่ทำงานเล่าให้เจ้าเหมียวตัวน้อยฟัง เวลาเหงาก็มีมัน บางครั้งอยากร้องไห้ก็มีมัน แต่ตอนนี้สองไม่มีใคร ยังไงคุณเลขาก็คือคนอื่น 

สองเอาข้าวไปวางไว้บนโต๊ะทานข้าวให้โจ้ และเดินไปเก็บผ้า โดยที่โจ้กำลังคุยมือถืออยู่ สายตาคมมองดูหนุ่มน้อยที่กำลังเก็บผ้าใส่ตระกร้าใบโตสามใบมาตั้งไว้ในบ้าน ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นเสื้อผ้าของโจ้ที่เขาใส่และถอดกองไว้เพื่อส่งร้านซักรีดเขาจะส่งซักอาทิตย์ละครั้ง 

ปลั๊กไฟเตารีดถูกเสียบเปิดเครื่องเพื่อรอให้เครื่องร้อนพร้อมใช้งาน สองเราเตารีดส่วนตัวของตัวเองออกมาใช้เพราะไม่อยากไปก้าวก่ายของเจ้าของบ้าน 

"ทำงานบ้าน ทำอาหาร ทำสวน ใส่ใจเรื่องอาหารการกิน นายนี่ทำตัวอย่างกับเป็นเมียเลยนะสอง"โจ้เอ่ยขึ้นลอยๆ เขายังนั่งมองหนุ่มน้อยที่รีดผ้าทีละตัว  

สองได้ยินเต็มสองหูแต่แกล้งหูทวนลมไม่ได้ยินในสิ่งที่เขากำลังพูด เขาก็แค่พูดแซวเท่านั้นมันไม่เห็นแปลก หากคนอาศัยอย่างสองจะตอบแทนโจ้บ้าง 

"ได้ยินที่พูดเมื่อกี้มั้ย"โจ้เดินมาถามไกล้ๆคนที่ยืนรีดผ้าอยู่ เสียงกระซิบที่ข้างหูทำให้สองสะดุ้ง จนต้องหันไปมองหน้าของคนถาม 

"คุ..อื้อออ"สองจะเอ่ยถามคนกระซิบ ทว่ามือนั้นก็คว้าคอล็อคเด็กหนุ่มให้จูบกับเขา อีกมือหนึ่งรัดรึงเรือนกายเด็กน้อยกอดร่างหนุ่มน้อยไว้ จนสองต้องรีบเอามือข้างที่ไม่ถือเตารีดมายันไว้ ริมฝีปากของโจ้จูบหนักหน่วงโดยไม่สนว่าผ้าจะไหม้หรือเปล่า 

"คุณเลขา ผ้าจะไหม้"สองบอกอีกฝ่าย ด้วยอาการหน้าแดงเรื่อ เขามองหนุ่มน้อยที่กำลังแสดงสีหน้าชัดเจนว่ากำลังเขินจัดแล้วหัวเราะชอบใจ 

"จะยากอะไร"เลขาหนุ่มบอกพร้อมกับเดินไปถอดปลั๊กไฟออกทันทีจนสองต้องมองหน้าไม่เข้าใจว่าโจ้กำลังจะทำอะไร 

"คุณจะทำอะไร ผมจะรีดผ้า"สองร้องทักอีกฝ่าย แววตาวิบวับเป็นประกายด้วยความกระหายที่มองมาทำให้สองรู้สึกว่าไม่น่าไว้ใจ 

"ไม่ต้องรีดแล้วเดี๋ยวร้านซักรีดจะเข้ามารับไปรีดเหมือนทุกอาทิตย์นั่นและ ส่วนนาย..."โจ้บอกหนุ่มน้อยแสนซื่อพร้อมกับลูบเรือนกายนุ่มลื่นของสอง  

"อ๊ะ"สองร้องออกมาเพราะมือหนาล้วงเข้าไปบีบสะโพกนิ่มในกางเกงของสอง เขาขยำเต็มแรงที่มีจนหนุ่มน้อยต้องร้อง 

หัวใจเต้นระส่ำเพราะรู้ว่าคุณเลขากำลังจะทำอะไรกับตัวเอง รู้ดีว่าแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวเท่านั้น จะไม่ต้องมีอะไรกับเขาอีก จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมาอีก 

สองตั้งใจว่าพรุ่งนี้จะรีบตื่นแต่เช้า รีบไปหาห้องพักใหม่ให้เร็วที่สุด ไม่มีเหตุผลที่จะต้องอยู่บ้านนี้ต่อไปถึงแม้เจ้าของบ้านเขาจะอนุญาตก็ตาม 

"ไปเถอะอย่าเสียเวลาเลย พรุ่งนี้จะไปหาหอพักใหม่ไม่ใช่เหรอ แต่สองต้องเอามาบอกก่อนนะว่าหอไหน ถ้าไม่น่าไว้ใจฉันไม่อนุญาตก็ไม่ต้องไป"น้ำเสียงเข้มของเลขาสั่งเด็กหนุ่มตัวน้อย 

สองได้แต่จำใจพยักหน้าเพราะตัวเองก็ไม่อยากจะต้องเจอปัญหาแบบหอเก่าอีกแล้ว ชายหนุ่มจับมือเด็กผู้ชายให้เดินตามตัวเองไป ทว่าสองยังคงขัดขืนไม่ยอมเดินตามโจ้ไปโดยดี 

"แต่ว่าผ้าละครับ จะทำยังไง"สองบอกอีกฝ่ายยังหันไปมองผ้าที่องอยู่จนโจ้ต้องจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ 

"ฉันโทรหาร้านซักรีดแล้วเดี๋ยวเขามาเอาผ้าที่กองอยู่ไปรีดให้ ไม่ต้องห่วง ไปเถอะไม่อยากหาที่พักใหม่แล้วเหรอ"เขาบอกเสียงเรียบ 

ทว่าในใจของเลขากระหยิ่มยิ้มย่องราวกับเสือร้ายที่กำลังจะขย้ำลูกกวาง จะเอาให้ลุกไปหาหอใหม่ไม่ได้เลยคอยดู ดูซิจะมีปัญญาไปจากฉันมั้ย?  

ถึงแม้โจ้ไม่รู้ว่าตัวเองคิดยังไงกับเด็กคนนี้แต่เขาดันติดใจ และจะไม่ยอมปล่อยอีกฝ่ายไปแน่นอน ไม่ว่าจะต้องผูกมัดด้วยวิธีใด จะไม่มีวันให้สองเดินออกจากเขาไปเด็ดขาด ในเมื่อเดินเข้ามาแล้วคิดหรือว่าจะเดินออกไปง่ายๆ ไม่มีวัน 

****************** 

พี่มันร้ายนะทุกคน 

ความคิดเห็น