ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EPISODES 04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 75

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ม.ค. 2564 09:44 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EPISODES 04
แบบอักษร

 

 

 

 

 

 

EPISODES 

04 

 

 

“วันนี้ฉันจะกลับช้า เดี๋ยวโทรสั่งมื้อเย็นไว้ให้ จำได้ใช่ไหมว่าต้องทำยังไงบ้าง” เสียงทุ้มเอ่ยบอกร่างบางตรงหน้าเสียงเรียบ ในขณะที่สายตาก็จับจ้องไปยังดวงหน้าหวาน

“ได้ฮะ ต้องดูคุณตาแมวก่อนทุกครั้ง ห้ามเปิดประตูให้คนแปลกหน้ายกเว้นพี่ชายที่มาส่งอาหาร” เสียงหวานเอื้อนเอ่ยบอกเจื้อยแจ้วตามที่จำได้ไม่ตกหล่นแม้สักคำเดียว และนั่นทำให้ริมฝีปากปากหยักเผลอขยับยกขึ้นมานิดๆอย่างพอใจ

“ดีมาก แล้วฉันจะรีบกลับมา”

“ฮะ”

สิ้นเสียงรับคำสั่นๆนั่นร่างสูงก็หมุนตัวออกจากห้องไป ทิ้งให้ดวงตาคู่สวยมองตามไปด้วยความรู้สึกหม่นหมองอย่างบอกไม่ถูก

มันไม่ใช่ครั้งแรกที่ฟรานซิสต้องกลับช้าแล้วเอ่ยกำชับกับลิตเติ้ลแบบนี้ แต่เป็นลิตเติ้ลเองที่ไม่เคยเข้าใจและไม่อยากเข้าใจว่าทำไมฟรานฟรานจะต้องทิ้งเขาให้อยู่ในห้องเงียบๆนี่คนเดียวด้วย แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ทั้งที่ไม่ชอบใจเลยสักนิดแต่ลิตเติ้ลกลับทำตัวว่านอนสอนง่ายและไม่เคยสร้างปัญหาให้กับฟรานซิสสักครั้ง

หลายสัปดาห์ที่ต้องมาอาศัยอยู่กับฟรานซิสทำให้ลิตเติ้ลเริ่มคุ้นชินและปรับตัวได้ ถึงแม้อายุสมองจะเหมือนเด็กหากแต่ก็เป็นเด็กที่มีพัฒนาการดีเยี่ยม ราวกับเด็กอัจฉริยะก็ไม่ปาน บวกกับร่างกายที่เลยคำว่าเด็กไปแล้วทำให้ลิตเติ้ลไม่ได้ดูผิดปกติไปสักเท่าไร

แล้ววันนี้เขาควรจะทำอะไรดีล่ะ?

ลิตเติ้ลได้แต่คิดในใจเงียบๆหลังจากที่ส่งฟรานซิสไปเรียนแล้วเขาก็พาตัวเองกลับมานั่งแหมะอยู่กลางห้องนั่งเล่น ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปทั่วทั้งห้องอย่างปลงตก เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอะไรดีในเวลานี้ ของเล่นมากมายที่ฟรานซิสเคยซื้อให้เขาก็เล่นมันจนเบื่อแล้ว แม้แต่เลโก้ราคาหลายพันที่พึ่งได้มาเขาก็สามารถต่อมันเสร็จได้ในเวลาเพียงไม่นาน และเพราะช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมาฟรานซิสยุ่งมากๆจนไม่มีเวลาออกไปหาซื้อของเล่นมาเพิ่มให้ ลิตเติ้ลก็เลยได้แต่หงอยอยู่แบบนี้

เฮ้ออ

เป็นอีกครั้งที่เด็กน้อยในร่างผู้ใหญ่ถอนหายใจออกมายาวยืดก่อนเจ้าตัวจะลุกขึ้นแล้วตรงไปยังห้องสมุดขนาดย่อมที่อยู่ในส่วนของห้องทำงานของฟรานซิส ลิตเติ้ลเคยแอบเข้ามาครั้งหนึ่งแต่ยังไม่ทันได้หยิบจับอะไรฟรานซิสก็กลับมาซะก่อน ตอนนั้นเลยต้องรีบหลบออกไปเพราะกลัวจะถูกจับได้ว่าแอบเข้ามา

อ่า.. เขาไมได้นิสัยไม่ดีนะ

ก็เขาเป็นเด็กนี่ ก็ต้องซนกันบ้างสิ...

ดวงตาคู่สวยไล่มองไปตามชั้นหนังสือขนาดใหญ่พลางไล้ปลายนิ้วไปตามสันปกทีละเล่มๆ ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดกับหนังสือเล่มใหญ่ที่วางอยู่ในชั้น

“จิตวิทยาเบื้องต้น...” เสียงหวานเอ่ยออกมาแผ่วเบาในความเงียบ เรียวคิ้วสวยขมวดเข้าหากันน้อยๆก่อนที่มือเรียวจะหยิบหนังสือเล่มนั้นออกมาจากชั้น

เขาจ้องมองหนังสือในมืออีกครั้งก่อนเรียวปากอิ่มจะขยับแย้มยิ้มเล็กน้อยอย่างพอใจกับของในมือ ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ลิตเติ้ลรู้สึกสนใจหนังสือเล่มนั้นเสียเหลือเกิน

ลิตเติ้ลชอบหนังสือเล่มนี้

มือเรียวเปิดหน้าหนังสือในมืออ่านทันที อ่านทั้งๆที่มันเป็นภาษาอังกฤษทั้งหมด! ตั้งแต่หน้าปกยันเนื้อหาไม่มีภาษาไทยแม้แต่ประโยคเดียวแต่ร่างบางกลับอ่านมันได้อย่างไม่มีปัญหา ลิตเติ้ลก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่เขาสามารถอ่านมันออกและเข้าใจได้อย่างง่ายดาย

ร่างบางเดินอ่านหนังสือไปเรื่อยจนมาถึงโต๊ะทำงานไม้สักที่ตั้งอยู่ไม่ไกลและทิ้งกายนั่งลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่อย่างเผลอไผล ลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองกำลังก้าวรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของฟรานซิสโดยไม่ตั้งใจ...

มือเรียวขาวเปิดหน้าหนังสืออ่านไปอย่างช้าๆในเวลาไม่นานก็จบเล่ม แต่เหมือนจะยังไม่พอคล้ายกับว่าลิตเติ้ลรู้แล้วว่าตัวเองชอบอ่านหนังสือพวกนี้มากแค่ไหน เมื่ออ่านเล่มแรกจบเล่มที่สอง สาม.. ก็ตามมา ไม่รู้ว่านานเท่าไรที่ร่างบางจมดิ่งอยู่กับหนังสือพวกนั้นจนกระทั่งเผลอหลับไป หลับลึกเสียจนแม้แต่เสียงกริ่งหน้าห้องก็ไม่อาจปลุกคนตัวบางให้ตื่นขึ้นมาได้

 

ในห้วงแห่งความฝันนั้นร่างบางกำลังเดินไปตามทางในสวนแห่งหนึ่ง เขาไม่แน่ใจว่านี่คือที่ไหนแต่ลิตเติ้ลกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก พอรู้ตัวอีกทีก็พาตัวเองเดินมาไกลจวนจะถึงทางออกของสวน ทว่าก็ต้องหยุดชะงักปลายเท้าพร้อมกับสายตาที่จับจ้องไปยังร่างบอบบางของใครบางคนไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงหน้า

ใครคนนั้นอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงสแล็กสีดำสนิทสวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาว แม้เห็นเพียงเสี้ยวหน้าเพราะอีกคนหันข้างอยู่ แต่เพียงแค่นั้นก็พอจะทำให้ลิตเติ้ลต้องรู้สึกตกใจไม่น้อย เมื่อใบหน้าของใครคนนั้นเหมือนกับใบหน้าของลิตเติ้ลไม่ผิดเพี้ยน!

ใครกัน?

นั่นคือคำถามที่เกิดขึ้นในหัวของลิตเติ้ลอย่างช่วยไม่ได้ ทว่ายังไม่ทันได้คิดอะไรไปมากกว่านั้นเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของบุคคลที่สามดังขึ้นไม่ไกล ร่างบางเลยเลี่ยงหลบอยู่หลังพุ่มไม้ใกล้ๆนั้นเพื่อแอบดูต่อ

แชะ! 

เสียงชัตเตอร์แผ่วเบาที่ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบทำให้ใบหน้าเรียวของคนถูกแอบถ่ายต้องหันกลับมามองที่มาของเสียง นัยน์ตาคู่สวยหรี่มองบุคคลตรงหน้าเล็กน้อยก่อนที่เรียวปากอิ่มจะแย้มยิ้มบางๆ ครั้งนี้ลิตเติ้ลได้ยลโฉมของร่างบางในชุดกาวน์เต็มๆตา และก็เป็นดังคาด

คนตรงหน้านั่นมีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับแกะ!

“แอบถ่ายเราอีกแล้วนะ” 

“เห็นแล้วอดไม่ได้นี่ ใครใช้ให้เติ้ลน่ารักเกินไปล่ะ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยตอบกลับอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเดินมานั่งลงข้างกายร่างบางในชุดกาวน์สีขาวอย่างเคยชิน และนั่นก็ทำให้ลิตเติ้ลต้องชะงักไปเมื่อเห็นใบหน้าของคนมาใหม่ชัดๆรวมถึงสรรพนามที่ชายร่างสูงนั่นใช้เรียกคนที่หน้าเหมือนเขาก็ด้วย

ตึกตัก...ตึกตัก...ตึกตัก... 

อยู่ๆก้อนเนื้อในอกซ้ายก็เต้นถี่รัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ลิตเติ้ลไม่รู้ว่าเพราะอะไร แต่ยิ่งเห็นใบหน้าของคนมาใหม่เขาก็ยิ่งรู้สึกแปลกๆในใจ

มันทั้งดีใจและเสียใจ...

“ก็พูดไปเรื่อย เอาโทรศัพท์เรามาได้แล้ว”  

“ก็ได้ๆ เนี่ยถ้าเราไม่หยิบมาให้จะรู้ไหมว่าตัวเองลืมโทรศัพท์น่ะหื้อ” 

“เรารู้ว่ายังไงวินต้องเอามาให้เลยวางทิ้งไว้หรอกนะ” 

“ครับๆคุณหมอลิตเติ้ล เถียงเก่งจริงๆเลยเราน่ะ” สิ้นประโยคนั้นคนทั้งคู่ก็หัวเราะออกมาพร้อมๆกัน มองสบตากันและกันเนิ่นนาน เป็นสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกที่ไม่ว่าใครเห็นก็มองออก ว่าคนทั้งคู่รักกันมากแค่ไหน...

รักงั้นหรอ?

ทำไมนะ.. ทำไมลิตเติ้ลถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับคำๆนี้เหลือเกิน ทั้งสถานที่และเหตุการณ์ตรงนั้น คุ้นราวกับว่าเขาเคยอยู่ในเหตุการณ์แบบนี้มาแล้ว เขารู้สึกว่าผู้ชายในชุดกาวน์คนนั้นคือตัวเอง รวมถึงผู้ชายคนนั้นที่ชื่อวิน ราวกับว่าเป็นคนคุ้นเคยและรู้จักดีรวมถึงรู้สึกดีด้วยมากๆ ทว่าในความรู้สึกดีๆกลับมีความรู้สึกเกลียดปะปนอยู่อย่างไม่มีเหตุผล...

ในขณะเดียวกันนั้นฟรานซิสที่เลิกเรียนเร็วกว่าเวลาปกติก็กลับมาถึงคอนโดก่อนเวลาที่บอกร่างบางไว้ในตอนแรก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อพบว่าบรรยากาศในห้องมันเงียบกว่าทุกที ราวกับไม่มีใครอยู่ก็ว่าได้ แต่พอสังเกตดีๆก็พบว่ารองเท้าของลิตเติ้ลก็ยังอยู่ และเครื่องปรับอากาศยังคงทำงาน นั่นแสดงว่าลิตเติ้ลยังอยู่ในห้อง แล้วทำไมห้องถึงเงียบขนาดนี้กันล่ะ

หรือว่าลิตเติ้ลจะเป็นอะไรไป?

คิดได้แบบนั้นสองเท้าก็ก้าวพรวดพราดไปยังประตูห้องนอนก่อนเป็นอันดับแรก แต่ก็พบเพียงความว่างเปล่า หัวใจแกร่งเริ่มเกิดความกังวลขึ้นมาไม่น้อย เขาไล่เปิดหาไปหาทีละห้องจนถึงประตูห้องทำงานของตัวเองที่ปิดไม่สนิท และฟรานซิสก็ไม่รอช้าที่จะเปิดมันเข้าไป

แล้วภาพตรงหน้าก็ทำให้ฟรานซิสต้องถอนกายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งอก ที่แท้เด็กน้อยก็แอบมาซนในห้องทำงานของเขาแล้วหลับไปนี่เอง

สองเท้าแกร่งก้าวเดินเข้าไปหาร่างบางที่หลับสนิทคาโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน ดวงตาคมฉายแววไม่พอใจเล็กน้อยที่เห็นกองหนังสือหลายเล็บกระกายอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ เรียวปากหยักกำลังจะขยับเปล่งเสียงเรียกคนหลับให้ตื่นขึ้นมาแต่ก็ชะงักไปเมื่อได้ยินแผ่วเบาดังมาจากร่างบาง

“......”

เพราะเสียงของลิตเติ้ลมันเบาเกินกว่าจะฟังรู้เรื่องฟรานซิสเลยขยับเข้าไปใกล้มากขึ้น มากจนพอที่จะได้ยินเสียงเล็กพึมพำเรียกชื่อใครสักคนออกมา

“..วิน...”

เพียงเท่านั้นดวงตาคมก็ฉายแววขุ่นมัวออกมาทันที ทั้งที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนชื่อวินที่ลิตเติ้ลละเมอถึงคือใครกันแน่ แต่แค่ฟังก็รู้แล้วว่าเป็นผู้ชายแน่นอน ก็ไม่รู้ว่าทำไมแต่เขาไม่พอใจ ไม่ชอบเลยที่ลิตเติ้ลละเมอเรียกชื่อไอ้คนชื่อวินอะไรนั่น!

และด้วยความไม่พอใจคนตัวโตก็ยื่นมือไปเขย่าปลุกร่างบางที่หลับใหลอยู่ให้ตื่นขึ้นมาทันทีด้วยน้ำเสียงเข้มๆ

“ตื่นได้แล้วลิตเติ้ล”

“..อืออ..อีกห้านาทีนะวิน...”

“ลิตเติ้ล!” ฟรานซิสเผลอเรียกชื่ออีกคนออกมาเสียงดังด้วยความไม่พอใจ เมื่อได้ยินชื่อของบุคคลที่สามหลุดออกมาจากปากเล็กๆของลิตเติ้ล และนั่นก็ทำให้คนหลับต้องสะดุ้งเฮือกพร้อมกับดวงตาคู่สวยที่ลืมขึ้นทันที

“ฟะ..ฟรานฟราน!!”

 

 

 

+++++++100%++++++  

ความคิดเห็น