ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 18 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 18 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 18.2k

ความคิดเห็น : 38

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2559 20:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 18 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

#

 

 

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 18

 

 

Part น้ำ

 

            ตอนนี้ฝนยังไม่หยุดตก ผมเดินไปอย่างไม่มีจุดหมาย ท้องฟ้าที่มีแสงแดดสว่าง เริ่มทาด้วยสีดำ เสียงแตรรถบนถนนทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ผมหันมองรอบตัว นี่ผมเดินมาไกลขนาดนี้เลยเหรอ ผมหันไปมองยังบ้านหลังเล็กๆที่มีแสงไฟเปิดอยู่ แต่ภาพมันพล่ามัวเหลือเกิน มันเป็นเพราะฝนที่ตกลงมาจนแทบจะมองไม่เห็น น้ำตาของผมจางหายไปหมดแล้ว เหลือแค่เพียงความเสียใจที่ฝันแน่นอยู่ในอก

 

            ผมตัดสินใจเดินไปที่บ้านหลังนั้น บ้านของผม ไม่ใช่คอนโดหรูของพี่ๆทั้งสอง ไม่ใช่คฤหาสน์หลังใหญ่ของคุณพ่อคุณแม่ แต่ที่นี่คือบ้านที่ผมอยู่มาตั้งแต่เด็ก สถานที่ที่มีทั้งความทรงจำคำว่าครอบครัวที่แสนอบอุ่น บ้านเด็กกำพร้า

 

            ปิ้งป่อง ~ ~ ~ ~

 

            กดออดรอสักพักก็มีสาวแก่คนหนึ่งเดินกางร่มออกมา เธอพยายามเพ่งมองผมสักพักแล้วก็อุทานออกมา

 

            “น้ำ!!!”ครูพร เรียกผมเสียงดังแล้วเดินมาเปิดประตูให้ผม

 

            “สวัสดีครับครู”ผมยกมือขึ้นมาไหว้ครู นี่มือผมสั่นเหรอ ผมไม่รู้สึกหนาวเลยสักนิด

 

            “ทำไมมาอยู่ตรงนี้เนี่ยลูก เข้ามาก่อนเร็ว มาๆ”ครูพรดันผมเข้ามาในร่มแล้วพาผมเข้าไปในบ้าน ที่นี่ยังอบอุ่นเหมือนเดินไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ได้เข้ามา ผมรู้สึกถึงความรัก ความจริงใจที่ทุกคนมอบให้กัน

 

            ผมเข้ามาในบ้านก็เป็นจุดสนใจของเด็กๆ แน่สิครับก็ผมเปียกซะขนาดนี้ ครูพรให้ผมเข้าไปอาบน้ำ และหาเสื้อผ้าให้เปลี่ยน  ผมขอครูนอนที่นี่ท่านก็ไม่ได้ขัดอะไร แถมยังจัดห้องใหม่ให้อีกต่างหาก ที่นี่เป็นบ้านเด็กกำพร้าขนาดเล็กๆ มีเด็กแค่ 20 กว่าคนมั้ง ผมมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่จำความได้

 

            “น้ำ ทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ได้”

 

            “เอ่อ น้ำ....”

 

            “ไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไรจ้ะ แต่ถ้าไม่สบายใจอะไรก็ระบายกับครูได้เสมอ”

 

 

 

Part  วายุ

 

            ตอนนี้ผมแทบจะบ้า หลังจากที่น้ำเดินออกไป ผมพยายามจะรั้งน้ำไว้แต่ก็โดนคู่นอนเก่าของผมขัดไว้ซะก่อน หลังจากนั้นผมก็พยายามไล่เธอกลับไปและบอกเธอว่าผมมีแฟนแล้ว ถึงจะไม่เคยขอน้ำเป็นแฟนก็เถอะ เธอดูโมโหมาก ทังด่าและตบตีผมสักพักใหญ่จนผมต้องให้รปภ. มาลากเธอออกไป

 

            ผมรีบวิ่งหาน้ำที่ห้องของไอ้สายฟ้า เพราะคิดว่าน้ำน่าจะไปหามัน แต่พอเข้าไปในห้องก็เห็นมันนอนหลับอยู่แล้ว ด้านข้างก็มีผู้หญิงนอนอยู่ด้วย ผมเลยปลุกมันแล้วบอกว่าน้ำหนีออกไปจากบริษัท วิ่งมาจนถึงชั้นล่าง พนักงานบอกว่าน้ำวิ่งออกไปจากบริษัทแล้ว ผมกลับไปดูที่คอนโดก็ไม่มี โทรไปหาแม่ท่านก็บอกว่าน้ำไม่ได้กลับไป

 

            “กูขอโทษ กูทำให้น้ำเข้าใจผิดเอง” จู่ๆสายฟ้าก็พูดออกมาหลังจากนั่งเครียดกันอยู่ที่คอนโด เพราะไม่รู้จะไปหาน้ำที่ไหนดี

 

            “มึงทำอะไร”ผมถามกลับเสียงเข้ม

 

            “พิณบอกกูว่าตอนที่ก็หลับอยู่ในห้อง...น้ำเข้าเห็นกูกับผู้หญิงคนนั้น”สายฟ้าพูดหน้าเครียด

 

            “แล้วทำไมมึงถึงได้ไปนอนกับคุณพลอยได้วะ”ผมสงสัยมาก เพราะปกติไอ้สายฟ้ามันตายด้านจะตาย แทบจะไม่เคยนอนกับผู้หญิงคนไหนเลย

 

            “กูโดนยา ตอนที่คุยกับงานกับเขา”

 

            “หึ มึงก็ไม่ได้ผิดคนเดียวหรอก กูก็ทำให้น้ำเสียใจเหมือนกัน”

 

            ผมผิดมากๆ ผมรู้ตัวเองดี เพราว่าไม่ได้อธิบายให้เจนเข้าใจ เลยทำให้น้ำเสียใจและต้องหนีไปแบบนั้น ถ้าผมพูดบอกสักนิดเรื่องแบบนี้ก็จะไม่เกิดขึ้น

 

 

            ตอนนี้ผมได้สั่งให้ลูกน้องหาตัวน้ำให้เจอ ภายใน 2 วัน ผมอยากอธิบายให้น้ำเข้าใจ ผมไม่อยากให้น้ำหายไปจากชีวิตของผม ผมจะไม่ยอมให้น้ำไปไหนเด็ดขาด

 

 

*********50%***********

 

Part น้ำ

 

 

            ทำไมมันหนาวขนาดนี้ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ แต่ก็ปวดหัวจี๊ด ทำให้ต้องหลับตาลงอีกครั้ง สงสัยคงจะเป็นไข้ เพราะเมื่อวานก็เล่นดราม่าเป็นนางเอกไทย เดินร้องไห้ท่ามกลางสายฝนซะขนาดนั้น ผมค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นอีกครั้ง ดูนาฬิกาก็ 10 โมงกว่าๆแล้ว พยายามเดินพยุงตัวเองไปนอกห้องเพื่อจะไปขอยาจากครูพร

 

            “อ้าวน้ำ ไม่สบายออกมาทำไมละลูก”

 

            “จะมากินยา แค่กๆๆ ครับ”นี่ผมเสียงแหบขนาดนี้เลยเหรอ ครูพรพยุงผมให้นั่งลงที่เก้าอี้ใกล้ๆ แล้วก็เดินกลับเข้าไปในครัว ออกมาพร้อมข้าวต้มถ้วยใหญ่และน้ำอีกแก้ว

 

            “ขอบคุณครับครูพร”ผมบอกท่าและเริ่มทานข้าวช้าๆ ถึงจะไม่หิวเลยก็ตาม แต่กลัวโดนครูดุ เมื่อก่อนตอนไม่สบายผมโดนดุประจำแหละ

 

            ผมทานข้าวต้มเรื่อยๆจนหมดไปครึ่งหนึ่งก็ดื่นน้ำตาม ครูพรเอายามาวางไว้ให้ผมสองเม็ด ผมก็รับเข้าปากทันที หลังจากนั้นก็โดนครูพรบังคับให้ไปนอนพัก

 

            ผมล้มตัวลงนอนบนฟูก อาการปวดหัวยังคงมีอยู่มาก ผมพยายามข่มตาให้หลับ แต่ภาพต่างๆก็ค่อยไหลเข้ามาในหัวอีกครั้ง มันทำให้ผมปวดหัวมากยิ่งขึ้น จนต้องเอามือกำเส้นผมและดึงระบายความเจ็บปวด

 

            “ฮึก”

 

            นี่เราร้องไห้เหรอ คงเป็นเพราะปวดหัวมากไปสินะ ไม่เกี่ยวกับเรื่องพวกเขาสักหน่อย พยายามข่มตาหลับ สักพักก็เผลอหลับไป

.

.

.

.

.

 

            ตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงบ่ายของวันอาการปวดหัวยังคงมีอยู่แต่ไม่มากนัก แต่อาการปวดตาเหมือนว่ามันจะแรงขึ้นกว่าเดิม ผมค่อยๆลุกขึ้นนั่งกอดเข่าพิงผนังห้อง ตัดสินใจแล้วว่าต่อไปนี้จะต้องทำใจให้ได้ จะต้องเลิกรักพี่ๆทั้งสองคนให้ได้ แม้ผมจะต้องเจ็บแค่ไหนก็ตาม

 

            ผมลุกขึ้นเดินออกไปนอกห้องก็พบเด็กๆอยู่ประปราย เพราะส่วนใหญ่อยู่กันที่ห้องเรียนซึ่งเป็นห้องเล็กๆ ครูพรเป็นคนสอน บางครั้งก็มีครูอาสามาสอนบ้างแล้วแต่โอกาส ผมหันมองรอบๆรู้สึกเหมือนกับว่าได้ย้อนกลับไปตอนเด็กอีกครั้ง ทุกๆอย่างรอบตัวยังเหมือนเดิม เสียงหัวเราะ ร้องไห้ ความอบอุ่นและความเหงา

 

            ผมหันไปเห็นเด็กคนหนึ่ง ทำไมเขาถึงไม่ไปเล่นกับเพื่อนๆละ ผมมองเห็นความเศร้าในแววตาคู่นั้น มันมีบางอย่างดึงดูดทำให้ผมต้องเดินไปหา

 

            “น้องครับ”เด็กคนนั้นหันมามองผมแต่ก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา

 

            “พี่ชื่อพี่น้ำนะครับ ขอนั่งเล่นด้วยได้ไหม”เขาพยักหน้า สายตาสั่นระริกคงเพราะกลัวคนแปลกหน้า

 

            “เราชื่ออะไรครับ”

 

            “ซะ ซิน ฮะ”เด็กน้อยพูดออกมาช้าๆ ผมสังเกตเด็กคนนี้ เนื้อตัวมอมแมม ใส่เสื้อตัวใหญ่ แต่หน้าตาไม่น่าจะใช่เด็กผู้ชายนี่หน่า

 

            “น้องซินทำไมไม่ไปเล่นกับเพื่อนละครับ”ผมถามตัวเล็กอย่างสงสัย แต่เด็กน้อยไม่ตอบ เอาแต่ส่ายหน้าไปมา ผมนั่งคุยกับน้องอยู่สักพักทำให้รู้ว่าซินอายุ 8 ขวบเป็นเด็กพูดน้อย ไม่ค่อยชอบเล่นกับเพื่อน  ทำไมนะผมรู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้จัง

 

            “น้องซินไปกินไอติมกันไหมครับ”ผมบอกน้อง เด็กน้อยพยักหน้าตอบรับ ผมจึงเดินไปบอกครูพร และขอพาน้องออกมาน้องบ้าน ดีนะที่ตอนวิ่งออกมาจากบริษัทพกกระเป๋าเงินมาด้วย พอนึกถึงเรื่องนี้น้ำตาผมก็จะไหลอีกครั้ง พยายามสงบสติอารมณ์แล้วพาน้องมากินไอติมกะทิที่เข็นผ่านมาพอดี

 

            “อะ นี่ครับน้องซิน”ผมยื่นไอติมให้ ซินก็ไหว้แล้วรับไปกิน เด็กอะไรกินไอติมยังน่ารักเลย

 

            “อร่อยมั้ยครับ”

 

            “อร่อยฮะ”

 

            “งั้นก็กินเยอะๆนะ จะได้โตไวๆดูสิ 8 ขวบแล้ว ตัวยังเท่าเด็กอนุบาลอยู่เลย”

 

            ผมพาน้องเดินกลับเข้าไปในบ้าน  ซินจับมือผมไม่ยอมปล่อยเลยผมเดินเข้ามาในห้องดูทีวีกลางบ้าน ทำให้ผมแปลกใจกับภาพผู้ชายตรงหน้าที่ยืนคุยกับครูพรอยู่ ใครกันคนมาบริจาคเงินเหรอ ผมเพ่งตามองให้ชัดๆอีกครั้ง ทำให้ผมอุทานออกมาอย่างลืมตัววว

 

 

 

 

            “พี่สายฟ้า พี่วายุ!!!!” 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

มาแล้ววววคะ ขอโทษที่ช้า เค้าไปโรงพยาบาลไปตัดไหมมา

หมอนัดบ่าย 3 ได้ตัดไหมเกือบ 5 โมง หื่ยยยยยๆๆๆ 

น้องซินเราว่าจะเอาแยกไปแต่งอีกเรื่องหลังจากเรื่องนี้จบ คิดว่าดีไหม เม้นบอกกันหน่อย

ดี ไม่ดีติชมกันได้นะจ้ะๆๆๆๆๆ

เม้นให้กำลังใจแพรกันหน่อยเน้อออออ

ฝากติดตามพี่ๆทั้งสองกันน้องน้ำด้วยน้าาา

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/eta.gif

 

 

 

 

ความคิดเห็น