email-icon facebook-icon

สำหรับน้ำสุวรรณ นิยาย คือ อาหาร ร้านนี้อาจทำไม่ถูกปากทุกคน แต่ทำด้วยใจนะคะ

บทที่ 3 ฉันอยากกินจากเต้า

ชื่อตอน : บทที่ 3 ฉันอยากกินจากเต้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 407

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 20:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ฉันอยากกินจากเต้า
แบบอักษร

เรื่อง : รักร้ายทลายหัวใจ 

ผู้แต่ง : น้ำสุวรรณ  

บทที่ 3 ฉันอยากกินจากเต้า  

------กวิน------ 

หนึ่งวันหนึ่งคืนเต็มสำหรับคนป่วยซึ่งถูกแจกันแทงเข้าที่ด้านหลัง หมอบอกว่าเธอเสียเลือดมากและอ่อนเพลีย หลังการผ่าตัดเอาเศษแจกันออกเธอก็นอนหลับยาว เพิ่งจะฟื้นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน 

ผมไปเยี่ยมเธอเมื่อวานหลังจากประชุมเสร็จ จากนั้นก็ไม่ได้ไปอีกจนเธอฟื้น สั่งให้ธนาดูแลความเรียบร้อยทุกอย่างแทนผม ดูแลอย่างเต็มที่เพราะรู้ว่าเกลวรินจะต้องโกรธที่ผมดูแลนุ่มนิ่มไม่ดี 

ได้รับรายงานจากธนาว่าหมอให้กลับบ้านได้ ยังบอกด้วยว่าสุขภาพร่างกายแข็งแรงดีแต่ต้องดูแลแผลด้านหลังก็เท่านั้น ส่วนน้ำหวานผมเริ่มที่จะสนิทสนมมากขึ้น เมื่อคืนนี้ผมยังไปนอนเล่นด้วยจนกระทั่งสาวน้อยหลับไป ความรู้สึกของพ่อที่ทำงานมาเหนื่อย ๆ แล้วได้เห็นรอยยิ้มของลูกคงไม่ต่างไปจากตอนที่ผมเจอน้ำหวานแน่ 

ก๊อก!! ก๊อก!!! ก๊อก!!! 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่เลขาฯจะก้าวเข้ามาในห้อง “คุณกวินคะ คุณนราวรรณมาขอพบค่ะ” 

“ให้เข้ามาได้” ผมถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะเซ็นเอกสารใบสุดท้าย ไม่ต้องคาดเดาเลยว่าคุณนราวรรณมาหาผมด้วยเรื่องอะไร หากไม่ใช่เรื่องของลูกสาวอย่างขวัญวิวาห์ และเรื่องซึ่งเป็นที่สนใจคือการแจ้งยกเลิกงานแต่งงานนั่นเอง 

“กวิน  คนของกวินไปแจ้งกับแม่ว่ายกเลิกงานแต่งงาน มันหมายความว่ายังไง แบบนี้ลูกสาวแม่เสียหายนะ” คนผู้มาใหม่เอ่ยพูดตั้งแต่ประตูยังไม่ปิดสนิทดีด้วยซ้ำ เมื่อเดินมาถึงที่โต๊ะทำงานของผมก็วางกระเป๋าเสียงดังอย่างไม่เกรงใจ ทั้งที่โดยความจริงก็ได้ชื่อว่าเป็นลูกหนี้ของผม 

“เรื่องนี้คุณนราวรรณน่าจะถามลูกสาวนะครับ” สรรพนามจากคุณแม่กลายเป็นการเอ่ยเรียกชื่อ นั่นเองที่ทำให้คนตรงหน้าดูมีความนอบน้อมกับผม ตั้งแต่รู้ว่าผมจะแต่งงานกับลูกสาวก็เที่ยวบอกใครต่อใครไปทั่ว แล้วยังรูดบัตรเครดิตจนเต็มวงเงินแทบทุกวัน 

“ทะเลาะกันเหรอคะ เดี๋ยวแม่จะเข้าไปจัดการเนโกะให้นะที่ไม่เชื่อฟังกวิน กวินเองก็อย่าใจร้อนยกเลิกงานแต่งงานแบบนี้” 

“เชิญคุณนราวรรณเข้าไปที่บ้านได้ตามสะดวกครับ เพียงแต่ต่อจากนี้ขวัญวิวาห์จะเป็นแค่เมียคนหนึ่งของผมเท่านั้น ไม่มีการตบแต่ง หนึ่งปีเท่านั้นผมจะยกหนี้สินทุกอย่างให้ ออ...ลืมไปหนึ่งเรื่อง ขวัญวิวาห์ก่อเรื่องจนทำให้เมียอีกคนของผมได้รับบาดเจ็บนอนโรงพยาบาล คิดเป็นค่าเสียหายหนึ่งล้านบาท ส่วนต่างที่ทำให้ขวัญวิวาห์จะอยู่กับผมนานขึ้น และเป็นส่วนต่างที่ขวัญวิวาห์ต้องจ่ายให้กับเมียอีกคนของผม” 

ผมพูดร่ายยาวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ คนฟังหน้าถอดสีพูดอะไรไม่ออก เมื่อเห็นว่าไม่มีการตอบสนองผมจึงได้ปิดแฟ้มเอกสารและยืนเต็มความสูง 

“และบัตรเครดิตที่ผมให้ไว้ตอนนี้ถูกปิดแล้วนะครับ ก่อนหน้านี้ที่ไปรูดจนเต็มวงเงินทุกวันถือว่าเป็นน้ำใจของผมแล้วกัน” 

เดินออกจากห้องทำงานของตัวเองด้วยความเหนื่อยอ่อน ผมรู้ดีว่าแม่ของขวัญวิวาห์จะต้องไปจัดการลูกสาวให้ทำตัวดีขึ้น แต่ผมไม่ได้คาดหวังความรักจากเธออีกแล้ว แค่เธออยู่ที่บ้านและไม่ถูกแม่ขายให้กับเสี่ยอื่นก็น่าจะถือว่าใจดีมากแล้ว 

ขับรถออกจากบริษัทโดยตรงกลับบ้านทันที หลายวันก่อนผมจะต้องพาขวัญวิวาห์ตามติดมาด้วย ไม่อยากให้เธออยู่ห่างจากสายตา แต่ตั้งแต่เช้าวันนี้ผมไม่เข้าไปหาเธอด้วยซ้ำแม้ว่าเธอจะไม่กินข้าวเย็นเมื่อวานแม้แต่คำเดียว เช้าและเที่ยงของวันเธอก็ไม่กินข้าว เธอกำลังเรียกร้องความสนใจซึ่งผมจะไม่ทำตามเกมของเธออีกแล้ว 

กลับเข้ามาที่บ้านผมก็ตรงไปยังห้องของน้ำหวานอย่างไม่มีเหตุผล มองเห็นว่าเด็กน้อยกำลังเกาะตัวของแม่ที่นอนตะแคงหันหลังให้กับผม ส่งเสียงหัวเราะและพูดไม่เป็นคำกับพี่เลี้ยง 

“น้ำหวานมากินนมก่อนนะลูก แล้วจะได้นอนนะ หนูไม่ยอมกินนมแบบนี้แม่เจ็บไปหมดแล้วนะจ๊ะ” คนที่นอนหันหลังพยายามส่งเสียงบอกลูก เธอขยับตัวลำบากจนพี่เลี้ยงต้องจับประคองให้น้ำหวานนอนลงข้างแม่ 

“เดี๋ยวพี่ออกไปข้างนอกก่อนนะ” พี่เลี้ยงมองเห็นผมที่เข้ามาในห้องจึงได้รีบแยกตัวออกไป สายตาของผมจับจ้องไปยังคนที่นอนหันหลัง ขยับเดินเข้าไปใกล้ก็เห็นว่ากำลังเอามือตบก้นของลูกให้กินนมจากเต้า 

“คุณกวิน” นุ่มนิ่มหยิบเอาผ้าผืนบางมาปิดช่วงอกของเธอ เธออายที่ผมเข้ามาในห้องตอนให้นมลูก แล้วไหนเธอบอกว่าอะไรก็ได้ที่ทำให้ผมมีความสุข 

น้ำหวานผละออกจากอกของแม่ด้วยไม่ยอมกิน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนมผงที่ไปหาซื้อมาให้กินหรือเปล่า แม่นอนเจ็บที่โรงพยาบาลเลยต้องแก้ปัญหาด้วยนมผงไปก่อน 

“น้ำหวาน มาหาลุงสิ”  ผมเอ่ยเรียกพร้อมกับตีมือลงบนที่นอน เด็กน้อยจึงค่อย ๆ คลานเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า มีดวงตาของแม่เด็กมองผมอย่างแปลกใจ 

“ฉันให้ธนาจัดการโอนเงินเข้าบัญชีเธอแล้ว ค่าเสียหายจากการบาดเจ็บครั้งนี้” ผมพูดเสียงราบเรียบ โอบอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาวางบนตัก คิดว่าตอนนี้ผมคงถูกชะตากับเด็กน้อยน้ำหวานนี่แล้วแน่ ๆ 

“โอนให้หนูทำไมจ๊ะ หนูไม่ได้เป็นอะไรมากจ้ะ” คนพูดว่าไม่ได้เป็นอะไรมากผ่าตัดและนอนไปหนึ่งวันหนึ่งคืน ยังจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากอีกหรือไง 

“ฉันไม่ใช่คนจ่าย คนที่ทำให้เธอเจ็บเป็นคนจ่าย” 

“คุณผู้หญิงเหรอจ๊ะ” 

“ไม่ต้องเรียกว่าคุณผู้หญิง เรียกว่าคุณขวัญวิวาห์ก็พอ” ผมหอมแรง ๆ ไปกับพวงแก้มของเด็กน้อย น้ำหวานพยายามเอามือป้องเพราะหนวดของผมที่ทิ่มเนื้อผิว “แล้วอีกอย่าง...” 

ก๊อก!! ก๊อก!! ก๊อก!! 

“ขอโทษครับคุณกวิน คุณขวัญวิวาห์ออกไปกับแม่ของเธอครับ จะให้ตามไปไหมครับ” เป็นธนาที่เข้ามาในห้องพร้อมกับรายงาน รวดเร็วอย่างที่ผมคิดเอาไว้ไม่มีผิด 

“เอาน้ำหวานไปให้กับพี่เลี้ยง แล้วนายก็ตามไปดูขวัญวิวาห์กับแม่ว่าคิดจะทำอะไร” ธนาเดินเข้ามาหาก่อนที่จะรับตัวของน้ำหวานไป ธนาเองเป็นคุณพ่อลูกสองจึงไม่แปลกเลยที่จะอุ้มเด็กเป็น หลายครั้งที่ธนาพาลูก ๆ มาเล่นในบ้านและผมอดไม่ได้ที่จะเข้าไปพูดคุย ผมรักเด็ก และผมอยากมีลูก ทุกคนในบ้านนี้รู้ดี 

ทิ้งเวลาพักใหญ่จนธนาออกไปจากห้อง หันกลับมาหาคนที่ขยับตัวเชื่องช้าเพราะความเจ็บ แม้หมอจะบอกว่าเธอร่างกายแข็งแรงดีแต่ก็ยังมีแผลที่ด้านหลัง 

“ฉันอยากลองชิม” 

“ชิมอะไรจ๊ะ” คนฟังเอ่ยถามตาใส ท่าทางกระตือรือร้นทั้งที่ขยับตัวด้วยตัวเองอย่างยากลำบาก 

“น้ำนม” 

“น้ำนม!!!” คนฟังร้องเสียงหลงหลังจากที่ได้ยินผมพูดจบ ถูกแล้ว เธอฟังไม่ผิด ผมอยากลองชิมน้ำนมจากอกของเธอ และผมอยากจะรู้อะไรบางอย่างด้วย “อะ...เอ่อ งั้น...เอ่อ...หนูจะไปหา เอ่อ..” 

“ฉันอยากกินจากเต้า” พูดพลางมองหน้าคนที่เหมือนแข็งเป็นหินไปแล้ว ผมเห็นว่าเสื้อของเธอบริเวณอกมีรอยน้ำนมที่ไหลเปื้อนเสื้อ นั่นน่าจะเป็นสาเหตุของกลิ่นนมที่มักติดตัวเธอเสมอแน่ 

ทั้งผมและนุ่มนิ่มต่างพากันนิ่ง ผมอยากรู้ว่าเธอจะยอมไหม และหากยอมก็อยากรู้ว่าเพราะอะไร สำหรับขวัญวิวาห์มีหนี้สินมากมายที่ต้องชดใช้แทนแม่ เธอก็ยังไม่ยินยอมมอบกายให้ผมเสียด้วยซ้ำ แล้วกับนุ่มนิ่มที่ถูกจ้างมาด้วยเงินไม่กี่บาท ผมเองก็อยากรู้ว่าเธอจะยอมไหม 

 

ภายในห้องเต็มไปด้วยความเงียบพักใหญ่ก่อนที่นุ่มนิ่มจะปลดกระดุมเสื้อช้า ๆ สองมือของเธอสั่นพร่าในทุกขณะที่ปลดมันออกทีละเม็ด สองเต้าเต่งตึงที่คงต้องพูดว่ามันใหญ่มากปรากฏแก่สายตา เสื้อที่เธอสวมใส่ถูกผายออกจนเห็นชัดถนัดทั้งสองข้าง และเจ้าตัวกำลังหลับตาแน่นไม่มองหน้าผม 

“อายรึเปล่า” ผมถามคนที่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เธอไม่ตอบคำถามของผม “ถ้าวันนี้ฉันบอกว่าจะนอนกับเธอ เธอจะยอมนอนกับฉันไหม” 

“ยอมค่ะ...” คนที่ยังหลับตาแน่นตอบ 

ผมพยักหน้าเบา ๆ ก่อนที่จะขยับร่างกายเข้าไปใกล้ ค่อย ๆ ขยับร่างกายของเธอไปด้านหลังพิงกับหมอนใบใหญ่ สายตามองไปยังสองเต้าอวบที่มีน้ำสีขุ่นซึมออกมา ร่างกายกำลังเกิดกำหนัดอย่างหนักแต่ผมคงไม่บ้าทำอะไรผู้หญิงที่เจ็บแผลอยู่แน่ และก็ไม่ใช้ขวัญวิวาห์รองรับความต้องการแน่นอน 

คนที่หลับตายอมอิงร่างกายไปด้านหลังแต่ตัวแข็งราวกับหิน  เนื้อผิวของเธอนวลเนียนน่าสัมผัส จากคำบอกเล่าของเกลวรินเธอถูกผู้ชายซึ่งเป็นพ่อของน้ำหวานไม่รับผิดชอบ เธอน่าจะผ่านมือชายมาไม่มากจึงดูเดียงสาขนาดนี้ 

ผมก้มตัวเข้าไปใกล้ก่อนจะใช้ปลายลิ้นสัมผัสลงที่ปลายยอดปทุมถัน สัมผัสรสชาติของน้ำนมที่หยาดหยดออกจากเต้าอวบ คนตัวเล็กที่ถูกผมสัมผัสสะดุ้งเฮือก มือของเธอจับกางเกงที่สวมใส่จนแน่น ดวงตาก็ยังหลับแน่นเมื่อเพิ่มสัมผัสจากแตะเป็นดูด 

น้ำนมของเธอไหลออกมาเยอะมาก ยิ่งดูดมันก็ยิ่งเข้ามาในปากของผม มันมีรสชาติมันไม่หวาน รู้สึกเหมือนนมผงผสมกับน้ำจาง ๆ แต่รู้สึกอร่อยแบบประหลาด ๆ  

จากดูดข้างซ้ายผมก็ย้ายไปดูดข้างขวา ไม่กดสัมผัสรุนแรงเพราะกลัวว่าเธอจะเจ็บ ทั้งแผ่นหลังและสองเต้าเต่งตึงที่คิดว่าเธอคงเจ็บปวดเต็มทน จากการที่ลูกไม่ยอมดูดจึงทำให้เจ็บอยู่มาก 

เวลาผ่านไปพักใหญ่ที่ผมสนใจดูดสองเต้าอวบของเธอ จากที่ต้องการจะเพียงสัมผัสเพื่อให้เธอปัดป้อง แต่เมื่อเธอยินยอมก็ทำให้ผมเพิ่มการรุกรานมากขึ้น จนสุดท้ายยอมที่จะปล่อยเธอเป็นอิสระ และยังเป็นคนติดกระดุมเสื้อให้กับเธอ 

“นะ...หนูทำเองจ้ะ” นุ่มนิ่มก้มหน้าและพยายามจะติดกระดุมเสื้อตัวเอง มันทำให้ผมต้องเลียริมฝีปากที่รู้สึกว่าจะมีน้ำนมติดอยู่เล็กน้อย 

“ทำไมเธอถึงยอม?” ถามออกไปในสิ่งที่สงสัย และคิดว่าคนอาจหาญบนใบหน้าที่เดียงสาจะตอบตามความจริง 

“กะ...ก็..หนูรับเงินคุณเกลมาแล้วนี่จ๊ะ” 

“ฉันขอเหตุผลตามความเป็นจริง” พูดพลางใช้มือเชยคางของดวงหน้าน้อย ๆ ขึ้นสบตาผม มันทำให้เห็นว่าเธอกำลังหน้าแดงและตัวสั่นเป็นลูกนก จ้องลึกเข้าไปในแววตาและพูดกับเธอว่า“สิ่งที่เธอทำอยู่มันเรียกว่าขายตัว” 

“จ้ะ หนูรู้ แต่หนูยอมทำทุกอย่างถ้าแม่กับลูกหนูจะสบาย พี่เกลบอกว่าถ้าทำให้.....เอ่อ....ทำให้คุณกวินรักไม่ได้ก็ไม่เป็นไร  พี่เกลจะส่งเสียให้น้ำหวานเรียนจนจบ และจะให้เงินก้อนหนึ่งกับหนูและแม่ หนูไม่มีวิชาความรู้ติดตัวมาก ทำงานจนตายก็ไม่รู้ว่าจะปลูกบ้านให้แม่ได้ไหม แต่หนูทำงานนี้พี่เกลปลูกบ้านหลังใหม่ให้แม่ได้ ต่อให้ขายตัว หรือจะทำอะไรหนูก็ยอมจ้ะ” 

“........” ผมเงียบและเพียงแต่ฟัง แววตาของเธอมันบอกว่าเธอไม่ได้โกหก เธอพูดความจริงทุกอย่าง มันผิดไปจากแววตาของขวัญวิวาห์ที่เพียงจะร้องขอทุกอย่างเพื่อตัวเองโดยไม่ตอบแทนอะไรทั้งนั้น หวังแต่ได้ฝ่ายเดียว 

ดวงตาคู่สวยค่อย ๆ มีน้ำใสไหลออกมาทางหางตา ในตอนที่ผมคุกคามเธอไม่ร้องไห้ออกมา แต่ตอนนี้เธอกลับกำลังสะอื้นในลำคอ  

“ฮึก ๆ ความจริงหนูไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของแม่ หนูถูกเก็บมาเลี้ยง หลังจากเลี้ยงหนูแม่ก็มีแต่ยากไร้ไม่มีเงิน ชีวิตแม่ลำบากขึ้นทุกวัน มีคนหลอกหนูว่ายอมเป็นของเขาแล้วจะส่งเสียเลี้ยงดูแม่ ฮื้อ ๆ จะทำให้แม่สบาย หนูก็เชื่อเขาจนท้อง แต่เขากลับไม่รับผิดชอบหนู บอกว่าหนูไปนอนกับใครไม่รู้ ฮื้อ ๆ” 

สองมือน้อย ๆ ปิดหน้าตัวเองร้องไห้กับเรื่องราวที่บอกเล่าออกมา เรื่องราวที่รับรู้ทำให้ผมตกใจ เธอมีอะไรบางอย่างที่เหมือนกับผม ผิดที่ผมโชคดีที่คนรับเลี้ยงร่ำรวยก็เท่านั้น 

ความคิดเห็น