ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ให้กำลังใจNC+++

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 31.5k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 22:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ให้กำลังใจNC+++
แบบอักษร

ตอนที่26 

 

 

มาคัสอุ้มคนตัวเล็กขึ้นจากพื้นโดยเรียวขาสวยตวัดรอบเอวสอบไว้ ริมฝีปากที่ยังประกบกันอยู่ เขาอุ้มเธอมาวางลงที่เตียงอย่างเบามือ ก่อนจะผละออกเพื่อจัดการปลดเสื้อผ้าตัวเองออก และถกกระโปรงชุดนอนเธอขึ้นเหนือเอวคอด 

 

 

"อ๊ะ...อื้อ" ไมล์ร่าครางกระเส่าเมื่อใบหน้าคมคายประทับจูบลงบนหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะใช้มือบีบเคล้นหน้าอกหนักเบาสลับกันไป 

 

 

"ชูวววว์...กลั้นเสียงไว้" มาคัสกระซิบแผ่วเบาที่ใบหูเล็กสร้างความสยิ้วให้เธอไม่น้อย "พี่ใส่เลยนะเรามีเวลาไม่มาก ทนหน่อยนะ" ไมล์ร่าพยักหน้าแทนคำตอบก่อนที่มาคัสจะจับท่อนแกร่งสอดเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆเพื่อให้เธอได้ปรับตัวจนสุด 

 

 

"อ่ะ! อื้อๆ..." ไมล์ร่ายกมือขึ้นมาปิดปากตัวเองเพราะกลัวคนที่เฝ้าหน้าห้องของเธอจะได้ยิน มาคัสกระแทกเข้าออกตามจังหวะหนักบ้างเบาบ้างสลับกันไป 

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก 

 

 

"อื้ม...ซี๊ดดดด" มาคัสร้องอยู่ในลำคอเพราะข้างในเธอตอดรัดเขาจนเขาแทบจะทนไม่ไหว 

 

 

"อื้อๆ..อื้อ! จะ จุก อื้อ!" ไมล์ร่าใช้เล็บจิกลงที่แขนแกร่งเพื่อระบายความเสียวเพราะทุกจังหวะที่เขากระแทกเข้ามานั้นทั้งหนักหน่วงและลึก 

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก 

 

 

"ยกขาขึ้น" มาคัสจับขาเรียวทั้งสองข้างขึ้นมาพาดที่บ่าของตัวเองก่อนจะอัดแรงกระแทกใส่เธอไม่ยั้ง 

 

 

"อื๊อ อื้อ อ่ะ!..." 

 

 

"จะแตกแล้วเหรอ?" มาคัสถามคนตัวเล็กที่ตอนนี้ภายในกายของเธอเริ่มตอดถี่ๆ ทำให้เขารู้ว่าเธอใกล้ถึงฝั่งฝันแล้ว เขาจึงเร่งจังหวะหนักหน่วงจังหวะสุดท้ายอย่างไม่ยั้ง 

 

 

ปัก ปัก ปัก ปัก 

 

 

"อื๊อออออ!!!"/"อื้ม!!...ซี๊ดดดด" มาคัสปลดปล่อยน้ำรักเข้าไปในกายสาวทุกหยาดหยดก่อนจะทิ้งตัวลงหายในเหนื่อยหอบบนตัวหญิงสาวโดยใช้แขนของตัวเองรองรับน้ำหนักตัวเองไว้เพราะกลัวเธอจะหนัก ไมล์ร่ายกมือขึ้นโอบกอดคนบนร่างเธอไว้แน่นพร้อมกับใช้มืออีกข้างลูบหัวเขาเบาๆ 

 

 

"เป็นการกระทำที่บ้าบิ่นที่สุด" มาคัสบอก 

 

 

"ฮ่าๆ ตื่นเต้นดีใช่ไหมคะ?" ไมล์ร่าหัวเราะออกมาเบาๆ 

 

 

"ไม่เคยต้องรีบเสร็จขนาดนี้เลย" มาคัสบอกก่อนจะพลิกตัวนอนลงข้างๆและกระชับร่างบางเข้ามากอด 

 

 

"ปกติถ้าตะวันไม่ขึ้นพี่ก็ไม่หยุด" 

 

 

"เห้อ...ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะเป็นยังไงบ้าง พร้อมที่จะรับมือกับพรุ่งนี้ไหม" มาคัสก้มหน้าถามคนตัวเล็กในอ้อมกอด 

 

 

"พี่ต่างหากที่พร้อมไหม ไมล์โดนขังอยู่แต่ในห้องจะไปรู้เรื่องอะไรล่ะคะ" ไมล์ร่าพูดออกมาอย่างหนักใจเพราะพรุ่งนี้เธอไม่มีทางรู้ได้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นเพราะเธอยังโดนขังอยู่ในห้อง ถ้าเกิดแม่ของเธอทำอะไรมาคัสเธอก็ไม่สามารถช่วยอะไรเขาได้ จึงทำให้เธออดเป็นห่วงเขาไม่ได้ 

 

 

"ไหวสิ เราต้องได้กลับไปอยู่ด้วยกันอีกครั้ง แล้วครั้งนี้จะไม่ปล่อยให้หลุดมือเลยคอยดู" 

 

 

"เมื่อก่อนไม่มีไมล์ก็อยู่ได้นี่คะ" 

 

 

"แต่ตอนนี้พี่อยู่ไม่ได้พี่ถึงมาทวงรักของพี่คืน ทวงสิ่งที่พี่ควรจะได้ตั้งแต่เมื่อสี่ปีก่อน" 

 

 

"ช่วยไม่ได้ตอนนั้นพี่ทำมันพังเอง ชิ" ไมล์ร่าย่นจมูกใส่หนึ่งครั้งก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง 

 

 

"ย้ำจังเลยนะ" 

 

 

"พี่รีบกลับไปได้แล้วค่ะ" ไมล์ร่าบอกก่อนจะก้าวลงจากเตียงละหยิบเสื้อผ้าของมาคัสที่อยู่บนพื้นขึ้นมายื่นให้เขา มาคัสเองก็รีบลงมาจากเตียงและสวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปที่ระเบียงโดยมีไมล์ร่าเดินมาส่ง 

 

 

"พี่ไปก่อนนะ และพรุ่งนี้ทุกอย่างจะดีขึ้น" 

 

 

"ค่ะ ไมล์จะรอ" พูดจบมาคัสก็ก้มลงจูบที่หน้าผากมนก่อนจะบีนระเบียงลงไปอย่างชำนาญและวิ่งหนีหลบเข้าไปในความมืด... 

 

 

แกร๊ก!!! 

 

 

"ไมล์ร่าไปยืนทำอะไรตรงนั้น?" จู่ๆเสียงประตูก็เปิดขึ้นกะทันหันพบว่าพิญาเดินเข้ามาในห้อง 

 

 

"เฮือก!" ไมล์ร่าสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะพยายามสงบสติและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “คุณแม่มีอะไรเหรอคะ?” ไมล์ร่าเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะปิดประตูระเบียง 

 

 

 

 

"แม่เห็นว่าห้องเรายังไม่ปิดไฟ นี่ก็ดึกมากแล้วทำไมยังไม่นอน แล้วไปยืนทำอะไรข้างนอก?" พิญาถามด้วยสีหน้าที่จับผิด 

 

 

"เอ่อ คือ...หนูนอนไม่หลับค่ะเลยออกมาสูดอากาศตอนนี้กำลังจะนอนแล้ว" 

 

 

"อืม ดีแล้วงั้นก็รีบนอน" พิญาบอกพร้อมกับกำลังจะหันหลังเดินออกไป 

 

 

"เดี๋ยวค่ะ คุณแม่หายโกรธไมล์หรือยังคะ คุณแม่ยกโทษให้ไมล์กับพี่มาคัสได้ไหมคะ" 

 

 

"แม่ไม่รู้นะว่าไมล์จะคิดกับแม่ยังไง แต่แม่สัญญากับแม่แท้ๆของไมล์ไว้ก่อนที่จะเสียว่าแม่จะดูแลไมล์ให้ดีที่สุด แม่รักและไว้ใจมาคัสว่าเขาจะดูแลไมล์ ฝึกสอนงานให้ไมล์เพื่อที่ไมล์จะได้ทำตามความฝัน" 

 

 

"..." 

 

 

"แล้วตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมลูกถึงแอบคบกันทำอะไรไม่นึกถึงพ่อแม่บ้างเลย" 

 

 

"หนูไม่ได้ตั้งใจจะให้มันเป็นแบบนี้นะคะ หนูแค่อยากให้ตัวหนูเองแน่ใจก่อนว่ารู้สึกยังไง" เธอพยายามอธิบายความรู้สึกของเธอออกไปว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะปกปิดแค่อยากให้แน่ใจเสียก่อน อย่างที่เฮียไมค์เคยพูดไว้ เธอควรจะรีบตัดสินใจตั้งนานแล้ว ไม่น่าปล่อยให้เรื่องมันเป็นแบบนี้ 

 

 

"แล้วตอนนี้รู้หรือยังว่าตัวเองรู้สึกยังไง?" 

 

 

"..." 

 

 

"..." 

 

 

"ไมล์รักพี่เขาค่ะ" หลังจากที่เงียบไปสักพักไมล์ร่าก็ตัดสินใจพูดคำนี้ขึ้น เธอตัดสินใจบอกออกไปเพื่อที่ว่าแม่จะได้เห็นใจเธอมากขึ้นและรับรู้ถึงความต้องการและความรู้สึกของเธอ 

 

 

 

******************************** 

 

พี่มาคัสของเรามาเร็วเคลมเร็วมากค่ะ ยิ่งกว่าประกันชั้น1 สุดยอดฮ่าๆ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว