ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3. สิ้นสุด -1

ชื่อตอน : บทที่ 3. สิ้นสุด -1

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 304

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 14:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3. สิ้นสุด -1
แบบอักษร

กันต์เดินเข้ามาในบริเวณบ้านด้วยใบหน้าติดบึ้งตึง เมื่อได้รับคำสั่งแกมบังคับให้เดินทางไปทำงานที่ต่างประเทศกับบิดาอย่างกะทันหัน พอเจอมารดาที่กำลังเตรียมกระเป๋าให้เขาอยู่ก็โอดครวญออกมา 

           “ทำไมไม่บอกผมล่วงหน้าล่ะครับแม่” 

           “แม่กับพ่อก็พึ่งรู้ มันเป็นงานด่วนแล้วแม่เห็นว่ากันต์ก็เสร็จจากเรื่องเรียนแล้วไง แม่อยากให้ลูกไปลองศึกษาแล้วก็ลองช่วยงานคุณพ่อดูบ้าง” 

           “เฮ้อ...” 

           เสียงถอนหายใจของลูกชายทำให้รัญญาต้องหันหน้ากลับมาจากตู้เสื้อผ้าที่กำลังเลือกให้ลูกชายเตรียมใส่กระเป๋าเดินทาง “ทำไมล่ะ กันต์ติดปัญหาอะไรหรือเปล่าลูก” 

           “เปล่าครับ” คนที่ไม่ได้อยากไปตอบด้วยน้ำเสียงติดเฉื่อยชา จะบอกมารดาได้อย่างไรว่าตอนนี้เขากำลังคิดหาวิธีการเข้าหาโยษิตาโดยที่ตัวเองนั้นเสียหน้าน้อยที่สุดอยู่ 

           “เปล่าก็ไปเตรียมตัว ต้องออกเดินทางไม่กี่ชั่วโมงนี้แล้ว” คนสูงวัยบอกลูกชายก่อนยื่นชุดที่ต้องการให้สาวใช้จัดลงในกระเป๋า และมองตามหลังลูกชายที่เดินไร้อารมณ์ออกไป 

           ปากบอกว่าเปล่าแต่คนเป็นมารดาก็รู้ว่าบุตรชายมีปัญหาบางอย่างกับเพื่อนสาวคนสนิทที่นางสังเกตว่าช่วงหลายเดือนมานี้กันต์ไม่ค่อยเอ่ยถึง และยามนางถามไถ่พ่อตัวดีก็มักจะตอบแบบเลี่ยง ๆ ตลอด 

           โยษิตา...เด็กสาวหน้าตาสวยเฉี่ยวแววตาแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว แต่การวางตัวกับผู้ใหญ่กลับอ่อนน้อมถ่อมตน ที่นางพบเจอทีไรหน้าใส ๆ มักจะไร้เครื่องสำอางแต่งแต้มผิดกับสาว ๆ ที่เห็นทั่วไป 

           สงสัยพ่อตัวดีจะทำอะไรให้โยษิตาไม่พอใจแน่ ๆ 

 

           “ห๊ะ!!...อะไรนะโย!!” 

           โยษิตายิ้มให้กับสองสาวเพื่อนสนิทที่ถามกลับมาเกือบจะพร้อมกันทันทีที่เธอพูดจบลง 

           “โยจะไปเรียนทำขนมที่ฝรั่งเศสน่ะ” 

           “ทำไมต้องไปถึงฝั่งเศส ที่กรุงเทพนี่มีเปิดสอนตั้งเยอะแยะ” นลินวางช้อนที่กำลังตักเค้กลงทันที 

           “นั่นสิ บ้านเรามีสอนทั้งอังกฤษ ฝรั่งเศส ญี่ปุ่นน่ะแหละ โยจะไปทำไม” จารุภาเอ่ยสนับสนุนคำพูดนลินด้วยอีกเสียง 

           “ก็...โยอยากไปลองทำแบบต้นตำหรับ อยากไปเที่ยวด้วยแล้วคิดว่าจะกลับมาเปิดร้านแบบที่คิดไว้ไง” 

           แววตาแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวมุ่งมั่น แต่เพื่อนทั้งสองคนต่างก็รู้เหตุผลอื่นด้วยเช่นกัน   

แม้จะรู้ว่าโยษิตาชอบการทำอาหารและขนม ส่วนที่เลือกมาเรียนบริหารในตอนนั้นเพราะผู้ชายชื่อกันต์ก็ตาม แต่เพื่อนคนนี้ก็ไม่เคยปล่อยความฝันให้หลุดลอย ยังคงหัดทำในสิ่งที่ชอบอยู่เสมอ แม้บางครั้งพวกเธอจะรู้สึกว่าขัดกับความเฉี่ยวของใบหน้าโยษิตาก็ตาม 

           “นานปะ” 

           “ปีเดียวเอง” 

           “โห..ตั้งปีหนึ่งอ่ะ” จารุภาทำหน้ามุ่ย 

           “โย..กันต์รู้หรือยัง” นลินถามขึ้นมา เพราะครั้งหนึ่งโยษิตาเคยพูดถึงความฝันนี้ และกันต์เป็นคนต่อต้านด้วยเหตุผลว่าไม่อยากให้ไปอยู่ไกล สุดท้ายโยษิตาก็ยอม 

           “ไม่เกี่ยวกับกันต์แล้วนี่” โยษิตาตอบพร้อมดวงตาที่มุ่งมั่นแต่แฝงความเศร้าอยู่ข้างใน 

           “แล้วถ้ามันถาม จะให้บอกปะ” จารุภาถามซ้ำ 

           “แล้วแต่พวกแกเลย แต่คิดว่าเขาคงไม่ถามหรอก” โยษิตายิ้มบาง 

           “ทำไมจะไม่ถาม มันเคยมาถามเรื่องโยลินอยู่หลายหนแล้ว ลินหมั่นไส้เลยไม่ตอบอะไร” 

“แต่..เดี๋ยวจ๋ากับลินไปส่งนะโย” 

           โยษิตากำลังจะพูดบางอย่าง แต่ว่ากลับมีเสียงหวานใสเรียกทักจากคนที่เดินเข้ามาใกล้เสียก่อน 

           “อ่า..นี่พี่ที่เป็นแฟนพี่กันต์หรือเปล่าคะ ใช่แหละ แองจี้จำได้” คนที่แทนตัวเองว่าแองจี้เอียงคอมองมายังสามสาวที่หันไปทางเธอด้วยท่าทางที่ผู้ชายหลาย ๆ คนอาจจะมองว่าน่ารัก รอยยิ้มจากปากจิ้มลิ้มสีชมพูหวานยิ่งน่ามอง 

โยษิตาเผลอกัดริมฝีปากด้านในเมื่อจำผู้หญิงที่ยืนอยู่ไม่ห่างนี้ได้เช่นกัน ความเจ็บแปลบวิ่งเข้าไปตรงหน้าอกข้างซ้าย เมื่อเห็นหน้าผู้หญิงคนนี้ก็ทำให้นึกไปถึงเหตุการณ์ในวันนั้น เหตุการณ์ที่เธอกำลังพยายามลืมมัน 

“พี่ดีกับพี่กันต์ยังคะ” 

คำถามมาพร้อมกับรอยยิ้มที่มองว่าใสซื่อแต่แววตากลับไหวระยิบแฝงแววเย้ยหยัน โยษิตาทำเพียงนิ่งเฉยและข่มความรู้สึกไว้ในใจ ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปแลกกับคนแบบนี้ ไม่อยากเอาตัวเองเข้าไปเกี่ยวข้องกับผู้หญิงของคนอย่างกันต์อีก 

“ใครอ่ะโย” นลินถามออกมาเมื่อได้ยินคำถามที่ค่อนข้างเป็นเรื่องส่วนตัวออกมาจากคนที่เธอไม่คุ้นเคย และแววตาของคนที่เดินเข้ามาบ่งบอกถึงความอยากหาเรื่องกับโยษิตาชัด ๆ 

“สวัสดีค่ะ ชื่อแองจี้นะคะ พอดีว่าแองจี้เป็นเพื่อนของพี่กันต์น่ะค่ะ”  

คนที่ตอบแทนโยษิตาและเน้นย้ำตรงคำว่าเพื่อนทำให้นลินกับจารุภาเริ่มเข้าใจวัตถุประสงค์ของคนตรงหน้า สองสาวจึงหันกันไปสบตาพร้อมส่งสัญญาณให้กันเงียบ ๆ

เพื่อนที่ไม่ได้แค่เพื่อนคุยสินะ

“หืม..พี่ยังไม่ตอบแองจี้เลยนะคะ ว่าพี่ดีกับพี่กันต์หรือยัง”

“จำเป็นต้องตอบด้วยเหรอคะ” โยษิตาตอบกลับมาเสียงเรียบเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่อเริ่มจัดการกับความรู้สึกของตัวเองได้

“ก็ถ้าดีกันแล้วแองจี้จะได้สบายใจไงคะ แบบที่แฟนพี่เค้าบอกน่ะแหล่ะค่ะ เรื่องแบบนี้น่ะมันตกลงกันได้ แองจี้แฟร์นะคะ แค่วันไนท์ฯ พี่ไม่เห็นจะต้องคิดมากเลย” 

 

.........................

ปล. ออกตัวก่อนว่า ณ เวลานี้นักแสดงนำทุกคนอยู่ในช่วงวัย 21-22 ปีนะคะ

ขอบคุณสำหรับการติดตามค่ะ

ความคิดเห็น