แค้นรักลงทัณฑ์
ตอนที่1 พึ่งเริ่มต้น
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

ตอนที่1 พึ่งเริ่มต้น

••พึ่งเริ่มต้น•• 

  กรุงเทพฯสถาบันเทควันโดเมฆคินทร์ ภายในยิมที่กว้างขวาง บนพื้นมีเบาะกันกระแทกวางเรียงรายกันอย่างต่อเนื่องสำหรับนักเรียน หรือว่าเด็กใหม่สายขาว (สายคาดเอวสีขาว) วัยหกขวบจนถึงวัยรุ่น หรือผู้ที่สนใจในด้านนี้ เด็กสายขาวกำลังฝึกฝนประมาณสามสิบคน ยืนเข้าแถวยาวแถวละสิบคนประมาณสามแถว ด้านหน้าแถวมีชายรูปร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดเทควันโดสีขาวสะอาดตา คอยฝึกสอนท่าพื้นฐานต่าง ๆ  

" ชึด (ยืนตรง)" 

"คิเงะ(ทำความเคารพ)" 

"ชูมบี (เตรียม)" คำสั่งครูดังลั่นกับท่วงท่าพื้นฐาน แต่ทว่านักเรียนส่วนใหญ่เป็นเด็กวัยหกขวบเจ็ดขวบ การฝึกสอนจึงเป็นไปได้ยาก และใช่ว่าเขาจะเข้ามาสอนนักเรียนสม่ำเสมอ แต่ทว่าวันนี้ครูสอนประจำลากลับบ้าน เมฆเลยถือโอกาสมายืดเส้นยืดสายเพื่อให้เกิดความคล่องตัว  

" มีใครไม่เข้าใจหรือว่ามีปัญหาในการฝึกบ้างมั้ย " เขาส่งเสียงดังถามเด็กน้อยวัยซนหลายสิบคน หนูน้อยในชุดเทควันโดต่างพากันเงียบกริบ หวาดกลัวคุณครูหน้าเข้มตรงหน้า ทว่ายังมีหนุ่มน้อยวัยหกขวบใจกล้าก็ยกมือขึ้นสูงจนสุด 

" มีปัญหาอะไร " เมฆเดินไปใกล้เด็กชายและย่อตัวลง 

" ผมไม่ชอบครูครับ ครูดุ”  

"ถ้าไม่ชอบก็ไม่ต้องมาเรียน ครูหล่อกว่าใช่มั้ย เลยไม่ชอบ หึ!!" เมฆพูดใกล้ใบหูเล็ก แล้วเดินกลับมาด้านหน้าแถวเหมือนเดิมด้วยใบหน้าสุขุม 

" วันนี้พอแค่นี้ก่อน ห้ามออกไปไหนจนกว่าคุณพ่อคุณแม่จะมารับเข้าใจมั้ย ใครขัดคำสั่ง ครูจะให้ปั่นจิ้งหรีดห้าสิบรอบ” 

“เคโอ๊ะ (พัก)” 

“โช ( เลิกซ้อม) " เขาออกคำสั่งเป็นภาษาเกาหลี  หลังจากนั้นเมฆก็เดินหายเข้าไปในห้องพัก แล้วกระแทกก้นลงนั่งบนเก้าอี้นวมสีดำ ยกขาพาดไว้บนโต๊ะ มือลวงเข้าในกระเป๋าเสื้อแจ๊คเก็ตหยิบสมาร์ทโฟนออกมาพร้อมกับฉายแววตาเคียดแค้น เมฆรอมาหลายปีจนถึงเวลาที่เหมาะสม เขาจะทำให้ผู้หญิงไร้ยางอายรู้ซึ้งถึงความเจ็บปวด ความสูญเสีย ความผิดหวัง อย่างที่เขาเคยได้รับ ทันใดนั้นภาพในอดีตก็แล่นเข้ามาในหัวสมอง 

ในวันหยุด ครอบครัวอันแสนอบอุ่นพากันไปเที่ยวพักผ่อนที่ทะเล เด็กชายเมฆเดินเล่นเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงแว่วของคนสองคน ในบริเวณที่ไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยวเดินผ่านมากนัก หนุ่มน้อยวัยเก้าขวบหลบซ่อน และแอบมองชายหญิงคู่หนึ่งกำลังคลอเคลียร์พรอดรักกันอย่างไม่อายฟ้าดิน ดวงตากลมใสไร้เดียงสาโตราวกับไข่ห่านด้วยความตกใจ มือที่อุ่นด้วยเลือดเนื้อกลับเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็ง เพราะผู้ชายที่กำลังระดมจูบผู้หญิงก็คือดีแลน พ่อของเขา นับจากวันนั้น ครอบครัวอันแสนอบอุ่นก็เริ่มสั่นคลอน แม่ของเมฆมีสีหน้าเศร้าหมอง อีกทั้งยังไม่สบายด้วยอาการป่วยอยู่ก่อน แถมเมฆยังได้ยินพ่อกับแม่มีปากเสียงทะเลาะกันแทบทุกวัน และเหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อพ่อของเขาต้องการหย่า แต่ทว่าแม่ของเขาไม่ยอมหย่า หลังจากนั้นครอบครัวที่เคยมีความสุขก็มีแต่ความเจ็บปวดและน้ำตา และไม่นานมารดาของเมฆก็ช็อคเข้าโรงพยาบาลด้วยโรคหัวใจล้มเหลวจนเสียชีวิตในที่สุด แม่ของเมฆจากไปได้ไม่กี่เดือน ดีแลนก็พาผู้หญิงคนใหม่เข้าบ้านพร้อมกับลูกติดวัยหนึ่งขวบ เด็กหญิงมุนินทร์ เด็กชายเมฆทั้งโกรธ ทั้งเกลียด แค้นเคืองให้แม่เลี้ยงและลูกของนาง นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เมฆก็ถูกย้ายไปอยู่โรงเรียนประจำ 

นานๆทีเมฆถึงจะได้กลับบ้าน และทุกๆครั้งที่กลับมา เขาจะกลายเป็นส่วนเกิน ได้แต่เฝ้ามองพ่อกับแม่เลี้ยงและน้องสาวตัวน้อยมีความสุขเป็นครอบครัวเดียวกันสามคนพ่อแม่ลูก และเมื่อเมฆโตเป็นหนุ่ม เขาก็ถูกส่งไปเรียนที่ต่างประเทศทันที เขาอยู่ต่างแดนจนอายุครบยี่สิบหก และตัดสินใจกลับประเทศไทยเมื่อพ่อของเขาเสียชีวิตด้วยโรคมะเร็งตับ และพินัยกรรมระบุว่าเขาเป็นผู้ได้รับมรดกทังหมด บ้าน รวมทั้งอสังหาริมทรัพท์ต่างๆ จนกระทั่งสองปีผ่านไป 

เมฆยิ้มมุมปาก แววตาคมเข้มเพ่งมองไปที่หน้าจอสมาร์ทโฟน เขากดเบอร์โทรหาเธอทันทีที่ได้เบอร์มาจากนักสืบ 

(“ฮัลโหลค่ะ ฮัลโหล”) มายด์รับสาย เธอขมวดคิ้ว เพราะไม่ได้ยินเสียงพูดจากอีกฝ่าย และขณะที่เธอกำลังจะกดวาง 

(“จำพี่ได้หรือเปล่า”)  

(“พี่ไหนคะ โทรผิดหรือเปล่าคะ”) 

(“ไม่ผิดหรอก พี่เอง พี่เมฆ”) 

(“พี่เมฆ!!”) มายด์ตกใจ มือบางแทบไร้เรี่ยวแรงถือสมาร์ทโฟน ไม่คิดว่าเขาจะโทรมาหา เพราะนับตั้งแต่พ่อเลี้ยงของเธอจากไป แม่ของเธอก็ออกจากบ้านเมฆคินทร์มาใช้ชีวิตอยู่กันตามประสาแม่ลูกพร้อมกับเงินตั้งตัวที่ทำให้ครอบครัวไม่ต้องปากกัดตีนถีบเหมือนในอดีตก่อนจะเจอกับดีแลน แต่ทว่าเรื่องของโชคชะตาไม่มีใครรู้ก่อนล่วงหน้า แม่ของเธอทำธุกิจจนขาดทุนล้มละลาย ทำให้ครอบครัวต้องกลับมาลำบากอีกครั้ง มายด์จึงเลือกทำงานไปด้วยและเรียนไปด้วยควบคู่กัน 

(“ตกใจอะไร จำพี่ไม่ได้หรือไง”) 

(“จะจะจำได้ค่ะ”)หัวใจของเธอเต้นไม่เป็นจังหวะรัวเร็วด้วยความตกใจผสานกับความรู้สึกที่ไม่คาดฝัน 

(“ไม่เจอกันนานเลย พี่อยากเจอมายด์ พี่ไปหาได้มั้ย”) 

(“เอ่อ คะ…คือว่า ตอนนี้มายด์ทำงานอยู่ค่ะ”) 

(“งั้นเลิกงานพี่ไปรับนะ”)  

(“ทำไมอยู่ๆพี่เมฆถึงได้อยากเจอมายด์ล่ะคะ ทั้งๆที่พี่เมฆเกลียดมายด์”) 

  

(“เลิกงานพี่ไปรับ พี่มีหลายเรื่องที่อยากพูดกับมายด์อยากอธิบายให้มายด์เข้าใจ ”) 

(“เอ่อ คือว่า …”) เธอครุ่นคิด และยังสับสนกับเสียงทุ้มที่ไม่ได้ยินมานานหลายปี 

(“มายด์เกลียดพี่ชายคนนี้แล้วใช่มั้ย”) 

(“ปะปะ…เปล่าค่ะ”) 

(“งั้นพี่ไปรับนะ”) 

(“ค่ะ เอ่อ พี่เมฆรู้เหรอคะว่ามายด์ทำงานอยู่ที่ไหน”)  

(“รู้สิ เพราะพี่ตามหามายด์มาตลอด”) เขาตอบในขณะที่แววตาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและความแค้น ในขณะที่มายด์กดวางสายและฉายแววตาครุ่นคิด นึกย้อนถึงอดีตในวัยแปดขวบ 

 เด็กหญิงถือชุดตรวจคุณหมอของเล่นวิ่งไปหาพี่ชายในห้องนอน เขากำลังนั่งเล่นเกม ใบหน้าไร้รอยยิ้ม 

“พี่เมฆ เล่นกับมายด์หน่อยได้มั้ยคะ” 

“อย่ามายุ่ง แล้วห้ามเข้ามาในห้องนี้ ออกไปนะยัยขี้ขโมย” 

“มายด์เปล่าขโมย เล่นกับมายด์หน่อยนะ มายด์จะเป็นคุณหมอ พี่เมฆเป็นคนป่วย” เด็กหญิงมายยิ้มกว้าง เธอแกะของเล่นพร้อมที่จะเล่น แต่ทว่าเมฆกลับรวบของเล่นของมายด์โยนทิ้งไปนอกหน้าต่าง  

“พี่เมฆ ทิ้งของมายด์ทำไมคะ” 

“ฉันเกลียดแก ยัยเด็กขี้ขโมย เกลียดแม่แก แม่แกมันขี้ขโมย ออกไป ออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้” เมฆตะโกนใส่หน้า จนมายด์ตกใจร้องไห้เสียงลั่น และนั่นทำให้เขาโดนตีและโดนกักบริเวณ และทุกๆครั้งที่มายด์เข้าไปหาเมฆเพื่อปลอบโยน ยกมือลูบศีรษะเมฆ เขาจะปัดมือเธอออก และทำท่ารังเกียจ ในขณะที่เด็กหญิงมายด์เข้าหาพี่ชายตลอด อยากใกล้ชิดและสนิทสนมอยากให้เขาเล่นด้วย แต่ทว่าเมฆกลับไล่เธอ ไม่แยแส เขาทำเหมือนเธอเป็นธาตุอากาศที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกัน  

 มายด์ส่ายหน้า คลายความครุ่นคิดไปก่อนล่วงหน้าที่จะได้พบเจอกับเขาแล้วกดสมาร์ทโฟนโทรหาทางบ้านเพราะไม่อยากให้มารดาเป็นห่วง  

(“แม่คะ มายด์กลับดึกหน่อยนะคะ พอดีเพื่อนไม่มาต่อรอบ ไม่เกินห้าทุ่มมายด์กลับถึงบ้านแน่นอนค่ะ”) 

(“ ถ้าขึ้นรถแท็กซี่แล้วโทรบอกแม่นะ”) นางมุกดารู้สึกเป็นห่วงลูกแต่ก็มั่นใจในตัวลูกสาวว่าเอาตัวรอดได้ เพราะมายด์ไม่เคยทำให้นางต้องลำบากใจ ผิดกับนางที่เป็นตัวอย่างที่ไม่ดีให้แก่ลูก อดีตที่ไม่สามารถลบเลือนได้  

(“ค่ะ”) 

มายด์ยืนอยู่ในเคาน์เตอร์แคชเชียร์จนใกล้เวลาเลิกงาน เสียงกระดิ่งดังเพราะประตูถูกเปิด ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าหล่อคมคายคล้ายลูกครึ่ง ทว่าเขาเป็นลูกเสี้ยวเดินเข้ามาในร้าน และกวาดสายตาไปทั่วร้านเบอร์เกอรี่  

“พี่เมฆ!” เธอจำเขาได้ดี ถึงแม้เขาจะดูเปลี่ยนไปมาก  

“เลิกงานแล้วใช่มั้ย” เมฆยิ้ม เสมือนว่าที่ผ่านมาเขาสนิทกับเธอทั้งๆที่พูดคุยกันน้อยจนนับครั้งได้  

“ยังค่ะ เหลืออีกสิบนาที” 

“งั้นพี่ไปนั่งรอในรถ” เมฆเดินมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ท่ามกลางสายตาพนักงานสาวๆที่ลอบมองมาด้วยความอยากรู้  

“ค่ะ” มายด์ตอบเพียงสั้นๆ และหลบสายตาคมกริบเมื่อร่างสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้แล้วส่งเสียงกระซิบ 

“คืนนี้พี่จะพามายด์ไปเปิดหูเปิดตา” เมฆจ้องดวงตากลมโต ภายใต้ขนตางอนงามแล้วเดินออกไปรอที่รถ ทันทีที่ร่างสูงเดินออกไป พนักงานสาวๆพากันเดินกรูมาที่มายด์ 

“ใครเหรอมายด์ แฟนเหรอ ไหนบอกว่าไม่มีไง โกหกชัดๆ ใครอ่ะ ทั้งหล่อทั้งเท่ห์สุดๆไปเลย ร้ายนะ แอบไปมีแฟนตอนไหนเนี้ยะ บอกมานะ บอกมา” กว้างเพื่อนร่วมงานถามด้วยท่าทีตื่นเต้น  

“พี่ชายมายด์เอง” 

“เฮ้ย!จริงอ่ะ มายด์มีพี่ชายได้ไง ลูกคนเดียวไม่ใช่” กว้างฉายแววตาและใบหน้าสงสัย 

“…” มายด์ไม่ตอบ ได้แต่เผยยิ้มอ่อน แล้วหันไปมองนาฬิกา 

“เลิกงานแล้ว กลับก่อนนะ” มายด์เดินไปเก็บของ เธอถอดผ้ากั้นเปื้อแขวนไว้ แล้วสะพายกระเป๋าเดินออกมาทางด้านหลังร้าน จนถึงลานจอดรถด้วยท่าทีเร่งรีบ เมฆเห็นร่างบอบบางเดินมา ก็รีบเปิดประตูลงจากรถเดินมาใกล้เธอ เขายิ้ม ยื่นมือคว้ากระเป๋ามาถือให้  

“ไม่เป็นไรค่ะ มายด์ถือเอง” 

“พี่ถือให้ดีกว่า มายด์จะได้สบายตัว ขึ้นรถสิ” เมฆบอกแล้วเดินไปเปิดประตูให้อย่างสุภาพบุรุษ มายด์เข้าไปนั่งอย่างเกรงใจไม่พูดไม่จาจนร่างสูงสตาร์ทเครื่องยนต์แล้วขับออกไป เมฆผิวปากอารมณ์ดีแล้วเหลือบตามองใบหน้าเรียวรูปไข่ ริมฝีปากสีชมพูรับกับจมูกเล็ก ดวงตากลมโต เขายอมรับว่าเธอเป็นผู้หญิงหน้าตาน่ารักดูน่าทะนุถนอม แต่แล้วเมฆก็เห็นภาพคุณมุกดาแม่ของมายด์ มารยาของนางทำให้แม่ของเขาต้องทุกข์ทรมาน ทันใดนั้น เมฆก็ขับรถชิดขอบทางแล้วเบรกกะทันหัน~เอี๊ยด!!~ 

~กรี๊ด!!~คนตัวเล็กศีรษะกระแทกคอนโซลหน้ารถ  

         

                     

            ไม่ใช่นักเขียนค่ะ เป็นคนที่ชอบวาดวิมานในอากาศ  

    ชอบเพ้อฝัน เลยบรรยายออกมาเป็นตัวหนังสือให้เพื่อนๆได้อ่าน 

    หวังว่าคงสร้างรอยยิ้ม อาจถึงขั้นเพิ่มเสียงหัวเราะให้เพื่อนๆได้นะคะ   

        ขอบคุณกำลังใจและแรงสนับสนุนที่มอบให้  

         จะคอยปรับปรุงและพัฒนาแบบหัวชนฝาอยู่เสมอ   

                  คลิ้ก facebook  

         พูดคุยทวงถามอัพนิยาย อะไรก็ได้ค่ะที่เพจคลิ้กfacebook 

  

           ผลงานE book  

  

               

# mia,เมีย 

     ลิขิตรักไร้เดียงสา 

     เสน่หาวิวาห์จำยอม  

        ขอบคุณที่สนับสนุนผลงานค่ะ  

  

  

แสดงเพิ่มเติม
แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น