ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ทดสอบเค้าหรือโดนเค้าทดสอบกันแน่คะ

ชื่อตอน : ทดสอบเค้าหรือโดนเค้าทดสอบกันแน่คะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 00:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทดสอบเค้าหรือโดนเค้าทดสอบกันแน่คะ
แบบอักษร

หลังจากที่ฉันทำการ 'ทดสอบ' กับราฟาเอลน้อยของฉันเสร็จเรียบร้อย ฉันก็เรียกหนุ่มน้อยน่ารักคนถัดไปเข้ามาทันทีค่ะ

 

ตอนนี้ฉันถอดชุดเอี๊ยมกางเกงขาสั้นอันแสนเกะกะทิ้งไปแล้วล่ะค่ะ คว้าชุดนอนสุดวาบหวิบผ้าลื่นๆที่อยู่ในตู้เสื้อผ้ามาใส่แทน แถม 'โนบรา' ด้วยล่ะค่ะ

 

เพื่อความสะดวกในการ 'ทดสอบ' ยังไงล่ะค่ะ!!

 

ฉันมีความสามารถพิเศษอีกอย่างที่ยังไม่ได้บอกกับทุกๆคนด้วยล่ะค่ะ

 

คือเวทย์มนต์กาลเวลาของฉันนอกจากจะสามารถหยุดเวลา เร่งเวลา และหน่วงเวลาได้แล้วนั้น ยังสามารถใช้ย้อนเวลากับ 'ร่างกาย' ของตัวเองได้ด้วยล่ะค่ะ

 

อย่างเช่นเมื่อกี๊ฉันโดนองค์ชายราฟาเอล 'ขย้ำ' จนหน้าอกสุดสะบึมของฉันแดงไปหมด ฉันก็สามารถใช้เวทย์ย้อนเวลากับร่างกายตัวเองได้ค่ะ กล่าวคือสามารถย้อนสภาพร่างกายของฉันกลับไปตอนก่อนที่จะ 'ถูกขย้ำ' ได้ค่ะ

 

นั่นหมายความว่ายังไงน่ะหรอคะ!!?

 

หมายความฉันแทบจะสามารถฟื้นฟูตัวเองได้ตลอดเวลา ทั้งอาการบาดเจ็บ รอยช้ำ รอยแดงต่างๆ

 

รวมไปถึงการโดน 'เปิดซิง' ด้วยค่ะ!!

 

ฉันสามารถโดนเปิดซิงกี่ครั้งก็ได้เท่าที่ฉันต้องการ เพราะสามารถย้อนเวลาร่างกายของตัวเองกลับไปตอนก่อนโดนเปิดซิงได้ค่ะ!

 

เป็นความสามารถที่โกงสุดๆไปเลยใช่มั๊ยล่ะคะ!

 

แต่ความสามารถนี้มันมีข้อจำกัดหลายข้อเหมือนกันค่ะ ฉันสามารถฟื้นสภาพได้เฉพาะร่างกายของตัวเองเท่านั้น ไม่สามารถฟื้นสภาพร่างกายให้กับคนอื่นได้ค่ะ

 

ส่วนความสามารถหยุดเวลา เร่งเวลา หรือหน่วงเวลานั้น ใช้ได้กับพื้นที่จำกัดค่ะ เช่นเมื่อกี๊ฉันหน่วงเวลาภายในห้องนอนของฉันให้เวลาภายในนั้นยาวนานขึ้น ก็จะมีผลแค่ในห้องนั้นค่ะ ส่วนข้างนอกห้องเวลาก็จะผ่านไปแบบปกติ เหมือนกับการบิดเบือนเวลาแค่ในพื้นที่จำกัดเท่านั้นค่ะ

 

ความสามารถหยุดเวลาก็เช่นกันค่ะ ฉันสามารถทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างภายในรัศมีไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรรอบตัวฉันหยุดนิ่งราวกับโดนสตาฟไว้ได้ แต่พอพ้นจากรัศมีพลังของฉันไปแล้ว เวลาจะยังคงเดินไปตามปกติค่ะ

 

การหยุดเวลาของฉันไม่ใช่การหยุดเวลาของทั้งโลกค่ะ แต่มันคือการทำให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในรัศมีขอบเขตพลังของฉันหยุดนิ่งอยู่กับที่เท่านั้นเองค่ะ

 

การฝืนกฏของธรรมชาติด้วยการใช้เวทย์แห่งกาลเวลากับทั้งโลกใบนี้นั้น ใช่ว่าจะไม่สามารถทำได้ แต่มันแค่มีสิ่งที่ต้องแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมกันเท่านั้นเองค่ะ!

 

สิ่งแลกเปลี่ยนนั้นก็คือ...

 

การสูญเสียเวทย์มนต์แห่งกาลเวลาไปตลอดกาลยังไงล่ะค่ะ

 

ยกตัวอย่างเช่น คุณกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงแก่ชีวิต แล้วในช่วงลมหายใจสุดท้ายคุณฝืนใช้พลังพาตัวเองย้อนเวลากลับมาตอนที่คุณยังมีชีวิตอยู่ ตัวคุณจะย้อนกลับมายังช่วงเวลานั้น แต่คุณจะสูญเสียเวทย์แห่งกาลเวลาไปอย่างถาวรค่ะ

 

เป็นไงล่ะค่ะ ความสามารถนี้สามารถใช้ช่วยชีวิตของเราได้เลยนะคะ ถึงจะต้องแลกกับการสูญเสียพลังไปก็ตาม แต่ก็ถือว่าเป็นความสามารถที่โกงมากๆเลยล่ะค่ะ

 

ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยแล้วล่ะค่ะ!!

 

หนุ่มน้อยไรอัน นักวิทยาศาสตร์สายมิติ อัจฉริยะรุ่นเยาว์ของฉันกำลังเปิดประตูแล้วค่อยๆก้าวเดินมาหาฉันที่นั่งรอเค้าอยู่บนเตียงค่ะ

 

ผมสีบรอนซ์สว่างทองจนเกือบขาว นัยตาสีน้ำตาลช็อกโกแล็ตภายใต้แว่นตาทรงกลมไร้กรอบ ยิ่งทำให้หนุ่มน้อยตรงหน้าของฉันน่ารักน่าแกล้งเข้าไปใหญ่

 

หลังจากที่เค้าเงยหน้าขึ้นมามองฉันอย่างเต็มตา หน้าตาน่ารักนั่นก็ดูตื่นตกใจอย่างเห็นได้ชัด ใบหน้าน่ารักเหมือนตุ๊กตากำลังแดงก่ำราวกับผลเชอรี่สุก

 

น่ารักน่าชังและ 'น่ากิน' สุดๆไปเลยล่ะค่ะ!!

 

เจนจะไม่ทนค่ะ!!

 

"ไรอันใช่มั๊ยคะ มานั่งตรงนี้สิคะ"

 

พอหนุ่มน้อยเดินเข้ามา ฉันก็ใช้เวทย์หน่วงเวลาเอาไว้ทันที แล้วตบมือเบาๆลงบนเตียงที่ว่างข้างๆตัวฉัน ให้หนุ่มน้อยเข้ามานั่งข้างๆ

 

ไรอันเดินมานั่งบนเตียงแต่ห่างกับฉันเกือบเมตร หน้าตายังคงแดงก่ำ เค้านั่งตัวลีบเหมือนคนพยายามทำตัวให้เล็กที่สุด สายตาของเค้าก้มต่ำมองพื้นตลอดเวลา

 

"กลัวพี่สาวหรอคะ?"

 

ฉันลองเปลี่ยนสรรพนามให้ดูสนิทสนมกันมากขึ้น เพื่อให้เค้าคลายความกังวลและอาการเกร็งลง

 

"ปะ เปล่าคับ ผะ ผม ผมแค่ทำตัวไม่ถูกน่ะครับ"

 

"มานั่งใกล้ๆพี่สาวสิคะ ไม่งั้นพี่สาวจะทดสอบได้ยังไงล่ะคะ?"

 

ไรอันค่อยๆเขยิบจากที่นั่งของตัวเองเข้ามาหาฉันช้าๆ จนในที่สุดก็เข้ามานั่งใกล้กับฉัน

 

"อันดับแรก ไรอันต้องมองตาพี่สาวนะคะ ห้ามก้ม ห้ามหลบตา ทำได้ใช่มั๊ยคะ"

 

ฉันจับไปที่ไหล่ของหนุ่มน้อยเบาๆ ไรอันถึงกับสะดุ้งเฮือกและตะโกนตอบฉันออกมาเสียงดัง

 

"ดะ ได้ครับ!"

 

"คิกๆ หน้าพี่สาวอยู่ทางนี้ค่ะ หันมามองตาพี่สาวช้าๆนะคะ"

 

ใบหน้าน่ารักนั่นค่อยๆหันมาสบตาฉันช้าๆ ยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งรู้สึกว่าเค้าเป็นเด็กหนุ่มที่น่ารักมาก ผิวขาวราวตุ๊กตา ดางตาโตหวานฉ่ำ ขนตางอนยาวเป็นแพ ปากสีชมพูน่ารัก มันน่าจับกดนัก!

 

"ไรอันถอดแว่นได้มั๊ยคะ?"

 

"ผมสายตาสั้นมากเลยครับ ถ้าถอดแว่นแล้วจะมองไม่ค่อยเห็น ผมขออนุญาตใส่คอนแทคเลนส์แปบนึงนะครับ"

 

จากนั้นเด็กน้อยตรงหน้าฉันก็บรรจงถอดแว่นตาใส่ลงไปในสร้อย ที่ฉันคิดว่าคงเป็นสร้อยคอมิติพิเศษ ที่ใช้สำหรับเก็บของ แล้วหยิบเอาตลับคอนแทคเลนส์ออกมาใส่อย่างชำนาญ ราวกับเคยทำแบบนี้เป็นประจำ

 

"ปกติผมไม่ค่อยได้ใส่แว่นหรอกครับ ตอนทำงานวิจัยการใส่คอนแทคเลนส์จะสะดวกกว่า แว่นนี่ผมเอาไว้ใส่เวลาปกติที่ไม่ได้เข้าศูนย์วิจัยครับ"

 

ไรอันพูดพลางหันมาฉีกยิ้มน่ารักสดใสให้กับฉัน

 

พระเจ้า!! ตอนใส่แว่นว่าน่ารักแล้ว ตอนถอดแว่นน่ารักกว่าเดิมอีกค่ะ (กุมอก ปาดเลือดกำเดา)

 

คนอะไรช่างดีต่อใจเจนขนาดนี้!!

 

"ไรอันเคยจูบกับใครมั๊ยคะ?"

 

"คะ เคยจุ๊บกับคุณแม่ครับ แบบนั้นนับว่าเป็นจูบมั๊ยครับ"

 

อาการประหม่าเขิลอายแสนน่ารักกลับมาอีกครั้ง ยิ่งเห็นก็ยิ่งน่าแกล้งสุดๆไปเลยล่ะค่ะ

 

"ไหนลองทำกับพี่สาวดูสิคะ แล้วพี่สาวจะบอกให้เองว่านับเป็นจูบมั๊ย"

 

ฉันพูดพลางหลับตาลงแล้วยื่นหน้าเข้าไปหาไรอันเพื่อรอให้เค้าเป็นฝ่ายเริ่ม 'รุก' ฉันค่ะ

 

โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าหนุ่มน้อยน่ารักที่อยู่ตรงหน้านั้น ผุดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ไม่เหมือนกับบุคลิกเขินอายก่อนหน้านี้แม่แต่น้อยขึ้นมา

 

"ผมขออนุญาตนะครับพี่สาว"

 

จากนั้นไรอันก็ใช้มือทั้งสองข้างของเค้าโน้มคอของฉันเข้าไปจูบอย่างดูดดื่ม ลิ้นร้อนๆของเค้าตักตวงความหวานในโพรงปากเล็กๆของฉันอย่างเอาแต่ใจ

 

ฉันตกใจไม่น้อยที่จูบของเค้าเร่าร้อนขนาดนี้จนเผลอลืมตาขึ้นมา สบเข้ากับนัยตาสีช็อคโกแล็ตตรงหน้า ราวกับโดนมนต์สะกดเลยล่ะค่ะ ฉันเริ่มคล้อยตามไปกับรสจูบของเค้า

 

จนฉันล้มลงไปนอนบนเตียงตอนไหนก็ไม่อาจทราบได้ รู้แต่ว่าฉันโดนไรอันรุกหนักมาก ปากอุ่นไล่ลงมาบนต้นคอของฉัน ทั้งกัด ทั้งดูด สร้างรอยคิสมาร์คเต็มไปหมด

 

"จริงๆแล้วผมไม่เคยทำเรื่องแบบนี้กับใครมาก่อน แต่เวลาที่ผมว่างจากงานวิจัย ผมชอบดูหนังผู้ใหญ่คลายเครียดน่ะครับ พี่สาวชอบที่ผมทำแบบนี้มั๊ยครับ"

 

ไรอันกระซิบที่ข้างหูของฉันแผ่วเบา พลางขบเม้มใบหูเล็กๆของฉัน ฉันไม่มีแม่แต่เรี่ยวแรงจะส่งเสียงตอบออกไป ทำได้เพียงส่งเสียงครางเบาๆในลำคอ

 

มือหนาค่อยไล้มาที่ทรวงอกของฉัน พลางนวดคลึงอย่างแผ่วเบา มันนุ่มนวลกว่าสัมผัสของราฟาเอลมาก ฉันรู้สึกล่องลอยราวกับอยู่บนก้อนเมฆ

 

มืออีกข้างลูบไล้มาที่ต้นขาของฉัน ฉันสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ปัดมือนั้นออกไป จนในที่สุดมือนัั้นก็ค่อยๆรูดแพนตี้ตัวน้อยลายกระต่ายสีชมพูของฉันออกมากองไว้ที่หัวเข่า

 

จากนั้นนิ้วเรียวยาวของเค้าก็ค่อยๆแทรกเข้ามาในกลางกายสาวของฉัน ฉันสะดุ้งตกใจขยับตัวหนีจากสัมผัสร้อนแรงนั่น แต่มีหรือจะสู้แรงของเด็กหนุ่มได้

 

ไรอันเลิกชุดนอนของฉันขึ้นไปกองไว้บนหน้าอก ทำให้ร่างเปลือยเปล่าของฉันเผยให้เค้าเห็นเต็มสองตา

 

"พี่สาวสวยมากเลยครับ รู้ตัวบ้างมั๊ย"

 

ไรอันพูดขึ้นก่อนจะใช้ริมฝีปากเล็กๆนั่นครอบครองยอดสีชมพูสวยบนหน้าอกของฉัน ในขณะที่มืออีกข้างกำลังชักเข้าออกอย่างเป็นจังหวะในกลีบดอกไม้อันแสนบอบบางของฉัน

 

ฉันหลุดครางเสียงหวานออกมา ความเสียวที่ฉันได้รับจากทั้งข้างบนและข้างล่างนั้น ทำให้ฉันสุขสมจนร่างกายเกร็งกระตุกอย่างแรง

 

แต่ยังไม่ทันได้พักหายใจ นิ้วของไรอันก็เพิ่มเข้ามาในตัวฉันเป็นสองนิ้ว มันแน่นซะจนฉันเผลอกรีดร้องออกมา

 

"อ๊ะ! เจ็บหรอครับ ผมขอโทษครับ นี่พี่สาวยังไม่เคยทำเรื่องอย่างว่าหรอครับ!!?"

 

ไรอันชักนิ้วของเค้าออกจากกลางกายสาวของฉันอย่างรวดเร็วจนฉันผวาเฮือก

 

"อืม พอเถอะนะไรอัน พี่สาวเจ็บมากเลย"

 

ฉันรวบรวมแรงและสติทั้งหมดที่มีบอกให้เค้าเลิกทำ ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ได้เจ็บขนาดนั้น แต่หากขืนยังให้เค้าทำต่อไป ฉันไม่มั่นใจว่าจะสามารถควบคุมตัวเองได้รึเปล่าเนี่ยสิ

 

ฉันยังไม่อยากโดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะคะ!

 

ถึงผู้เยาว์จะ 'น่ากิน' ขนาดไหนก็ตาม!!

 

เห็นเงียบๆ ลีลาร้ายไม่ใช่เล่นเลยนะคะ พ่อเด็กเนิร์ดสุดหล่อของฉัน รอให้โตกว่านี้ก่อนนะคะ รับรองว่าจะ 'กิน' ไม่ให้เหลือเลยล่ะค่ะ!

 

ไรอันลุกออกไปจากตัวฉันพลางทำหน้าเสียดาย มือของเค้าชุ่มไปด้วยน้ำหวานจากกลีบดอกไม้ของฉัน ฉันจึงให้เค้าเข้าไปล้างมือในห้องน้ำ ในขณะที่ฉันกลับมาแต่งตัวให้เรียบร้อยในชุดนอนสุดเซ็กซี่ตัวเดิม

 

จากนั้นฉันก็ใช้เวทย์ย้อนเวลากับร่างกายตัวเอง ทำให้รอยคิสมาร์คที่คอ และรอยแดงตามหน้าอกหายไป รวมไปถึงร่องรอยต่างๆที่ 'ส่วนนั้น' ของฉันด้วยค่ะ

 

หลังจากเราสองคนจัดการธุระส่วนตัวกันเสร็จแล้ว ไรอันก็เดินเข้ามาหาฉัน แล้วก้มศีรษะให้กับฉันค่ะ

 

"ผมขอโทษนะครับพี่สาว ที่ล่วงเกินพี่สาวไป ผมไม่รู้จริงๆว่าพี่สาวยังไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นมาก่อน พี่สาวอย่าโกรธผมเลยนะครับ"

 

ไรอันกลับมาอยู่ในลุคเด็กเนิร์ดใส่แว่นเหมือนเดิม เค้าก้มหัวขอโทษฉันอย่างจริงใจ ฉันอดยิ้มออกมาให้กับความน่ารักน่าเอ็นดูของเค้าไม่ได้เลยล่ะค่ะ

 

"พี่สาวจะโกรธไรอันไปทำไมล่ะค่ะ ในเมื่อพี่สาวเป็นคนตั้งใจทดสอบไรอันเอง และไรอันก็ผ่านการทดสอบได้อย่างสวยงามเลยล่ะค่ะ พี่สาวยินดีด้วยนะคะ"

 

"แต่ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดีนี่ครับ ที่ทำให้พี่สาวเจ็บ เพื่อเป็นการไถ่โทษ พอผมอายุครบสิบแปด พี่สาวได้โปรดรับครั้งแรกของผมไปด้วยเถอะครับ!"

 

นี่มันอะไรกันคะ!!?

 

ทำไมวันนี้ถึงมีแต่คนเสนอตัวให้ฉันกันล่ะคะเนี่ย!

 

เจนเลือกกินไม่ถูกกันเลยทีเดียวค่ะ!!

 

"ด้วยความยินดีค่ะ พอถึงตอนนั้นพี่สาวจะไม่ยอมให้หยุดเด็ดขาดเลยล่ะค่ะ ไรอันเตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ให้ดีแล้วกันนะคะ"

 

"ผมจะไปฝึกฝีมือมาเพิ่ม ผมจะไม่ทำให้พี่สาวผิดหวังครับ!"

 

ไรอันพูดจบก็ทำท่าตะเบ๊ะเหมือนกับทหารตัวน้อยๆ ฉันลูบหัวเค้าเบาๆด้วยความเอ็นดู น่ารักจริงๆเลยนะ เจ้าเด็กน้อย

 

"ว่าแต่ก่อนออกไป ผมขอจูบพี่สาวอีกซักครั้งได้มั๊ยครับ?"

 

______________________________

 

แงงงง

 

ตอนแรกกะว่าจะแต่งตอนของทั้งสองคน ไรอัน กับ เรย์แกน ให้จบในตอนเดียวค่ะ

 

แต่แต่งไปแต่งมา แค่คนเดียวดันยาวซะจนจบตอนเลยล่ะค่ะ เลยต้องยกผลประโยชน์ให้จำเลย ให้น้องเรย์แกนเค้าโชว์เดี่ยวในตอนหน้าคนเดียวเลยค่ะ อิอิ

 

เจอคำผิดบอกเค้าด้วยน้าาาา

 

#จากไรท์คนดีคนเดิมของคุณ

ความคิดเห็น