ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 60%

ชื่อตอน : บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 60%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 845

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ม.ค. 2564 00:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 60%
แบบอักษร

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล  60% KISS 

 

 

ขอบคุณนะค้า พี่แทนแสนดี 1000++ โหลดแล้วจ้า ^/\^ 

 

 

*** อัป 60%**** 

บทที่ 4  แผนการอันแยบยล 

“ไม่รู้สิ ผู้หญิงก็มีตั้งเยอะ แต่กับเธอทำไมถึงได้ชอบอยู่ใกล้ๆ ได้แกล้งเธอ เห็นเธอหน้าแดงบ่อยๆ ก็สนุกดี บางทีอาจเพราะเธอเป็นแม่ของเรนนี่ละมั้ง แล้วก็...” 

“อะไร?”  

“ตัวเธอหอม” 

“ประสาท!” 

คนเมายิ้มกรุ้มกริ่มดวงตาหวานเยิ้ม สองมือเริ่มลูบไล้แผ่นหลังของณัฐนรี พอได้มากอดหล่อนอย่างนี้ ก็ไม่รู้ว่าเมาเหล้าหรือเมาแรงปรารถนากันแน่ 

“เมาก็ไปนอน จะมาแกล้งกันเพื่อ!?” 

“บอกแล้วว่าสนุก แกล้งเธอเหมือนแกล้งเด็กไม่รู้ความ แก้มเธอแดง ตัวเธอก็ร้อน น่าเอ็นดู” 

ศีรษะทุยๆ ส่ายพรืด เมาแล้ว เขาคงเมาจริงๆ ก็อยากขัดขืนให้เต็มกำลัง แต่ทุกคราที่ฝ่ามือหนาเลื่อนลูบแผ่นหลัง เส้นขนบนร่างก็ลุกซู่ชูชันอย่างน่าละอาย เธอแทบจะลืมไปแล้วว่าครั้งสุดท้ายที่กอดจูบกับแฟนหนุ่มนั้น เมื่อใดกันแน่ มันนานเสียจนเธอจำรสจูบของตุลย์มิได้ แต่รสจูบของสิปปกรนี่สิ เธอกลับจำได้ขึ้นใจ เธอเป็นผู้หญิงไม่ดีไปแล้วสินะ เธอกำลังหาเรื่องใส่ตัวแท้ๆ เลย 

“เงียบทำไม เธอ...โกรธฉันเหรอ” 

น้ำเสียงเขาเริ่มอ้อแอ้และช้าลง ณัฐนรีคิดว่าเขาควรเข้าห้องไปนอนได้แล้ว 

“ขอบคุณนะโรส” 

“ขอบคุณอะไรฉันล่ะ” 

“ขอบคุณ...ที่เลี้ยงเรนนี่มาอย่างดี และขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับเธอ ตอนที่...คลอดลูก ตอนที่...เลี้ยงดูยัยหนู...อย่างยากลำบาก ฉันขอโทษ...” 

หญิงสาวยืนนิ่งไม่ไหวติง สองหูเฝ้าฟังวาจาเขา น้ำเสียงของสิปปกรมิได้ล้อเล่น มันหนักแน่นและชัดเจนพอๆ กับมือคู่นั้นที่แตะต้องสัมผัสใบหน้าเธอ หัวใจในอกตื้นตันเมื่อได้ฟังวาจาแสนอบอุ่น คงดีหากได้ยินจากคนอื่นที่มิใช่สิปปกร 

“ไปนอนเถอะ คุณเมามากแล้ว” เธอร้องขอแต่เขาไม่ขยับ ยังใช้สองมือประคองใบหน้าเธอแล้วรั้งเข้าหาตัว ริมฝีปากเขาอยู่ห่างจากริมฝีปากเธอเพียงครึ่งฝ่ามือ และตอนที่เขาโน้มหน้าลงมาหา คำว่าผิดชอบชั่วดีทั้งหลายก็อันตรธานหายไปจากสมองของเธอ ริมฝีปากเขาช่างอบอุ่น ลิ้นเขาที่ปะปนรสแอลกอฮอล์ก็ช่างหวานนัก พวกเธอจูบกันอย่างรุนแรง บางคราฟันคมๆ ของเธอก็กระทบกับฟันของเขาราวกับเด็กสาวไม่ประสา ก็เขาจูบอย่างดุดันนี่นา จูบแบบที่ไม่เว้นจังหวะช่องว่างให้เธอได้ทำแม้แต่หายใจ 

“อื้อ...” เธอครางอย่างหมดความอดทน สองมือทุบถองเขาเท่าที่ทำได้ เพื่อมให้เขาผ่อนแรงที่บิดชิมริมฝีปากเธอ เพื่อให้เธอได้สูบเอาอากาศเพื่อหายใจ เขาช่างเป้นชายที่ร้ายกาจในเรื่องนี้ ยิ่งในยามที่เขามึนเมาและวาจาร้ายกาจมิได้เล็ดลอดออกมา เธอยิ่งรู้สึกถึงเสน่ห์อันมากล้นของคนตรงหน้า และให้ตายเถอะ! เธอมีแฟนแล้วนะ มายืนจูบกับผู้ชายคนอื่นได้อย่างไร! 

สองมือของณัฐนรีผลักสิปปกรออกอย่างแรง เธอเสยผมลวกๆ ไม่ยอมสบตาคนที่กำลังมองมา 

“ฉันไม่รับแขกรอบสอง พรุ่งนี้แล้วกัน”  

หญิงสาวบอกเขาแล้วรีบวิ่งเข้าห้องนอน เหลือทิ้งไว้เพียงความใคร่รู้ที่อบอวลอยู่ในหัวใจของคนเมา ท่าทางเงอะงะไม่ประสานั่น เหตุใดจึงดูธรรมขาติเหลือเกิน หล่อนแสดงเก่งหรือแค่จูบไม่เก่งกันแน่แนะ แต่ว่า...หล่อนมีอาชีพอย่างว่านี่นา นั่นคงเป็นเพียงการแสดงที่เอาไว้ล่อหลอกเงินของผู้ชายมักมากกระมัง  

“ร้ายกาจจริงผู้หญิงคนนี้ ร้ายกาจเหลือเกิน” บ่นว่าแล้วเดินลากขาเข้าห้องของตัวเอง ไม่มีแรงออกไปตะลอนๆ หิ้วหญิงอีกคนหรอก ในเมื่อฤทธิ์แอลกอฮอล์เล่นงานอย่างนี้ คงดีขึ้นหากได้หลับยาวๆ พรุ่งนี้เขาไม่ได้ทำงานนี่นา ตื่นสักสิบโมงคงทำให้อาการเมาทุเลาได้กระมัง 

 

กลิ่นแกงอุ่นๆ ลอยมาเตะจมูกตั้งแต่ยังไม่ลุกจากเตียง เสียงท้องร้องโครกครากทำให้สิปปกรต้องลากสังขารเข้าห้องน้ำไปชำระล้างร่างกาย ก็กะว่าจะอาบน้ำเย็นๆ แล้วมาทิ้งกายลงนอนอีกรอบ แต่แม่หนูตาแป๋วที่เข้าห้องมาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ทำให้เขาต้องเปลี่ยนใจ 

“ทำไมเรนนี่ตื่นเช้าจังเลยคะ” สิปปกรย่อกายถามไถ่แม่หนู มือสองข้างติดกระดุมเสื้อที่เหลือสองสามเม็ดให้เรียบร้อย 

“กินข้าวค่ะ ยุงบอสต้องกินข้าวนะคะ วันนี้เรนนี่เข้าครัวด้วย”  

พอแม่หนูเอ่ยอย่างนั้น สิปปกรเลยได้พิจารณาการแต่งตัวของคนตัวเล็ก วันนี้แม่หนูสวมผ้ากันเปื้อนด้วย แถมมือข้างหนึ่งยังถือมีดพลาสติกด้ามเล็กๆ อีกต่างหาก 

“ลุงบอสขอนอนต่อได้ไหม ลุงบอสง่วงมากเลย” เขาร้องขอ แต่แม่หนูทำหน้ามุ่ย ณัฐนรีเดินมาหยุดอยู่หลังเรนนี่และสั่งด้วยท่าทางให้เขารีบย้ายร่างไปที่โต๊ะกินข้าวให้ไว 

แม่หนูเรนนี่ยกจานข้าวมาให้ลุงบอส ทั้งยังเลื่อนถ้วยซุปที่มีขิงเป็นเครื่องปรุงให้ลุงบอสคนดี 

สิปปกรยิ้มแหยๆ ให้แม่หนูน้อย มองเรนนี่ที่กำลังตักน้ำซุปอุ่นๆ เข้าปากแล้วแขยงเหลือเกิน 

“ซดให้ไว ไม่อย่างนั้นมีงอนแน่” ณัฐนรีกระซิบคนที่คงเมาค้าง พอเรนนี่รู้ว่าลุงบอสเมากลับมาเมื่อคืน แม่หนูคนดีก็รีบเอ่ยว่าอยากเข้าครัวและชวนเธอทำกับข้าวแต่เช้าตรู่ แน่นอนว่ามีปลาเนื้ออ่อนต้มขิง ของโปรดของแม่คนตัวเล็กด้วย 

“ฉันเกลียดขิง” สิปปกรกระซิบบอกณัฐนรี หล่อนเลื่อนจานไข่ดาวมาตรงหน้าเขา 

“คุณคิดว่าฉันชอบหรือไง เมนูบังคับน่ะ” เธอกระซิบตอบ ก็เรนนี่ชอบอะไรไม่เหมือนเด็กวัยเดียวกันนี่นา แม่หนูนี่ชอบเมนูสารพัดขิง กินทีปากแดงเพราะเผ็ดก็หาได้ย่อท้อ กลายเป็นของโปรดที่หากมีเมนูขิงขึ้นโต๊ะละก็ แม่หนูจะเจริญอาหารเป็นพิเศษ  

สิปปกรกล้ำกลืนฝืนกิน แต่กระนั้น เมื่อน้ำซุปร้อนๆ ที่มีกลิ่นขิงไหลผ่านลำคอ อาการเมาค้างที่เป็นอยู่ก็ค่อยๆ ทุเลาอย่างน่าอัศจรรย์ ณัฐนรียังตักหมูหวานมาใส่จานให้เขา ทั้งยังเติมน้ำซุปในถ้วยเล็กให้เขาอีกเมื่อมันพร่องลง อะไรทำให้หล่อนมาทำดีกับเขาราวพลิกฝ่ามืออย่างนี้ 

“เมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า” 

หญิงสาวทำตาโต นี่เขาลืมหรือ  

“เมื่อคืนคุณเหมือนไม่ใช่คุณตอนนี้เลย คำพูดน่ะ เหมือนคุณเป็นคนดีมากๆ คุณขอบคุณที่ฉันช่วยเลี้ยงเรนนี่มาอย่างดี ฉันเลยคิดว่าเช้าวันนี้อะไรๆ อาจเปลี่ยนไป คุณอาจให้ฉันเลี้ยงเรนนี่ต่อไปเรื่อยๆ และยกหนี้ส่วนนั้นให้ฉันค่าที่ฉันเลี้ยงเรนนี่มาอย่างยากลำบาก” 

สิปปกรกะพริบตาปริบๆ  

“เราคงไม่ได้ทำสัญญากันเป็นเรืองเป็นราวใช่ไหม สติฉันไม่เต็มร้อยนะ เธอก็รู้ว่าฉันเมา” 

ความเงียบงันคั่นกลางควันในถ้วยแกง ณัฐนรีหรี่ตามองสิปปกร ชัดแล้ว! เขาไม่คิดอะไรกับเรื่องคำพูดเมื่อคืนหรอก เขาก็แค่เมาแล้วพูดมันออกมาลอยๆ ให้ลูกหนี้อย่างเธอดีใจเล่นเท่านั้น 

สิปปกรไม่ยอมสบตาสาวเจ้า เขามองไปที่เรนนี่ ยิ้มให้แม่หนูน้อย แล้วตักเอาน้ำซุปอุ่นๆ ขึ้นมาเสียล้นช้อน 

หมับ! 

น้ำซุปในช้อนกระฉอกแรง เมื่อมือของณัฐนรีจับหมับเข้าที่ข้อมือเขา 

“ปล่อย ฉันจะซดน้ำซุป” 

“ซุปของใคร นี่ซุปของฉัน ปลาฉันก็ซื้อ หมูฉันก็ซื้อ คุณไม่มีสิทธิ์” 

“เรนนี่ ช่วยลุงด้วย” เขาร้องขอความช่วยเหลือ 

เรนนี่นั่งทำตาปริบๆ มองผู้ใหญ่สองคนที่กำลังทะเลาะกันเป็นเด็กๆ 

“เรนนี่ไม่รู้ เรนนี่หิวข้าว”  

เด็กน้อยตอบแล้วตั้งหน้าตั้งตากินข้าวในจาน สิปปกรปรายหางตามองณัฐนรีอย่างรำคาญใจ 

“อือๆ ก็ได้ หักหนี้มื้อละ 200 แล้วกัน” 

 “200 นี่คงได้กินแต่ก้างปลา” แม่ครัวหัวใสรีบประกาศ แน่นอน เข้าทางเธอแล้วนี่ อะไรที่ทำแล้วลดหนี้ได้ไวๆ เธอจะบวกให้เรียบเลย 

“เขี้ยว!” 

“คุณก็เขี้ยวเหมือนฉัน ฉันเลี้ยงเรนนี่มาตั้งหลายปีไม่เห็นคุณจะให้อะไรฉันเลย” เธอประชดด้วยเสียงกระซิบ 

สิปปกรเลยโน้มหน้ามากระซิบบ้าง “ก็ยกเรนนี่ให้ฉันสิ แล้วเรามาคุยกันดีๆ ว่าเธอจะเอาเท่าไหร่” 

“ฝันไปเถอะ!” เธอย้ำคำนั้นชัดเจน ทั้งยังดึงช้อนออกจากมือเขา 

“ก็ได้ๆ มื้อละ 1000 หักหนี้ละกัน” 

 

“โอเค! อย่างนี้ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย ขอบคุณนะคะคุณเจ้าหนี้” ณัฐนรียิ้มหวานหยด เอาช้อนไปยัดใส่มือให้สิปปกร เชื้อเชิญให้เขากินมื้อเช้าที่เป็นเพียงกับข้าวพื้นๆ แต่สนนราคามื้อละหนึ่งพันบาท เขาคงรวยละนะ แค่นี้ขนหน้าแข้งเขาคงไม่ร่วงกระมัง 

 

 

 

 

 ******* ^^  

 

 

  EBOOK นิยายทุกเรื่องคลิกลิงก์  

MEB -> https://bit.ly/2XOJzND 

hytexts.com ->https://bit.ly/2Yhsagl 

Google Play-> https://bit.ly/2XRcCAr 

OOKBEE -> https://bit.ly/2SjMsQO 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว