email-icon

ฝากกดไลท์ คอมเมนต์และติดตามกันด้วยนะคะ

Begin Again ep.3 เริ่มงานวันแรก

ชื่อตอน : Begin Again ep.3 เริ่มงานวันแรก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 905

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Begin Again ep.3 เริ่มงานวันแรก
แบบอักษร

Begin Again ep.3

 

"น้องคะเอาเอกสารพวกนี้ไปวางไว้ที่ห้องประชุมชั้น 18 ให้พี่ด้วยนะ รีบหน่อยนะ"

"ได้ค่ะ!"

"น้องคนนั้นน่ะ ไปถ่ายเอกสารชุดนี้ให้พี่หน่อยค่ะ ขอ 5 ชุดนะ"

"ค่ะ!"

ตึกตึกตึก....

ฉันรีบเดินไปรับเอกสารจากพี่ที่ให้ฉันไปถ่ายให้ ก่อนที่จะรีบเอาเอกสารอีกชุดหนึ่งที่ได้จากพี่เลี้ยงของฉันไปไว้ในห้องประชุม

ตั้งแต่เช้ามานี้ฉันก็ได้เริ่มงานจริงๆแล้ว และก็แอบเห็นเพื่อนอีกสองคนด้วยนะที่เป็นเหมือนฉัน ก็คือช่วยงานพวกเอกสารต่างๆ แต่ว่าเราสามคนก็จะอยู่กันคนละโซนของห้องทำงาน

"รอด้วยค่ะ!"

ฉันรีบวิ่งเข้าไปในลิฟต์ทันที เมื่อเห็นว่าลิฟต์กำลังจะปิดลง แต่เหมือนจะได้ยินเสียงเรียกจากด้านหลังของฉันนะ แต่ไม่ทันแล้วล่ะ ฉันเข้ามาในนี้แล้ว

"เฮ้อออ เกือบไม่ทันซะแล้ว"

ตอนนี้ฉันได้แต่หอบถอนหายใจด้วยความเหนื่อยเพราะเร่งรีบมาก เพราะว่าวันนี้เหมือนฉันจะได้ยินมาว่าจะมีประชุมใหญ่และก็จะมีประธานบริษัทมาด้วย ซึ่งฉันก็ยังไม่เคยเห็นเลยแฮะ

ติ้ง!

เสียงลิฟต์เปิดออกพร้อมกับร่างบางที่เร่งรีบเอาเอกสารไปไว้ในห้องประชุม ทำให้ไม่ได้หันไปมองคนข้างในลิฟต์ที่มองเธอนิ่งไป แต่กลับปรากฏรอยยิ้มออกมาทันทีโดยที่เธอไม่รู้ตัว

................................

พรึ่บ! พรึ่บ!

"เป็นยังบ้างณิชา ฉันกับคริสเป็นห่วงเธอแทบแย่"

"......."

ตอนนี้ฉันได้แต่นั่งมองจานข้าวอยู่อย่างั้น เพราะยังคิดถึงเรื่องเมื่อเช้าอยู่เลย ไม่น่าเลยเรา

"ฉันว่าเรื่องลิฟต์อะไรนั่นก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย" แพมบ่น

"ฉันลืมไปจริงๆเเหละ เฮ้ออ"

"เอาน่า เรื่องมันผ่านไปแล้ว อีกอย่างท่านประธานก็ไม่ได้ว่าอะไรเธอสักหน่อย จริงมั้ย"

"ก็คงงั้น"

"อย่าคิดมาก"

"จะพยายามนะ"

"ว่าแต่ตั้งแต่ที่พวกเราเข้ามาบริษัทมายังไม่เคยเห็นคุณไคล์เลยว่ามั้ย?" อยู่ๆแพมก็พูดชื่อเจ้าของบริษัทขึ้นมา

"......."

"ฉันอยากเจอตัวเขาจริงๆสักครั้งอ่ะ พวกเธอก็เหมือนกันใช่มั้ย ^_^"

"อืม/อืม" ทั้งฉันกับคริสพูดขึ้นพร้อมกัน

ใครบ้างล่ะนะที่จะไม่อยากเจอคนที่เก่งขนาดนี้ อีกทั้งฉันได้ยินมาว่าเขาอายุยังน้อยอยู่เลย แต่สามารถสร้างบริษัทที่ใหญ่โตขนาดนี้ได้ น่านับถือจริงไม่

"หวังว่าจะได้เจอนะ แต่เอ๊ะ! เหมือนเธอจะเจอมาแล้วนี่นา ใช่มั้ยณิชา ฮ่าฮ่าฮ่า"

จริงด้วยสิ

"........"

"เธอเห็นหน้าเขามั้ย หน้าตาเป็นยังไงแล้วเขาพูดอะไรบ้าง?"

ฉันส่ายหน้าให้กับแพมทันที ก่อนที่ทั้งสองจะมองฉันอย่างประหลาด

"เป็นไปได้ยังไง ก็พวกเธออยู่ในลิฟต์เดียวกันไม่ใช่เหรอ ลิฟต์ส่วนตัวท่านประธานน่ะ"

"ก็ใช่ แต่ตอนนั้นฉันไม่ได้มองอะไรเลยนะ แหะๆๆ"

"กรี๊ดดด เธอนี่นะ! โธ่ๆๆ ณิชา!"

"^_^" ฉันยิ้มแห้งส่งไปให้ทั้งสองคนทันที ก็ตอนนั้นฉันไม่รู้นี่นาว่าเป็นลิฟต์ของประธานบริษัท เพราะมัวแต่สนใจเอกสารมากกว่า

"กินข้าวเถอะณิชา" คริสเป็นคนบอกฉันแทน

"ไม่อยากกินแล้วอ่ะ ขอตัวก่อนนะ"

"เอ้า! ไม่กินจริงๆเหรอ"

"อืม ฉันยังมีงานต้องทำต่ออีกน่ะ"

"งานอะไรเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นได้ทำอะไรเลยล่ะ นอกจากถ่ายเอกสารแล้วก็ศึกษางานที่กองโฆษณา จริงมั้ยคริส"

"ใช่ เธอได้งานอะไรเหรอ?"

"เขียนบทความน่ะ ฉันไปก่อนล่ะ"

"อืมๆ"

พรึ่บ!

ฉันกลับไปทำงานที่ห้องทันที เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อเช้าจิตใจฉันก็ไม่อยู่กับตัวแล้ว อีกอย่างตอนนี้ฉันยังมีงานที่ต้องทำอีกที่พี่พรให้ฉันมาก็คือ เขียนบทความนั่นเองแล้วอีกอย่างคือต้องส่งให้พี่เขาพรุ่งนี้ แต่ทำไมฉันถึงได้ทำคนเดียวล่ะ หรือว่าพี่เขายังไม่เจอสองคนนั้น ฉันต้องรีบทำแล้วล่ะนะ

 

ตอนนี้ฉันก็มานั่งทำงานของตัวเอง จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่างานของฉันจะเสร็จ จึงรีบนำไปให้พี่พรดู แต่ว่ามันก็ต้องถูกแก้ไขอีกครั้ง จนตอนนี้ฉันผ่านการแก้ไขงานมาสามครั้งแล้วและตอนนี้มันก็เป็นเวลาเลิกงานแล้วด้วยสิ พี่ๆพนักงานต่างทยอยกันกลับไป

"เขียนใหม่นะคะน้องณิชา พี่ว่าคำที่ใช้เขียนยังไม่ถูกสักเท่าไหร่ อีกอย่างบทความของน้องยังไม่น่าสนใจมากพอน่ะ"

"ค่ะ"

"พี่กลับก่อนนะ พรุ่งนี้อย่าลืมส่งงานพี่ล่ะ"

"ค่ะพี่พร"

พรึ่บ!

 

หลังจากที่พี่พรและคนอื่นๆกลับไปแล้ว จึงเหลือคนไม่กี่คนในแผนกของฉัน ส่วนเพื่อนทั้งสองคนนั้นก็กลับก่อนไปแล้วเหมือนว่าพวกเธอสองคนมีนัดเพื่อนก็ด้วยล่ะ

"เฮ้อออ..."

ครืดดด...ครืดดด...ครืดดด

ฉันทำงานได้สักพักเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เบอร์ที่ปรากฏเป็นครามนั่นเอง

"ฮัลโหลคราม"

(เธออยู่ไหน)

"ฉันยังอยู่ที่บริษัทอยู่เลย มีอะไรหรือเปล่า"

(ด้ากับฉันเรานัดทานข้าวกันน่ะ ณิชาจะมามั้ย?)

"น่าจะไม่ได้ พวกเธอทานกันไปเลย เอาไว้เรานัดเจอกันวันหลังนะ"

(อืม)

"ฉันวางสายแล้วนะ"

ติ้ด!

โครกกก!

หลังจากที่วางสายไป เสียงท้องฉันก็ร้องทันที ดีนะที่คนอยู่กันน้อย เฮ้อออ ข้าวเที่ยงฉันก็ไม่ได้กิน

เมื่อเป็นอย่างนั้นฉันคิดว่าจะรีบทำงานให้เสร็จไปเลย เพราะจะได้ไม่ต้องกลับไปทำที่คอนโดอีก

 

ตอนนี้เวลาก็ล่วงเลยมาเกือบเย็นมากแล้วและฉันก็เสร็จงานพอดี หวังว่างานเขียนแรกในการฝึกงานครั้งนี้จะผ่านไปด้วยดีนะ

"เฮ้อออ กลับดีกว่า ^_^"

กุกกัก! กุกกัก!

ติ้ง!

ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินไปที่ลิฟต์ แต่ว่าลิฟต์ด้านในสุดที่เปิดออกมานั้น ทำให้ฉันต้องตกใจและแปลกใจในทันที เพราะนั่นคือลิฟต์ของประธานบริษัทแล้วเขายังทำงานอยู่ที่นี่เหรอเนี่ย ไม่น่าเชื่อเลยแฮะ แต่ว่าทำไมเขาถึงลงมาชั้นนี้ล่ะ ไม่รู้ล่ะ ในเมื่อฉันไม่เคยเห็นหน้าเขา งั้นขอแอบดูหน่อยก็แล้วกัน คิคิคิ

ตึกตึกตึก....

"ดูเหมือนว่าจะมีอะไรน่าสนใจแล้วสินะ"

"ครับ?"

"หึ :-)"

ต้องเข้าไปใกล้อีกหน่อยสินะ ฉันไม่เห็นหน้าเลยอ่ะ แต่ดูจากแผ่นหลังและความสูงนั้นแล้ว ต้องดูดีมากแน่ๆเลย แต่เอ๊ะ! ทำไมเราถึงอยากรู้ขนาดนี้เนี่ยณิชา...

กึก!

ด้วยความที่อยากเห็นหน้าเขามาก ฉันเลยเผลอเดินเสียงดังไปหน่อย ทำให้คนตรงหน้าฉันที่กำลังเดินอยู่นั้น หยุดชะงักทันทีก่อนที่เขาจะหันมาและนั่นทำให้ฉันได้เห็นใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างชัดเจน

ตึกตัก....ตึกตัก...

 

 

 

 

__________________________

คอมเมนต์กันมาได้น๊าา👇

ฝากติดตามด้วยจ้าา🤩🥰

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น