ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แยกจากกัน

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.1k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 21:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แยกจากกัน
แบบอักษร

ตอนที่24 

 

 

"ผมไม่เลิกครับ" มาคัสยังคงยืนยันคำเดิม เขาเอื้อมมือไปกุมมือเล็กข้างๆไว้แน่น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะไม่ยอมเสียเธอไปครั้งที่สองอย่างแน่นอน 

 

 

"ฉันไม่ได้ถามเธอ แต่ฉันสั่งและปล่อยมือจากลูกสาวฉันได้แล้ว" พิญายันตัวลุกขึ้นยืนก่อนจะฉุดแขนไมล์ร่าที่มาคัสจับอยู่ให้แยกจากกันและดึงไมล์ร่าให้ลุกขึ้นตาม 

 

 

"แม่ค่ะ ฮึกๆ แม่ใจเย็นๆก่อนนะคะ ฮือๆ" ไมล์ร่าที่ตอนนี้ตาพร่ามัวเพราะน้ำตาที่ไหลมาไม่หยุดเอ่ยขอร้องผู้เป็นแม่ 

 

 

"คุณแม่ครับผมขอเถอะครับ ผมรักน้องจริงๆ" มาคัสคว้ามืออีกข้างของไมล์ร่าไว้แน่นและพยายามเอ่ยขอความเห็นใจจากแม่ของเธอ ถ้ามีใครสักคนที่ผิดคนๆนั้นก็คือเขา เขาไม่อยากให้ไมล์ร่าต้องมารับผลกับสิ่งที่เขาทำแทนเขา และเขายังยืนยันและหนักแน่นคำเดิมว่าเขาจะไม่ทิ้งเธอ 

 

 

เพี๊ยะ! 

 

 

"รักเหรอ!? รักน้องแล้วทำไมถึงทำอะไรข้ามหัวผู้ใหญ่แบบนี้ สิ่งที่เธอทำไม่ได้ให้เกียรติลูกสาวของฉันสักนิด ความรักของเธอฉันว่าเธอเห็นแก่ตัวไปหน่อยนะ อีกอย่างเธอก็เจ้าชู้ ฉันไม่ยอมปล่อยลูกสาวฉันอยู่กับคนเจ้าชู้แน่นอน กลับบ้านไมล์ร่า!" พิญาหันไปบอกลูกสาวหลังจากที่ต่อว่ามาคัสเสร็จ 

 

 

"ฮือๆ แม่คะแม่ใจเย็นๆนะคะ ฮึกๆ" 

 

 

"ถ้ายังเห็นว่าแม่เป็นแม่อยู่ กลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้ กลับ!" 

 

 

"ไมล์ขอโทษ..." ไมล์ร่าหันไปพูดกับมาคัสก่อนจะดึงแขนของเธอออกจากมือมาคัสและเดินตามแม่ที่ดึงแขนเธอออกไป ไมล์ร่ามองหน้ามาคัสที่ยืนนิ่งเพราะต้องจำยอมจนออกจากห้องไป เธอเข้าใจที่เขายอมปล่อยให้เธอไปกับแม่ โดยที่ไม่ดื้อดึงเธอเอาไว้เพราะไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายมากไปกว่านี้ 

 

 

ณ คฤหาสน์เคสิล 

 

 

"คุณแม่ฟังไมล์ก่อนได้ไหมคะ ฮึกๆ" ไมล์ร่าพยายามเอ่ยร้องขอให้ผู้เป็นแม่ฟังเธอในขณะที่พิญาลากเธอเข้ามาในบ้าน 

 

 

"พอกันทีไมล์ร่า แม่ใจดีกับลูกมามากแล้วทำไมถึงทำตัวแบบนี้ ทำไมถึงทำอะไรข้ามหัวแม่ เหมือนแม่เป็นคนโง่ ไหนจะตอนที่ไปทะเลอีกทั้งคู่ก็แสดงละครตบตาแม่ใช่ไหม" 

 

 

"ไมล์ไม่ได้ตั้งใจนะคะคุณแม่ ไมล์แค่ยังไม่แน่ใจในความรู้สึกของไมล์ที่มีให้พี่มาคัส ไมล์เลยไม่ได้บอกคุณแม่ ฮึกๆ" 

 

 

"ไม่แน่ใจ!? แต่แอบกินอยู่นอนด้วยกันเนี่ยน่ะเหรอ ถ้าแม่ไม่ไปหาลูกวันนี้ลูกจะโกหกแม่ไปถึงไหน!" พิญาน้ำตาร่วงหล่นด้วยหลากหลายความรู้สึก ทั้งเสียใจและโกรธ 

 

 

"...ฮึกๆ ไมล์ขอโทษ" ไมล์ร่ายกมือไหว้ผู้เป็นแม่ทั้งน้ำตา 

 

 

"ขึ้นไปบนห้อง" พิญาลากไมล์ร่าขึ้นมายังห้องของลูกสาว "อยู่ในห้องนี้ห้ามออกไปไหน ห้ามเจอกันอีก นี่คือคำสั่งของแม่" พิญาบอกไมล์ร่าก่อนจะจัดการปิดและล็อกประตูจากด้านนอก 

 

 

ปัง ปัง ปัง 

 

 

"คุณแม่อย่าขังไมล์ไว้แบบนี้ ปล่อยไมล์เถอะค่ะ ฮือๆ คุณแม่..." ไมล์ร่าวิ่งไปทุบประตูขอร้องให้เปิดประตู 

 

 

"เฝ้าหน้าห้องนี่ไว้ ห้ามใครเปิดประตูเด็ดขาด และสั่งการ์ดของเราในบ้านให้คุมเข้มขึ้นเป็นสองเท่า ห้ามให้มาคัสเข้ามาเหยียบในบ้าน หรือถ้าเห็นก็ยิงทิ้งได้เลย เข้าใจไหม!?" พิญาหันไปสั่งการ์ดของเธอก่อนจะเดินออกไป 

 

 

"ครับนายหญิง" 

 

 

"ฮือๆ...ฮึกๆ" ไมล์ร่าเดินไปฟุบลงที่เตียงใหญ่ก่อนจะซุกหน้าลงที่หมอนและปล่อยโฮออกมา เธอเข้าใจในสิ่งที่แม่โกรธ และเธอก็ยอมรับผิดทั้งหมด ความรู้สึกหลากหลายและเหตุการณ์วันนี้มันทำให้เธอแน่ใจแล้วว่าเธอรักมาคัส และตอนนี้เธอก็หวังและภาวนาให้เขาพิสูจน์ตัวเองให้แม่ของเธอยอมรับเขา 

 

 

1 ชั่วโมงผ่านไป 

 

 

"...ไมล์ร่า" เคลิสที่เข้ามาในห้องพบว่าลูกสาวของตัวเองหลับไปบนหมอนมีคราบน้ำตาเต็มไปหมดก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวเธอเบาๆ 

 

 

"...อื้อ คุณพ่อ ฮึกๆ" ไมล์ร่าลุกขึ้นสวมกอดผู้เป็นพ่อทันทีที่ลืมตาขึ้น "ไมล์ขอโทษ ฮึกๆ" 

 

 

"เห้อ...พ่อไม่ได้โกรธไมล์ แต่เรื่องในบ้านแม่เขาเป็นคนตัดสินใจ" เคลิสใช้นิ้วปาดน้ำตาให้ลูกสาวก่อนจะพูดว่า... "ในเมื่อเราพลาดทำสิ่งที่ผิด ลูกก็ต้องยอมรับและแก้ไข แต่เรื่องนี้มันเกิดขึ้นจากคนสองคนมาคัสมีส่วนผิดเต็มๆกับเรื่องนี้ ตอนนี้ทุกอย่างมันขึ้นอยู่ที่เขา ถ้าเขารักลูกเขาจะทำทุกอย่างเพื่อได้ลูกคืน" 

 

 

"...ฮึกๆ" 

 

 

"อีกอย่างภาพลักษณ์ที่ผ่านมาของมาคัสเขาก็เจ้าชู้ใช่เล่น ถ้าลูกเชื่อใจและมั่นใจในตัวมาคัสว่ายังไงเขาก็ไม่มีวันทิ้งลูก ลูกก็ไม่มีอะไรต้องกลัว" 

 

 

"คะ คุณพ่อไม่เกลียดพี่มาคัสเหรอคะ?" 

 

 

"หึ พ่อจะเกลียดมาคัสทำไม ในเมื่อพ่อมองก็ดูออกว่าลูกสาวพ่อรักเขา แต่เรามันปากแข็ง และเพียงแค่พ่อเห็นแววตามาคัสที่มองลูกพ่อก้รู้ได้เลยว่าเขาเองก็รักลูกสาวพ่อไม่แพ้กัน" 

 

 

"คะ คุณพ่อรู้?" 

 

 

"เรื่องของคนสองคนพ่อไม่อยากเข้าไปยุ่ง แต่พ่อไม่อยากให้ไมล์โกรธแม่ และอยากให้ไมล์เข้าใจแม่ว่าเขารักและห่วงไมล์มากนะลูก มันเป็นธรรมดาที่แม่จะโกรธ" 

 

 

"ไมล์เข้าใจค่ะ ไมล์ไม่โกรธคุณแม่เลยและตอนนี้คุณแม่แค่กำลังโมโห" 

 

 

"เราเองก็อย่าอ่อนแอ เข้มแข็งไว้ที่เหลือคือหน้าที่ของมาคัส" 

 

 

"ค่ะคุณพ่อ" ไมล์ร่าสวมกอดพ่ออีกครั้งเธอรู้สึกดีขึ้นมามากที่อย่างน้อยพ่อของเธอก็เข้าใจเธอ ที่เหลือก็คือส่วนของคุณแม่ที่มาคัสเองก็ต้องพิสูจน์ตัวเองให้ท่านเห็นว่าเขารักเธอคนเดียวและเปลี่ยนไปจากเดิมแล้ว... 

 

 

 

 

****************************** 

 

มาแล้วววว ตอนนี้มาม่ามากกก  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว