email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ซ้อนแผน

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 20:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ซ้อนแผน
แบบอักษร

@บ้านอมรพันธ์ 

ทันทีที่ปรายฟ้าถึงบ้านหญิงสาวก็รีบต่อสายหาแฟนหนุ่มทันทีเธอรออยู่เพียงไม่นาน  

(ฮัลโหล)เขตแดนกดรับสายทันทีเมื่อเห็นชื่อปรากฎ 

“ถึงบ้านแล้วค่ะ พี่เขตมีเรื่องอะไรหรอคะ”ปรายฟ้าถามด้วยความกังวลใจ 

(เออ สัญญากับพี่ได้มั๊ยว่าจะไม่โกรธเมื่อพี่พูดจบแล้ว)ปลายสายสวนกลับมาทันทีที่ปรายฟ้าพูดจบ ใบหน้าเรียวเล็กขมวดคิ้วยุ่งเมื่อรับรู้ได้ถึงเรื่องราวที่ไม่ชอบมาพากล 

“ลองพูดมาก่อนค่ะ แล้วหนูค่อยตัดสินใจ”ปรายฟ้าตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้ จนคนปลายสายเผลอกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ 

(คือว่า...)เขตแดนถ่ายทอดเรื่องราวทั้งหมดให้แฟนสาวฟัง ใบหน้าเนียนใสแดงกร่ำและงอง้ำไปด้วยความไม่พอใจ เมื่อฟังเรื่องราวจบลง เธอพยายามที่จะระงับอารมณ์ให้มันนิ่งสงบให้มากที่สุด 

“มันไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรอคะ ทำไมต้องเอาตัวเองเข้าไปเป็นเหยื่อล่อด้วย หนูไม่ปลื้มกับวิธีนี้เท่าไหร่เลย”ปรายฟ้ารับรู้พร้อมกรอกเสียงกลับไปแบบไม่สบอารมณ์ 

(มันไม่มีวิธีไหนที่ดีกว่านี้แล้วนะ ใช่ว่าพี่อยากจะทำ แต่เมื่อมันจำเป็น แล้วพี่เชื่อว่ามันจะได้ผล ขอแค่เพียงหนูเชื่อใจและมั่นใจในตัวพี่ ได้มั๊ย) เขตแดนพยายามอธิบายด้วยเหตุผล 

“แต่พี่เขตต้องสัญญากับหนูนะ ว่าจะไม่มีอะไรเกินเลยเด็ดขาด งั้นหนูจะจัดให้หนักเลยทั้งสองคน”ปรายฟ้าคาดโทษ 

(พี่สัญญา รับรองด้วยความเกียรติของลูกเสือสามัญเลยครับ) 

“ไม่ต้องเลย หนูรู้สึกไม่ดีเลยจริงๆนะ หนูกลัว”ปรายฟ้าระบายความในใจออกไป 

(หนูไม่ไว้ใจพี่?)เขตแดนถามขึ้น 

“หนูไม่ไว้ใจแพรวามากกว่า มองจากดาวอังคารก็รู้ ว่าแพรวาจ้องจะงาบพี่เขตตลอดเวลา แต่นี่พี่เขตจะเอาตัวเองใส่จานไปให้เขากิน หนูฟังหนูก็อดหงุดหงิดไม่ได้”ปรายฟ้าถอนหายใจฟึดฟัด 

(ไม่มีใครได้กินพี่ง่ายๆหรอก ร่างกายพี่ให้เมียพี่กินคนเดียว) เขตแดนกระเซ้ากลับ ทั้งสองคุยกันด้วยเรื่องสัพเพเหระ ก่อนที่จะวางสายไป ทิ้งไว้เพียงความไม่สบายใจที่คอยรบกวนปรายฟ้าอยู่ตลอดเวลา 

@ไร่พิทักษ์พงค์ 

คณะเจ้าหน้าที่กลุ่มเดิมเดินทางมายังไร่พิทักษ์พงค์พร้อมกับผลการวิจัยน้ำนมดิบที่ได้จากฟาร์มโคนมของไร่พิทักษ์พงค์ โดยมีเขตแดนและสุวิทย์ยืนรออยู่แล้ว วิเชียรยื่นผลตรวจการหาสารตกค้างปนเปื้อนให้เจ้าของไร่หนุ่ม 

“เราพบสารตกค้างชนิดยาฆ่าแมลงในน้ำนมดิบของฟาร์มคุณครับ และพวกเรามีความเห็นร่วมกันว่า ต้องขอสั่งคุณงดส่งน้ำนมดิบให้กับสหกรณ์หรือหน่วยงานปลีกย่อยก่อน เพราะมันจะทำให้เกิดผลเสียตามมาสำหรับผู้นำไปบริโภคครับ”วิเชียรซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่แจ้งเจตจำนงแก่ชายหนุ่มต่างวัยทั้งสอง 

“มันจะเป็นไปได้ไง สารเคมีชนิดนี้มันจะมาอยู่ที่ฟาร์มโคนมของเราเป็นไปได้ยากมาก เพราะโรงเรือนของเราหลีกเลี่ยงสารเคมีทุกชนิด ขนาดปุ๋ยที่ใช้สำหรับต้นองุ่น เรายังใช้ปุ๋ยอินทรีย์แทนปุ๋ยเคมีนะครับ แล้วยาฆ่าแมลงมาจากที่ไหน” เขตแดนตั้งข้อสังเกต 

“เอาเป็นว่าช่วงนี้ต้องขอความร่วมมือจากทางฟาร์มของคุณทำการปิดฟาร์มและงดส่งน้ำนมดิบก่อนนะครับ ถ้าเกิดได้เรื่องหรือคืบหน้ายังไงทางฝ่ายพวกผมจะประสานงานแล้วเข้ามาทำการตรวจสอบอีกครั้งหนึ่ง วันนี้ผมต้องขอตัว”วิเชียรพร้อมด้วยลูกน้องกล่าวก่อนจะก้าวออกไป 

“แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆเลยนะพ่อ”เขตแดนมองตามด้วยสีหน้ากรุ่นโกรธ 

“ใจเย็นๆก่อนลูก ปล่อยให้พวกมันได้ใจไปก่อน อย่าให้ถึงทีเราบ้างก็แล้วกัน”สุวิทย์ตบบ่าลูกชายเบาๆ ข่าวการปิดฟาร์มโคนมของไร่พิทักษ์พงค์ดังไปทั่วจังหวัดราวกับมีคนปล่อยข่าว สร้างความพอใจให้กับท่านดิเรกที่ได้รับรายงานเป็นอย่างมาก 

“หึๆ ทำดีมาก ปล่อยข่าวต่อไป”ชายสูงวัยวางสายโทรศัพท์ลงเมื่อได้ฟังรายงาน ใบหน้าแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

“คิดจะมาอวดดีกับฉันหรอเขตแดน ผลมันก็จะเป็นแบบนี้ล่ะ นั่นลูกจะไปไหน แพรวา” ท่านดิเรกกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะชะงักเมื่อเห็นบุตรสาวเดินลงมาด้วยชุดที่เตรียมพร้อมสำหรับไปข้างนอก 

“ออกไปข้างนอกค่ะพ่อ มีอะไรหรือเปล่าคะ”แพรว่าตอบบิดาเสียงเรียบ 

“เปล่า แค่แปลกใจที่วันนี้ ลูกสาวพ่อดูสดใสกว่าทุกวัน”ท่านดิเรกเดินเข้ามาลูบศรีษะบุตรสาวเพียงคนเดียวอย่างเอ็นดู 

“หนูสดใสไม่ดีหรอคะ” แพรวากล่าวอย่างยิ้มๆ ตอนนี้หญิงสาวกำลังอารมณ์ดีที่วันนี้เขตแดนส่งข้อความมาเพื่อนัดเจอเธอไปทานข้าวข้างนอก 

“ดีแล้วลูก อย่าไปเสียใจกับมันมาก ใครไม่เห็นค่าเราเราก็ตัดมันออกไปยังมีผู้ชายมากมายที่พร้อมจะเห็นคุณค่าในตัวลูกสาวพ่อ”ท่านเดิเรกบอกบุตรสาวอย่างแสนรัก 

“ไม่มีใครที่ทำให้หัวใจหนูเต้นแรงเท่าเขตอีกแล้วค่ะพ่อ หนูไปก่อนนะค่ะ”แพรวาพูดขึ้นก่อนจะรีบออกไปทำให้ใบหน้าของชายกลางคนประมวลคำพูดที่ได้ยินจากบุตรสาว 

“หมายความว่ายังไง สนตามไปดู”ท่านดิเรกมองตามบุตรสาวไปด้วยสีหน้าหนักใจ พร้อมสั่งงานลูกน้องคนสนิทให้ตามบุตรสาวไปอย่างเงียบๆ 

@บริษัทAME คอร์ปอเรชั่น 

เป็นบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่แห่งหนึ่งในประเทศไทย ที่ต่างมีคนให้ความสนใจเป็นอย่างมาก ร่างบางเดินก้าวตามหลังผู้เป็นบิดาเข้าไปยังอาคารด้วยท่าทีสง่างาม 

“เตรียมห้องประชุมเรียบร้อยแล้วใช่มั๊ยคุณเอมอร”ท่านอาทิตย์หันมาสอบถามเลขาส่วนตัว 

“เรียบร้อยแล้วค่ะท่านประธาน” เอมอรรายงานท่านอาทิตย์พยักหน้ารับ พลางโอบไหล่บุตรสาวให้เดินไปด้วยกัน 

“เป็นไงบ้างลูก”ท่านอาทิตย์เอ่ยกระเซ้าลูกสาวคนสวยด้วยใบหน้าแย้มยิ้ม 

“ตื่นเต้นมากเลยค่ะคุณพ่อ แต่ปรายจะพยายามทำให้ดีที่สุดนะคะ จะไม่ให้คุณพ่อขายหน้าเลยคะ”ปรายฟ้าหันไปยิ้มให้บิดาด้วยท่าทางมั่นใจ 

“ดีมากลูกสาวพ่อต้องให้ได้แบบนี้ซิ”ท่านอาทิตย์ขยี้ศรีษะลูกสาวเบาๆอย่างแสนรัก ถึงแม้ดวงตาคู่หวานจะมีแววกังวลอยู่บ้างแต่คนที่เป็นบิดาเลือกที่จะมองข้ามมัน 

“สวัสครับทุกท่าน ต้องขอโทษด้วยที่ผมเรียกทุกท่านมาประชุมกะทันหัน”น้ำเสียงทรงอำนาจของผู้กุมบังเหียนใหญ่ของบริษัทดังขึ้น โดยที่ทุกคนนั่งเงียบดวงตาแต่ละคู่กลับจับจ้องไปที่ร่างบอบบางข้างๆผู้บริหารเป็นตาเดียว 

“ที่ผมเรียกทุกคนมาวันนี้ ผมอยากจะขอแนะนำทุกท่านให้รู้จักกับ รองประธานกรรมการผู้จัดการคนใหม่ ปรายฟ้า อมรพันธ์” สิ้นเสียงการแนะนำ เสียงปรบมือจากหุ้นส่วนและฝ่ายบริหารต่างๆ ต่างพากันปรบมือต้อนรับรองประธานคนใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ปรายฟ้าลุกขึ้นยืนพร้อมกับยกมือไหว้ผู้อาวุโสด้วยท่าทีเรียบร้อย 

“ดิฉัน ปรายฟ้า อมรพันธ์ รู้สึกเป็นเกียรติมากสำหรับตำแหน่งที่ได้รับในครั้งนี้ สำหรับที่นี่ดิฉันยังถือว่าเป็นคนรุ่นใหม่ที่ยังมีความรู้และความสามารถที่ยังต้องได้รับการฝึกฝนและพัฒนาอีกมากจากทุกท่าน ดิฉันจะตั้งใจทำงานที่รับมอบหมายให้ดีที่สุด และต้องขอคำชี้แนะจากทุกๆท่านด้วยนะคะ”ปรายฟ้ากล่าวอย่างนอบน้อมเป็นที่เอ็นดูแก่ผู้อาวุโสในที่ประชุมที่ลูกสาวผู้บริหารไม่ถือตัว และให้เกียรติกับผู้ที่ทำงานมาก่อนอย่างพวกเขา ทุกคนปรบมือต้อนรับกันอย่างเกรียวกราวอีกครั้ง  

“นี่ห้องทำงานลูกชอบมั๊ย” ท่านอาทิตย์เดินนำมายังห้องทำงานที่จัดเน้นสีออกไปทางสีน้ำตาลเข้ม  

“ดูขลังดีคะพ่อ ปรายล้อเล่นคะ ดูอบอุ่นคลาสสิคดีค่ะ”ปรายฟ้ามองบิดาอย่างขอบคุณ 

“แล้วนี่ ชมพูนุท พ่อให้มาเป็นเลขาส่วนตัวของลูก มีอะไรถามเขาได้นะลูก”ท่านอาทิตย์แนะนำหญิงสาววัยไล่เรี่ยกับลูกสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ ปรายฟ้าส่งยิ้มไปให้ชมพูนุทอย่างเป็นมิตร ทำให้เด็กสาวยิ้มตอบมาอย่างโล่งอกที่เจ้านายคนใหม่ดูใจดีกว่าที่เคยได้ยินมา 

“เอาล่ะ งั้นพ่อไปทำงานก่อน หนูก็ศึกษางานกับเลขาไปล่ะกันนะ ไว้เจอกันตอนเย็น พักเที่ยงพ่อมีนัดกับลูกค้าลูกคงต้องหาข้าวทานเอง”ท่านอาทิตย์พูดขึ้น 

“อย่าห่วงเลยค่ะ หนูโตแล้วคะพ่อ พ่อทำยังกับว่าหนูสามขวบ”ปรายฟ้าหัวเราะน้อยๆ 

“ได้ไงล่ะ เดี๋ยวตาเขตจะได้มาฉีกอกพ่อเข้า ถ้าว่าที่เจ้าสาวเป็นอะไรไป”ท่านอาทิตย์เอ่ยแซวอย่างอารมณ์ดี เมื่อคิดถึงว่าที่ลูกเขย 

“คุณพ่ออ่ะ แซวหนูนะคะ” ปรายฟ้าเปิดยิ้มอย่างอารมณ์ดี เมื่อผู้เป็นบิดาเดินออกไป 

“ท่านรองคะ นี่งานแต่ล่ะฝ่ายที่นุชเตรียมให้ท่านรองศึกษาค่ะ”ชมพูนุขพูดขึ้นก่อนวางแฟ้มจำนวนมากลงบนโต๊ะทำงานของนายสาว 

“ขอบคุณมาก อ๋อไม่ต้องเรียกท่านรองหรอกดูยังไงก็ไม่รู้ เรื่องชื่อเล่นฉันเฉยๆก็พอ”ปรายฟ้าบอกเลขาส่วนตัวอย่างใจดี 

“ค่ะคุณปราย งั้นนุชขอตัวไปทำงานก่อนนะคะ มีอะไรก็เรียกนุชได้ตลอดเลยนะคะ”ชมพูนุทเดินออกไปแล้ว ปรายฟ้าเดินอ้อมมานั่งที่เก้าอี้ทำงาน มือเรียวหยิบกระเป๋าใบขนาดกลางที่ข้างในบรรจุกรอบรูปเอาไว้ แล้ววางไว้บนโต๊ะทำงาน หญิงสาวเอื้อมมือไปลูบไล้บนกรอบรูปเบาๆ รูปคู่รูปแรกที่ถูกบังคับให้ถ่ายก่อนที่เธอจะกลับมาที่นี่ เป็นรูปที่ถ่ายขึ้นในงานเลี้ยงส่งเธอ  

“ปรายเชื่อใจพี่เขตได้ใช่มั๊ยค่ะ”ปรายฟ้าเอ่ยถามกับรูปถ่ายเบาๆ เมื่อคิดถึงเรื่องที่แฟนหนุ่มกำลังทำอยู่ ในใจก็อดที่จะรู้สึกร้อนรุ่มไม่ได้ เมื่อเขตแดนโทรมารายงานว่าวันนี้จะออกไปทานข้าวกับแพรวา 

@ร้านอาหารชื่อดัง 

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา คมคายนั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ภายในร้าน เป็นที่สนใจของบรรดาสาวๆที่เข้ามาใช้บริการร้านที่นี่ให้หันไปมองอย่างสนใจเมื่อเห็นว่าเขามาคนเดียว ร่างระหงของแพรวาเดินเข้ามายังร้านอาหารดวงตาคู่เฉี่ยวกวาดมองไปรอบๆร้าน ก่อนที่ริมฝีปากจะยกยิ้มขึ้นเมื่อเจอบุคคลที่นัดเธอออกมานั่งเด่นเป็นสง่าอยู่ตรงนั้น ร่างระหงค่อยๆเยื้องกรายเดินเข้าไปหาชายหนุ่มด้วยความมั่นใจ 

“รอแพรนานมั๊ยค่ะเขต”แพรวาทักขึ้นเมื่อเดินมาถึงโต๊ะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ก่อนแล้ว วันนี้เธอได้รับข้อความจากชายหนุ่มที่นัดเธอออกมาทานข้าว ทำให้หญิงสาวทั้งดีใจและแปลกใจอยู่ในที 

“เขตพึ่งมาถึงสักพักเอง เชิญนั่งเลยแพร แพรทานอะไรดี สเต็กปลาแซลม่อนมั๊ย เขตจำได้ว่าแพรชอบ”เขตแดนพูดด้วยน้ำเสียงปกติเหมือนที่เคยใช้พูดกับตนทุกครั้ง ไม่มีความห่างเหินหรือโกรธเกรี้ยวเหมือนสามสี่วันที่ผ่านมา 

“ก็ได้ค่ะ แพรดีใจนะคะที่เขตนัดแพรออกมาทานข้าว”แพรวาระบายยิ้ม 

“เขตอยากจะขอโทษที่วันนั้น ทำกริยาที่แย่กับแพรไป เขตขอโทษนะ”เขตแดนส่งยิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อย 

“ช่างมันเถอะค่ะ แพรลืมมันไปแล้ว ขอแค่ให้เขตคนเดิมกลับมาแค่นี้ก็ดีแล้ว เรายังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิมใช่มั๊ยคะเขต”แพรวาถือวิสาสะกุมมือหนาเอาไว้ เขตแดนแทบจะกระตุกมือหนีอย่างรังเกียจแต่ก็ต้องข่มใจเอาไว้ ชายหนุ่มเลยยกมืออีกข้างมาวางซ้อนทับมือเรียวบางของแพรวาเอาไว้พร้อมกับส่งยิ้มมาให้หญิงสาว 

“ครับเรายังเป็นเหมือนเดิม”  

ภาพหนุ่มสาวที่นั่งทานข้าวด้วยกันถูกถ่ายเอาไว้ด้วยกล้องถ่ายรูปปริศนา รูปมากมายๆถูกส่งไปยังมือถือของปรายฟ้าทันที 

ติ๊ง!!ติ๊ง!! เสียงข้อความแจ้งเตือนดังขึ้น มือเรียวละจากงานที่ทำอยู่หยิบโทรศัพท์เครื่องหรูมาเปิดดู 

“ไลน์ใคร”ปรายฟ้าขมวดคิ้วเมื่อเป็นข้อความจากบุคคลปริศนาที่เธอไม่คุ้นเคย แต่หญิงสาวก็เปิดเข้าไปดู ใบหน้าเรียบเฉยแปรเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที เมื่อภาพมากมายที่ถูกส่งมาเป็นรูปภาพของแฟนหนุ่มกับยัยผู้หญิงตัวร้ายแพรวา 

“นี่ แค่ไปกินข้าวต้องมีจับมือถือแขนกันด้วยหรอ”ปรายฟ้าสบถออกมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะหันไปคาดโทษต่อรูปชายหนุ่มที่ส่งยิ้มมาให้ 

“ไม่ต้องมายืนยิ้มให้ปรายเลย ปรายโกรธพี่เขตแล้ว”นิ้วเรียวดีดเข้าที่ใบหน้าหล่อเหลาอย่างหงุดหงิด พลางทิ้งตัวลงพิงหลังกับพนักพิงอย่างแรง 

.............................................. 

พี่เขตเล่นละครได้เนียนมากจนแพรวาตายใจ 

เล่นจนหนูปรายงอนไปเลย  

มาแล้วจร้าวันนี้ไรท์มาแต่วันเลย อ่านแล้วชื่นชอบอย่าลืมกดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว