ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 2 แผนการลับ (ตอน 1)

ชื่อตอน : บทที่ 2 แผนการลับ (ตอน 1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 141

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ม.ค. 2564 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 2 แผนการลับ (ตอน 1)
แบบอักษร

 

เสียงสัญญาณอินเตอร์คอมดังขึ้นที่แผนกต้อนรับ ในขณะที่พนักงานสาวสองคนกำลังสาละวนอยู่กับรายชื่อลูกค้าที่จะเดินทางมาในวันสุดสัปดาห์นี้ การุณย์ ผู้จัดการรีสอร์ตผู้ควบตำแหน่งเลขานุการกดตอบรับได้ทันก่อนที่สัญญาณจะดังเป็นครั้งที่สอง

“ครับ คุณอคิณ” เลขาฯ หนุ่มมั่นใจว่าปลายสายคงไม่มีใครนอกจาก อคิณ พงศ์วิลาสลักษณ์ สถาปนิกหนุ่มเจ้าของรีสอร์ตผู้มีประวัติแสนคลุมเครือ เขารู้เพียงแค่เจ้านายเรียนจบและทำงานที่บริษัทยักษ์ใหญ่ของอเมริกา แต่ด้วยเหตุผลอะไรถึงกลับมาสร้างรีสอร์ตหรูห้าดาวที่เกาะไกลปืนเที่ยงเช่นนี้ หรือเพราะอะไรพ่อถึงต้องบังคับให้เขามาช่วยงาน ก็สุดรู้ พ่อบอกเพียงว่า ‘รู้เท่าที่ควรจะรู้ พูดเท่าที่พ่อให้พูด’

“เรือกำลังจะเทียบท่า ทำไมยังไม่มีใครไปต้อนรับลูกค้า”

“ขอโทษครับ จะจัดการเดี๋ยวนี้เลยครับ” การุณย์ โบกไม้โบกมือเป็นสัญญาณให้สองสาวหยุดภารกิจตรงหน้า และเตรียมการต้อนรับลูกค้าวีไอพีก่อนที่งานจะเข้า

“จัดการทุกอย่างเสร็จแล้ว ขึ้นมาพบผมที่ห้องด้วย” อคิณมองนักท่องเที่ยวต่างชาติบนเรือที่กำลังเทียบท่าผ่านกระจกบานใหญ่จากห้องชั้นบนสุดของอาคารล็อบบี้ พื้นที่ส่วนตัวที่เป็นทั้งห้องทำงาน ห้องรับแขก และห้องนอนที่ร้อยวันพันปียังไม่เคยมีใครได้ย่างกรายขึ้นไปนอกจากเลขาฯ และแม่บ้านคนสนิท

“ครับ คุณอคิณ”

 

 

“ยังไม่ใช่” ชายหนุ่มปิดแฟ้มเอกสารด้วยความหัวเสีย ไม่ว่าจะกี่บริษัทที่นำเสนอแผนงานโฆษณาล้วนไม่ถูกใจเขาสักราย

‘The Sky Resort & Spa’ รีสอร์ตหรูบนเกาะส่วนตัว โอบล้อมด้วยธรรมชาติที่งดงามด้วยมนต์เสน่ห์ ‘สวรรค์แห่งอันดามัน’ หาดทรายที่ขาวเนียน น้ำทะเลที่ใสราวกับกระจกสะท้อนแผ่นฟ้าและปุยเมฆขาวโพลน รีสอร์ตแห่งนี้เป็นความหวังและความฝันเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เขากลับมาที่นี่

เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง “เข้ามา” การุณย์ถือถาดอาหารว่างเข้ามาพร้อมกับกาแฟหอมกรุ่น เขาวางถาดและจัดแฟ้มเอกสารที่วางระเกะระกะบนโต๊ะเล็กหน้าโซฟาเบด

“คุณอคิณยังตัดสินใจไม่ได้เหรอครับ” การุณย์พอจะรู้ว่าแฟ้มเอกสารมากมายตรงหน้าคือแผนการโฆษณารีสอร์ตที่จะเปิดตัวอย่างเป็นทางการช่วงปลายปี แต่ไม่ว่าจะบริษัทไหนก็เป็นอันไม่ถูกใจนายหนุ่มไปเสียหมด

อคิณเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างเหนื่อยอ่อน อิริยาบถเช่นนี้แทนคำตอบ เจ้านายผู้เงียบขรึม ไร้ชีวิตจิตใจ แววตาที่ดุดันจริงจัง แต่บางครั้งก็ดูว่างเปล่า การุณย์เชื่อว่าเขาน่าจะมีอะไรปิดบังอยู่ลึกๆ โดยเฉพาะเรื่อง…

“ยืนคิดอะไร การ เมื่อไหร่จะนั่งลง” เสียงเข้มทะลุผ่านโสตประสาท ทำลายความคิดในฉับพลันอย่างกับคนตรงหน้าได้ยินคำนินทาในใจของเขา

“ปะ ปะ เปล่าครับ ผมก็แค่คิดอะไรเพลินๆ” การุณย์พยายามหาเหตุผลมากลบเกลื่อน

“แล้วอะไร ที่บอกว่าเพลินๆ น่ะ” คนฟังคำถามถึงกับใจตุ้มๆ ต่อมๆ แม้ตอนนี้เขาจะสนิทกับเจ้านายมากขึ้น แต่สำหรับเรื่องที่ใครต่อใครพูดกัน ใครล่ะจะกล้าถาม ยิ่งหน้านิ่งๆ เดาอารมณ์ยากแบบนี้ด้วย

“เอ่อ เอ่อ … ผมก็แค่ ผมก็แค่ กำลังนึกถึงวันแรกที่ผมมาช่วยงานที่นี่ครับ ตอนนั้นพ่อบอกให้ผมมาช่วยคุณอคิณ ใครจะไปเชื่อว่าคนเรียนจบบริหารแบบถูๆ ไถๆ จะสามารถช่วยงานคุณได้ แต่วันนี้ผมก็รู้สึกภูมิใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ เห็นที่นี่ค่อยๆ เติบโต และยิ่งมีคุณอคิณเป็นเจ้านายที่สอนงานผมหลายอย่าง ผมอาจจะทำเสียเรื่องหรือทำผิดพลาดอยู่บ่อยๆ แต่คุณอคิณก็ไม่เคยโกรธผมเลย ส่วนเรื่องที่พวกนั้นเม้าท์กัน ผมคิดว่าไม่มีทางเป็นไปได้” การุณย์ชะงักเมื่อหลุดปากพูดเรื่อยเปื่อยจนเหมือนอยากจะหายตัวไปเสียเดี๋ยวนั้น เหงื่อเริ่มผุดบนใบหน้า เมื่อเห็นว่าคู่สนทนาที่กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอย่างสบายอารมณ์วางแก้วกาแฟลงแล้วจ้องมองมาที่เขาอย่างตั้งใจฟัง

“พวกนั้นเม้าท์เรื่องอะไร” ใบหน้าคร้ามแดดที่ยังคงความหล่อเหลาในทุกอณู ตาประดุจเหยี่ยวที่กำลังรอตะครุบเหยื่อนิ่งจนเกินจะคาดเดาว่าเขารู้สึกอย่างไร สถานการณ์ตึงเครียดทำให้เซฟเฮ้าส์แปรเปลี่ยนเป็นห้องสอบสวนที่ตำรวจกำลังสาดแสงจากโคมไฟมาที่เขา

‘ตายแน่ๆ เหมือนขุดหลุมฝังตัวเองชัดๆ ไม่น่าเลย ไอ้การเอ๊ย...’ จำเลยมือเย็นเฉียบ

“ว่าไง”

“เอ่อ เอ่อ … ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมก็พูดไปเรื่อยเปื่อย” การุณย์จนแต้มกับคำตอบ หน้าตาเลิ่กลั่ก อย่างคนโกหกไม่เป็น มือไม้ก็พาลเกะกะกว่าปกติแตกต่างกับเมื่อเข้ามาใหม่ๆ แบบคนละคน จนคนตรงหน้าจับพิรุธได้

“ใครจะพูดอะไรก็ปล่อยเค้าไป ผมไม่สน” อคิณเอนหลังพิงพนักโซฟาเอามือประสานไว้ที่ท้ายทอยด้วยท่าทีที่สบายกว่าเมื่อสักครู่ เท้าที่กระดิกเป็นจังหวะตามท่วงทำนองเพลงที่เปิดคลอเบาๆ ทำให้รู้ว่าเขาไม่ได้โกรธเคืองการุณย์แม้แต่น้อย

การุณย์รู้สึกเหมือนลำคอตีบตัน ใครจะกล้าบอกล่ะว่านอกจากเรื่องรัศมีความหล่อ ลึกลับ น่าเกรงขาม ทำให้พนักงานสาวน้อย สาวใหญ่วางแผนอยากจะรวยทางลัด ยังมีข่าวลือเรื่องรสนิยมทางเพศของเจ้านายที่มาแรงแซงโค้งไม่แพ้กัน เพราะหล่อขนาดนี้อยู่เกาะมาเป็นปีๆ แต่ทำไมไม่มีสาวที่ไหนมาหาสักคน

“นายไม่ได้เจอกับพ่อนานรึยัง” อคิณถามเสียงแผ่ว คำถามสั้นๆ ทำลายความคิดฟุ้งซ่านของเลขาฯ หนุ่มได้ทันที เจ้าของคำถามเหม่อมองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ พระอาทิตย์ยามบ่ายสาดแสงแรงกล้าสะท้อนผิวน้ำทะเลที่ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ไอร้อนจากแดดที่พยายามจะผ่านกระจกติดฟิล์มกรองแสงเข้ามา กลับต้องพ่ายแพ้กับความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้อง

“5 - 6 เดือนแล้วครับ” การุณย์ยกนิ้วขึ้นมานับ เขาไม่ได้เจอพ่อตั้งแต่รีสอร์ตเปิดให้บริการ ครั้นจะไปหาพ่อก็ห่วงหน้าที่ ครั้นจะให้พ่อมาหาก็ไกลโข เขาทำได้เพียงคุยโทรศัพท์หรือวิดีโอคอลเท่านั้น อย่างน้อยก็ยังได้เห็นหน้ากันบ้าง พ่อบอกอย่างนั้น

“ช่วยโทรหาคุณลุงให้ผมหน่อย”

ความคิดเห็น