Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.4 ร่วมชายคา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ม.ค. 2564 07:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
EP.4 ร่วมชายคา
แบบอักษร

"ไม่ !!! ผมจะหาแมวผมให้เจอคุณเลขานะผมขอร้องผมจะไม่ว่าคุณสักคำเลยถ้าคุณจะเอาผมยันเช้านะ"สองบอกอีกฝ่ายเสียงเครือพยายามต่อรองอีกฝ่าย 

"โถ่โว้ย เออ"โจ้สบถออกมาแล้วลุกออกมานั่งข้างๆร่างเล็กที่นอนอยู่ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองต้องยอมทำตามคำขอของอีกฝ่ายทั้งๆที่คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ 

"ขอบคุณครับ"สองพูดออกมาด้วยความรู้สึกขอบคุณอีกฝ่าย แต่ตอนนี้มีเรื่องที่สำคัญกว่าคือหาถังแป้งให้เจอ 

ก๊อก!!! ก๊อก!!! ก๊อก!!! เสียงเคาะประตูหน้าห้องทำให้เจ้าของห้องรีบไปเปิดอย่างเร็วที่สุด ในใจหวังว่าจะมีคนเอาถังแป้งมาส่ง เพราะคนในหอรู้ว่าถังแป้งคือแมวของสอง ที่เจ้าตัวมักจะพาไปให้หมอเช็คอาการของมันทุกสัปดาห์ 

วินาทีที่ประตูเปิดออกมาทำให้เจ้าของแมวหัวใจลงไปกองที่พื้น สองขาแทบอ่อนแรงน้ำตาใสทะลักจากหน่วยตาคู่สวย ชายที่ยืนหน้าประตูตัวใหญ่หน้าตาดุดัน 

เขามาเคาะประตูมาพร้อมกับร่างของเจ้าเหมียวที่มีเลือดไหลออกมาจากร่างกายอ้วนปุกปุยของมัน มันนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงไร้การกระเพื่อมไหวของอากาศ 

นั่นหมายความว่า ไร้ซึ่งชีวิต รอยยิ้มของชายคนนั้นแสยะให้ด้วยความสะใจที่ได้พรากชีวิตเจ้าแมวตัวนี้ ไร้ซึ่งความรู้สึกผิดในแววตา 

"ถังแป้ง ฮืออออ ถังแป้ง"เจ้าของแมวปล่อยโฮออกมาด้วยความเสียใจอย่างสุดเสียง เพราะมันคือเพื่อนที่อยู่กับสองหลังจากพ่อแม่จากไป สองไม่มีใคร สองมีแค่มัน  

เด็กหนุ่มรีบเข้าไปเพื่อจะคว้าร่างของเจ้าเหมียวเพื่อนรัก ทว่าชายคนนั้นก็ไม่ยอม เขาบีบคอมันบีบแน่นชูต่อหน้าเจ้าของห้องพร้อมรอยยิ้มหยัน 

"ขอโทษทีนะ แมวคุณมันเข้ามากินนกที่เลี้ยงไว้ฉันไม่ได้ตั้งใจทุบมันตาย มันเสือกตายเอง จ่ายค่านกมาก่อนแล้วจะคืนมันให้ เผื่อเอามันไปให้หมอรักษามันอาจจะฟื้นก็ได้"ชายคนนั้นบอกเจ้าของแมวด้วยรอยยิ้มเหี้ยม 

รู้ดีว่าไม่มีใครมาช่วยเจ้าของแมวหรอก เพราะเขาเป็นนักเลงแถวนี้ และเด็กคนนี้ไม่มีใครให้เป็นที่พึ่ง ขี้กลัว แต่มีเงินเพราะได้ทำงานดีๆ น่าจะมีเงินให้ตัวเองรีดไถ่สักครึ่งแสน 

"พี่ทำมันทำไม ทำไมพี่ไม่ไล่มันไปดีๆ เอามันมา"สองแฝดเสียงออกมาทั้งน้ำตานองหน้า พยายามจะเข้าไปเอามันออกมา ตอนนี้ในหัวของสองมันตื้อไปหมดคิดอะไรไม่ออก อยากให้มันลืมตามาร้องเรียกตัวเองเพื่อบอกว่าเขายังมีความหวังที่จะยื้อชีวิตมัน 

"4 หมื่น จ่ายมาแล้วเอามันไป จะจ่ายไม่จ่าย เผื่อบางทีมันอาจจะพื้นก็ได้นะ"เขาเยาะใส่อีกฝ่าย ยิ่งเห็นว่าเด็กน้อยไม่ตอบโต้และดูเสียใจมาก เขาก็ยิ่งได้ใจและคิดว่าไม่น่ายาก  

"ได้ เดี๋ยว​ผมเอาเงินให้ ฮึก ฮึก"สองร้องไห้สะอื้นเครือเดินเข้ามาห้องโดยไม่รู้ว่าโจ้ยืนอยู่ข้างหลังตัวเองตั้งแต่เมื่อไหร่ ใบหน้าที่อาบน้ำตาของหนุ่มน้อยทำให้โจ้รู้สึกโกรธและอารมณ์ขาดผึง 

"อย่าโง่ ไปรอในห้อง"น้ำเสียงเข้มของชายตัวโตพูดกับอีกฝ่ายที่ดูหัวใจสลายจนดูน่าสงสารจับใจ 

สองร้องไห้สะอื้นเพราะมันคือเพื่อนที่สองมี เด็กน้อยไม่มีใคร และตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว ถ้าเขาอยากได้เงินเท่าไหร่สองก็จะให้ขอให้ได้มันมา เผื่อจะรักษาหาย 

"แต่ว่าถังแป้ง ฮือออ"สองบอกอีกฝ่ายเหมือนคนเสียสติ มองหน้าชายตรงหน้าด้วยอาการสั่นเทิ้ม 

"เดี๋ยวเอามาให้ ฉันรวยไปรอในห้อง"เขาบอกเด็กน้อยคล้ายๆประโยคคำสั่ง ซึ่งสองเดินเข้าไปนั่งกอดเข่าร้องไห้อย่างว่าง่าย โจ้มองดูแล้วสงสารจับใจ 

"นายเหรอที่จะเอาเงิน"โจ้เอ่ยถามอีกฝ่ายเสียงเรียบ เขาเดินออกมาจากห้องเผชิญหน้ากับผู้ชายตัวโต  

"ใช่ แล้วนายเป็นใคร ฉันจะเอาค่าเสียหายจากมัน"ชายคนนั้นบอก เขาไม่ได้กลัวคนใหม่ที่เดินออกมาและดูท่าแล้วผู้ชายคนนี้จะมีเงินมากกว่าเพราะใส่สูทภูมิฐาน 

"คุยกับกูนี่ กูเป็นผัวมัน"โจ้พูดเสียงเรียบซ่อนความโกรธ เขาปิดประตูห้องของสองเพื่อไม่ให้เด็กน้อยเห็นในสิ่งที่ตัวเขากำลังจะทำเพราะสองใสซื่อเกินกว่าจะมาพบเห็นสิ่งที่เขาจะทำ 

"เออ ดีงั้นก็เอาแสนนึง"เจ้าของนกบอกพร้อมยิ้มร้าย ทว่า โจ้ยิ้มเย็นยะเยือกกว่า  

กริ๊ก กระบอกปืนของโจ้ถูกเอามาจ่อชายตรงหน้า แววตาเลขาหนุ่มมีแต่ความเหี้ยมน่ากลัว ใบหน้าของเจ้าของนกหน้าถอดสีเหงื่อแตกพลั๊กเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะมาเจอปืน 

"คุยกับปืนกูนี่"น้ำเสียงเย็นของเจ้าของปืนพร้อมร้อยยิ้มแสยะให้อีกฝ่าย สายตาของโจ้ดูเหี้ยมน่ากลัว 

ผวั๊ะ พลั๊ก เท้าหนักของเลขาหนุ่มส่งไปยันคนตรงหน้าจนหงายลงพื้น หลังจากนั้นโจ้ทั้งกระทืบ ทั้งเอากระบอกปืนตบอย่างไร้ปราณี 

"ขอโทษว่ะ ไม่ได้ตั้งใจกระทืบ ตีนมันไปเอง"โจ้บอกอีกฝ่ายที่นอนจมกองเลือดอยู่แน่นิ่ง แต่ยังหายใจโรยริน รู้ว่ามันไม่ถึงตายแค่ต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มไปอีกหลายวันก็เท่านั้น 

ชายหนุ่มแกะร่างเจ้าแมวปุกปุยออกจากชายเจ้าของนกแล้วห่อมันด้วยเสื้อของเขาเพื่อเอามันไปให้เจ้าของ 

"เอาไป"น้ำเสียงเรียบแต่อบอุ่นบอกคนร้องไห้พร้อมส่งร่างเจ้าแมวให้เจ้าของมัน สองรีบคว้ามากอดด้วยน้ำตาคลอ  

"ถังแป้ง ฮืออออ เดี๋ยวสองจะพาไปหมอนะ"เด็กน้อยบอกด้วยเสียงเครือตัวสั่นเทิ้ม ร่างเล็กจะก้าวเดินไปทว่าก็ถูกโจ้จับไว้ 

"จะไปไหน"โจ้ถามมองหน้าคนร้องไห้ที่กอดแมวตัวสั่นเทิ้ม 

"เอามันไปหาหมอ เผื่อมันหาย"สองบอกคุณเลขาด้วยด้วยน้ำตาคลอ 

"มันตายแล้วสองมันตายแล้ว"น้ำเสียงอบอุ่นบอกเด็กน้อยพร้อมกับดึงร่างเล็กที่อุ้มแมวเข้ามากอดไว้แนบอก เด็กน้อยรู้ว่ามันตายแต่ยังอยากจะหลอกตัวเอง 

"ฮือออ คุณเลขามันคือครอบครัวที่ผมมี แล้วผมจะอยู่กับใคร ฮือออ"เสียงร้องไห้ฟูมฟายบอกชายตัวโตน้ำตาไหล หัวเด็กน้อยซบกับอกแกร่งที่กอดตัวเอง 

"ไปอยู่กับฉัน นายอยู่ที่นี่ไม่ได้แล้วมันไม่ปลอดภัย เดี๋ยวไอ้เจ้าของนกมันมาหาเรื่องนายอีก เก็บของซะ เอาถังของนายไปฝังไว้ที่บ้านฉันแทน"ชายหนุ่มพูดออกมาไม่รู้ทำไมตัวเองจะต้องชวนเด็กคนนี้ไปอยู่ด้วย คงเป็นเพราะรู้สึก สงสาร 

... 

... 

ดินในสวนหลังบ้านของโจ้ถูกขุดขึ้นในคืนนั้นโดยเจ้าของบ้าน เพราะเหลือทนกับเจ้าของแมวที่ร้องไห้คร่ำครวญ ขนาดเก็บของยังร้องไปเก็บของไปจน 

ร่างนอนของถังแป้งถูกวางไว้ในหลุมที่เจ้าของบ้านขุด สองเอามันวางไว้ด้วยน้ำตานองยังไม่หยุดร้องไห้ ไม่รู้ว่าตัวเองมาที่ไหน บ้านโจ้เป็นอย่างไร เพราะมันมืดสนิทแล้วเมื่อมาถึง 

"หลับให้สบายนะถังแป้ง สองอยู่ได้ไม่ต้องห่วงนะ"เด็กน้อยพูดกับเจ้าแมวเป็นครั้งสุดท้าย เด็กหนุ่มมองดูเจ้าของบ้านโรยบางอย่างลงไปในหลุมของมันไม่รู้ว่ามันคืออะไร สองมองดูโจ้หลบดินนิ่งๆ 

"จะนอนนอกบ้านหรือไงตามมา"เจ้าของบ้านเอ่ยกับแขกผู้มาเยือน บ้านหลังนี้เขาอยู่คนเดียวไม่เคยคิดให้ใครได้เข้ามา เด็กหนุ่มเดินตามเจ้าของบ้านไปติดๆ 

"คืนนี้นอนห้องเดียวกับฉันไปก่อน นายค่อยไปนอนอีกห้องพรุ่งนี้แล้วกันมันไม่ได้ทำความสะอาด ฉันขี้เกียจเอาเฉพาะของที่จะใช้อาบน้ำขึ้นมาแล้วกันพรุ่งนี้ค่อยขน"โจ้บอกหนุ่มน้อยที่มีแต่คราบน้ำตาบนใบหน้า สองทำเพียงพยักหน้ารับเบาๆ 

"นายทำอาหารเป็นมั้ย"ชายหนุ่มหันหน้ากลับมาถามเจ้าของแมวที่เดิมซึมตามมา เด็กหนุ่มแค่พยักหน้าตอบ 

"เป็นใบ้หรือไง พูดซิ"เขาขึ้นเสียงกับเด็กน้อย เห็นสองเป็นแบบนี้มันชวนหงุดหงิด ถึงจะไม่ได้รู้จักเด็กคนนี้แต่มันควรจะมีชีวิตชีวากว่านี้ 

"ทำเป็นครับ"สองตอบเจ้าของบ้านเสียงอ่อย 

"ฉันจะขึ้นไปอาบน้ำ ทำกับข้าวรอ ระหว่างที่นายอยู่กับฉันก็ทำงานบ้าน ทำกับข้าว ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า หาที่อยู่ใหม่ได้แล้วค่อยย้ายออกไป จะอยู่ที่ไหนถามก่อนนะถ้าประวัติไม่ดี เพื่อนร่วมตึกแบบหอเก่าไม่ต้องไป ครัวอยู่โน่น"โจ้บอกเด็กน้อยแล้วเดินขึ้นชั้นสองไป 

สองมองตามหลังของเลขาหนุ่มไปแล้วมองที่อยู่ใหม่ที่ช่างแปลกตา สภาพรกด้วยอะไรต่อมิอะไร ทั้งขวดเหล้า ขยะที่ถูกวางกองไว้ในห้องนั่งเล่น ถึงสภาพบ้านจะดูโปร่ง ไม่ซิต้องพูดว่ามันแทบไม่มีอะไรเลย เหมือนเจ้าของบ้านเอาไว้ซุกหัวนอนเฉยๆ 

เด็กหนุ่มอยากจะถามเจ้าของบ้านเหลือเกินว่า นี่บ้านคนใช่มั้ย? ก่อนจะเดินไปที่ครัวเพื่อทำอาหารซึ่งในตู้เย็นไม่มีอะไรนอกจากไข่ โชคยังดีที่ครัวดูสะอาดตา แต่ดูไปดูมาเหมือนเขาจะไม่ค่อยได้ใช้ครัวเท่าไหร่นัก  

"นี่กูมาอยู่กับใครเนี้ย"เด็กหนุ่มถึงกับกุมขมับตัวเอง ก่อนจะเริ่มสำรวจว่าในครัวมีอะไร และเริ่มทำอาหารตั้งแต่หุงข้าว 

ประมาณ 1 ชั่วโมงโจ้เดินลงมาจากชั้นสอง ชายหนุ่มแทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองบ้านที่เคยดูรกกลับดูสะอาดได้อย่างน่าเหลือเชื่อ ที่ที่มันเต็มไปด้วยขวดเหล้ากลับมีพื้นที่ให้เอนกายจนดูไม่เหมือนบ้านของตัวเอง 

"กินข้าวเลยมั้ยครับ ผมจะได้เจียวไข่ บ้านคุณเลขาไม่มีอะไรเลยนอกจากไข่ โชคดียังมีข้าว"สองเอ่ยถามในขณะลากกระเป๋าเข้ามากองไว้ในบ้าน ของใช้ส่วนตัวมีประมาณ 2 กล่อง กระเป๋าเสื้อผ้าสองใบ  

"เออ หิวแล้ว"โจ้เอ่ยเสียงเรียบมองดูเด็กหนุ่มในชุดผ้ากันเปื้อนที่จะว่าไปมันดูน่ารักจนไม่อยากละสายตา 

"ครับ รอสักครู่นะครับ"สองบอกแล้วรีบวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อจะเจียวไข่ให้ ระหว่างรอก็ตักข้าวสวยร้อนๆที่สุกแล้วมาวางไว้บนโต๊ะ น้ำเย็นๆถูกรินใส่แก้วมาวางให้ โจ้เดินไปนั่งรออีกฝ่าย 

"นายไม่กินเหรอ ของนายละ"โจ้ถามมองหน้าคนเอาไข่เจียวมาเสริฟด้วยความสงสัยว่าทำไมมีของโจ้คนเดียว 

"ไม่หิวครับ ผมว่าจะไปอาบน้ำ"เด็กหนุ่มบอกเสียงเรียบไม่สบตาชายตัวโตเรื่องถังแป้งทำให้สองกินไม่ลง 

"ตามใจ ห้องนอนอยู่ซ้ายมือ ห้องขวามือเป็นห้องนาย ส่วนห้องตรงกลางเป็นห้องทำงานของฉันห้ามยุ่ง นายจะทำความสะอาดตรงไหนก็ได้แต่ไม่ใช่ห้องนั้น"โจ้สั่งเสียงเข้มกับหนุ่มน้อย 

"ครับ"สองขานรับ สองเท้าเด็กหนุ่มเดินขึ้นไปพร้อมอุปกรณ์ทำความสะอาด แม้จะดึกแล้วแต่ไม่ชอบให้ค้างคาไม่อยากคิดเรื่องเจ้าถุงแป้ง  

รู้ดีว่าหากอยู่นิ่งๆสองจะร้องไห้ออกมา ของถูกขนขึ้นไปเงียบๆในระหว่างโจ้กินข้าวอยู่ เพราะห้องของสองแทบไม่มีอะไรจึงใช้เวลาทำความสะอาดไม่นาน 

สองมองหน้าห้องที่โจ้บอกห้ามยุ่งเล็กน้อย แล้วเดินลงไปเพราะทำความสะอาด เอาของเข้าห้องและอาบน้ำเสร็จแล้ว หากจะพูดง่ายๆห้องของโจ้ที่ให้สองพักก็เหมือนห้องเปล่าที่พร้อมอยู่และมีห้องน้ำในตัว แค่เตียงเปล่าไม่มีฟูก  

"คุณเลขาเอาไว้แค่ซุกหัวนอนจริงๆ แล้วลูกเมียไม่มีเหรอ"เด็กหนุ่มพูดกับตัวเองเบาๆ แล้วเดินลงมาซึ่งโจ้กำลังยืนคุยมือถืออยู่ที่โซฟาด้วยท่าทางเคร่งเครียด 

สายตาคมเปรยตามองร่างเล็กที่กำลังล้างจานที่เขาเพิ่งทานเสร็จในชุดผ้ากันเปื้อนเรียกรอยยิ้มที่มุมปากของเลขาหนุ่มอยู่ไม่น้อย 

"รออะไร ไปนอนซิ ที่นอนมีไม่นอนจะนอนโต๊ะกินข้าวหรือไง"เขาถามเสียงเข้มเมื่อคุยมือถือเสร็จ มองคนที่สัปหงกกับโต๊ะกินข้าว 

"ผมรอคุณ"เด็กหนุ่มบอกอีกฝ่ายมองหน้าคุณเลขานิ่งๆ คำพูดของสองทำให้โจ้ขมวดคิ้ว 

"รอทำไม นอนคนเดียวไม่ได้หรือไง"โจ้ถาม ก็พอจะเข้าใจว่าแปลกที่คงนอนไม่หลับ อาจจะกลัวผี หรือนอนกับแมวจนชินจนไม่กล้านอนคนเดียว? หลากหลายความคิดที่เจ้าของบ้านจะคิดได้ ทว่าใบหน้าคนถูกถามก็หน้าขึ้นสีเรื่อแดงก่ำ 

"รอนอนกับคุณ"สองหลบตาบอกอีกฝ่ายซึ่งเป็นสิ่งที่โจ้ไม่เข้าใจ 

เด็กหนุ่มไม่ลืมที่ตัวเองรับปากชายหนุ่มไว้ว่ายังไงหากเจอเจ้าถังแป้งแล้ว เขาจะได้เลิกยุ่งกับตัวเองแล้วต่างคนต่างอยู่ เพราะดูท่าแล้วบ้านนี้เขาจะไว้แค่ซุกหัวนอนน่าจะไม่ได้มานอนบ่อยๆ เด็กน้อยตั้งใจว่าจะรีบหาที่อยู่ใหม่ให้เร็วที่สุด 

"เออ ไปนอน ดึกแล้ว"โจ้ขึ้นเสียงบอกเด็กน้อยแล้วเดินนำขึ้นไปในห้องนอนตัวเอง  

คนทั้งสองเดินเข้ามาในห้องของโจ้ซึ่งมันไม่ค่อยมีอะไรมากมายนัก เด็กหนุ่มเดินไปนั่งบนเตียงของเลขาหนุ่ม หัวใจระส่ำเพราะไม่คิดว่าตัวเองจะต้องมาทำอะไรแบบนี้  

"ทำอะไร"โจ้ถามเมื่อเห็นว่าสองยกเสื้อขึ้นเพื่อจะถอดมันออก ตอนนี้เขามองเห็นร่องรอยของตัวเองที่ขบกัดเด็กคนนี้ได้ชัดเจนว่ามันเยอะขนาดไหน 

"ตามสัญญาครับ อยากเอาก็เอาเลย"สองบอกอีกฝ่ายใบหน้านั้นเรียบเศร้าไม่ได้ยิ้ม อาจจะมีหน้าแดงนิดๆด้วยความอายก็จริงเพราะไม่เคยคิดจะเปลื้องผ้าต่อหน้าใคร 

"นอนเถอะ วันนี้ฉันง่วงแล้วไม่มีอารมณ์"โจ้บอกเด็กน้อยที่ถอดเสื้อของตัวเอง ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนบนที่นอนนิ่มของตัวเอง 

"งั้นผมขอตัว"สองเอ่ยแล้วจะลุกขึ้น เพราะจะกลับไปนอนห้องตัวเอง มันไม่มีประโยชน์ที่จะนอนในห้องนี้ต่อ 

หมับ!!! ชายหนุ่มคว้าข้อมือของสองไว้ก่อนเด็กหนุ่มลุกยืน 

"ไม่ต้องไปคืนนี้นอนนี่แหละ"ชายหนุ่มดึงเด็กน้อยเข้ามานอนกอด 

"วันไหนฉันอยากนอนกับนายแล้วฉันจะบอก"โจ้บอกเด็กน้อยในอ้อมแขนแล้วหลับตาลง เห็นสองเป็นแบบนี้บอกเลยว่าทำไม่ลง  

"ถังแป้งอย่าทิ้งสองไป ฮืออออ"เด็กหนุ่มสะอื้นละเมอออกมาเมื่อหลับสนิทภาพนั้นยังติดตา ร่างเล็กพลิกเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่นจนคนหลับไปแล้วตื่นมามองว่าตอนนี้มีลูกแมวน้อยตัวโตนอนร้องไห้ในอ้อมกอดของตัวเอง 

********************** 

ความคิดเห็น