ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่ 23

คำค้น : รักนี้ผมขอลิขิตเอง ดราม่า น่ารัก คินซัน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 88

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 23:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 23
แบบอักษร

รักนี้ผมขอลิขิตเอง ตอนที่ 23

 

“ไปแล้วนะครับคุณพ่อ พี่อาทิตย์” ผมยกมือไหว้คุณพ่อก่อนจะเข้าไปสวมกอดท่าน ตามด้วยพี่อาทิตย์ที่เข้ามากอดจากทางด้านหลัง ตอนนี้เลยกลายเป็นว่าเราสามคนพ่อลูกยืนกอดกันอยู่โดยที่มีผมที่เป็นคนตัวเล็กสุดโดนกอดอยู่ตรงกลาง ก่อนที่จะโดนพ่อกับพี่อาทิตย์รุมหอมแก้มโดยที่ไม่ได้เกรงใจสองคนที่กำลังยืนยิ้มอยู่เลย

 

“อืมมมม พอแล้วคุณพ่อพี่อาทิตย์ซันโตแล้วนะอายไอ้สองคนนี้บ้าง” บางทีก็รู้สึกเขินอยู่นะที่มีคนยืนดูแบบนี้ แต่ถ้าเป็นปกตินะผมคงโดนคุณพ่อกับพี่อาทิตย์ฟัดจนแก้มช้ำแน่เลย

 

“อายทำไมคนกันเองทั้งนั้น ให้พ่อกอดตุนไว้หน่อยกว่าเราจะได้กลับบ้านอีกทีก็ตั้งนาน”

 

“คุณพ่อกับพี่อาทิตย์ก็ไปหาซันบางสิครับ กรุงเทพฯ -เชียงใหม่บินไม่กี่ชั่วโมงเอง”

 

“โอเคลูก เอาไว้พ่อว่างๆ จะชวนเจ้าอาทิตย์ไปหาละกัน แต่ตอนนี้พ่อว่าพวกเรารีบเดินทางกันดีกว่านะเดี๋ยวจะมืดค่ำกันเสียก่อน”

 

“งั้นผมลาแล้วนะครับ แล้วก็ขอบคุณคุณพ่อแล้วก็พี่อาทิตย์มากนะครับที่ให้การช่วยเหลือคนอย่างผม” ไอ้คินว่าขึ้นพร้อมกับยกมือไหว้พ่อผมและพี่อาทิตย์

 

“เรื่องที่มันผ่านมาก็ให้มาผ่านๆ ไปนะลูก อะไรที่มันทำให้เราไม่มีความสุขก็อย่าไปใส่ใจมันมาก ต่อจากนี้ไปก็ถือว่าเป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ถ้ามีปัญหาอะไรก็ปรึกษาพ่อบอกพ่อได้เสมอนะลูก พ่อพร้อมจะช่วยเหลือเราอยู่แล้วถือซะว่าพ่อเป็นพ่อเราคนหนึ่งก็แล้วกัน” พูดจบพ่อผมก็เข้าสวมกอดไอ้คินพร้อมกับตบบ่าให้กำลังใจ

 

“เอ่อคุณพ่อครับคือว่า......” ไม่รู้ว่าไอ้คินมันพูดอะไรกับพ่อผมถึงได้เข้าไปกระซิบกันให้ได้ยินอยู่สองคน แต่คุณพ่อผมนี่สิถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่งเลย ก่อนที่ท่านจะหันไปพูดกับไอ้ตะวันต่อ

 

“ไปจริงๆ แล้วนะครับ บายๆ” โบกมือบายๆ คุณพ่อกับพี่อาทิตย์ที่ยืนส่งพวกเราอยู่หน้าบ้าน เอาจริงๆ ก็ยังไม่หายคิดถึงเลยแต่ต้องกลับไปเรียนแล้ว

 

“กูโคตรอิจฉามึงเลยซัน บ้านแม่งก็รวยแถมครอบครัวมึงก็โคตรอบอุ่น แถมเขาสองคนยังเข้าใจมึงยอมให้มึงไปทำในสิ่งที่มึงชอบชีวิตมึงโคตรน่าอิจฉาอ่ะ” ไอ้ตะวันพูดไม่หยุดทันทีที่ไอ้คินขับรถออกจากบ้านผม ไอ้คินทำหน้าที่เป็นคนขับส่วนผมก็นั่งอยู่ข้างๆ และมีไอ้ตะวันอยู่เบาะหลัง

 

“มึงก็พูดเวอร์ไป”

 

“ไม่เวอร์หรอกที่ไอ้ตะวันพูดอ่ะถูกแล้ว จริงไหมมึง”

 

“จริงมึง” เข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ยสมกับเป็นเพื่อนกันจริงๆ

 

“ถ้าง่วงก็นอนไปได้เลยนะอีกตั้งนานกว่าจะถึง” ไอ้คินขับรถอยู่ก็หันมาพูดกับผม

 

“โอเค ถ้าเมื่อยก็ปลุกละกันจะได้เปลี่ยนกันขับ” ระยะทางตั้งไกลขับคนเดียวคงไม่ไหวแน่ยังไงก็ต้องเปลี่ยนกันขับจะได้มีเวลาพักบ้าง

 

“นอนไปเถอะ เดี๋ยวให้ไอ้ตะวันมาเปลี่ยนก็ได้” ว่าแล้วมันก็หันไปมองไอ้ตะวันที่กำลังเล่นมือถืออยู่ข้างหลัง

 

“แหม ไม่ค่อยจะสองมาตรฐานเลยนะมึงไอ้คิน!”

 

“ก็มึงเพื่อนกูไหมล่ะ”

 

“แล้วกูไม่ใช่เพื่อนมึงหรือไง” ไอ้ตะวันเป็นเพื่อนแล้วผมกับมันสนิทกันขนาดนี้แล้วยังไม่นับผมเป็นเพื่อนอีกหรือไง

 

“มึงอ่ะแฟน”

 

“แฟนเชี้ยอะไร! ยังไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย”

 

“ก็แฟนในอนาคตไง” พูดได้หน้าตาเฉยมากกกก ถามกูหรือยังว่ากูจะเป็นแฟนมึงหรือเปล่า

 

“อะแฮ่มๆ เผื่อพวกมึงไม่รู้นะเว้ยว่ายังมีกูนั่งอยู่ตรงนี้อยู่ ช่วยเกรงใจคนตัวคนเดียวแบบกูบ้างกว่าจะถึงเชียงใหม่กูได้เลี่ยนตายพอดี”

 

“เลี่ยนตายบ้าอะไรไม่ได้จะทำอะไรกันสักหน่อย” ไอ้ตะวันแม่งพูดมั่ว

 

“ถ้าจะทำก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ เดี๋ยวกูจะทำเป็นหลับหูหลับตามไม่รู้ไม่เห็น เอาเลยเพื่อนตามสบายกันเลยเพื่อน” พูดอย่างเดียวไม่พอมันยังล้มตัวลงนอนพร้อมกับเอาเสื้อคลุมหัวตัวเองไว้

ความคิดเห็น