ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 20%

ชื่อตอน : บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 20%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 901

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 06:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 20%
แบบอักษร

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล 20%

 

 

 

 

*** อัป 60%****

 

บทที่ 4 แผนการอันแยบยล

 

หลังจากออกสำรวจบริเวณใกล้ๆ ที่พัก ณัฐนรีก็กลับเข้าห้องมาด้วยสองขาอันล้าอ่อน สิปปกรเข้าใจพากันมาที่นี่ เพราะแม้ห้องนี้ไม่ได้กว้างขวางมากมาย แต่สังคมโดยรอบเหมาะกับการดำรงชีวิต ที่นี่มีร้านสะดวกซื้อ มีร้านอาหารทั้งร้านใหญ่ร้านเล็ก รวมถึงที่เข็นขายตามริมถนน ดึกดื่นหิวขึ้นมาไม่อดตายแน่ บอกเลย

 

“เรนนี่ เรามาตกลงอะไรกันสักหน่อยดีไหมคะ” เลียบเคียงถามเอากับเด็กน้อยที่มีไอศกรีมโคนเล็กๆ อยู่ในมือ แม่หนูพยักหน้ารับ แก้มที่เปื้อนไอศกรีมถูกปาดเช็ดด้วยปลายนิ้วป้อมๆ ของเจ้าตัว

 

เธอลงเรือที่สิปปกรจอดเทียบท่ารอแล้ว และหากอยากอยู่บนเรือต่อไป เธอก็ต้องตกลงบางอย่างกับเด็กน้อย ไม่อย่างนั้นวันดีคืนดีความแตกขึ้นมา เธอจบเห่ โดนถีบตกเรือแน่นอน

 

การเจรจาตกลงใช้เวลาไม่นานนัก แม่หนูเรนนี่ฉลาดเป็นกรด เธอภูมิใจนะที่เลี้ยงเด็กคนหนึ่งจนโตมามีคุณภาพอย่างนี้

 

เธอเริ่มต้นวันแรกของการย้ายเข้ามาที่นี่ ด้วยการสำรวจตรวจตราบริเวณพื้นที่รอบๆ คอนโดฯ ตามด้วยการกินข้าวมื้อเล็กๆ กับเรนนี่ ก่อนจะเริ่มเอาของสดทั้งหลายที่ซื้อมาเข้าตู้เย็น พองานในครัวแล้วเสร็จก็ได้ย้ายเข้ามาในห้องนอน เธอจัดเสื้อผ้าเข้าตู้จนเรียบร้อยในขณะที่เรนนี่นอนดูหนังสือนิทานเล่มบางอย่างเงียบๆ หนังสือนิทานที่เด็กน้อยอาศัยดูแค่รูปเท่านั้น

 

 

ฟ้ามืดแล้วตอนทุ่มเศษๆ ณัฐนรีคุยธุระกับหัวหน้างานอยู่สักพักแล้ว พี่หนิงโทรมาแจ้งว่ามีงานด่วนที่ชานเมืองวันเสาร์นี้ และเธออาจต้องกลับค่ำ เอาอย่างไรดีนะ เธอคงต้องฝากเรนนี่ไว้กับปานวาดอีกคราหนึ่งแล้ว

 

เสียงปิดเปิดประตูดังแว่วมา แม่หนูเรนนี่เดินหน้ามุ่ยออกมายังโซฟาที่ณัฐนรีนั่งอยู่

 

“อะไรคะคนดี”

 

“ทำยังไงถึงจะอ่านออกละคะ” ถามพลางกางหนังสือนิทานให้ดู

 

“โอ...เรนนี่” คำถามแสนซื่อของเด็กน้อยทำเอาณัฐนรีรู้สึกผิดจับใจ เธอสัญญาว่ากลางปีนี้จะส่งเรนนี่เข้าเรียนให้ได้ บางทีโรงเรียนที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก อาจเป็นคำตอบ แต่เธอต้องหางานทำเป็นหลักแหล่ง งานที่เธอจะเลิกก่อนบ่ายสามโมงเพื่อที่จะแวะไปรับเรนนี่ตอนเลิกเรียนได้ ให้ตายเถอะ แล้วเธอควรไปทำงานอะไรดี นอกจากค่าใช้จ่ายรายวัน เธอยังมีหนี้สินที่ต้องชดใช้อีก เฮ้อ!

 

“สัญญาว่าจะรีบพาเรนนี่เข้าโรงเรียนนะคะ ขอเวลาอีกนิดหนึ่งนะคนดี”

 

“ค่า...” หนูน้อยขานรับเสียงสดใส กอดหนังสือนิทานแน่นหนึบ “แล้วยุงบอสไม่มาหรือคะ”

 

“หือ? ไปถามหาเขาทำไมกัน”

 

“ยุงบอสใจดี เรนนี่ร้ากกก...ยุงบอส”

 

ณัฐนรีถลึงตาใส่แม่เด็กน้อย เจอกันวันเดียวนี่ไปสนิทสนมกันตอนไหน มันน่าตีอีตาบ้านั่นนัก หว่านเสน่ห์ใส่แม้กระทั่งเด็กอย่างเรนนี่หรือ

 

“เขาไม่มาหรอก เขาก็กลับบ้านเขาสิ”

 

“แต่ยุงบอสบอกว่านี่เป็นบ้านยุงบอส ยุงบอสใจดีให้เรามาอยู่ด้วย”

 

“อืมๆ นั่นแหละๆ เดี๋ยวเขาคงมาละมั้ง เข้าห้องไปอาบน้ำได้แล้วไป จะได้เวลานอนแล้วนะ”

 

“ค่า...” หนูน้อยเรนนี่วิ่งเข้าห้องพร้อมหนังสือนิทาน ณัฐนรีเก็บข้าวเก็บของต่ออีกสักพักก็ได้กลับเข้าห้องเตรียมตัวนอนเช่นกัน ตอนนี้สองทุ่มกว่าๆ แล้ว เรนนี่เองก็หลับไปพร้อมตุ๊กตาหมูและหนังสือนิทาน เธอห่มผ้าให้เด็กน้อย ขึ้นไปนอนบนเตียง เปิดมือถือดูตำแหน่งงานว่างในอินเทอร์เน็ต ความจริงเธอหางานทางเน็ตบ่อยครั้งนะ แต่ยังไม่มีที่ไหนถูกใจ หรือพอเจองานที่ถูกใจ วุฒิการศึกษาของเธอก็ไม่เข้าเกณฑ์ แต่ทุกครั้งก็ยังเปิดเว็บหางานขึ้นดู ถ้าไม่มีเรนนี่สักคน เธอคงหางานเป็นหลักแหล่งได้ คงได้ใช้ชีวิตปกติอย่างที่วัยรุ่นสมัยนี้เขามีกัน แต่ก็นั่นแหละ ถ้ามีชีวิตแบบนั้น สนุกไปวันๆ แล้วไม่มีเรนนี่ เธอก็ไม่เอาเหมือนกัน

 

ณัฐนรีนอนเล่นมือถือไปเรื่อยๆ เล่นไปเล่นมาหนังตาก็เริ่มหย่อน ไม่รู้เผลอหลับไปตอนไหน รู้สึกตัวอีกทีก็เหมือนว่าเสียงปุ่มเปิดประตูมันดังให้ได้ยิน

 

หญิงสาวขยี้หูตาขึ้นมาด้วยความงัวเงีย มองโทรศัพท์ก็เห็นแบตเตอรี่หมดไปแล้ว เธอจับสายชาร์ตมาชาร์ตแบตฯ แล้ววางโทรศัพท์ไว้ข้างหัวเตียง ก่อนจะลุกไปดูด้านนอก เธอลืมปิดไฟหรือ ทำไมมันสว่างโร่อย่างนี้

 

ไม่มีใครอยู่ด้านนอก มีเพียงความเงียบงัน หรือบางทีณัฐนรีอาจจะหูฝาด เธอสงสัยแต่ไม่ติดใจอะไร เดินตรงไปยังตู้เย็น หยิบขวดน้ำมาเปิดดื่ม พอดีกับที่เสียงกุกกักดังมาจากห้องที่ล็อกประตูไว้

 

สิปปกรมาที่นี่หรือ ในเวลานี้เนี่ยนะ!?

 

แอ๊ด...

 

ประตูเปิดอ้าออกพร้อมกับร่างของสตรีนางหนึ่งในชุดนอนสุดวาบหวิว หน้าอกหน้าใจเจ้าหล่อนโผล่พ้นชุดนอนบางๆ ชนิดที่ว่าไม่ใส่เลยจะดีกว่า สิปปกรพาคู่ขามาค้างคืนที่นี่สินะ เขาคิดอะไรอยู่ล่ะ ถ้าดึกดื่นเที่ยงคืนสองคนนี้กำลังนัวเนียกันอยู่บนโซฟาข้างนอกนี่แล้วเรนนี่ออกมาเจอ จะเกิดอะไรขึ้น ไม่ได้การละ คงต้องทำอะไรสักอย่าง

 

“หล่อนเป็นใครยะ!?” แม่สาวหุ่นสะบึมถามไถ่คนที่อยู่หลังเคาน์เตอร์ในครัว

 

ณัฐนรีย้ายร่างออกมาช้าๆ สมองกำลังขบคิดถึงแผนการอันแยบยล

 

“ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเธอเป็นใคร”

 

“ฉันมากับคุณสอง”

 

“แล้วเขาไปไหนล่ะ”

 

“ซื้อของ”

 

ณัฐนรีมุ่นคิ้ว มองแม่สาวสุดแซ่บตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนพิงร่างกับเคาน์เตอร์หน้าครัว ทั้งยังจ้องแม่สาวคนนั้นตาไม่กะพริบ “เขาไม่น่าทำแบบนี้”

 

“แบบไหนกัน”

 

พอถูกสาวเจ้าถาม ณัฐนรีก็เริ่มตีหน้าเศร้าเล่าความเท็จ อะไรที่ไม่จริง หรือจริงเพียงกึ่งเดียวก็ถูกพ่นออกมาจากริมฝีปากงาม

 

แล้วเสียงปุ่มเปิดประตูก็ดังขึ้นอีกคราในตอนที่ณัฐนรีแสร้งปาดน้ำตา สิปปกรก้าวเข้ามาในห้องอย่างงงๆ และยิ่งตกใจเมื่อเห็นณัฐนรียืนอยู่กับคู่ขาของเขา ให้ตายสิ! เขาดื่มเหล้าไปพอสมควร และดันลืมว่าตอนนี้ณัฐนรีกับเรนนี่อยู่ที่นี่ด้วย

 

“คุณทำแบบนี้ได้ยังไง!?”

 

ณัฐนรีถลาเข้าหาผู้มาใหม่ หมัดเล็กๆ ทุบถองเขาเกินพอดี คนที่เมาอยู่แต่เดิมก็ได้แต่เจ็บจุกอ้าปากค้างเพราะไม่เข้าใจอะไรเลย!

 

“ฉันอยู่นี่ทั้งคน! กล้าพาผู้หญิงคนอื่นมาบ้านเหรอ ลูกก็นอนอยู่ในห้อง ไม่คิดถึงเมียก็คิดถึงลูกบ้างได้ไหม! ไอ้ผัวใจดำ! ไอ้คนเลว! ฮือออ...”

 

แล้วแม่ตัวแสบก็เริ่มตีบทโศก น้ำตาไม่รู้ว่าไหลจริงหรือเปล่าแต่มือน้อยเอาแต่ปาดป้อยๆ ปากเล็กๆ นั่นส่งเสียงคร่ำครวญเหมือนเจ็บปวดรวดร้าวนักหนา

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว