facebook-icon Twitter-icon Instagram-icon

ชาติก่อนเธอทำทุกทางเพื่อหนีจากเขา แต่ชาตินี้เธอจะยึดตำแหน่งคนข้างกายเขาไว้ให้มั่น ถ้าคิดว่าจะให้ใครมาแย่งไปเหมือนเมื่อก่อนได้ละก็ ระวังให้ดี... เพราะตอนนี้เธอสวยและฉลาดขึ้นเยอะด้วย!

บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ! / บทที่ 38 รางวัลหนึ่งจุ๊บ

ชื่อตอน : บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ! / บทที่ 38 รางวัลหนึ่งจุ๊บ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2564 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ! / บทที่ 38 รางวัลหนึ่งจุ๊บ
แบบอักษร

บทที่ 37 ปีศาจร้ายเสด็จ! 

หลังเลิกเรียน 

เยี่ยหวันหวั่นทอดถอนใจด้วยความกลัดกลุ้มกลับถึงหอพัก 

ตอนนี้เธอยังอยู่ในช่วงคุมความประพฤติ ไม่สามารถที่จะปฏิเสธไม่ร่วมแสดงตามอำเภอใจได้ ถ้าอย่างนั้นคงได้แต่บีบให้ซือเซี่ยขอเปลี่ยนคนด้วยตัวเองแล้ว 

ฮึ พรุ่งนี้มี ‘เซอร์ไพร์ส’ ให้หลานชายสักหน่อยแล้วกัน วิธีการแต่งหน้าก้นหีบยังไม่เคยได้เอาออกมาใช้เลยนะ! 

เยี่ยหวันหวั่นลอบวางแผนว่าจะจัดการคนอย่างไร พลางถือเสื้อผ้าที่จะเปลี่ยนอาบน้ำเข้าห้องอาบน้ำ 

ล้างเครื่องสำอาง อาบน้ำร้อน รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก 

“ว้าว~สาวน้อยแสนสวยที่ฉันเห็นตรงนั้นคือใครกัน~ ที่แท้ก็เป็นตัวฉันเองที่ยืนอยู่หน้ากระจก~ มีอะไรเย็นๆ ห้อยอยู่ที่คอฉันนะ~ สร้อยทองของฉันมีราคาสองพันกว่าหยวนเชียวนะ~ ฉันขอบคุณสวรรค์ทุกวัน~ ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความซาบซึ้งในบุญคุณทุกวัน~ จากนั้นก็รักตัวเองอย่างบ้าคลั่ง~ ใช่แล้วฉันไม่ต้องการใครอีก~~~” 

เยี่ยหวันหวั่นฮัมเพลง เป่าผมให้แห้ง ยื่นมือผลักประตูห้องน้ำให้เปิดออก 

“สาวน้อยที่น่าหลงใหลแบบนี้อย่างฉัน~ สาวน้อยที่น่ารักแบบนี้อย่างฉัน~ มีคนตามจีบต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือก... โอ้เย...” 

วินาทีที่ผลักประตูเปิดออก สีหน้าของเยี่นหวันหวั่นพลันแข็งทื่อ 

เห็นเพียงบนเก้าอี้ราคาถูกสีถลอกข้างโต๊ะหนังสือของเธอ ตอนนี้กลับมีผู้ชายคนหนึ่งนั่งอยู่ 

ชายหนุ่มกำลังนั่งอย่างเรียบร้อย นิ้วมือขาวเรียวยาวถือกระดาษคำตอบของเธอที่เพิ่งจะแจกคืนให้ในวันนี้ ชุดสูทสีดำสนิทเข้มยิ่งกว่าสีของท้องนภายามค่ำคืนด้านนอกหน้าต่างยามปกติเสียอีก ลายสีเงินของปกเสื้อเป็นประกายเยียบเย็น นัยน์ตาลุ่มลึกราวกับน้ำแข็งหนาวเหน็บที่จมลึกอยู่ในขุมนรกนับหมื่นปี ไม่มีความน่าหลงใหลเลยแม้แต่น้อย 

หอพักหญิงธรรมดาๆ ของเธอนี้ เพียงช่วงครู่กลับกลายเป็นนรกขุมสิบแปดที่มีเสียงเรียกของภูตผีนับร้อย และสิ่งที่อยู่ด้านล่างที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่ราวกับไม่ใช่เก้าอี้ไม้สีถลอกตัวนั้น แต่เป็นบัลลังก์ที่มีงูยักษ์และมังกรทมิฬเลื้อยพันอยู่... 

ซือ...ซือเยี่ยหาน! 

“ปัง...” เสียงหนึ่งดังขึ้น เยี่ยหวันหวั่นสะบัดประตูห้องน้ำปิดอย่างแรง 

เธอจะต้องเปิดประตูผิดวิธีแน่นอน! 

ทำไมจู่ๆ ก็ถึงนรกซะแล้ว! 

หนึ่งวินาทีผ่านไป... 

สองวินาทีผ่านไป... 

สามวินาทีผ่านไป... 

เยี่ยหวันหวั่นใจเต้นราวกับกลอง เลือดลมหมุนเวียน สมองขาวว่างเปล่า 

รอผ่านไปประมาณหนึ่งนาที เธอถึงได้สงบสติอารมณ์ลงได้ แง้มเปิดประตูห้องน้ำอีกครั้งอย่างระแวดระวัง 

เป็นอย่างที่คิด เพียงแค่แวบเดียวก็เกือบจะตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ! 

ซือเยี่ยหานไม่เพียงยังอยู่ตรงนั้น อีกทั้งหลังจากเห็นเธอตกใจปิดประตูใส่ก็ยิ่งน่ากลัวขึ้นอีก หอพักได้ถูกดวงตาเย็นชาหนาวเหน็บคู่นั้นแช่แข็งจนกลายเป็นน้ำแข็งไปหมดแล้ว เธอถึงขั้นที่คล้ายกับเห็นเปลวไฟสีน้ำเงินลุกห้อมล้อมร่างกายของปีศาจร้าย 

ช่วยด้วย... 

สัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดและความกลัวเข้ากระดูก ปฏิกิริยาตอบรับแรกของเยี่ยหวันหวั่นคือเผ่นหนีไปทางประตู! 

จากนั้น ขณะที่นิ้วมือของเธอจับอยู่บนกลอนประตู เตรียมพร้อมที่จะบิดมัน สมองที่ยุ่งเหยิงด้วยความหวาดกลัวสุดขีดของเธอได้สติอย่างฉับพลัน หนีไม่ได้!  

แย่แล้ว! ตอนนี้จะทำยังไงดี! 

เหงื่อผุดบนหน้าผากเยี่ยหวันหวั่นราวกับน้ำหยด ในขณะเดียวกันสมองก็กำลังทำงานอย่างรวดเร็ว 

จากนั้น มือที่เตรียมจะเปิดประตูเปลี่ยนท่าทาง ไม่ได้เปิดประตู แต่กลับล็อคประตู 

หลังจากลอบสูดหายใจเข้าลึกแล้ว นัยน์ตาหวาดกลัวของเยี่ยหวันหวั่นถูกเธอข่มเอาไว้อย่างสุดความสามารถ ตามด้วยหันกาย ก้าวเท้าไปทางซือเยี่ยหานทีละก้าวๆ... 

ภายใต้สายตาเย็นเยียบที่แทบจะแช่เย็นกระดูกจนกลายเป็นน้ำแข็งของชายหนุ่ม เยี่ยหวันหวั่นเดินตรงเข้าไปหาถึงด้านหน้าชายหนุ่ม นั่งลงบนตักของเขา แล้วคล้องคอชายหนุ่มพลางจุมพิตลงบนริมฝีปากเย็นเยียบนั้น...  

 

 

บทที่​ 38​ รางวัลหนึ่งจุ๊บ 

ร่างกายของเด็กสาวหลังอาบน้ำมีความหอมตามธรรมชาติแผ่ซ่าน​ ริมฝีปากอ่อนนุ่มหวานสวยงดงามราวกับขนมไหมสวรรค์…  

รังสีความน่ากลัวรอบกายชายหนุ่มราวกับมลายหายไปสิ้นภายในพริบตา​ โอนอ่อนยอมให้สาวน้อยจุมพิตคล้องรอบลำคอที่บอบบางและไร้ซึ่งปราการป้องกันตามอำเภอใจ 

เมื่อสังเกตเห็นว่ารังสีรอบกายซือเยี่ยหานเเปรเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน​ ในที่สุดหัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายของเยี่ยหวันหวั่นก็นับว่าวางใจได้บ้างแล้ว 

เป็นแบบนี้แล้ว​ เมื่อกี้ที่เธอพุ่งไปที่ประตูก็ไม่ใช่การหนี​ แต่ทำเพื่อจะล็อคประตูเพื่อมาเร่าร้อนกับเขาเท่านั้น​ แบบนี้เขาคงไม่โกรธหรอกใช่ไหม?  

“ที่รัก​คุณมาได้ยังไงคะ?” ​เยี่ยหวันหวั่นพยายามให้น้ำเสียงของตัวเองฟังดูประหลาดใจและดีใจมาก 

ซือเยี่ยหานมองเธอนิ่งๆ​ ไม่พูดสิ่งใด​ นัยน์ตา​เย็นชาราวกับสามารถมองทะลุวิญญานคนได้ 

เยี่ยหวันหวั่นหวั่นใจเล็กน้อย​ เขามองละครปาหี่น้อยๆ​ ของเธอออกอย่างนั้นเหรอ? 

ผ่านไปพักหนึ่ง ชายหนุ่มพึมพำเบาๆ ขึ้นอย่างสบายๆ ว่า “มีคนไล่จีบเธอ...ต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือก?” 

เยี่ยหวันหวั่นคิดอยู่นานกว่าจะรู้สึกตัวขึ้นมาได้ สิ่งที่ซือเยี่ยหานพูดคือเนื้อเพลงของเพลงนั้นที่เธอร้องเมื่อครู่ 

เยี่ยหวันหวั่นรู้สึกหมดคำพูด “ไม่มี ไม่มี! นั่นมันเนื้อเพลงเท่านั้นเอง!” 

ต่อแถวยาวถึงทางช้างเผือกอะไรกันเล่า...เบียดกันเต็มนรกขุมที่สิบแปดล่ะสิไม่ว่า! 

คนที่กล้าจีบเธอยังจะรอดชีวิตได้เห็นดวงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้เหรอ? 

ไม่ใช่สิ ประเด็นสำคัญคือ มีคนจีบเธอที่ไหนกัน ข้างกายเธอไม่มีแม้แต่แมลงวันสักตัว 

“อ้อ! ใช่แล้วๆ! การสอบครั้งนี้ฉันสอบได้ที่หนึ่งของห้องเชียวนะ!” เยี่ยหวันหวั่นรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา 

นิ้วมือของซือเยี่ยหานวนเวียนเบาๆ อยู่กับเส้นผมเส้นหนึ่งข้างหูของเธอ ตอบรับคำหนึ่ง “อืม” 

น้ำเสียงมั่นใจมากว่าต้องเป็นอย่างนั้น ไม่แฝงความแปลกใจและยากที่จะเชื่อแม้แต่นิดเดียว ราวกับการที่เธอสามารถทำเรื่องพวกนี้ได้เป็นเรื่องที่ธรรมดาอย่างมาก 

นึกถึงว่าวันนี้ต้องประสบกับความเคลือบแคลงใจนับไม่ถ้วน ปฏิกิริยาตอบรับของซือเยี่ยหานในเวลานี้ ทำให้ในใจของเธอเกิดความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้บางอย่าง 

คิดไม่ถึงว่า คนเพียงคนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวเธอ กลับเป็นซือเยี่ยหานอย่างคาดไม่ถึง 

ซือเยี่ยหานเห็นเยี่ยหวันหวั่นเหม่อมองตัวเองอย่างผิดหวัง เหมือนว่าจะรู้สึกตัว นิ้วมือเรียวยาว พลันเชยคางของเด็กสาว ท่ามกลางสายตาประหลาดใจ เขาก็ประทับจูบลงไปเบาๆ บนริมฝีปากของหญิงสาว “ทำได้ดีมาก” 

เยี่ยหวันหวั่นกะพริบตา และกะพริบตาอีกครั้ง 

เอ๊ะ... 

นี่เธอกำลังได้รางวัลเหรอ? 

เมื่อกี้เธอทำอะไรลงไปกันแน่ ถึงได้ทำให้ซือเยี่ยหานคิดไปว่าตัวเธอกำลังขอรางวัลขอจุมพิตเนี่ย! 

ช่างเถอะๆ ท่านอ๋องมีความสุขก็พอแล้ว 

เวลานี้เอง เยี่ยหวันหวั่นนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้อย่างกะทันหัน จะว่าไปที่นี่คือหอพักหญิงนะ! เขาเข้ามาได้ยังไงกันแน่? 

ไม่ใช่สิ ประเด็นสำคัญคือ เขาเตรียมที่จะออกไปตอนไหน? 

ในเมื่อที่หอพักอาจจะมีคนมาตรวจห้องได้ตลอดเวลา หากถูกจับได้ว่าเธอซ่อนผู้ชายเอาไว้... 

ขณะที่เยี่ยหวันหวั่นกำลังเค้นสมองว่าจะโน้มน้าวให้ซือเยี่ยหานจากไปอย่างไร สายตาของซือเยี่ยหานตกไปที่เตียงว่างเปล่าของเธอแล้วเอ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่งอย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย... 

“ผ้าห่มล่ะ?” 

“หา? ผ้าห่ม?” เยี่ยหวันหวั่นตกใจเล็กน้อย จากนั้นพอรู้สึกตัวก็เอ่ยปากตอบ​ “ตอนกลางวันอุ้มออกไปตากข้างนอก​ ยังไม่ได้เก็บกลับมา ให้ฉันไปเก็บไหมคะ…? ”  

ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อย​ “อื้อ” 

เยี่ยหวันหวั่นไม่เข้าใจทำไมอยู่ดีๆ​ ซือเยี่ยหานถึงถามหาผ้าห่มขึ้นมา​ วิ่งออกไประเบียงเก็บผ้าห่มอย่างงงงวย 

หอบแฮ่กๆ​ ปูผ้าปูเตียงและผ้าห่มทั้งหมดจนเสร็จเรียบร้อย​ ตบหมอนสองสามที 

ผ้าห่มและหมอนหลังจากตากแดดก็พองฟูอ่อนนุ่ม​ แผ่กลิ่นไอของแดด​ มองดูน่านอนสบายอย่างมาก 

ชายหนุ่มมองดูอย่างพอใจ​ จากนั้น​ ขาเรียวยาวทั้งคู่เดินไปนอนลงบนเตียงของเธอ​ “ช่วยตั้งนาฬิกาปลุกหลังสองชั่วโมงให้ฉันที” 

เยี่ยหวันหวั่นมองดูชายหนุ่มที่นอนอยู่บนเตียงเล็กของเธอ​ ทำท่าทางเตรียมตัวจะนอน ​เธอก็อึ้งไปเลย 

คาดไม่ถึงว่าซือเยี่ยหานเตรียมที่จะนอนที่หอพักของเธอ!  

ความคิดเห็น