email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คิดถึง

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.4k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 20:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คิดถึง
แบบอักษร

@บ้านอมรพันธ์ 

รถยุโรปคันหรูแล่นเข้ามาจอดในตรงหน้าบ้าน คนรับใช้ต่างกรูกันเข้ามาช่วยกันขนสัมภาระของปรายฟ้า คุณหนูคนสวยที่จากบ้านไปนานถึงสามเดือน  

“ขอบใจจ๊ะ”ถ้อยคำขอบคุณดังจากปากเรียวบางทำให้สาวใช้วัยรุ่นแหงนหน้าขึ้นมองคุณหนูคนสวยราวกับถูกผีหลอก เพราะปกติคุณหนูปรายฟ้าแทบจะไม่เคยเสวนากับคนชั้นระดับพวกเธอเลย ปรายฟ้าปรายตามองสาวใช้ที่จ้องมองเธอด้วยสีหน้าตื่นตะลึง 

“มีอะไรนิ่ม ทำหน้ายังกับถูกผีหลอกแบบนั้นแหละ”ปรายฟ้าเอ่ยกระเซ้า  

“เปล่าค่ะ คุณหนูปรายเดี๋ยวนิ่มเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บก่อนนะคะ”นิ่มรีบกระวีกระวาด ยกสัมภาระของนายสาวขึ้นไปข้างบนอย่างระมัดระวัง 

“กลับมาอยู่บ้านเรานะลูก อย่าพึ่งไปอยู่คอนโดเลย พ่อกับแม่เป็นห่วง”คุณหญิงสาลินีลูบแขนลูกสาวแผ่วเบา 

“ค่ะแม่ คุณพ่อคะ คุณพ่อจะให้ปรายเริ่มเข้าไปทำงานเมื่อไหร่คะ”ปรายฟ้าถามขึ้น 

“ลูกพร้อมเมื่อไหร่ก็เข้าไปรับตำแหน่งได้ตลอดเวลาเลย เพราะตำแหน่งนั้นมันเป็นของลูกอยู่แล้ว” ท่านอาทิตย์กล่าวด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม 

“ขอบคุณค่ะคุณพ่อ หนูขอตัวขึ้นไปนอนพักก่อนนะคะ”ปรายฟ้าเลี่ยงเดินขึ้นไปบนห้อง มือเรียวเปิดกลุ่มแชทขึ้นมา 

Pray: หายหัวกันไปไหนหมดยะ ยัยชะนีทั้งหลาย ปรายคนสวยกลับมาแล้ว รวมตัวกันหน่อย 

May: แกกลับมาแล้วหรอยัยปราย แล้วพี่เขตละมาด้วยมั๊ย 

Pray: ไม่ พี่เขตเคลียร์อะไรหลายอย่างที่นู้นก่อน ถึงจะมาได้ 

Nonny: ชะนีน้อย ฉันได้ข่าวเรื่องแกมาจากยัยทิม แกโอเคมั๊ย ฉันอยากจะลากนังผีบ้าแพรมาตบกลางสี่แยกไฟแดงแล้วประจานความแรดความร่านมันมาก 

Pray: ฉันโอเคแล้วล่ะ นี่พี่เขตกับทุกคนก็บอกให้ฉันกลับมาอยู่ที่นี่ เพื่อที่จะเคลียร์ทางโน้นได้สะดวก เฮ้อ! ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นภาระยังไงไม่รู้แก 

May: ไม่เอาน่า เอางี้มั๊ย พรุ่งนี้เราไปดูหนังกัน ไปรีแล็กค์ ผ่อนคลายกัน เดี๋ยวฉันโดดงานไปเลย พวกแกว่าไงนังนนนี่ นังทิม 

Nonny: ตามนั้นยะ ว่าแต่ยัยทิมมันไปไหนเพื่อนคุยกันอยู่ มันหายหัวไปไหนของมัน 

Pray: ป่านนี้มันคงสาละวนอยู่แถวๆโรงพยาบาลนู้นมั้ง 

May: มันป่วย? 

Pray: แกรอถามมันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน แค่นี้นะพวกแก บ๊าย 

เมื่อคุยกับเพื่อน ปรายฟ้าก็รู้สึกผ่อนคลายความเหงาขึ้น ร่างบางค่อยๆเลือนกระจกออกไปยืนตรงระเบียงบ้าน สายตาคู่หวานเหม่อมองไปข้างหน้าอย่างใช้ความคิด 

“พี่เขตทำอะไรอยู่คะ ปรายคิดถึง” ปรายฟ้าบนพึมพำกับสายลมราวกับต้องการให้สายลมเฉื่อยๆพัดพาเอาคำพูดของเธอไปหาคนที่สุดแสนจะคิดถึง แม้ว่าเพิ่งจะห่างกันได้แค่ไม่กี่ชั่วโมง 

@ไร่พิทักษ์พงค์ 

เขตแดนกำลังเรียกประชุมพวกหัวหน้าคนงาน และชายฉกรรจ์จำนวนมากเพื่อเตรียมรับมือกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ชายหนุ่มไม่รู้ว่า ท่านดิเรกจะมาไม้ไหน แต่เขาต้องเตรียมความพร้อมเอาไว้ เพราะเขาเชื่อแน่ว่า ท่านดิเรกไม่มาซึ่งๆหน้าแน่  

“ลุงศักดิ์ ผมอยากให้ลุงแบ่งเวรยาม คนงานของเราตามจุดต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นปากทางเข้าไร่ และท้ายไร่ ตำแหน่งทุกตำแหน่งให้มีแสงสว่างให้หมด เราไม่รู้ว่าพวกมันจะใช้วิธีอะไรเล่นงานเรา ส่วนคุณเทวา คุณช่วยติดต่อ ช่างมาติดตั้งกล้องวงจรปิดเพิ่มทุกจุด ให้ถี่ถ้วน ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากจะให้มีการซ่อนกล้องโดยไม่ให้คนนอกรู้ว่ากล้องเรามีจุดไหนบ้าง ส่วนลุงแสวง ผมอยากขอให้ลูกแบ่งคนงานออกไปเดินตรวจตราตามจุดต่างๆที่เป็นผลผลิตของไร่เรา ให้เปลี่ยนเวรยามกันทำงาน เข้าใจกันตามนี้นะครับ”เขตแดนจัดแจงแบ่งหน้าที่ให้คนงาน 

“ครับนาย” คนงานต่างรับคำกันอย่างแข็งขัน คนงานบางคนเริ่มบุกเบิกสถานที่แห่งนี้มาด้วยกัน บางคนก็อยู่ที่ไร่นี้มาตั้งแต่เกิดทำให้ทุกคนรักและปกป้องสถานที่ที่เปรียบเสมือนเป็นบ้านของพวกเขาไม่ให้ใครเขามาทำลายได้ 

“นายแล้วจ๋องกับไอ้จืด นายจะให้ทำอะไร” จ๋องเข้ามาถามเมื่อในรายชื่อไม่มีชื่อตน 

“นายสองคนไปกับฉันเราจะตะเวณในไร่ด้วยกัน ช่วยตรวจตราตามจุดต่างๆ ถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล ลงมือได้ทันที 

“ครับนาย”สองหนุ่มรับคำก่อนจะเดินไปเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือ เขตแดนยืนมองไร่ของตนที่ยาวสุดลูกหูลูกตา มีสิ่งที่บรรพบุรุษได้มอบพื้นที่ที่สวยงามแห่งนี้ไว้ให้ เพื่อให้ลูกหลานได้ทำกิน จนตกมาถึงพ่อของเขา พ่อเขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจที่จะบุกบั่นกันพลิกผืนดินแห่งนี้ ทำการเพาะปลูกพืชไร่ ลองผิดลองถูกกันมากว่าจะเป็นไร่พิทักษ์พงค์ ที่เป็นที่รู้จักกันทั่วจนถึงทุกวันนี้ เขาซึ่งเป็นลูกก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างที่จะรักและปกป้องไร่แห่งนี้ ด้วยชีวิตของเขาเอง ไร่พิทักษ์พงค์เป็นที่ต้องการของนักลงทุนทั้งคนไทยและคนต่างชาติที่แวะเวียนกันเข้ามาถามซื้อ หรือขอร่วมลงทุนซื้อบิดาเขาและตัวเขาเองก็ปฏิเสธทุกครั้ง หนึ่งในนั้นก็คือท่านดิเรกที่อยากได้ดินผืนนี้อย่างออกนอกหน้า เขากลัวว่าท่านดิเรกจะใช้แผนชั่วทำลายสถานที่อันเป็นที่รักของชาวไร่ทุกคน 

@โรงแรมขนาดเล็ก 

ก๊อกๆๆ!!! เสียงเคาะประตูจากด้านนอกทำให้แมทธิวและ อาจนั่งไม่ติด แมทธิวเดินไปหยิบปืนที่อยู่หัวเตียงมาถือกระชับไว้ในมือ เมื่อชายหนุ่มคิดว่าคนด้านนอกอาจเป็นตำรวจก็เป็นได้ อาจค่อยๆแง้มผ้าม่านดู ร่างหญิงสาวระหงที่ยืนอยู่หน้าห้องด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ อาจส่ายหน้าเป็นสัญญาณว่าไม่มีอะไร แมทธิวเลื่อนมือไปจับลูกบิด ก่อนจะแง้มประตูเปิดออกใบหน้าบูดบึ้งของหญิงสาวที่เขาเจอเมื่อเช้าที่บ้านท่านดิเรกปรากฎแก่สายตา 

“คุณ มาทำไม”แมทธิวหลบเข้ามาในห้องเมื่อร่างบางแทรกตัวเข้ามา 

“ฉันมีเรื่อ'จะตกลงกับนาย”แพรวาถอดแว่นกันแดนอันโตออกสายตาสวยเฉี่ยวปราดมองร่างชายหนุ่มลูกครึ่งนิ่ง 

“ว่ามา”แมทธิวยักไหล่ก่อนจะถามด้วยสีหน้าผ่อนคลาย 

“ฉันรู้ว่านายกับฉันมีศัตรูคนเดียวกัน ช่วยจัดการนังปรายฟ้าให้ฉันหน่อยได้มั๊ย”แพรวาไม่อ้อมค้อม แมทธิวจ้องดวงตาสวยเฉี่ยวอย่างเป็นต่อ 

“แล้วทำไมผมต้องทำตามคำสั่งของคุณด้วย ถ้าทำแล้วผมจะได้อะไร”แมทธิวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ 

“ฆ่านังปรายฟ้าให้ฉันหรือไม่ก็ทำให้มันยับเยินไปเลย ถ้านายทำได้ ฉันให้นาย 5 แสน”แพรวาหันมาสบสายตาของแมทธิว 

“อย่างนี้ก็พอคุยกันได้อยู่ อาจนายออกไปรอข้างนอกก่อน”แมทธิวหันมาสั่งอาจ อาจพยักหน้าอย่างรู้หน้าที่ก่อนจะเดินออกไป แมทธิวเดินเข้ามาใกล้ร่างระหง ไล้นิ้วไปตามเรียวแขนของแพรวา จนหญิงสาวขนลุกชันด้วยความสยิว เธอปฏิเสธไม่ได้ว่าแมทธิวหน้าตาหล่อเหลาถูกใจเธอไม่น้อย แพรวาปรายตามองหน้าชายหนุ่มอย่างเย้ายวน แมทธิวไล้มือไปที่ท้ายทอยหญิงสาวก่อนกระชากผมทำให้แพรวาเงยหน้าขึ้นรับจุมพิตที่ดุดันของแมทธิว แล้วเรื่องทุกอย่างก็จบลงบนเตียงนอนด้วยกิเลสตัณหาราคะ 

“อย่าลืมจัดการมันให้ฉันด้วย ถ้ามีมัน ชีวิตของฉันไม่มีทางมีความสุขแน่ นายก็แค้นมันอยู่ไม่ใช่หรอ”แพรวาลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียงโดยไม่สนใจที่จะปิดบังร่างเปลือยเปล่าของตน 

“แล้วเราจะเจอตัวมันได้ยังไง ป่านนี้ไอ้เขตแดนมันคงตามติดมันแจ”แมทธิวพูดพลางหยิบบุหรี่บนหัวเตียงมาจุดแล้วพ่นควันสีขาวออกมาคละคลุ้ง 

“เดี๋ยวฉันจะล่อมันออกมาเอง นายเตรียมตัวให้พร้อมก็แล้วกัน”แพรวาแสยะยิ้มด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม 

“ตกลงที่รัก ผมจะจัดการมันให้คุณตามที่คุณสั่ง”แมทธิวขยับใบหน้ามาจนชิดใบหน้าสวยเฉี่ยวแล้วทั้งสองก็โผเข้าหากันอีกครั้ง  

@บ้านอมรพันธ์ 

ครืด!!ครืด !! เสียงเรียกเข้าทำให้ร่างบางที่ยืนมองดวงดาวอยู่ที่ระเบียงรีบวิ่งมารับสาย เมื่อเห็นชื่อที่ปรากฏตรงหน้าจอ ทำให้ปรายฟ้าระบายยิ้มพร้อมกดรับสายทันที 

“พี่เขต”เสียงหวานทักทายไปตามสาย 

(ดึกแล้วทำไมยังไม่นอน หืม!) เสียงอ่อนโยนดังมาตามสาย ทำให้คนปลายสายอดยิ้มตามไม่ได้ 

“นอนไม่หลับค่ะ แล้วพี่เขตทำอะไรอยู่คะ ทำไมถึงยังไม่นอน” 

(พี่ออกตรวจดูความเรียบร้อย รอบๆไร่ มากับไอ้จ๋องไอ้จืด)ชายหนุ่มรายงาน 

“ระวังตัวด้วยนะคะ เป็นห่วง พรุ่งนี้หนูจะขอไปเที่ยวกับเพื่อนๆที่ห้างนะคะ จะไปดูหนังช้อปปิ้งไม่เจอทุกคนนานมากแล้ว”ปรายฟ้าเอ่ยขออนุญาต ทำให้หัวใจชายหนุ่มพองโตที่หญิงสาวมอบความสำคัญให้ 

(ครับ หนูต้องระวังตัวให้มากนะ พี่เป็นห่วงหนูมากเหมือนกัน) เขตแดนพูดเสียงราวกระซิบ แต่เสียงที่โห่แซวมาจากทางด้านหลังทำให้ปรายฟ้าหลุดยิ้มออกมา 

“รับทราบค่ะ” 

(แค่นี้นะครับ...ฝันดีนะฝันถึงพี่ด้วย)เขตแดนส่งเสียงออดอ้อนมาตามสาย 

“ค่ะ ฝันดีค่ะพี่เขต ไปตามหาหนูในฝันให้เจอนะ อิอิ”ปรายฟ้าหัวเราะออกมาเบาๆ ก่อนจะกดวางสาย 

(เดี๋ยว!!! อย่าพึ่งวาง....)เสียงเรียกจากทางปลายสายทำให้ปรายฟ้าถึงกับหยุดชะงัก 

“คะ?” 

(พี่ยังไม่ได้บอกรักหนูเลย พี่รักหนูนะ)พูดจบปุ๊บ ก็มีเสียงแซวมาจากทางด้านหลัง 

(โอ๊ย!!! มดแถวนี้มันเยอะจริงๆเลยนะครับนาย ผมกับไอ้จ๋องต้องย้ายที่ก่อนแล้วครับ ไม่ไหว)เสียงจืดลอดมาตามสาย 

“หนูก็รักพี่เขตค่ะ” ปรายฟ้าวางสายลงใบหน้าหวานยังคงมีรอยยิ้มแต่งแต้มประดับอยู่บนใบหน้า หญิงสาวบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย 

ตุ๊บ!!!”โอ๊ย!! เจ็บชะมัดเลย ดีนะวางสายก่อนไม่งั้นแซวเราใหญ่โตแน่เลย” ปรายฟ้าค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นจากข้างเตียงนอนอย่างทุลักทุเล 

.............................................. 

เหล่าตัวร้ายกำลังแท็คทีมกัน 

อี่พีกับยัยน้องจะฟันฝ่ากันไปได้มั๊ย 

เป็นกำลังใจให้ทั้งสองคนด้วยนะคะ 

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว