facebook-icon Instagram-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

ชื่อตอน : เหตุการณ์ไม่คาดฝัน

คำค้น : หมอซัน พิมพ์นภา

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ม.ค. 2564 11:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เหตุการณ์ไม่คาดฝัน
แบบอักษร

12 เหตุการณ์ไม่คาดฝัน 

กลับมาเวลาปัจจุบัน....

ฉันกับพี่หมอซันกำลังเดินทางกลับบ้านและเวลาอีกไม่นานก็คงถึงบ้านของเราสองคนแล้ว ตั้งแต่ขึ้นรถฉันกับพี่หมอซันก็พากันต่างคนต่างเงียบไม่พูดไม่จาอะไร เพราะหลังจากที่ฉันได้เจอกับพี่ธามมันก็ทำให้ฉันคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับพี่ธามในวันนี้

ฉันนั่งคิดอยู่ตลอดทางว่าทำไมฉันต้องมาเจอเขาด้วยทั้งๆที่ฉันใช้เวลาสามเดือนที่ผ่านมาเพื่อให้ลืมคนอย่างเขา ทำทุอย่างเพื่อที่ฉันจะลืมเขาให้ได้ แต่มาในวันนี้ฉันกลับต้องมาเจอหน้าเขาอีก และการกลับมาเจอเขาอีกมันไม่ได้ทำให้ฉันมีความสุขเลยสักนิด แต่มันเหมือนกับว่ายิ่งฉันเห็นหน้าเขามากเท่าไหร่มันก็เหมือนยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดที่ฉันเคยได้รับจากเขามากเท่านั้น และฉันก็หวังว่าต่อจากนี้ไปฉันคงไม่ต้องเจอเขาอีก

“ดูเหมือนว่าผู้ชายคนนั้นเขาจะรักพิมพ์มากเลยนะ” หลังจากที่เงียบอยู่นานพี่หมอซันก็พูดขึ้น

ฉันหันหน้าไปมองพี่หมอซันอย่างตกใจว่าพี่เขากำลังพูดถึงผู้ชายคนไหน พี่เขาคงไม่ได้หมายถึงพี่ธามหรอกนะ

“พะพี่หมอซันหมายถึงใครหรอคะ” ฉันถามพี่หมอซันกลับไปเพื่อความแน่ใจ ว่าผู้ชายที่พี่หมอซันพูดถึงนั้นพี่เขาหมายถึงพี่ธามจริงๆไหม

“คนที่ยืนกอดพิมพ์อยู่หน้าห้องน้ำห้างเมื่อตอนกลางวันไง” พี่หมอซันหันหน้าพูดกับฉันก่อนจะหันกลับไปมองถนนข้างหน้ารถ

“พี่เห็นด้วยหรอคะ”

“พี่บังเอิญไปเจอตอนไปตามหาพิมพ์ที่ห้องน้ำน่ะ พี่เห็นว่าพิมพ์ไปเข้าห้องน้ำนานกลัวว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่าพี่ก็เลยตามไปดู ”

งั้นก็แสดงว่าพี่หมอเขาต้องเห็นและได้ยินเรื่องทั้งหมดที่ฉันกับพี่ธามคุยกันนะสิ   

“อ่อ ความจริงสิ่งที่พี่เห็นมันไม่ได้เป็นอย่างที่พี่คิดหรอกคะ” ฉันพูดพร้อมกับยิ้มเจื่อนๆ

“เขาคงจะเป็นพ่อ......” พี่หมอซันพูดเว้นช่วงไว้แล้วหันมามองหน้าฉันเพื่อถามว่าสิ่งที่พี่เขากำลังคิดมันคือเรื่องใช่มั้ย

“ใช่ค่ะ เขาเป็นพ่อของเด็กในท้องแต่คนอย่างเขาไม่เหมาะที่จะเป็นพ่อของใครได้หรอกค่ะ” ฉันพูดทั้งที่สายตายังคงมองไปยังถนนข้างหน้าอยู่

“ถ้าพิมพ์รู้สึกไม่โอเค พิมพ์ยังไม่ต้องเล่าให้พี่ฟังก็ได้นะ” พี่หมอซันหันมาบอกฉันเมื่อเห็นสีหน้าของฉันไม่ค่อยดี

“ไม่เป็นไรค่ะ พิมพ์เราได้” ฉันหันไปพูดกับพี่หมอซันและก็ยิ้มให้ขาเห็นว่าฉันโอเคที่จะพูดเรื่องนี้ให้เขาฟังจากนั้นก็หันกลับไปมองทางข้างหน้าเหมือนเดิมแล้วก็พูดต่อ

“ก็ดีเหมือนกันเวลาที่พิมพ์เล่าเรื่องนี้มันจะได้ตอกย้ำให้พิมพ์รู้จักหักห้ามใจตัวเองว่าไม่ควรให้อภัยเขาเวลาที่กลับมาขอคืนดี”

จากนั้นฉันเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างฉันกับพี่ธามให้พี่หมอซันฟัง และตลอดที่ฉันกำลังเล่านั้นก็ทำให้น้ำตาของฉันไหลออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจเหมือนกัน ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่ต้องแสดงความอ่อนแอให้คนอื่นเห็นแต่มันก็ทำไม่ได้

“พิมพ์จำคำพี่ไว้นะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับพิมพ์ในวันข้างหน้าหรือตอนนี้พี่จะอยู่ข้างๆพิมพ์คอยช่วยเหลือพิมพ์แบบนี้นะ” พี่หมอซันพูดพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งที่อยู่ใกล้ฝั่งฉันมาจับมือของฉันและบีบมันเบาๆ พี่เขาช่างเป็นผู้ชายที่ดีและดูอบอุ่นมากจริงๆ

“พิมพ์ขอบคุณพี่หมอมากๆนะคะ ที่คอยช่วยเหลือในทุกๆเรื่องเลย”  ฉันกล่าว

พี่หมอซันพยักหน้ารับและส่งยิ้มให้ฉันอย่างอบอุ่นก่อนจะเอามือที่จับมือของฉันออกไปจับพวงมาลัยรถเช่นเดิมเพื่อขับรถ

 

พี่หมอซันใช้เวลาขับรถเพียงไม่นานก็ถึงบ้านฉันและบ้านของพี่หมอซันแล้วและกว่าจะมาถึงเล่นเอาซะท้องฟ้ามืดแล้วเหมือนกัน รถเคลื่อนตัวมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านของฉันเป็นที่เรียบร้อย หลังจากพี่หมอซันดับรถเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วลงไปจากรถไปและวิ่งอ้อมมาเปิดประตูรถฝั่งฉัน

“ม่ะ เดี่ยวพี่ช่วยพยุงลง” พี่หมอซันพร้อมกับยื่นมือมารับกระเป๋าของฉัน

จากนั้นพี่หมอซันก็ค่อยๆพยุงฉันลงจากรถเพราะตอนนี้ท้องของฉันมันเริ่มใหญ่ขึ้นมากๆแล้ว และฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทั้งที่ฉันท้องแรกแต่ทำไมท้องถึงใหญ่ได้ขนาดนี้ พี่หมอซันเคยบอกฉันไว้ว่าบ้างทีอาจจะเป็นลูกแฝดให้รอดูอันตร้าซาวด์อีกครั้งอย่างละเอียดอีกรอบสุดท้าย

“ขอบคุณนะคะ” ฉันกล่าวคำขอบคุณพี่หมอซันหลังจากที่พี่เขาพยุงมาส่งที่หน้าบ้านของฉันเรียบร้อยแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอก เรื่องแค่นี้เองหยุดขอบคุณพี่ได้แล้ว วันนี้พิมพ์ขอบคุณพี่ได้แล้วเก็บไว้ขอบคุณพี่วันอื่นบ้าง” พี่หมอซันพูดบอกฉันและแทรกพูดติดตลกตอนท้าย นี่สิถึงจะใช่พี่หมอซันคนเดิมของฉัน

“เข้าบ้านไปได้แล้ว อย่าลืมกินยาบำรุงไอ้ตัวเล็กด้วยล่ะ”

“รับทราบค่ะ คุณหมออออ ” ฉันพูดเสียงลากยาวเพื่อกวนประสาทพี่หมอซัน

โป๊ก!

“โอ้ย! พี่หมอเขกหัวพิมพ์ทำไมเนี้ย”  ฉันพูดพร้อมกับเอามือลูบหน้าผากตัวเองเบาๆ อันที่จริงมันก็ไม่ได้เจ็บมากเท่าไหร่พอดีฉันชอบโอเวอร์ ฮ่าๆ

“หมั่นใส้ไง” พูดและอ้มยิ้มไปด้วย

“’งั้นพิมพ์เข้าบ้านก่อนนะคะ ฝันดีนะคะ”

“ฝันดีเช่นกันครับ”

หลังจากที่ฉันกับพี่หมอซันบอกฝันดีอะไรกันเสร็จฉันก็หันหลังให้พี่หมอซันแล้วเดินกลับเข้าบ้านไป

 

Talk  Sun

ผมยืนมองหลังพิมพ์ที่กำลังเดินเข้าบ้านไปพลางคิดเรื่องของเธอภายในหัว ชีวิตของเธอมันช่างหน้าสงสารจริงๆ ทำไมเธอต้องไปเจอผู้ชายเลวๆคนนั้นก่อนผม ผมยอมรับนะว่าผมตกลงหลุมรักเธอตั้งแต่เจอกันที่โรงพยาบาลในครั้งนั้น

ผมพยายามคอยช่วยเหลือเธอมาตลอดไม่ว่าจะเรื่องอะไร เพราะผมอยากจะพิสูจน์ในความดีของผมเผื่อวันหนึ่งเธอจะหันมามองผมบ้างแต่ในสายตาของเธอที่เธอมองผมมันไม่เคยมีอะไรมากไปกว่าคำว่าพี่ชายกับน้องสาวหรือพี่ชายข้างบ้านเลย แต่ผมก็ไม่เคยคิดที่จะยอมแพ้เพราะผมคิดว่าสักวันหนึ่งมันต้องมีบ้างแหละที่เธอจะแอบมีใจให้ผมบ้างสักนิดนึงก็ยังดี

และถึงแม้ว่าในอนาคตเธอยังคงมองผมได้แค่พี่น้องผมก็เคารพในการตัดสินใจของเธอและผมก็ยังคงที่จะช่วยเหลือเธออยู่ข้างๆเธอแบบนี้ตลอดไป

เช้าวันใหม่......

เวลา 06.30 น.

ตอนนี้ผมกำลังขับรถเพื่อเดินทางไปทำงานอยู่ที่โรงพยาบาล ปกติสามเดือนก่อนหน้านี้ผมจะไปสักเจ็ดโมงแปดโมงเพราะช่วงนั้นผมต้องรอไปส่งพิมพ์ที่มหาลัยแต่ช่วงนี้ได้ไปเวลาเข้างานปกติหน่อยเพราะพิมพ์เธอไม่ได้ไปเรียนแล้ว

ในระหว่างที่ผมกำลังขับรถอยู่นั้นจูจู่ก็เกิดเหตุการณ์โดยไม่คาดฝันขึ้น  เพราะด้วยความที่ผมไม่ทันได้มองถนนข้างหน้าและไม่ได้ระวัง

เอี๊ยดดด!!

 

ตอนหน้าจะเกิดอะไรขึ้นกับหมอซันของเรากันนะ................ 

********************************* 

ความคิดเห็น