ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่23 ภรรยาเอก

ชื่อตอน : ตอนที่23 ภรรยาเอก

คำค้น : ภรรยาเอก จำปาสีขาว

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ม.ค. 2564 08:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่23 ภรรยาเอก
แบบอักษร

ตอนที่23 ภรรยาเอก  

หลังจากที่เฉินหลินจือพูดออกมาไปให้สาวใช้ไปตามหมอมาแล้วเมี่ยวชินก็แสดงอาการร้อนรนออกมาในทันทีกับท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของนาง 

ซึ่งเฉินหลินจือนางจับสังเกตเห็นได้ชัดเพราะนางได้ฟังจากหมิงเอ้อร์แล้วว่านางนั่นได้ตั้งครรภ์กี่เดือนแล้ว 

แต่มันก็มีช่วงเวลาที่ทำให้เฉินหลินจือเธอสงสัยเพราะคนที่ตั้งครรภ์สองเดือนแบบนี้ก็ต้องมีอาการแพ้บ้างหรืออาการที่คนท้องควรจะมีเกิดขึ้นมาเล็กน้อยก็ยังดีตั้งที่นางเข้ามานั้นเฉินหลินจือก็คอยสังเกตห่างเมี่ยวชินอยู่ตลอดเวลาแบบที่ไมีให้นางรู้ตัว.. 

แต่กับแม่นางเมี่ยวชินคนนี้นางยังกินขนมที่คนตั้งครรภ์ไม่ควรเข้าไปด้วยเพราะมันอาจจะทำให้เกิดการตกเลือดได้ซึ่งเฉินหลินจือนั้นเธอก็ลองเอาขนมนั้นมาให้สาวใช้เข้ามาวางเอาไว้เท่านั้นไม่คิดว่าเมี่ยวชินนางจะกินแบบไม่ได้รู้สึกเอะใจอะไรเลยและนางก็ไม่ได้แสดงอาการอะไรออกมานั้นยิ่งทำให้เฉินหลินจือมั่นใจขึ้นมาว่าเมี่ยวชินคนนี้นางแปลกๆไป... 

ไม่นานนักก็มีท่านหมอเข้ามายังเรือนรับรองแห่งนี้โดยมีสาวใช้พาเข้ามา... 

"ท่านหมอท่านเป็นหมอมากี่ปีแล้ว"เฉินหลินจือเอ่ยถามหมอที่ดูมีอายุมากพอที่จะผ่านการรักษามากมาย... 

"ข้าเป็นหมอมาหลายปีมากแล้วนับได้ก็รวมๆ15ปีแล้วรักษาโรคมามากมายผู้ที่อยู่ที่นี่ต่างรู้ว่าตระกูลข้าเป็นหมอมาหลายช่วงอายุคนในตระกูลของข้าแล้ว"หมอท่านนั้นพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจในฝีมือการรักษาของเขาที่ร่ำเรียนมากมาย... 

"เมื่อท่านหมอพูดว่ารักษาโรคมามากท่านหมอก็ตวรจโรคได้ใช่หรือไม่ว่าอันใดจริงอันใดที่อาจจะถูกแต่งขึ้นมาได้"เฉินหลินจือพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งและหันไปพูดกับหูหาน... 

"คุณชายหูหานถ้าท่านอยากรู้ว่าจริงบางอย่างที่ท่านเองก็ยังไม่รู้ได้" 

"ท่านควรให้แม่นางเมี่ยวชินคนนี้ตวรจดูว่าการตั้งครรภ์ของนางดูตอนนี้เด็กอาจจะมีปัญหาได้เพราะนางได้กินของที่คนตั้งครรภ์ไม่ควรกินลงไปแล้วยามนี้แล้ว"เฉินหลินจือพูดออกมา 

"เจ้าพูดถึงอะไรกันข้าไม่เข้าใจ"หูหานที่ยังคงงงกับเหตุการณ์ตรงหน้าเพียงได้ยินมาว่าลูกเขาอาจจะมีอันตรายเขาก็ร้อนใจยิ่งนัก... 

"ท่านหมอตวรจร่างกายนางให้ข้าที่"หูหานเรียกให้ท่านหมอที่มานั้นทำการตรวจร่างกายของเมี่ยวชินในทันที... 

"ท่านพี่ข้าไม่ได้เป็นอะไรท่านหมอที่ท่านพี่พามาครั้งนั้นก็บอกว่าลูกของเราแข็งแรงดีนะเจ้าค่ะ"เมี่ยวชินนางรับพูดขัดขึ้นมาในทันทีด้วยความรู้สึกร้อนๆหนาวๆมาเมื่อหมอจะมาตวรจครรภ์ของนางยามนี้... 

"เมี่ยวชินเจ้าให้ท่านหมอตวรจอีกครั้งก็ได้ข้าเป็นห่วงลูก"หูหานพูดออกมาอีกครั้งและให้หมอตวรจร่างกายเมี่ยวชินแต่นางกับขัดขืนและทำท่าทาง กังวลกระวายใจอย่างมีพิรุธเมื่อหมอจะเข้ามาตรวจร่างกายของนาง 

"ท่านพี่ข้าไม่เป็นไรจริงๆท่านพี่ลูกของเราแข็งแรงดีเจ้าค่ะ"เมี่ยวชินนางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนขึ้นมาจนทุกคนแต่สังเกตเห็นกันหมดที่เมี่ยวชินนางแสดงอาการออกมา... 

"เจ้ามีอะไรปิดบังเอาไว้หรือไม่ถึงไม่ยอมให้ท่านหมอตรวจร่างกายของเจ้า"หมิงเอ้อร์นางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สงสัยอยู่เหมือนกันแค่ให้ท่านหมอตวรจดูว่าเด็กที่อยู่ในท้องของนางเป็นอะไรหรือไม่เท่านั้นเองไม่เห็นจะต้องทำท่าทางกังวลใจและร้อนรนด้วยความจริงนางควรทีาจะดีใจเสีย 

ที่ได้หมอดีๆมาตวรจอาการของนางแต่ทำไมนางถึงได้ไม่อยากให้ท่านหมอตวรจด้วยเล่ามันต้องมีอะไรแน่..... 

"ข้าไม่อยากให้ตวรจท่านพี่ก็รู้อยู่แล้วว่าข้ากับลูกที่อยู่ในท้องแข็งแรงดีเหตุใดต้องการหมอมาตวรจอีกด้วย"เมี่ยวชินนางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ทุกคนต่างเกิดความสงสัยในการแสดงออกมานางในยามนี้มากที่ดูเหมือนนางกำลังปกปิดอะไรเอาไว้อยู่... 

"หรือความจริงเจ้าไม่ได้ตั้งครรภ์"เสียงของเฉินหลินจือพูดออกมาดังไป... 

จนทุกคนที่ได้ยินต่างก็เริ่มเกิดความสงสัยตามที่เฉินหลินจือพูดออกมา... 

"เจ้าพูดอะไรของเจ้าข้าตั้งครรภ์อยู่แล้วเพียงแต่ว่าหมออาจจะตรวจข้าไม่ดีเท่านั่นหรือไม่ก็เป็นหมอที่พวกเจ้าจ้างมาอาจจะทำให้ข้าตกเลือดก็ได้"เมี่ยวชินนางเริ่มพูดเสียงดังและเริ่มอยู่ไม่นิ่งแล้วสายตาของนางร้อนรนจนทุกคนเห็นชัดเจน... 

"เจ้าดูร้อนรนแสดงท่าทางเหมือนพวกที่ถูกจับผิดได้ว่าตัวเองกำลังหลอกลวงอะไรเอาไว้" 

"ถ้าเจ้าบริสุทธิ์จริงเจ้าจะกลัวไปใยอย่างไรเสียความจริงก็คือความจริงถ้าดจ้าตั้งครรภ์ก็ดีไปแต่ถ้าเจ้าไม่ได้ตั้งครรภ์มันก็อีกเรื่อง" 

"คุณชายหูหานดูเอานะว่าอนุภรรยาน้อยของท่านมีท่าทางอย่างไรยามเมื่อเรียกให้นางตวรจการตั้งครรภ์ของนางดูสิคงจะมีอะไรที่ทำให้ท่านตาสว่างขึ้นมา"เฉินหลินจือเธอหันไปพูดเตือนสติของหูหานที่ตอนนี้ก็เริ่มที่จะไม่มั่นใจแล้วว่าเมี่ยวชินนางจะตั้งครรภ์จริงหรือไม่เพราะนางนั่นแสดงออกมาชัดเจนว่ากลัวการที่จะถูกตวรจจากท่านหมอคนนี้เอามากๆถ้านางไม่ทีอะไรปิดบังทำไมนางต้องกลัวด้วยเล่า 

"ท่านหมอช่วยตรวจร่างกายของนางให้ที่"เสียงเข้มของหูหานพูดออกมาจนเมี่ยวชินนางไม่อาจที่จะปฏิเสธออกไปได้อีกแล้ว... 

เหงื่อไคลผุดขึ้นมาที่ใบหน้าเรียวสวยในยามนี้อย่างมากแค่นี้เฉินหลินจือก็มองออกในทันทีว่าเมี่ยวชินนั้นนางอาจจะหลอกลวงว่านางกำลังตั้งครรภ์อยู่... 

"ข้าคิดว่าการที่บอกความจริงออกมาตอนนี้เสียอาจจะช่วยให้เจ้าไม่ถูกทำร้ายก็ได้นะ"เฉินหลินจือเธอออกมาเหมือนบ่นๆกับตัวเองแต่ความจริงแล้วนั้นเธอกำลังบอกเมี่ยวชินเป็นนัยๆว่าควรที่จะพูดความจริงเสีย...... 

"ท่านพี่ข้า"เมี่ยวชินนางพูดไม่ออกดวงตาเริ่มแดงขึ้นมา.... 

"ให้ท่านหมอตวรจเจ้าเสีย"หูหานพูดออกมาเสียงเด็ดขาด... 

"ไม่ต้องตวรจข้า!! 

"ไม่มีลูกแล้ว!!ในที่สุดเมี่ยวชินนางพูดออกมาเองเสียงดังพร้อมทั้งน้ำตาไหลรินออกมา... 

"ข้าตกเลือดเมื่อเดือนที่แล้วลูกของเราจากไปแล้ว"เมี่ยวชินนางยอมพูดทุกอย่างออกมาทั้งน้ำตาจนทุกคนที่เห็นและได้ยินนั้นต่างตกใจเป็นความรู้สึกเดียวกัน.... 

"ข้าไม่อยากให้ท่านพี่เสียใจข้ารักท่านพี่จริงๆข้ารู้ว่าท่านพี่อยากมีลูกมากตอนที่ข้าตั้งครรภ์นั้นข้าดีใจมากๆจริงๆแต่เพราะข้าอยู่หอนางโลมมานานมากดื่มยาที่ไม่ให้ตั้งครรภ์มากเกินไปจนทำให้เด็กที่อยู่ในท้องของข้านั้นไม่แข็งแรง" 

"ทำให้ข้าตกเลือดเสียลูกของเราไปแต่ท่านพี่ไม่ต้องห่วงนะข้าสามารถตั้งครรภ์ได้อีกแน่ขอเพียงข้าดูแลรักษาร่างกายของข้าให้แข็งแรงก็จะกลับมาตั้งครรภ์ได้อีกครั้ง"เมี่ยวชินนางพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หวังให้หูหานเห็นใจนางในตอนนี้... 

"แต่เจ้าไม่ควรหลอกลวงข้าเพราะข้าเกลียดยิ่งนักที่ถูกหลอกลวงแบบนี้"หูหานพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่ผิดหวังเอามากๆสายตาที่เขามองเมี่ยวชินนั้นเพื่อไปในทันทีไม่ใช่เพราะนางหลอกลวงเขาเรื่องลูกแต่เพราะนางไม่ได้รักเขาจริงนางถึงคิดถึงตัวเองเป็นอันดับแรกชึ่งก็ไม่ต่างจากเขาที่เคยเป็นมาก่อน .. 

เขาไม่อาจที่จะให้อภัยนางได้อีกในเมื่อครั้งนี้นางหลอกลวงเขาได้ครั้งต่อไปนางก็อาจจะทำอะไรที่มากไปกว่านี้ก็เป็นไปได้.... 

"ข้าจะส่งเจ้าไปที่บ้านเกิดของเจ้าพร้อมกับเงินทองและที่ดินหาสามีให้เจ้าด้วย"เสียงของหูหานพูดออกมาอย่างเด็กขาดก่อนที่จะไม่หันกลับมามองเมี่ยวชินอีกเลยเมี่ยวชินเองนางก็เข้าใจและไม่อาจที่จะยื้อต่อไปอีกแล้วจึงก้มหน้ายอมรับผลที่นางเป็นคนทำขึ้นมา...... 

"ท่านพ่อตาข้าขอโทษด้วยที่ทำให้จวนกู้วุ่นวายแบบนี้" 

"ถ้าท่านพ่อตาจะให้หมิงเอ้อร์หย่ากับข้าก็ขอให้ส่งใบหย่ามาที่จวนหูข้าก็พร้อมที่จะยิมยอมปล่อยนางไป"หูหานพูดออกมาก่อนที่จะคำนับพ่อตาก่อนเดินออกไปจากเรือนรับรองแห่งนี้.... 

เมื่อความจริงทุกอย่างถูกเปิดเผยออกมาจนหมดแล้วเมี่ยวชินถูกส่งตัวกลับไปยังบ้านเกิดของนางส่วนหูหานนั้นทั้งเสียและเจ็บปวดกับการที่เสียทั้งลูกและหญิงที่เขารักไปพร้อมๆกันด้วย... 

"รออะไรหมิงเอ้อร์ตามสามีเจ้าไปสิ"เฉินหลินจือพูดเตือนสติของหมิงเอ้อร์ที่ตอนนี้ดวงตาของนางนั่นมีแต่ความเป็นห่วงหูหานในยามนี้อย่างมาก..... 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว