ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉันลืมแนะนำตัวไปเลยค่ะ

ชื่อตอน : ฉันลืมแนะนำตัวไปเลยค่ะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 568

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ม.ค. 2564 23:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันลืมแนะนำตัวไปเลยค่ะ
แบบอักษร

นี่มันน่ารักเกินไปแล้วค่ะ!!

 

หลังจากที่ฉันคลายเวทย์หยุดเวลา ฉันก็ได้เห็นท่าทางเลิ่กลั่กขององค์ชายราฟาเอล รอยยิ้มที่เคยสดใสหายไปจากใบหน้าทันที เหลือเพียงรอยยิ้มที่จืดเจื่อนเต็มที มือทั้งสองข้างรวบมาบังไว้บริเวณเป้ากางเกง ซึ่งคนอื่นอาจจะมองไม่ทัน แต่ฉันมองทันแน่นอนค่ะ

 

ก็ 'สัมผัส' มาด้วยตัวเองแล้วนี่คะ!!

 

สีหน้าท่าทางอาจจะดู 'เนียน'

แต่ใบหูเล็กๆที่โผล่พ้นไรผมออกมานั้นแดงแปร๊ดเลยล่ะค่ะ แถมแก้มยังขึ้นสีแดงระเรื่อจางๆอีก

 

ดาเมจแรงมากเลยล่ะค่ะ!!(กุมอก ปาดเลือดกำเดา)

 

ซึ่งความเขิลอายนี้นั้น มันทำให้องค์ชายราฟาเอลยิ่งดูน่ารักน่าดูเอ็น เอ๊ย! น่าเอ็นดูในสายตาฉันขึ้นไปอีกค่ะ

 

น่ารักแบบนี้...

ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือกันล่ะคะ!!

 

"ฉันตัดสินใจเลือกพวกเค้าทั้งสามคนเข้าไปทำงานที่ร้านอลิเซีย เลาจ์ของฉันค่ะ"

 

ฉันพูดขึ้นมาทันทีหลังจากที่คุณโจเซฟพูดจบ หลังจากที่เค้าใช้เวลาอยู่นานในการบรรยายถึงหนุ่มๆจนครบหมดทุกคน

 

"ด้วยความยินดีครับ ทางเราจะให้หนุ่มๆทั้งหมดที่คุณอลิเซียได้ทำการคัดเลือกไว้ เข้าไปรายงานตัวที่ร้านอลิเซีย เลาจ์ภายในสามวันหลังจากนี้ครับ"

 

"ขอบคุณค่ะ"

 

จากนั้นฉันก็ทำการคัดเลือกหนุ่มๆที่อยู่ในระดับเจ็ดดาวถึงสิบดาว โดยใช้เวลาในการเลือกนานราวๆสามชั่วโมงค่ะ

 

ก็แหม ใครใช้ให้สินค้าแรร์คลาสระดับเอสงานดีขนาดนั้นกันล่ะค่ะ มาตรฐานของฉันเลยสูงขึ้นตามไปด้วย ระยะเวลาในการคัดเลือกก็เลยนานขึ้นยังไงล่ะค่ะ

 

โดยฉันยังคงยึดเอามาตรฐานของยัยอลิเซียเป็นหลักค่ะ นอกจากหน้าตาที่แทบจะผ่านเกณฑ์กันทุกคนแล้ว ยังมี 'ขนาด' จะต้องใหญ่กว่า 52 รวมไปถึงนิสัยด้วยค่ะ

 

สรุปแล้ววันนี้ฉันได้สินค้าแรร์คลาสมาสามคน สินค้าระดับสิบดาวอีกยี่สิบสองคน สินค้าระดับเก้าดาวสิบห้าคน สินค้าระดับแปดดาวเจ็ดคน และสินค้าระดับเจ็ดดาวอีกสามคนค่ะ

 

รวมแล้ววันนี้ฉันได้ผู้ชายกลับร้านถึงห้าสิบคนด้วยกันค่ะ!! เป็นตัวเลขที่ไม่เลวเลยใช่มั๊ยล่ะคะ?

 

หลังจากฉันทำการคัดเลือกหนุ่มๆเสร็จแล้ว ฉันก็รู้สึกหิวและเหนื่อยนิดหน่อย จึงตัดสินใจกลับบ้านเลยค่ะ ไม่ได้แวะที่ไหนต่อค่ะ

 

อยากกลับไปนอนแช่น้ำอุ่น และสนุกกับ 'เครื่องมือแพทย์' ที่กำลังจะส่งมาถึงบ้านฉันในวันนี้น่ะสิคะ!!

 

เจนกำลังรอคอยสิ่งนี้ค่ะ!!

 

ฉันลืมบอกทุกคนไปค่ะ หนุ่มๆที่ฉันคัดเลือกมาทั้งหมดในวันนี้ ตามกฏของร้านอื่นฉันไม่รู้ว่าเค้าให้หนุ่มๆเริ่มรับงานกันเลยรึป่าว

 

แต่สำหรับร้านอลิเซีย เลาจ์ของฉัน จะยังไม่ให้หนุ่มน้อยทั้งหลายเริ่มรับงานจนกว่าจะอายุครบสิบแปดปีค่ะ ฉันเพียงแค่ให้ทุกคนมาลงทะเบียน เพื่อมีชื่อสังกัดอยู่ในร้านของฉันเท่านั้นค่ะ

 

เพราะถ้าหากฉันให้หนุ่มๆเริ่มรับงานกันเลย มีโอกาสที่สินค้าของฉันจะถูก 'ขืนใจ' สูงมากเลยล่ะค่ะ

 

ก็ดูแต่ละคนสิคะ งานดีกันขนาดนี้!

ต่อให้เป็นฉันเอง ก็แทบจะอดใจไม่ไหวกันเลยล่ะค่ะ!!

 

ฉันไม่อยากให้เกิดเรื่องน่าเศร้าแบบนั้นขึ้นกับสินค้าในร้านของฉันค่ะ เลยตัดสินใจตัดปัญหาด้วยการให้หนุ่มๆมาเริ่มงานเมื่ออายุครบสิบแปดปีค่ะ

 

นอกจากฉันจะเป็นแม่เล้าอันดับหนึ่ง!

 

ฉันยังเป็นคนที่ห่วงความปลอดภัยและดูแลรักษาสินค้าในร้านของตัวเองยิ่งกว่าชีวิตค่ะ!

 

คนอื่นไม่สามารถมาแตะต้องสินค้าของฉันได้ หากยังไม่ถึงเวลาอันสมควร

 

สินค้าของฉัน!

ฉัน 'จับ' ได้คนเดียวค่ะ!!

 

เอาล่ะค่ะ! ในที่สุดก็กลับมาถึงบ้านซักที บ้านหลังนี้ช่างเงียบเหงา ราวกับฉันอยู่ตัวคนเดียวเลยล่ะค่ะ ทั้งๆที่มีคุณพ่อกับคุณแม่ของยัยอลิเซียอาศัยอยู่ด้วยกันแท้ๆ

 

ใครใช้ให้บ้างานกันทั้งบ้านกันล่ะคะ!!?

 

ฉันตื่นเช้ามาก็ไม่เจอใครแล้วล่ะค่ะ ทุกคนต่างออกไปทำงานกันหมด

 

ว่าแต่...ทุกคนคงอยากรู้ประวัติส่วนตัวและครอบครัวของยัยอลิเซียกันแล้วใช่มั๊ยล่ะคะ

 

ฉันเพิ่งนึกขึ้นมาได้ว่ามาอยู่ที่นี่ได้หนึ่งสัปดาห์แล้ว ยังไม่ได้แนะนำตัวอย่างเป็นทางการให้ทุกคนได้รู้จักเลยค่ะ!

 

ว่าแต่ทุกคนอยากรู้จักฉันมั๊ยคะ?

 

ไม่ฟังคำตอบดีกว่าค่ะ กลัวรับไม่ได้!!

 

มาทำความรู้จักกันเลยดีกว่าค่ะ!

 

จากที่ฉันได้อ่านข้อมูลอันละเอียดโคตรๆในไอแพ็ตของยัยอลิเซียแล้ว ฉันก็ได้ทราบถึงประวัติส่วนตัวของยัยนี่ทั้งหมด รวมไปถึงประวัติของครอบครัวด้วยค่ะ ฉันจะบรรยายให้ทุกคนฟังเอง

 

ยัยแม่เล้าหุ่นสะบึมที่ฉันสิงร่างอยู่นี่มีชื่อว่า 'อลิเซีย เดอร์ลอง' สูงร้อยเจ็ดสิบห้าเซ็น หนักห้าสิบสองกิโล หน้าอกคัพอีสามสิบหก เอวยี่สิบสี่ และสะโพกสามสิบห้า

 

เป็นหุ่นทรงนาฬิกาทรายในฝันของใครหลายๆคนเลยใช่มั๊ยล่ะคะ?

 

ส่วนฉายาแม่เล้าอันดับหนึ่งนั้นเกิดขึ้นมาเพราะนางเริ่มหันมาเปิดธุรกิจแม่เล้าเป็นของตัวเองตั้งแต่อายุสิบห้าค่ะ โดยใช้เงินเก็บของตัวเองลงทุน ทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย ร้านของนางก็เติบโตขึ้นมาเรื่อยๆค่ะ

 

พ่อแม่นางไม่เคยคัดค้านเรื่องที่นางทำธุรกิจนี้ พวกท่านไม่เคยบังคับให้ยัยอลิเซียทำสิ่งที่ไม่อยากทำ พร้อมทั้งมอบโอกาสและอิสระในการตัดสินใจทุกอย่างในชีวิตให้กับยัยอลิเซียค่ะ

 

ให้นางลองผิดลองถูก และใช้ชีวิตด้วยตัวเองค่ะ

ถือว่าเป็นการเลี้ยงลูกที่คูลสุดๆไปเลยล่ะค่ะ!

 

ต่างจากพ่อแม่ของฉันเลย ที่ชอบบังคับให้ฉันเรียนนั้นเรียนนี่ โรงเรียนก็ต้องเป็นโรงเรียนนานาชาติราคาแพงๆ ทั้งยังต้องไปเรียนพิเศษ เรียนเสริมความสามารถต่างๆ ทั้งภาษา ดนตรี กีฬา และการเต้นรำค่ะ

 

พอพวกท่านเสียชีวิต ฉันจึงได้มีโอกาสทำสิ่งที่อยากทำบ้าง ทั้งการเล่นเกม การเลี้ยงแมว การอ่านการ์ตูน และดูซีรีส์ ซึ่งตัวฉันในวัยเด็กไม่เคยได้สัมผัสสิ่งบันเทิงใจพวกนี้เลยล่ะค่ะ

 

กลับมาที่เรื่องของยัยอลิเซียกันต่อค่ะ!

 

ด้วยความที่นางคัดเลือกแต่สินค้าเกรดดีๆเข้ามาในร้าน และความสามารถพลังเวทย์อ่านใจของนางทำให้นางได้เปรียบร้านอื่นๆคือสามารถรู้ 'ขนาด' ของสินค้าได้ค่ะ

 

นี่นับว่าเป็นจุดขายที่แข็งแกร่งที่สุด!

 

ที่ทำให้นางไต่อันดับขึ้นมาเป็นแม่เล้าอันดับหนึ่งได้ภายในเวลาเพียงห้าปีค่ะ!!

 

โดยการรับรู้ 'ขนาด' ของยัยอลิเซียนั้น แม่แต่วงเวทย์ในห้องวัดระดับสินค้า ของสำนักบริหารงานส่วนกลางของอาณาจักรยังไม่สามารถระบุข้อมูลนี้ได้เลยค่ะ และในการวัดระดับของวงเวทย์นั้น ก็ไม่นำ 'ขนาด' มาใช้เป็นเกณฑ์ในการวัดค่ะ

 

ทำให้บางครั้งมีหนุ่มน้อย 'ขนาด46-49' หลุดรอดมาปะปนอยู่ในสินค้าระดับดาวสูงๆยังไงล่ะค่ะ

 

นี่เป็นสาเหตุที่ทำให้ยัยอลิเซียต้องไป 'คัดเลือก' หนุ่มๆด้วยตัวเองค่ะ!

 

มาตรฐานสินค้าต้องยืนหนึ่งค่ะ!

'ขนาด' จะเล็กกว่า 52 ไม่ได้เด็ดขาด!!

 

เจนเห็นด้วยกับสิ่งนี้ค่ะ!

 

กลับมาที่ข้อมูลของพ่อแม่ของยัยอลิเซียกันบ้างค่ะ คุณพ่อของยัยอลิเซียมีชื่อว่า 'ออสก้า เดอร์ลอง' ทำอาชีพนักธุรกิจค้าขายอัญมณีส่งออกค่ะ เป็นเจ้าของเหมืองแร่อัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรนี้ค่ะ จะไม่รวยได้ยังไงล่ะค่ะ (ป้องปากหัวเราะ)

 

ในอดีตที่ผ่านมาตระกูลเดอร์ลองของยัยอลิเซีย เป็นหนึ่งในตระกูผู้ร่วมก่อตั้งอาณาจักรแห่งนี้ขึ้นมาค่ะ และยังเป็นตระกูลที่ทุกคนยอมรับให้ขึ้นเป็นจักรพรรดิปกครองอาณาจักรต่อไปด้วยล่ะค่ะ

 

แต่เนื่องจากบรรพบุรุษของฉันเป็นคนรักสันโดด จึงยกตำแหน่งจักรพรรดิให้กับตระกูล 'เบรย์วิส' ซึ่งเป็นตระกูลของจักรพรรดิองค์ปัจจุบันค่ะ โดยขอแลกกับเหมืองแร่อัญมณีที่ใหญ่ที่สุดในอาณาจักรค่ะ

 

เพราะแบบนี้ตระกูลเดอร์ลองของฉัน จึงเป็นตระกูลที่ร่ำรวยที่สุดในอาณาจักรแห่งนี้ยังไงล่ะค่ะ

 

เพราะว่าบรรพบุรุษของฉันเป็นคนฉลาดค่ะ ท่านเคยเข้าไปสำรวจในเหมือนแร่ดังกล่าวก่อนที่จะมีการรวบรวมอาณาจักร และท่านได้พบกับวงเวทย์นิรันดร์กาลค่ะ!

 

วงเวทย์ในตำนานที่คอยทำหน้าที่ฟื้นฟูอัญมณีต่างๆภายในเหมืองให้กลับมาสมบูรญ์เหมือนเดิม ในทุกๆหนึ่งปีค่ะ!!

 

นั่นหมายความว่ายังไงน่ะหรือคะ?

 

หมายความว่าฉันจะมีเงินจากการขายอัญมณีแบบไม่จำกัด จะสามารถขนเอาอัญมณีออกมาขายมากแค่ไหนก็ได้ เพราะพอครบหนึ่งปีวงเวทย์ก็จะทำการ 'เติม' อัญมณีกลับเข้าไปยังไงล่ะคะ!!

 

นี่มันโกงจักรพรรดิกันซึ่งๆหน้าเลยล่ะค่ะ!!

 

เพราะมีบรรพบุรุษแบบนี้ ลูกหลานอย่างฉันจึงได้รับอานิสงส์แห่งความมั่งคั่งนี้ไปด้วย

 

เจนจะทำพิธีกราบไหว้บรรพบุรุษทุกปีเลยค่ะ!!

 

มาต่อกันค่ะ!

 

แม่ของยัยอลิเซียมีชื่อว่า 'องค์หญิงอันนา เบรย์วิส' ใช่แล้วล่ะค่ะ ฉันมีแม่เป็นถึงองค์หญิง แถมยังเป็นน้องสาวแท้ๆของจักรพรรดิองค์ปัจจุบัน 'โรเจอส์ เบรย์วิส' อีกต่างหาก!!

 

แม่ของฉันเป็นผู้ครอบครองเวทย์ในตำนานสายรักษาค่ะ ทุกๆวันท่านจะไปประจำอยู่ที่ตำหนักแพทย์หลวงในพระราชวัง เพื่อคอยรักษาเหล่าเชื้อพระวงศ์ที่เป็นหลานๆและบรรดาเมียเล็กเมียน้อยของพี่ชาย

 

และบางครั้งท่านก็จะออกมาประจำอยู่ในโรงพยาบาลอันดับหนึ่งของอาณาจักร เพื่อทำการรักษาให้กับประชาชนที่ป่วยหนักแต่ไม่มีเงินรักษาแบบฟรีๆเลยล่ะค่ะ

 

เป็นยังไงกันบ้างล่ะคะ ครอบครัวสุดแสนจะเพอร์เฟคท์ของฉัน ทั้งสวย รวย เก่ง มีพ่อรวย แถมมีแม่ใจบุญใจกุศล อีกทั้งยังมีสายเลือดของเชื้อพระวงศ์ เป็นโปรไฟล์ที่เริ่ดสุดๆไปเลยใช่มั๊ยล่ะค่ะ

 

เชิญหมั่นไส้ตามอัธยาศัยค่ะ!!

 

ยินดีที่ได้รู้จักกับทุกคนนะคะ!

 

จากเจนผู้ร่ำรวยค่ะ! (ยืดอกอย่างภูมิใจ)

 

เจนขอตัวไปสนุกกับ 'เครื่องมือแพทย์' ก่อนนะคะ

 

บายยยยย

 

_________________________________

 

มาดึกอีกแล้วค่ะ

ขอโทษที่ทำให้รีดรอนานนะคะ

 

พอดีแต่งไป หลับไปค่ะ

 

ไรท์ง่วง ตาจะปิดแหล่ววว แหะๆ

 

มีใครยังรออยู่มั๊ยเอ่ยยยย ?

 

เจอคำผิดบอกเค้าด้วยน้าาา

 

#จากไรท์คนดีคนเดิมของคุณ

ความคิดเห็น