email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ก่อนจะลา.. Nc++

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 20:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ก่อนจะลา.. Nc++
แบบอักษร

เสียงดนตรีอึกทึก ครึกครื้น เหล่าคนงานต่างต่างวงกันร้องเพลง โดยขนเครื่องดนตรี ออกมาร่วมบรรเลง ทุกคนแต่งตัวอย่างสวยงาม ท่ามกลางค่ำคืนที่สว่างไสวของแสงดาว ดนตรีเริ่มบรรเลงโดยมีจ๋องเป็นคนร้อง คนงานต่างลุกขึ้นโยกย้ายวาดลวดลายกันกลางฟอร์อย่างสนุกสนาน ปรายฟ้าเดินเคียงข้างมาพร้อมเขตแดน ด้วยชุดปาดไหล่สีขาว กระโปรงยาวกร่อมเท้า ส่วนเขตแดนสวมเสื้อผ้าฝ้ายแขนยาวสีขาวกางเกงผ้าสีขาวเช่นกัน จนคนงานต่างหันมามองพร้อมใจส่งเสียงแซวทั้งคู่  

“แหม!! เดินลงมาด้วยกันใส่เสื้อผ้าสีเดียวกัน เหมือนงานแต่งงานเลยนะครับนาย” จ๋องแซวท่ามกลางเสียงโห่ร้องของคนงานที่รับมุก เขตแดนเกาท้ายทอยแก้เก้อ ปรายฟ้าได้แต่ส่งยิ้มด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ   

“นายครับขอเชิญมาเปิดฟอร์ให้พวกเราหน่อยครับ”จ๋องประกาศออกไมค์ ก่อนดนตรีสามช่าจะดังขึ้น คนงานต่างปรบมือกันอย่างสนุกสนาน ลูกนกนำพวงมาลัยดอกกล้วยไม้สีม่วงมายื่นให้ชายหนุ่ม เขตแดนยื่นมือไปรับมาถือไว้อย่างเสียไม่ได้ 

“ปรายให้เกียรติเต้นกับพี่สักเพลงนะ”เขตแดนคล้องพวงมาลัยให้หญิงสาวข้างกาย ก่อนจะพาร่างบางไปเต้นเปิดฟอร์กันกลางลานแจ้ง  

“พี่เขต หนูเต้นแบบนี้ไม่เป็น”ปรายฟ้าเต้นแบบเก้ๆกังๆ เรียกรอยยิ้มเอ็นดูจากชายหนุ่มให้หัวเราะร่า เมื่อเจ้านายเปิดฟอร์เหล่าคนงานผู้ชายต่างโค้งสาวๆที่หมายตาไว้มาเต้นเคียงคู่กันกลางฟอร์ บรรยากาศภายในไร่ล้วนเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม  

เสียงน้ำในลำธารไหลดังเอื่อยๆ ปรายฟ้ายืนมองแสงสว่างของบรรดาหิ่งห้อยที่ออกมาท่องเที่ยวในยามราตรี ต่างแข่งขันกันเปล่งแสงของตนออกมาอวดกัน ทำให้ท้องฟ้าที่มืดมีแสงสว่างสีเหลืองอมเขียวแต่งแต้มเต็มไปหมด ปรายฟ้ามองภาพตรงหน้าทำให้คิดถึงเรื่องราวที่ผ่านมา ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยมาอยู่ตรงจุดนี้ตอนที่เธอมาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ พลอยทำให้อดหัวเราะออกมาไม่ได้ 

“ขำอะไรหืม”เขตแดนเดินมาสวมกอดจากทางด้านหลัง 

“คิดถึงเรื่องเก่าๆแล้วอดขำออกมาไม่ได้ค่ะ” ปรายฟ้าแหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรีด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้ม ศรีษะทุยๆพิงกับอกแกร่งของชายหนุ่มนิ่งอย่างใจหาย  

“พี่เขต ถ้าหนูไม่อยู่พี่เขตจะคิดถึงหนูมั๊ย”ปรายฟ้าถามขึ้นเมื่อทั้งคู่ต่างเงียบ 

“คิดถึงซิ แค่ห่างจากหนูแค่ไม่กี่นาทีพี่ยังทรมานเลย แล้วนี่ต้องห่างกันไม่รู้ว่าจะใช้เวลานานเท่าไหร่ กว่าทุกอย่างจะจบลง”เขตแดนโอบกระชับร่างบางให้แน่นขึ้น หนุ่มสาวถอนหายใจออกมาพร้อมกัน 

“หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่เขตต้องลำบากไปด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแมทธิว หรือเรื่องพี่แพรวา ทุกอย่างต้นเหตุมันเกิดจากหนูทั้งนั้น ถ้าเมื่อก่อนหนูไม่คิดจะเอาชนะพี่เขต ด้วยการอ่อยผู้ชายไปทั่ว หนูคงไม่ต้องมีเรื่องกับแมทธิว หรือถ้าหนูไม่ไปยั่วโมโหพี่แพรก่อน พี่แพรคงจะไม่คลั่งขนาดนี้”ปรายฟ้าเงยหน้ามองใบหน้าแฟนหนุ่มนิ่งแต่เขตแดนก้มหน้ามองหญิงสาวอยู่ก่อนแล้ว 

“พี่บอกแล้วไงอย่าโทษตัวเอง ต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้ พี่ก็จะคอยปกป้องหนูแบบนี้อยู่ดี”เขตแดนมองใบหน้าเนียนใสนิ่ง 

“ทำไมถึงรักหนูคะ หนูไม่ได้น่ารักเลยซักนิด เกเรออก นิสัยแย่ ทำไมพี่เขตถึงทนนิสัยหนูได้”ปรายฟ้ายังคงถามเรื่อยๆ 

“หึ! ไม่รู้ซิ ตอนแรกก็ดูขวางหูขวางตา ดูหมั่นไส้แต่เผลอแป๊บเดียว ตาพี่ก็คอยแต่มองหาคนดื้อคนนี้ตลอดเวลา หงุดหงิดทุกครั้งที่หนูอ่อยผู้ชายคนอื่น พอมารู้ตัวอีกทีก็รักหนูไปแล้ว”เขตแดนไม่พูดเปล่าก้มลงแตะริมฝีปากบางเบาๆอย่างหยอกล้อทำให้ปรายฟ้าอมยิ้ม 

“ถ้าหนูไม่อยู่ห้ามนอกใจหนูนะ ต้องมีหนูคนเดียวนะรู้มั๊ย”ปรายฟ้าจ้องใบหน้าคมนิ่ง 

“รับรองพี่ไม่นอกใจเด็ดขาด แต่นอกกายนิดๆหน่อยๆได้มะ”เขตแดนแหย่เล่น ใบหน้าที่ยิ้มแย้มหุบยิ้มฉับเป็นบึ้งตึงแทบจะทันที 

“อยากตายก็ลองดูซิ”ปรายฟ้าเชิดหน้าขึ้น เรียกเสียงหัวเราะอย่างขบขันจากชายหนุ่ม 

“ใครจะกล้า นี่เมียหรือหมาเนี่ย ดุชะมัด”เขตแดนจับร่างบางให้หันมามองทางตนแล้วหนีบนิ้วกับจมูกเชิดรั้นของเธออย่างหมั่นเขี้ยว 

“โอ๊ยพี่เขต หนูเจ็บนะ”ปรายฟ้าอุทธรณ์ 

“ไปอยู่ที่โน้น หนูต้องดูแลตัวเองดีๆ อย่าเที่ยวกลางคืนเด็ดขาด ไปไหนก็ให้หาคนไปเป็นเพื่อนเพราะตำรวจยังจับใครไม่ได้เลยพี่กลัว เข้าใจมั๊ย พี่กลัวว่าพี่จะไปช่วยหนูไม่ทัน”เขตแดนมองใบหน้าหญิงสาวนิ่งด้วยดวงตาฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด 

“เข้าใจแล้วคะ หนูจะไปทำงานกับคุณพ่อทุกวัน จะหลีกเลี่ยงการเดินทางคนเดียวดีมั๊ยคะ”ปรายฟ้ารับคำอย่างแข็งขัน 

“ดีมากครับ แต่ว่าคืนนี้ คนดีนอนกับพี่ได้มั๊ย”เขตแดนมองใบหน้าเนียนใสด้วยสายตาหวานเชื่อม 

“คุณพ่อคุณแม่ก็อยู่นะคะ”ปรายฟ้าหลบสายตาคู่คม 

“คุณพ่อคุณแม่เขาอยากอุ้มหลานแล้ว อีกอย่างอีกไม่กี่เดือนเราก็จะแต่งงานกันแล้วนะ ท่านไม่อะไรหรอก คืนนี้นอนเรือนเล็กกับพี่นะ”เขตแดนพยายามหว่านล้อม ปรายฟ้าพยักหน้าตอบรับอย่างเขินอาย 

@เรือนหลังเล็ก 

สองหนุ่มสาวตระกองกอดกันเมื่อมือหนาปิดประตูหน้าบ้านเรียบร้อยแล้ว สองร่างโผเข้าหากันราวกับคลื่นแม่เหล็กที่ดึงดูดกัน เขตแดนประกบริมฝีปากหนาเข้ากับริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วงรุนแรงกว่าทุกครั้ง มือหนาสาละวนกับการปลดเปลื้องผ้าออกจากเรือนร่างบอบบาง ชุดสีขาวร่วงหลุดลงไปกองกับพื้น โดยที่ริมฝีปากทั้งสองยังไม่ผละออกจากกัน เขตแดนใช้ประสบการณ์ที่ช่ำชองหว่านล้อมให้ปรายฟ้าตอบสนองต่อรสจุมพิตที่ดูดดื่ม มือเรียวเล็กเอื้อมไปช่วยชายหนุ่มถอดเสื้อออก ริมฝีปากทั้งคู่ผละออกจากกันเมื่อเสื้อของเขตแดนถูกถอดออกทางศรีษะและจับเหวี่ยงไปไม่รู้ทิศทาง ตามด้วยกางเกงผ้าสีขาว เรือนร่างเปล่าเปลือยทั้งสองร่างตระกองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันจนไปถึงเตียงนอน  เขตแดนดันร่างบางลงบนเตียงนอนช้าๆ ใบหน้าหล่อเหลาซุกไซ้ใบหน้าไปตามลำคอระหง ดูดเม้มจนเป็นรอยแดง ลิ้นร้อนไม่ว่าจะเคลื่อนย้ายไปตรงไหน ก็ประทับรอยสีแดงตรงนั้นมือสองข้างขยำเต้าเต่งตึงคู่งามของหญิงสาวตามอารมณ์ปรารถนา ปรายฟ้าหลับตาพริ้มพลางระบายลมหายใจออกทางริมฝีปาก ด้วยน้ำเสียงกระเส่าราวกับคนออกกำลังกายมานานแสนนาน ใบหน้าเขตแดนเคลื่อนตัวมาตามแอ่งชีพจร ก่อนจะวกเรียวลิ้นเข้ามาเลียรอบฐานเต้าเต่งตึงแล้วอ้าปากงับปลายถันดูดกลืนอย่างดุดันจนปรายฟ้าหลุดเสียงครวญครางออกมาอย่างลืมอาย ลิ้นร้อนลากผ่านหน้าท้องแบนราบแวะทักทายสะดือบุ๋ม ลิ้นร้อนลากผ่านตรงจุดไหน ก็ร้อนรนดุจเปลวไฟที่แผดเผา ปรายฟ้ากระตุกเฮือกเมื่อริมฝีปากหนาดูดดึงติ่งเกสร ร่างปรายฟ้าดิ้นเร่าๆด้วยความเสียวซ่าน 

“อ๊าส์......”เสียงใสแหบพร่าครวญครางด้วยเสียงกระเส่า มือเรียวสอดเข้าไปในเรือนผมดำหนาพร้อมขยุ้มเพื่อระบายความรัญจวน เขตแดนแยกขาเรียวออกจากกัน ก่อนจะแทรกเอาแกนกลางของความเป็นชายเข้าไปสอดใส่ช่องทางรักของหญิงสาวจากจังหวะเนิบนาบแปรเปลี่ยนเป็นหนักหน่วงตามอารมณ์ปรารถนา สองเสียงสอดประสานเสียงครวญครางลั่น ร่างสองร่างเกร็งกระตุกเมื่อเห็นสวรรค์รำไรอยู่ตรงหน้า เขตแดนทิ้งร่างลงนอนทาบทับร่างของปรายฟ้าเอาไว้เสียงหอบหายใจราวกับวิ่งทางไกลแสนไกล สองหนุ่มสาวมองตากันอย่างลึกซึ้ง แล้วเพลงรักก็บรรเลงอีกครั้ง และอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงขับกล่อมของธรรมชาติยามราตรี 

@เช้าวันต่อมา 

“ปรายดูแลตัวเองดีๆนะ คิดถึงพวกเราบ้างนะ” อ้อยใจโผกอดเพื่อนสาวแน่น น้ำตาคลอสองหน่วยตาเมื่อคิดถึงระยะเวลาร่วมสามเดือนที่ใช้อยู่ร่วมกันมา 

“อ้อยก็เหมือนกันนะ ดูแลตัวเองด้วย ไว้ถึงกรุงเทพฉันจะทักหาพวกเธอนะ มีไลน์ฉันแล้วใช่มั๊ย”ปรายฟ้าลูบหลังอย่างปลอบประโลมหญิงสาวก็รู้สึกโหวงๆอยู่ในอก  

“ไม่ต้องห่วงนายนะ พวกเราจะดูแลนายให้ดีที่สุด ไม่ให้เรือบริ้นไรมาเกาะแกะเด็ดขาด”ลูกนกพูดขึ้น ปรายฟ้าพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ตาคู่สวยพยายามสอดส่ายเผื่อจะเห็นเขามาส่งเธอเช้านี้ แต่ไม่เห็นแม้แต่เงา หญิงสาวคิดถึงถ้อยคำที่ชายหนุ่มพูดกับตนไว้เมื่อคืนก่อนจะหลับใหล 

‘พรุ่งนี้พี่ขออนุญาตไม่ไปส่งหนูนะ พี่คงทำใจให้มองหนูเดินจากไปไม่ได้ พี่ขอส่งหนูคืนนี้แทนนะคนดี’เขตแดนกอดกระชับร่างบางในอ้อมแขนแน่น 

‘ทำไมล่ะคะ แต่หนูอยากให้พี่เขตไปส่งหนู’ปรายฟ้าเริ่มอุทธรณ์ 

‘พี่กลัวว่าพี่จะเห็นแก่ตัว ฉุดรั้งหนูไว้ หนูเข้าใจพี่มั๊ย พี่จะรีบเคลียร์ปัญหาทุกอย่างแล้วจะไปรับหนูกลับมาอยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง หนูรอพี่นะ’ ชายหนุ่มก้มเอาจมูกโด่งแตะขมับหญิงสาวอย่างแสนรัก 

‘คะ หนูจะรอพี่เขตนะ อย่าลืมคิดถึงหนูนะ หนูจะคิดถึงพี่เขตทุกวันเลย’ 

‘พี่สัญญา พี่จะมีแค่หนูเพียงคนเดียว’ 

ร่างบางหันไปมองข้างหลัง ก่อนจะยกมือโบกลาพวกคนงานที่คอยยืนส่งเธอกลับบ้าน ด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ใบหน้าที่เศร้าสร้อยยังไม่เท่าหัวใจที่เหี่ยวเฉา ภาพรถคันหนึ่งแล่นผ่านทุ่งหญ้าออกไปอยู่ในสายตาคู่คมที่เหม่อมองอย่างใจหาย รถคันนั้นมีหัวใจของเขาอยู่ในนั้นด้วย เขตแดนใช้เท้ากระทุ้งกลางลำตัวของม้าตัวผู้สีดำเมื่อม ให้วิ่งตามรถคันนั้นไปด้วยความเร็ว เสียงควบม้าตามหลังรถมาทำให้ใบหน้าที่เศร้าหมองหันกลับไปมอง หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวเมื่อเห็นว่าใครอยู่บนหลังม้า สุวิทย์เบาความเร็วรถลงเพื่อให้ม้าของลูกชายวิ่งมาเคียงข้างรถตน ปรายฟ้าเลื่อนกระจกลงพรางเอื้อมมือออกไป พร้อมส่งยิ้มผ่านม่านน้ำตา เขตแดนยื่นดอกกุหลาบสีแดงมาให้หญิงสาว ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มละมุนมาให้ 

“พี่รักหนูนะ ดูแลหัวใจของพี่ดีๆนะ” เขตแดนพูดขึ้นก่อนจะชะลอฝีเท้าของม้าให้ลดความเร็วลง มองดูรถที่แล่นออกนอกเขตไร่ไปด้วยดวงใจที่เบาหวิว 

@บ้านกิตโกศล 

“ท่านครับ มีแขกมาขอพบครับ” สนเดินเข้ามารายงานท่านดิเรกที่นั่งอ่านหนังสือพิมพ์อยู่บนโซฟากลางบ้าน 

“ใคร ไปพาเข้ามา” ท่านดิเรกขมวดคิ้วก่อนจะสั่งลูกน้องออกไป ร่างสงงโปร่งของชายหนุ่มลูกครึ่งเดินเข้ามาพร้อมกับชายหนุ่มรูปร่างสันทัด 

“สวัสดีครับท่าน ท่านจำผมได้มั๊ย”เสียงชายหนุ่มเอ่ยทัก 

“จำได้ ว่าไงแมทธิว มาหาฉันถึงที่นี่มีอะไรหรอ”ท่านดิเรกพิงหลังลงบนโซฟามองหน้าผู้มาเยือนนิ่ง 

“ผมมีเรื่องเดือดร้อน มาขอความช่วยเหลือจากท่านครับ”แมทธิว รีบบอกวัตถุประสงค์ของการมาในครั้งนี้แก่ผู้สูงวัย 

“เรื่องอะไร” 

“ผมอยากจะขอให้ท่านช่วยจัดการคนๆหนึ่งให้ครับ”แมทธิวสบตาท่านดิเรกนิ่ง 

“ใคร”เสียงทรงอำนาจถามขึ้นอย่างสงสัยว่าใครคือศัตรูของแมทธิว 

“ไอ้เขตแดน”ชื่อที่หลุดออกจากปากของแมทธิว ทำให้ท่านดิเรกกระตุกยิ้มที่มุมปาก 

“เอาสิ เธออยากได้มือดีกี่คน บอกมาฉันจัดให้ เพราะไอ้เด็กคนนั้นมันก็ปีนเกลียวฉันเหมือนกัน”ท่านดิเรกสบตาชายหนุ่มรุ่นลูกนิ่ง แพรวาที่เดินลงมาแอบฟังที่บิดากับอดีตนายแบบชื่อดังพูดกันด้วยสีหน้าโมโห 

“ไม่นะพ่อ พ่อห้ามทำอะไรเขตนะ เพราะคนที่สมควรตายคือนังปรายฟ้าต่างหาก ถ้าไม่มีมันสักคน เขตต้องกลับมารักแพร”แพรวาเดินเข้ามาหาบิดาและแขกหนุ่มด้วยสีหงุดหงิด 

“แกเลิกบ้าได้แล้วยัยแพร ไอ้หมอนั่นมันไม่ได้รักแก มันรักผู้หญิงคนนั้น ถ้าไม่มีมันสักคนไร่พิทักษ์พงค์ก็เป็นของพ่อได้ไม่ยากหรอก ในเมื่อแกดองกับมันไม่ได้ พ่อก็จะบีบไม่ให้มันมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีก”ท่านดิเรกพูดด้วยน้ำเสียงโหดเหี้ยม 

“อย่านะพ่อ เขตรักแพร ได้ยินมั๊ยพ่อ ว่าเขตรักแพร อีนังปรายมันก็แค่คนคั่นเวลา เขตแค่ประชดแพรเฉยๆ พ่อได้ยินมั๊ย”แพรวาเริ่มอาละวาด ท่านดิเรกก็เริ่มจะหงุดหงิด 

“เลิกบ้าผู้ชายได้แล้วยัยแพร แล้วพ่อขอเตือนแกอย่ามายุ่งกับเรื่องที่พ่อกำลังทำจำเอาไว้”ท่านดิเรกสั่งลูกสาวด้วยสีหน้าดุดันทำให้แพรวาเงียบกริบเพราะรู้ว่าผู้เป็นบิดาโหดร้ายขนาดไหน แพรวาปรายตามองไปยังแมทธิวที่มองมายังเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะหันหลังเดินออกไป 

...................................................... 

การห่างกัน ไม่ใช่การลาจาก 

ห่างกันแค่ไหนแต่หัวใจก็อยู่ใกล้กันเสมอ 

พี่เขตไม่ได้กล่าวเอาไว้ แต่ไรท์กล่าวเอง อิอิ 

เรื่องดำเนินเรืื่องมาเกินครึ่งแล้วนะคะ ใกล้จะโค้งสุดท้ายแล้ว ติชมเข้ามาได้นะคะ ทุกคำติชมของรีด 

คือกำลังใจสำหรับไรท์ที่จะนำไปพัฒนาฝีมือต่อ เพื่อให้มีผลงานดีๆ มาให้รีดทุกคนท่านได้อ่านเพื่อความบันเทิง 

ขอกำลังใจกดถูกใจให้ไรท์ด้วยนร๊า 

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว