ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ความแตก

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 33.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 21:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ความแตก
แบบอักษร

ตอนที่23 

 

 

"ยืนทำอะไรอยู่คะ?" ไมล์ร่าที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องถามขึ้นเมื่อพบว่ามาเฟียหนุ่มยืนดูวิวแสงสียามค่ำคืนอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่

 

 

"มาหาพี่หน่อย" มาคัสเรียกไมล์ร่า เธอเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

 

 

"ทำอะไรคะ?" ไมล์ร่าขมวดคิ้วงงเล็กน้อยที่จู่ๆเขาก็ลากเธอมาที่หน้ากระจกบานใหญ่ที่เห็นเงาสะท้องทั้งเธอและเขาที่ยืนซ้อนจากด้านหลัง

 

 

แค่วก!!!

 

 

"อ๊ะ!?..." ไมล์ร่าร้องอุทานอย่างตกใจเมื่อจู่ๆเขาก็กระชากชุดนอนเสื้อเชิ้ตเธอจนขาดวิ่นเผยให้เห็นบลาเซียลายลูกไม้สีดำ และรอยช้ำที่แขนของเธอที่เป็นเพราะฝีมือของเจมส์

 

 

"รอยนี่คืออะไร!?" มาคัสถามด้วยน้ำเสียงดุดันสีหน้าของเขาตอนนี้บ่งบอกว่าไม่พอใจเป็นอย่างมากจนเธอรู้สึกหนาวๆร้อนๆ เหมือนเขารู้อยู่แล้วว่าแขนเธอช้ำ

 

 

"...เอ่อ..คะ คือ" ไมล์ร่าอ้ำอึ้งไม่กล้าพูด

 

 

"เวลาที่พี่ถามให้คิดไว้เลยว่าพี่รู้ความจริงหมดแล้ว เหลือแค่ไมล์ที่จะพูดความจริงกับพี่หรือโกหก..." มาคัสพูดเสียงเรียบทำให้เธอต้องกลืนน้ำลายลงคอดังเฮือก เวลาที่เขาจริงจังมันดูน่ากลัวจนเธออธิบายไม่ถูก

 

 

"ไมล์วิ่งสะดุดล้มเมื่อเช้า และเจมส์ก็เข้ามาช่วย... เรามีปากเสียงกันนิดหน่อยค่ะ" ไมล์ร่าก้มหน้าอธิบายอย่างรู้สึกผิดที่ไม่บอกเขาตั้งแต่แรก

 

 

"มันกล้าทำคนของพี่ขนาดนี้ไมล์ยังจะบอกว่านิดหน่อยอีกเหรอ พี่จะฆ่ามัน"

 

 

"อย่านะคะ" ไมล์ร่าคว้าแขนแกร่งไว้ทันเมื่อเขาทำท่าทีกำลังจะเดินออกไป

 

 

"ทำไม มันทำขนาดนี้จะต้องรออะไรอีกพี่พยายามไม่ยุ่งกับมัน แต่ถ้ามันมาล้ำเส้นพี่ พี่ไม่ยอม!"

 

 

"พี่สองคนเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนอย่างน้อยคิดถึงมิตรภาพเก่าก็ยังดี อีกอย่างเขาทำอะไรไมล์ไม่ได้ เพราะถ้าเขาทำได้เขาคงทำไปแล้ว"

 

 

หมับ!

 

 

"คนที่สำคัญกับชีวิตพี่มากที่สุดตอนนี้ก็คือไมล์ พี่ไม่มีทางยอมให้ใครมาทำอะไรไมล์เด็ดขาด" มาคัสคว้าร่างบางเข้ามากอดแนบแน่นเพื่อบ่งบอกว่าเขารักและหวงแหนเธอมากแค่ไหน

 

 

"ไมล์ก็ยืนอยู่นี่ไงคะ ไม่อารมณ์เสียนะช่างมันเถอะ" ไมล์ร่าลูบหลังคนตัวโตอย่างปลอบประโลม ก่อนจะผละออกมา "นอนกันดีกว่าค่ะ"

 

 

"อืม" ไมล์ร่าจูงมือคนตัวโตไปที่เตียงก่อนจะล้มตัวนอนทั้งคู่และหลับไปในที่สุด

 

 

เช้าวันต่อมา...

 

 

"...อื้อ" ไมล์ร่าที่เพิ่งรู้สึกตัวแตะไม่พบคนข้างๆเธอค่อยยันตัวลุกขึ้นและเดินไปยังห้องน้ำเพราะได้ยินเสียงน้ำไหลคงเป็นมาคัสที่กำลังอาบน้ำอยู่

 

 

แกร๊ก... ร่างบางถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปโดยไม่เคาะเพราะปกติมาคัสไม่เคยล็อกประตูห้องน้ำอยู่แล้ว เธอมองไปที่อ่างล้างหน้าพบว่ามาคัสกำลังยืนทำอะไรบางอย่างอยู่

 

 

"มอนิ่งค่ะ" ไมล์ร่าเดินขยี้ตาตรงไปที่อ่างล้างหน้าอีกอันก่อนจะเงยส่องกระจกบานใหญ่

 

 

"ตื่นสายตลอด" มาคัสบอกในขณะที่กำลังทาครีมโกนหนวดอยู่

 

 

"พี่ตื่นเร็วเอง ให้ช่วยไหมคะ?" ไมล์ร่าเสนอตัวเพื่อที่จะช่วยเขาโกนหนวด

 

 

"อืม มาสิ" มาคัสอุ้มร่างบางนั่งบนเคาน์เตอร์ก่อนจะแทรกตัวระหว่างขาของเธอ

 

 

"ทำงานเยอะจนไม่มีเวลาดูแลตัวเองเลยนะคะ" ไมล์ร่าบ่นในขณะที่บรรจงโกนหนวดให้อีกฝ่ายอย่างช้าๆเพราะไม่ชินมือ

 

 

"ก็มาดูแลพี่สิ"

 

 

"ไปเคลียร์กับสาวๆในฮาเร็มพี่ให้หมดก่อนสิ อ่ะ! อย่าซนไมล์ไม่อยากทำมีดโกนบาดพี่นะ" มาคัสเอื้อมมือไปบีบหน้าอกใหญ่เพื่อแกล้งคนตัวเล็ก

 

 

"ขู่เก่งเหลือเกินนะ" มาคัสบอกก่อนจะใช้นิ้วป้ายครีมโกนหนวดที่ติดอยู่บนหน้ามาป้ายที่สันจมูกเล็ก

 

 

"อ๊ะ! ทำอะไรของพี่เนี่ยเลอะหมดแล้วนะ" ไมล์ร่าทำสีหน้าไม่พอใจ

 

 

"แล้วยังไง" ไม่พูดเปล่าแต่มาคัสยังเอาใบหน้าตัวเองไปถูกับใบหน้าเธอจนตอนนี้ใบหน้าเธอเลอะหมดแล้ว

 

 

"กรี๊ดดด อย่านะไม่เอาไม่สกปรก" ไมล์ร่าวิ่งออกมาจากห้องน้ำโดยมีมาคัสวิ่งตามออกมาจนถึงห้องนั่งเล่น

 

 

"จะไปไหนมานี่" มาคัสคว้าร่างบางมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะใช้ใบหน้าที่เลอะถูเธอไปมา

 

 

"ฮ่าๆ กรี๊ดดด พอแล้ว ไม่เอาจั๊กจี้" ไมล์ร่าพยายามเอียใบหน้าหนีแต่ก็ไม่เป็นผล ท่ามกลางบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยความสุขของทั้งฝ่าย แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อเสียงประตูถูกเปิดจากด้านนอก

 

 

แกร๊ก!!!

 

 

"ไมล์ร่า! มาคัส! นี่มันอะไรกัน!?" พิญาที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาต้องสตั๊นตกใจเป็นอย่างมากเมื่อพบลูกสาวกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับผู้ชายด้วยสถานการณ์แต่งกายไม่เหมาะสม

 

 

"คุณแม่!!!" ไมล์ร่าเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆแม่ของเธอก็มาหาเธอ เพราะแม่ของเธอมีคีย์การ์ดสำรองอีกใบ

 

 

"...คุณแม่" มาคัสอุทานออกมาเบาๆก่อนจะปล่อยอ้อมแขนของเขาออกจากไมล์ร่า

 

 

"นี่มันอะไรกันไมล์ร่า!?" พิญาที่ตอนนี้อยู่ในอาการช็อกตะโกนถามลูกสาว

 

 

"คุณแม่คะ...มะ ไมล์ขอโทษค่ะ" ไมล์ร่าก้มหน้าและกล่าวขอโทษด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

"อ่ะ!" ไมล์ร่าตกใจไม่น้อยเมื่อแม่ที่ไม่เคยตีเธอกลับเดินเข้ามาตบหน้าเธอทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ทั้งความรู้สึกผิด ทั้งรู้สึกละอาย

 

 

"คุณแม่ครับอย่าทำไมล์เลยครับ ผมผิดเอง" มาคัสประคองไมล์ร่าไว้แน่นที่ตอนนี้เหมือนจะทรงตัวไม่อยู่

 

 

"แม่ผิดหวังในตัวลูกมากนะไมล์ร่า ฮึกๆ" พิญากลั้นน้ำตาไม่อยู่ เธอทั้งเสียใจและรู้สึกผิดหวังที่ลูกที่เธอหวงดังไข่ในหินเลี้ยงดูมาอย่างดีจะทำตัวเช่นนี้ "ไปแต่งตัวให้เรียบร้อยเรามีเรื่องต้องคุยกัน ฉันให้เวลา10นาที"

 

 

10 นาทีต่อมา

 

 

พิญานั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ส่วนมาคัสและไมล์ร่านั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้น ไมล์ร่าเอาแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความรู้สึกที่เสียใจ ส่วนมาคัสเขาก็พร้อมจะยืดอกรับกับสิ่งที่ทำและรับผิดชอบทุกๆอย่าง

 

 

"แม่มาหาเพราะคิดถึง แม่ไม่คิดว่าจะมาเจอลูกอยู่กับผู้ชายในสภาพแบบนี้"

 

 

"ฮึกๆ คุณแม่คะ ฮึกๆ" ไมล์ร่ายื่นมือไปกุมมือของพิญาไว้แน่นแต่กลับถูกพิญาสบัดออก

 

 

"เรื่องนี้ผมผิดเองครับน้องไม่เกี่ยว" มาคัสบอกด้วยสีหน้าที่ยอมรับผิด

 

 

"ตั้งแต่เมื่อไหร่" พิญากลั้นใจถามออกไป

 

 

"ตั้งแต่ฝึกงานครับ"

 

 

เพี๊ยะ!

 

 

"คุณแม่! ฮึกๆ ฮือๆ..."

 

 

"ผมยอมรับผิดทุกอย่างครับ" มาคัสยังคงนั่งนิ่งถึงแม้จะโดนพิญาตบอย่างแรง

 

 

"เงียบไปเลยไมล์ร่า!" พิญาหันไปตะคอกใส่ไมล์ร่า "ฉันอุตส่าห์ไว้ใจฝากน้องไว้กับนาย แต่ฉันดันฝากผิดคน ทั้งคู่เลยทำอะไรข้ามหัวผู้ใหญ่แบบนี้!!! แม่ผิดหวังในตัวไมล์มากนะ"

 

 

"ฮึกๆ ไมล์ขอโทษนะคะคุณแม่ยกโทษให้เรานะคะ ฮือๆ"

 

 

"ผมจะแต่งงานกับน้องครับเพื่อเป็นการรับผิดชอบ"

 

 

"เหอะ! แต่งงานเหรอ ฉันไม่ต้องการงานแต่งอะไรทั้งนั้น ถ้าอยากรับผิดชอบหรือรู้สึกผิดกับสิ่งที่เกิดขึ้นก็เลิกยุ่งเกี่ยวต่อกันสะ ตั้งแต่วันนี้!"

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว