ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ยอมรับใจตัวเอง

ชื่อตอน : ยอมรับใจตัวเอง

คำค้น : ทวงรักร้ายนายมาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 29 ก.ค. 2564 21:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
ยอมรับใจตัวเอง
แบบอักษร

ตอนที่22 

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

"เข้ามา"

 

 

"จ๊ะเอ๋ เหนื่อยไหมคะ?" ไมล์ร่าเดินเข้ามาในห้องทำงานมาเฟียหนุ่มพร้อมกับรอยยิ้มอย่างน่ารัก หลังจากที่เธอคุยธุระกับพ่อเสร็จเธอจึงตัดสินใจแวะมาหาเขาก่อนกลับคอนโด

 

 

"ได้ยินเสียงหวานๆก็หายเหนื่อยแล้ว มานี่สิ" มาคัสลุกขึ้นยืนก่อนจะอ้าแขนเพื่อรอคนตัวเล็กเดินเข้ามากอด คิดถึงจังเลย

 

 

"โอ๊ย!" ไมล์ร่าอุทานร้องด้วยความเจ็บเมื่อมาคัสโดนแขนที่เจมส์บีบเธอจนช้ำเมื่อเช้า

 

 

"เป็นอะไรพี่กอดแรงไปเหรอ?" มาคัสถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง

 

 

"เปล่าค่ะ แล้ววันนี้จะกลับกี่โมงคะ?" ไมล์ร่าถามเพื่อเปลี่ยนเรื่องจะได้เบี่ยงเบนความสนใจจากเขา เธอรู้ว่าถ้ามาคัสรู้ว่าเจมส์ทำอะไรกับเธอเขาคงโมโหและควบคุมอารมณ์ไม่อยู่แน่นอน เธอจึงเลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้กับเขา

 

 

"พี่มีประชุมช่วงบ่าย ประชุมเสร็จพี่จะกลับเลยรอกลับพร้อมกันไหม"

 

 

"ไม่เอาดีกว่า อยู่นานๆคงเบื่อแย่" ไมล์ร่าเดินไปหย่อนตัวนั่งลงที่โซฟา

 

 

"ทำไมเดินขากะเผลกแบบนั้น"

 

 

"เอ่อ...ไมล์ไปวิ่งมาเมื่อเช้าแล้วบังเอิญหกล้มค่ะเลยเจ็บข้อเท้านิดหน่อย"

 

 

"ไปหาหมอหรือยัง"

 

 

"แค่นี้เองค่ะ สบายมาก"

 

 

"ตามใจ" มาคัสตอบอย่างไม่เรื่องมากเพราะไม่อยากจะบังคับอะไรเธอ

 

 

"งั้นไมล์ขอไปหาเจนนะคะนัดไว้แล้ว"

 

 

"อืม กลับก่อนหนึ่งทุ่มนะเข้าใจไหม"

 

 

"ค่ะ"

 

 

ไมล์ร่าขับรถมาที่คาเฟ่ดังแห่งหนึ่งเพื่อมาเจอเพื่อนสนิทตามที่นัดกันไว้ หลายวันแล้วที่เธอไม่ได้ออกไปไหนกับเจน ถ้าไม่หาเวลามาเจอบ้างเธอคงถูกตราหน้าว่าเห็นผู้ชายดีกว่าเพื่อนไปแล้วก็ได้

 

 

"ฉันคิดว่าแกลืมฉันแล้วนะเนี่ย" เจนเอ่ยทักทันทีที่ไมล์ร่าเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้

 

 

"แกนี่ขี้น้อยใจยังกับเป็นเมียฉันเลยนะ"

 

 

"วันนี้ลมอะไรเหาะแกมาหาเพื่อนแสนดีอย่างฉันได้อะ"

 

 

"อยากคุยกับแกมั้ง" ไมล์ร่ายกแก้วเครื่องดื่มที่เจนสั่งไว้ให้เธอมาดื่ม

 

 

"เม้าท์สิแกมีเรื่องอะไร หน้าแบบนี้เรื่องไม่ดีแน่ๆ" เจนจ้องมองหน้าไมล์ร่าอย่างจับผิด

 

 

"อืม เรื่องเจมส์ คู่อริของมาคัสเมื่อเช้าฉันเจอเขาโดยบังเอิญ แต่ฉันคิดว่าเขาคงตั้งใจ"

 

 

"แล้วเขาทำอะไรแกเหรอเปล่าแกต้องรีบบอกพ่อแกให้จัดการนะ" เจนบอกเพื่อนด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง

 

 

"ฉันไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ว่ะ อีกอย่างเขาทำอะไรฉันไม่ได้หรอกถ้าทำคงทำไมนานแล้ว" เธอรู้ดีว่าการที่เจมส์ยังไม่ทำอะไรเธอเพราะเขารู้สิ่งที่เขาต้องเจอหลังจากที่เขาทำอะไรเธอ ซึ่งแน่นอนว่าเขาอาจจะไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปก็เป็นได้

 

 

"แล้วเขาว่าไงบ้างตอนที่เจอแกเมื่อเช้า"

 

 

"ก็...เขาบอกว่าฉันคือจุดอ่อนของพี่มาคัส เขาคงคิดอยากจะเล่นฉันเพื่อปั่นประสาทพี่มาคัสละมั้ง"

 

 

"แล้วพี่มาคัสของแกเนี่ยรู้เรื่องนี้หรือยัง?"

 

 

"ยัง ฉันก็กลุ้มใจอยู่เนี่ย กลัวว่าเขาจะเผลอทำอะไรไปฉันไม่อยากให้มีเรื่องกัน"

 

 

"แกไม่อยากให้มีเรื่อง หรือว่าแกห่วงว่ามาคัสจะเป็นอะไร" แกอย่าโกหกฉันนะ

 

 

"..." ไมล์ร่าครุ่นคิดในสิ่งที่เจนพูด ใจลึกๆแล้วเธออาจจะกลัวว่ามาคัสจะเป็นอะไรไปถ้าเกิดมีเรื่องกับเจมส์ เธอกลัวว่ามันจะเกิดเรื่องไม่ดีกับเขา เธอไม่อยากให้เขาเอาชีวิตไปเสี่ยงเพราะเธอ

 

 

"...ไมล์" เจนเรียกสติไมล์ร่า

 

 

"หะ ห๊ะ!?"

 

 

"ว่ายังไงที่ถามไป"

 

 

"ก็คงงั้นมั้ง ฉันไม่รู้อ่าาา"

 

 

"แกรักเขาอีกรอบแล้วนะเนี่ย รู้ตัวไหม"

 

 

"..."

 

 

"แกเลิกปฏิเสธความรู้สึกของแกเถอะ ฉันว่าถ้าแกยอมรับมันอาจจะง่ายขึ้นกว่านี้นะ ถ้าใจแกมันยังเรียกร้องหาเขาแกก็บอกไปเลยว่าแกรักเขาหรือต้องรอให้เสียเขาไปก่อน"

 

 

"..." ตั้งแต่มาคัสกลับเข้ามาในชีวิตเธอ เธอยอมรับว่าช่วงแรกเธอพยายามจะปฏิเสธเขาหลายครั้ง อาจจะเพราะเธอกลัวใจตัวเอง แต่ตอนนี้ความรู้สึกของเธอเองก็เริ่มเปลี่ยนจนเธอเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าตอนนี้เธอหลงรักเขาอีกครั้งไปแล้ว

 

 

"แก รัก เขา" เจนเน้นคำหลังจากที่เห็นไมล์ร่าเงียบไป

 

 

"อืม ฉันยอมรับก็ได้" ไมล์ร่าพยักหน้าเล็กน้อย

 

 

"นั้นไง!!! เลิกโกหกตัวเองสักที ฉันว่าบางทีแกอาจจะไม่เคยเลิกรักเขาก็ได้ แกแค่หลอกตัวเอง"

 

 

"แล้วฉันควรทำไงวะ"

 

 

"แกก็บอกเขาไปตรงๆเลย แกจะเสียเวลาไม่มีความสุขทำไม ชีวิตคนเรามันสั้น เอาเวลาไปมีความสุขกับคนที่รักดีกว่า แกเชื่อฉัน"

 

 

"ถ้าพ่อแม่ฉันรู้ละ"

 

 

"เรื่องนั้นแกต้องปล่อยให้เป็นหน้าที่เขาแล้ววะ เขาต้องแสดงให้พ่อแม่แกเห็นว่าเขารักแกจริงๆ"

 

 

"ถ้าแม่ฉันรู้ว่าฉันมีอะไรกับเขาแล้วแม่ต้องโกรธฉันแน่ๆที่ทำอะไรข้ามหัวท่าน แถมชิงสุกก่อนห่าม" ไมล์ร่าถอดหายใจอย่างเหนื่อยใจเมื่อคิดถึงหน้าของแม่เธอ ถ้าแม่เธอรู้คงจะเสียใจมากแน่ๆ

 

 

"แกทำไปแล้วแก้อะไรไม่ทันแล้ว ยอมรับความจริงแล้วผ่านมันไป มาคัสไม่ทิ้งให้แกต้องเผชิญคนเดียวหรอก"

 

 

ณ คอนโด

 

 

22.30 น.

 

 

"จัดดอกไม้อะไรเอาป่านนี้" มาคัสที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จเดินเข้ามาสวมกอดไมล์ร่าที่ยืนจัดดอกไม้อยู่ในครัวจากทางด้านหลัง

 

 

"ก็ไมล์อยากจัดให้เสร็จหนิคะ ห้องจะได้สวยๆ" ไมล์ร่าตอบในขณะที่ยังคงตั้งใจจัดดอกไม้อยู่

 

 

"...ดอกกุหลาบสีขาว พี่จำได้ว่าไมล์ชอบตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว"

 

 

"ชอบมากค่ะ ชอบจนถึงขั้นอยากได้ใบผ่านงานเร็วๆคุณพ่อจะได้ให้ไปเปิดบริษัทสักที"

 

 

"พี่เปิดให้ก็ได้นะ แต่มีข้อแลกเปลี่ยน" มาคัสซุกใบหน้าลงที่ซอกคอขาวเพื่อสูดดมความหอม

 

 

"อะไรคะ?"

 

 

"ไมล์ต้องแต่งงานกับพี่ก่อน"

 

 

"นักธุรกิจนี่หัวหมอกันทุกคนเลยนะคะ จ้างให้ก็ไม่แต่งหรอก" ไมล์ร่ายิ้มหัวเราะให้กับการหยอกล้อของเขา

 

 

"พี่จริงจังนะ" มาคัสหมุนตัวคนตัวเล็กให้หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขาโดยที่แขนแกร่งยังโอบอยู่รอบเอวคอด

 

 

"ไมล์เพิ่งอายุ22เองนะคะ ยังเด็กอยู่ไมล์ยังไม่รีบค่ะ" ไมล์ร่าใช้มือเล็กทั้งสองข้างประคองใบหน้าสากไว้หลวมๆ

 

 

"แต่พี่30แล้วนะ" มาคัสบอกด้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

 

"ฮ่าๆ ไม่เห็นเป็นไรเลย เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้วค่ะ หยิบนมในตู้เย็นให้ไมล์หน่อยได้ไหมคะ?"

 

 

"อืม" มาคัสผละตัวออกจากคนตัวเล็กก่อนจะเดินไปหยิบนมที่อยู่ในตู้เย็นและเทใส่แก้วให้เธอ

 

 

หลังจากที่มาคัสเทนมให้เธอเสร็จเขาก็เดินกลับเข้าไปในห้อง ปล่อยให้เธอได้จัดดอกไม้ต่อไปอย่างสะดวก

 

 

 

******************************

 

ฉันหนักใจแทนน้องไมล์นะ อีกทางก็ครอบครัว อีกทางก็แฟนจะทำยังไงละทีนี้ สู้ๆนะอิพี่งานหยาบรออยู่555 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว