email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ข้อเสนอ

คำค้น : คู่กัด คู่รัก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 มี.ค. 2564 20:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ข้อเสนอ
แบบอักษร

@ร้านอาหารชื่อดัง 

ชายสูงวัยแต่งกายน่าเกรงขามนั่งเด่นเป็นสง่าข้างกายมีหญิงสาวร่างระหงนั่งอยู่เคียงข้าง เรียกสายตาคู่คมของเขตแดนให้เดินตรงเข้าไปหาทันที 

“สวัสดีครับ คุณลุงดิเรก”เขตแดนยกมือไหว้ผู้อาวุโส ก่อนจะนั่งลงโดยหลีกเลี่ยงที่จะทักทายหญิงสาวข้างกาย ที่มองมายังชายหนุ่มด้วยสีหน้าตัดพ้อ 

“สวัสดีเขต ทานข้าวก่อนมั๊ยเดี๋ยวค่อยคุยกัน” ท่านดิเรกระบายยิ้มอย่างผู้ใหญ่ใจดี แต่ดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมานานไม่ได้ยิ้มตามริมฝีปากเลย  

“ตามสบายเลยครับ ผมทานมาแล้ว ผมมารับฟังข้อเจรจาของคุณลุงแทนผู้เสียหายครับ เพราะปรายฟ้ายังไม่สามารถออกจากโรงพยาบาลได้”เขตแดนพูดขึ้นด้วยใบหน้าเรียบเฉย 

“หึ! เป็นห่วงกันดีจริงๆเลยนะคะเขต”แพรวาอดประชดอดีตคนรักไม่ได้ 

“ยัยแพร เงียบอย่าเสียมารยาท” ท่านดิเรกหันมาปรามบุตรสาวเสียงแข็ง ทำให้แพรวาชักสีหน้าไม่สบอารมณ์ 

“เขตคงได้เห็นหลังฐานจากทางที่ตำรวจรวบรวมมาแล้ว ทีจริงลุงก็อยากจะให้มันเป็นไปตามกระบวนการทางกฎหมาย เพราะสถานที่เกิดเหตุก็ไม่ได้ปรากฏรูปยัยแพรไปทำร้ายหนูปราย แต่ปรากฏเพียงแค่ยัยแพรอยู่ใกล้ๆบริเวณนั้น หลักฐานอื่นๆก็ไม่ได้มุ่งตรงมาที่ลูกสาวของลุงเขตคงจะทราบดี ใช่มั๊ย” เขตแดนกำหมัดแน่น แต่ก็พยายามยับยั้งอารมณ์เอาไว้เพราะโวยวายไปเขามีแต่เสียกับเสีย 

“ครับผู้กองวันรบแจ้งผมแล้ว”เขตแดนตอบเสียงเรียบ 

“อาจจะเป็นการทะเลาะวิวาทของผู้หญิง แล้วอาจจะเกิดการพลาดพลั้งหรือเข้าใจผิดขึ้นมา ยัยแพรอาจจะเผลอรุนแรงไปบ้าง เอาเป็นว่าลุงต้องขอโทษแทนยัยแพรด้วย ความจริงแล้วความสัมพันธ์ของสองครอบครัวเราก็ค่อยข้างดี เห็นแก่ความสัมพันธ์ของเราทั้งสองครอบครัวเถอะนะ เขตถอนแจ้งความเถอะ แล้วลุงจะรับผิดชอบค่าเสียหายทั้งหมดตามที่หนูปรายฟ้าเรียกร้องมา”ท่านดิเรกใช้สายตากดดันชายหนุ่มเพื่อให้รับข้อเสนอ 

“ผมต้องขอโทษคุณลุงด้วยนะครับ ผมคงต้องขอปฏิเสธข้อเสนอทั้งหมด ถึงแม้ว่าหลักฐานในขณะนี้มันอาจจะไม่เพียงพอแต่ถึงยังไงผมก็ไม่ถอนแจ้งความครับ เพราะครั้งนี้มันร้ายแรงเกินไป เล่นถึงชีวิตผมคงต้องขอโทษคุณลุงด้วยครับ ผมขอตัว”เขตแดนปฏิเสธข้อเสนอ ทำให้ท่านดิเรกมองชายหนุ่มรุ่นลูกด้วยความไม่พอใจ แพรวาก็มองชายหนุ่มตาวาว 

“นี่เขตคิดจะเอาแพรเข้าคุกให้ได้เลยใช่มั๊ย ทำไมรักมันมากหรอ”แพรวาเริ่มจะควบคุมตัวเองไม่ได้เสียงเอะอะโวยของหญิงสาวเรียกสายตาจากคนที่เข้ามาใช้บริการที่นี่ให้หันมามองกันเป็นแถว 

“หยุดเดี๋ยวนี้นะยัยแพร”ท่านดิเรกเริ่มหมดความอดทนกับลูกสาว 

“หนูไม่หยุดคะพ่อ วันนี้หนูต้องคุยกับเขตให้รู้เรื่อง”แพรวาเริ่มโวยวายโดยไม่ฟังคำทัดทานจากบิดา 

“พ่อบอกให้หยุด สน พาลูกสาวฉันไปรอที่รถ อย่าให้อาละวาดอีก” ท่านดิเรกบอกลูกน้องคนสนิท  

“ไม่นะปล่อยฉันนะนายสน อย่ามาจับตัวฉันนะ”แพรวาพยายามสะบัดตัวจากลูกน้องของบิดาแต่ไม่สำเร็จ 

“ผมคิดว่า แพรวาป่วย” เขตแดนปรายตามองอดีตแฟนสาวก่อนหันมามองทางผู้สูงวัยที่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 

“ลูกสาวลุงไม่ได้เป็นอะไร แต่เมื่อเธอปฏิเสธข้อเสนอของลุง ลุงก็พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกสาวลุง ลุงให้โอกาสเธอเลือกแล้วนะ แต่เมื่อเธอเลือกที่จะหักความสัมพันธ์ของครอบครัวเรา ลุงก็คงไม่ต้องเกรงใจกันอีกต่อไป” ท่านดิเรกขู่ชายหนุ่มกลายๆก่อนเดินออกไป เขตแดนมองตามด้วยใบหน้านิ่งเฉย ไม่ได้มีความกลัวเกรงปรากฏอยู่เลยแม้แต่น้อย เขารู้ว่าท่านดิเรกเป็นผู้มีอิทธิพลมาก และการเลือกที่จะเป็นศัตรูกับท่านดิเรกคือเรื่องราวที่โง่เขลา แต่เขาพร้อมที่จะเสี่ยงเพื่อให้ได้มาซึ่งความถูกต้อง 

@โรงพยาบาล 

“เมื่อไหร่พี่เขตจะมาซักทีค่ะคุณแม่” ปรายฟ้าชะเง้อมองไปที่ประตู เมื่อชายหนุ่มยังไม่ปรากฏตัว วันนี้แพทย์อนุญาตให้หญิงสาวกลับบ้านได้ แต่เธอเลือกที่จะรอให้เขตแดนมารับ ทั้งที่ภายในห้องก็มีบิดามารดาเธอ และบิดามารดาของเขตแดนนั่งอยู่ด้วย 

“เดี๋ยวพี่เขาก็มาลูก หรือว่าเราจะกลับกันก่อน แล้วโทรให้พี่เขาไปที่ไร่เลย”คุณหญิงสาลินีเสนอ 

“ไม่ค่ะ ปรายจะรอ พี่เขตสัญญากับปรายว่าจะมารับปรายกลับบ้าน”ปรายฟ้าหน้ามุ่ย ทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่มองหน้ากันพร้อมส่ายหน้าด้วยความเอ็นดู ประตูถูกเปิดเข้ามาจากทางด้านนอก ใบหน้าบูดบึ้งแปรเปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มเมื่อเห็นว่าใครเป็นคนเปิดประตูเข้ามา 

“แหม!! ทีนี้ยิ้มแทบปากจะฉีกถึงรูหูเลยนะ เมื่อกี้ยังหน้าบูดเป็นตูดเป็ดอยู่เลย”ท่านอาทิตย์เอ่ยกระเซ้าลูกสาวอย่างหยอกล้อเรียกเสียงหัวเราะจากผู้ใหญ่ที่อยู่ในห้องนี้ 

“คุณพ่ออ่ะ แซวปรายนะคะ พี่เขตทำไมมาช้าจัง” ปรายฟ้าทำเสียงกระเง้ากระงอด 

“พี่ไปรับฟังข้อเสนอจากทางฝั่งนู้นมาน่ะ”เขตแดนตอบแฟนสาว 

“แล้วเขาว่าไงบ้าง” สุวิทย์เอ่ยถามบุตรชาย เขตแดนมองบิดาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เพราะนับตั้งแต่บัดนี้ไป ไร่ที่เคยสงบสุขคงไม่สงบอีกต่อไป เมื่อเขาเปิดศึกกับท่านดิเรกแบบนี้ เรื่องราวถูกถ่ายทอดออกมาจากริมฝีปากหนา  

“นิสัยแย่กันทั้งพ่อทั้งลูกเลย”พราวพิศเอ่ยอย่างหัวเสีย 

“ต่อไปเราคงต้องระวังตัวให้มากขึ้น คนอย่างท่านดิเรกไม่ธรรมดา”สุวิทย์ออกความคิดเห็น 

“ที่ทุกคนต้องมาเดือดร้อน เพราะปรายเป็นต้นเหตุซินะคะ ถ้าปรายไม่หาเรื่องใส่ตัวทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้”ปรายฟ้าพูดอย่างรู้สึกผิด  

“ไม่เอาลูกคนมันพาล ถึงเราจะอยู่เฉยๆ เขาก็พาลหาเรื่องเราอยู่ดี”ท่านอาทิตย์ลูบศรีษะลูกสาวอย่างปลอบโยน 

“หนูอย่าโทษตัวเองซิ พวกเขาต้องได้รับผลจากสิ่งที่พวกเขาทำ ต่อให้มีอำนาจแค่ไหน พี่เชื่อว่าสุดท้ายก็ต้องแพ้กับความถูกต้อง”เขตแดนส่งยิ้มให้แฟนสาว หนูสรรพนามที่เขตแดนใช้เรียกหญิงสาวทำให้ผู้ใหญ่ที่อยู่ในห้องต่างพากันหูผึ่งปรายฟ้ายกมือเกาแก้มแก้เก้อเมื่อเจอสายตาล้อเลียน ก่อนที่ทั้งหมดจะพากันเดินทางกลับไร่  

@ไร่พิทักษ์พงค์ 

บรรยากาศในไร่ดูครึกครื้น ราวกับจะมีงานเลี้ยง เหล่าคนงานกำลังยืนปิ้งย่างกับอยู่ที่เตาย่างใบใหญ่ 

“พี่เขตไร่เรามีงานเลี้ยงอะไรหรอคะ ยังไม่ถึงสิ้นเดือนเลยนี่นา”ปรายฟ้าทำสีหน้างุนงง 

“เลี้ยงส่งหนูไง คนงานเขาอยากเลี้ยงส่งหนูกลับพรุ่งนี้ เลยมาขออนุญาตพ่อกับแม่พี่”เขตแดนพูดขึ้นในขณะที่ความรู้สึกของเขาก็รู้สึกวูบโหวงงในอกเมื่อวันพรุ่งนี้ไร่แห่งนี้คงกลับมาเงียบเหงาอีกครั้งเมื่อคนอีกคนกำลังจะจากไป ปรายฟ้าหันมาสบสายตาคู่คมนิ่ง รถสองคันแล่นมาจอดบริเวณหน้าเรือนใหญ่ ปรายฟ้าค่อยๆก้าวลงมาจากรถ โดยมี อ้อยใจ ลูกนก วิไลและส้มจี๊ด ยืนรอช่วยประคองร่างบางอยู่ 

“ปรายกลับมาแล้ว พวกเราเป็นห่วงแทบแย่ รู้มั๊ย เป็นไงบ้างเนี่ย ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”อ้อยใจกวาดสายตาสำรวจตามเรือนร่างบอบบางของเพื่อนสาว 

“ฉันดีขึ้นแล้วอ้อยขอบใจนะ”ปรายฟ้าส่งยิ้มให้อ้อยใจ 

“เจ็บใจชะมัด นังคุณแพรวา ดูท่าทางก็ออกมีการศึกษา แต่นิสัยทำไมหมาแบบนี้เนี่ย”ลูกนกพูดขึ้นอย่างอารมณ์เสีย 

“นั่นนะซิ หมาลอบกัดชัด” วิไลพูดเสริม 

“อย่าให้เจอนะ แม่จะตบไม่เลี้ยงเลย”ส้มจี๊ดพูดด้วยสีหน้าแค้นเคือง ปรายฟ้ามองเพื่อนทั้งสี่คนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ที่ทุกคนดูเป็นทุกข์เป็นร้อนและห่วงใยเธออย่างจริงใจ นอกจากเพื่อนๆเธอที่อยู่กรุงเทพฯ ทั้งสี่คนก็ถือว่าเป็นเพื่อนแท้ที่หาได้จากที่นี่ เพื่อนที่ไม่มีคำว่าฐานะเข้ามาเกี่ยวข้อง มีแต่ใจล้วนๆ 

“ขอบใจนะพวกเธอ ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่แล้ว รักกันให้มากๆนะ ดูแลกันดีๆ ไว้ฉันกลับมาเยี่ยมนะ”ปรายฟ้าพูดด้วยน้ำเสียงกลั้นสะอื้นทำให้ทั้งสี่น้ำตารื้นขึ้นมา เมื่อคิดได้ว่าเพื่อนของพวกเธอจะกลับพรุ่งนี้แล้ว 

“ไม่เอา อย่าร้องไห้ดิ ไปแต่งตัวสวยๆมาสนุกกันตอนเย็นดีกว่านะ” ปรายฟ้าลูบแก้มอ้อยใจที่น้ำตาไหลร่วงลงมาก่อนด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา 

“วันนี้เรามาสนุกให้ลืมโลกกันเลยนะ”ส้มจี๊ดยื่นมือมาข้างหน้าตามด้วยมือแต่ละคนที่ทาบทับลงมาด้วยกันก่อนจะเฮลั่น ภาพสาวๆทำให้ผู้ใหญ่ทั้งสี่ที่ยืนมองและเขตแดน อมยิ้มอย่างมีความสุข 

“ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยคะคุณว่า หนูปรายจะเปลี่ยนไปในทางที่ดีขนาดนี้ นิสัยเอาแต่ใจเมื่อก่อน โวยวาย เหวี่ยง วีน ตอนนี้แทบจะไม่เหลือให้เห็น ดูมีเหตุผลขึ้นใจเย็นขึ้น ฉันเห้นแล้วปลื้มใจจัง” คุณหญิงสาลินียิ้มอย่างชื่นใจ โดยมีท่านอาทิตย์ยืนโอบไหล่ภรรยามองตามด้วยสีหน้าเปื้อนยิ้มเช่นกัน 

“ต้องขอบคุณตาเขต ที่เปลี่ยนน้องได้ถึงขนาดนี้ หวังว่าลูกสาวเราจะดีแบบนี้ตลอดไปนะ คงไม่ดีแตกซะก่อนละ ฮ่าๆๆ”คำพูดของท่านอาทิตย์เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนที่ยืนมองอยู่ จนปรายฟ้าหันมามอง 

........................................................ 

งานนี้พี่เขตของเราเจอศึกหนักแน่นอน 

ส่งกำลังใจไปให้พี่เขตกันเยอะนะคะ 

อ่านแล้วกดถูกใจเพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะทุกคน ^^ 

มีคำผิด หรือบางคำอาจตกหล่น ต้องขออภัยด้วยนะคะ ่เดี๋ยวไรท์จะตรวจสอบอีกรอบค่ะ 

ขอบคุณที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ไรท์เสมอมา 

 

                

 

                

  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว